Bandjes sympathiek noemen is net zoiets als baby’s lief noemen. Het is een weinig zeggend eufemisme waar niemand iets aan heeft en het duidt vaak toch op een euvel dat de spreker graag verborgen wil houden. Toch wilde ik deze recensie beginnen met te zeggen dat ik Hot Hot Heat zo’n sympathiek bandje vind, zonder dat ik er dan een verborgen agenda op na houd. “Bandages” de single van Make up the Breakdown, het vorige album, was zo’n lied dat ik elke dag kon horen. Het maakte me vrolijk en ik voegde het toe aan menig afspeellijst voor allerhande momenten. Nu is er Elevator en al bij eerste luisterbeurt hoor ik dat ook dit album dit soort liedjes bevat. Korte, catchy liedjes met kop en staart die vooral overtuigen en het niet nodig hebben om uit te blinken in originaliteit of hedendaagse foefjes. Hot Hot Heat is een gitaarbandje dat heel erg goed is in het schrijven van heel erg goede liedjes en doet dat op Elevator nog beter dan op het vorige album. Denk voor een mogelijke vergelijking aan XTC, maar zet liever de ramen open een zing mee. Net zoals het Make up the Breakdown verging, verwacht ik dat de cd vanzelf een beetje in de vergetelheid raakt, maar in de eerste paar weken zal ik Elevator vaak draaien. Op repeat. Uiteindelijk waarschijnlijk tot vervelens toe, maar dat duurt nog wel even.
mij=Warner