Het is niet heel erg raar dat het debuutalbum van HULK, Party Time, in België zo ongeveer over het hoofd gezien werd en dat dit Belgische trio flink wat Nederlandse zalen plat speelde. Het zijn dan ook geen mannen van liedjes in de geest van dEUS of Ozark Henry. Niets van dat al. HULK maakt smerige Rock’n Roll geschoeid op AC/DC, Motorhead en MC5 leest. En dat doen ze goed. Voor hun tweede plaat Cowboy Coffee and Burned Knives gingen de heren op schoolreisje naar Joshua Tree. David Catching was blijkbaar zo onder de indruk van deze Belgen dat hij hen uitnodigde daar hun plaat op te nemen. Dat resulteerde natuurlijk weer in een stapel guest appearances van al het beroemde volk dat daar resideert: Brant Bjork, Jesse Hughes, Chris Gross. Je kunt het slechter treffen als Belgen. Niet dat Cowboy Coffee lijdt onder deze grote namen. Als je het niet weet dan moet je donders goed luisteren om dit trio beroemdheden terug te horen in de koortjes. Dat de plaat de sfeer van woestijnacts als Queens Of The Stone Age maar ook Masters of Reality uitademt zal je niet verbazen. HULK weet dan ook goed de balans te vinden tussen de tactiek van de verschroeide aarde (witverziekend heet als de dagen in Joshua Tree) en relaxen op een balkonnetje met een Corona (Joshua Tree tegen de avond). Maar altijd groovend vanuit de onderbuik. HULK is geen kantoorklerk die af en toe bij een woedeaanval groen uitslaat. HULK is altijd een driekoppig groen rockmonster.
mij=Suburban
Hulk heerst!!