Ik snap dat symfonische gotic-metal een groot Nederlands exportproduct is. Dat je daar een graantje van wil meepikken, snap ik ook. Dat probeert Sin7Sins al een tijdje en eerlijk gezegd is het derde album Purgatory Princess het beste van de band tot nu toe. De band heeft vlieguren gemaakt met voorprogramma’s voor Leaves’ Eyes, Atrocity, Epica en zelfs Sepultura. Waar ik problemen mee heb is de productie van dit album. Zangeres Lotus heeft een meisjesachtige stem die bovendien niet is geschoold. Omdat haar vocalen maar al te snel schel overkomen, zou het handig zijn om haar vocalen op te pakken als contrast. Dat betekent dat alle gitaarpartijen, bas en drumwerk een enorme bak aan laag en sublaag moeten meekrijgen. Laag en sublaag ontbreken nu op dit album. Elk fragiel orgeldeuntje is nu hoorbaar en Sin7Sins verwordt ermee tot een alternatief Cirque du Soleil-orkestje. Okee, alle elementen zijn kristalhelder op plaat terecht gekomen. Daar valt wat voor te zeggen. Maar, bij mij werkt het contraproductief. Ik hoor studentjes die proberen om Teutoons en Wagneriaans over te komen. Het mist luttele kilo’s en dus zwaarte. De focus ligt bij de midtonen waardoor ik opeens teveel schelle tonen bij elkaar hoor, teveel overdreven gedragen zang en te slecht Engels. In Duitsland vinden ze dat niet erg gezien de carrières van Destruction tot en met Leaves’ Eyes. Ik vind het een gemiste kans om ons grote exportproduct opnieuw een kwalitatieve boost mee te geven. Maak van de drums echte blastbeats, gebulder moeten oergrunts worden en de riffs staccato salvo’s gedragen door een muur van baswerk. Telkens weer, laag over laag over laag.
mij=S7S