Ik had beloofd wat vaker bio’s te lezen. Dat doe ik nu vaker dus, maar niet te vaak hoor. Toevallig viel mijn oog op de bio die meegeleverd werd bij A Once And Future Thing, de cd van Pubert Brown-Fridge Occurrence. En toen voelde ik me dom. Er stond ‘Names like The Kinks, The Move, The Beatles, Pink Floyd and The Small Faces are revered by this bunch of musical misfits…’. De meeste namen kon ik beamen na het beluisteren van A Once And Future Thing. Sterker nog, het loopt er van over. Maar ik kende dus niet alle namen en dat voelde dom. The Move, dat zei me helemaal niets. Dan consulteer ik altijd mijn archiefmannetje. Die sprak me vanuit zijn pakhuis met cd’s weer eens fijn vermanend toe. Hij verhaalde over dat dat een aardig bandje was, met Roy Wood en Jeff Lynne. Ik werd steeds kleiner en kleiner in het hoekje waarin ik zat. We luisterden samen ook nog even naar Pubert Brown. ‘Niet onaardig’, zei hij een beetje zuinig, ‘Geheel niet onaardig. Alleen, ik heb het allemaal eigenlijk wel eerder gehoord’. Hij mompelde nog iets dat’ie zich wel voor kon stellen dat ik als persoon-zonder-enig-historisch-besef het wel leuk vond en ging weer verder archiveren van zijn spulletjes. Toen ik wegging kreeg ik een koffertje met studiemateriaal mee. ‘Ach je luistert het toch niet’, beet hij me toe. Nou dat deed ik dus wel en ik kan zijn woorden beamen: Pubert Brown is zeker niet onaardig, zeker als je het carte-blanche luistert of honger naar meer retro hebt.