Tacocat uit Seattle timmert al een dikke tien jaar aan de weg maar dit is hun eerste album op het bijna legendarische Sub Pop label. Wellicht geeft die samenwerking Tacocat een extra duwtje in de rug richting eeuwige roem. Opvallend is namelijk dat Tacocat hier toegankelijker, poppy zelfs, klinkt dan op de eerdere schijven. Al met de openingstrack Hologram (trefwoorden: hoekige gitaarsound, droge drums en melodieuze zang) is de sfeer gezet. Liedjes die zich snel in je hersenpan nestelen, meetikken met vingers of voeten is onontkoombaar en ondanks de herfstige grauwe lucht buiten kun je een glimlach niet onderdrukken. Tacocat’s teksten zijn serieus met af en toe een flinke knipoog. ” Power is a hologram and every reality, every little reality, is rippin’ at the seams” zingt frontvrouw Emily Nokes. Tja, zo had ik het nooit bekeken, maar ze heeft daar wel een puntje. Mijn persoonlijke prijsnummer is het het tweede “New World”. Fijn tempo, perfect gearrangeerd, en een lekker optimistische tekst. De wereld is dan wel bijna vergaan, we kunnen gewoon opnieuw beginnen. De lichte flirt met disco op “Grains of Salt” en de lofi-achtige knulligheid op “Meet Me at La Palma”, het is allemaal fijn en en leuk maar nooit echt wereldschokkend. De vroegere punk-kraak mist een beetje op dit album maar vermoedelijk zit daar geen gedachte achter en gaat Tacocat hopelijk nog jaren door met het smeden van dit soort fijne liedjes.
File: Tacocat – This Mess is a Place
File Under: meetikken