Grey Goose - 'Til the medicine takes

Minimaal één keer per week hou ik een vleesloze dag. Ik ben geen vegetariër, maar ook geen grote vleeseter. Ik ging ook iets nieuws proberen: vegetarische kroketten. Ik was tijdens het bakken hiervan mijn stereo-installatie aan het verzetten. Ik rook dat er iets aan stond te branden en spoedde mij naar de keuken. In een uiterste poging nog iets te redden ging het mis. De pan schoot uit mijn handen en ik brandde mijn hand. Nu ben ik meestal een lieve jongen, maar dat was nu even gebeurd. Ook de gevoelige liedjes waren even niet aan mij besteed. Ik ging dus maar eens op zoek naar wat steviger werk. Op mijn weg vond ik de debuutplaat 'Til the medicine takes van Grey Goose. Met dit bandje had ik al eerder kennis gemaakt op de verzamelaar Leitwerk der modernen Idiomatik/ Dit verliep niet onprettig, al was het niet het hoogtepunt. Deze grauwe ganzen maken zogeheten punkrock met een snufje emo. De grauwe ganzen blijken echter geen wilde ganzen te zijn, want het lukt ze een heel album lang niet om de deksel van de pan te krijgen. Daar is het allemaal te gewoon, net iets te belegen en niet ruig genoeg voor. Dat is aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant hoef je voor ongelukken niet bang te zijn. Dat heeft ook zo zijn voordelen. Het medicijn tegen mijn wat agressieve stemming is het dus niet, maar ik was toch ruim een half uur even afgeleid van die vervelende brandblaar.

Mooie hoes!

Zeg er het uwe van...