Parenthetical Girls – Entanglements

Ik heb iets ontdekt. Of beter, ik denk te weten waar mijn voorkeur voor theater, vaudeville, een veelheid aan instrumenten en heldere stemmen waar mee te spelen valt (en/of zijige mannenstemmen à la Rufus Wainwright, Morrissey, Scott Matthew, Antony en andere) vandaan komt. (Niet overigens dat ik per se niet hou van al het tegenovergestelde, maar daar waar mijn collega’s bij de platenboer bij bovenstaande al kotsend afhaken, pink ik achter de toonbank van ontroering een traantje weg.) Deze voorkeur heeft volgens mij te maken met het feit dat ik ooit in een orkest speelde, dat ik weet hoe het voelt om samen muziek te maken die je kunt laten aanzwellen tot grote hoogten en dat ik weet hoe het is om climaxen te bereiken. Welnu, de muziek waarin ik dat terug hoor grijpt me en mensen die die muziek niet mooi vinden begrijp ik niet zo goed (maar respecteer ik natuurlijk wel, maar dat terzijde). Het nieuwe album van Parenthetical Girls grijpt me omdat ik al het hierboven beschrevene terug hoor. Entanglements is een gemakkelijker (want minder conceptueel) album dan het voorgaande Safe As Houses, maar minstens zo intrigerend, niet in de laatste plaats vanwege de enorme uitbreiding van het instrumentarium: Zac Pennington – laten we hem voor deze plaat voor het gemak de Van Dyke Parks van de indie noemen – haalde een heel orkest naar de studio. Met bijbehorende zwellingen en climaxen. Deze combinatie werkt goed en ontroert zelfs op momenten dat het goed gebeurt. Het enige wat ik nu nog moet ontdekken is hoe ik mensen zonder orkestverleden kan laten warmlopen voor deze plaat.

mij=Tomlab / Konkurrent