In een vorig leven werkte ik op een kantoor en zat vlak achter de balie. Als er een nieuwe sollicitantenronde kwam dan deden wij op basis van de eerste presentatie altijd een gok wie aangenomen zou worden. Dit bleek in negen van de tien gevallen juist te zijn. Mijn eerste kennismaking met Persil begin 2003 was geen goede. Dit was namelijk bij een slecht optreden ondanks alle enthousiasme bij het spelen. Het rammelde van alle kanten en de liedjes maakten op mij weinig indruk. Een jaar later gaf ik ze een tweede kans, maar ik vond het allemaal maar erg matig. Ik was echter behoorlijk verrast toen ik ze eerder dit jaar onverwacht in het voorprogramma van Enon zag staan. Er was een eenheid, de liedjes kwamen over en ik werd zelfs een beetje enthousiast. Alleen de zang van Martine Brinksma bleef ik een minder punt vinden. Deze ontwikkeling bleek geen toevalstreffer, want op de EP Tune-up blijken ze het in de studio ook waar te kunnen maken. Vier liedjes waarvan opener “Happy” in een gepolijste versie zo op de laatste plaat van Garbage had kunnen staan. In de volgende nummers krijgt de elektronica steeds meer ruimte. Hiermee stijgt de originaliteit, maar daalt de toegankelijkheid. Het maakt in ieder geval dat ik mijn mening over Persil moet bijstellen. Tune-up als titel is geen toeval. Over de wat zwakke zang zal ik verder niet meer zeuren. Well done!
mij=Transformed Dreams / Konkurrent