Men mag mij er soms mee pesten: ik heb een A Flock of Seagulls-cd in de kast staan. Een best of, weliswaar, maar toch. Ik luister er niet vaak naar, maar soms is het even nodig en ze hebben toch best nog wel wat hitjes gehad. De pesters in kwestie vinden het alleen het voorbeeld wat er allemaal mis was met de popmuziek in de jaren tachtig. Maar haters mogen haten en veel haters dwepen dan toch ook weer met nieuwe bandjes die rijkelijk citeren uit de jaren tachtig in het algemeen en A Flock of Seagulls in het bijzonder. Een bandje als Superhumanoids bijvoorbeeld. Superhumanoids, uit Los Angeles, is een bandje dat moeilijk in een hokje te plaatsen, behalve als je het hokje heel groot maakt. Zoals de jaren tachtig. Klassieke electronica en puntige gitaartjes. De toetsenist kent ook zijn weg in het krautrockoeuvre. Het belangrijkste pluspunt van Superhumanoids is de dubbele zang. Hoge omfloerste damesvocalen worden afgewisseld met een lage herenstem, die soms wat aan Morrisey doen denken. Als er dan toch een sticker op moet: new wave dreampop. Met 35 minuten is Exhibitionists aan de behapbare kant en hoewel de band soms aan een enkel gitaar-, toetsen- of baslijntje genoeg heeft, blinkt de band niet uit in variëteit. Maar het geheel is sterk genoeg om te blijven hangen. Een lekker plaatje, toch wel.
mij=Innovative Leisure
4 reacties