Hoe wonderbaarlijk kan muziekbeleving zijn? Was ik bij La Forêt nog aangenaam verrast en vroeg ik me af waar en bij wie dit soort muziek ontstond, nu komt alles wat Jamie Stewart doet mij geforceerd, geaffecteerd en enigszins verveeld over. Van de stille, overweldigende en duistere muziek blijft op Life and live maar heel weinig over. Van al deze liedjes zijn er maar weinig die een indruk achterlaten, zoals de in studio opgenomen liedjes op La Forêt dat deden. Ik vond de plaat niet per se goed, ik was onder de indruk. Nu ben ik geïrriteerd.
Hoe uitgekleed kan muziek zijn? Spiernaakt is hier het enige juiste antwoord. Stewart heeft zich bloot en kwetsbaar in een hoekje gepositioneerd van waaruit hij zijn gitaar bedient en zijn stem gebruikt. Op de voor hem herkenbare manier: pijnvol, klanken als klanken en maar zelden als melodie, en dat geldt voor zowel gitaar als stem. Waar de effecten eerder bevreemdend werkten, werken ze me hier op de zenuwen. Elke keer waar ik eerder de pijn voelde die Stewart bezong, kan ik nu niet anders dan stiekem denken: ‘Aansteller’
Hoe langdradig kan muziek zijn? La Forêt noch Life and live zijn makkelijke albums. Dat neem niet weg dat de tweede als nadere kennismaking de eerste negatief beïnvloedt. Zo werkt dat nu eenmaal met een oeuvre. Toch benieuwd naar de delen van het geheel, dat, gezien de productiviteit van Stewart waarschijnlijk nog lang niet compleet is, zou het geen kwaad kunnen eens naar de eerste platen te luisteren. Voor de fan zal Life and live waarschijnlijk onmisbaar zijn, ik kijk liever terug. Of verder, maar ik blijf hier niet naar luisteren en hoef Xiu Xiu in een akoestische set nooit live te zien.
mij=Xeng / Konkurrent
life and live stamt van voor la foret. overigens is de plaat niet representatief voor xiu xiu live; ik zag ze in hasselt een dik jaar geleden en dat was niet minder dan prachtig en confronterend. niet akoestisch, maar met twee harmoniums, synth, drumcomputer en elektrische gitaar, en allerhande belletjes etc.