Met enkele liedjes van Duke Special's Songs From The Deep Forest neuriede ik de eerste keer dat ik de cd luisterde gelijk al mee. Nou gebeurt dat wel vaker hoor, dat liedjes zo 'voorspelbaar' zijn dat je ze gelijk mee kunt neuriën, maar ik vond het wel vreemd dat ik in dit geval ook de teksten gelijk mee zingen. Da's toch vaak andere koek. Zeker als het om zinnen gaat als 'Last night I nearly died, but I woke up just in time.' Het duurde even tot het tot me doordrong wat de precieze oorzaak was: bijna twee jaar geleden besprak ik Duke Special's debuut-cd Adventures in Gramophone en drie van de liedjes die daarop stonden heeft Peter Wilson opnieuw opgenomen voor Songs From The Deep Forest. Naar het schijnt omdat hij niet tevreden was met hoe ze op die debuut-cd stonden. Ik heb ze er nog even naar geluisterd, ik vond nog steeds weinig mis aan die versies. Maar inderdaad, ik moet Wilson gelijk geven, de nieuwe versies zijn mooier. Niet zo raar ook, als je weet dat deze liedjes vijf jaar hebben kunnen rijpen. De nieuwe liedjes van Duke Special zoals als "Everybody Wants a Little Something" en "This Could Be My Last Day" zijn prachtig en hebben niet langer te hoeven rijpen. Ik verwacht dan ook niet dat er ooit nog andere versies dan hooguit een live-versies (met orkest graag!) van zullen verschijnen. In "This Could Be My Last Day" en ook in enkele andere liedjes doet Duke Special me soms denken aan een indievariant van Billy Joel. Maar vaker nog komt hij op me over als Rufus Wainwright die de bombast even helemaal zat was, maar het toch niet na kon laten zijn liedjes te orkestreren. En daarin is Duke Special bijzonder goed geslaagd.

Josh Scogin was in een vorig leven zanger van Norma Jean. Persoonlijk vind ik de meest recente plaat van laatstgenoemde niet bovenmatig interessant. Metalcore volgens het boekje noemde ik Redeemer destijds. Op het eerste gezicht heb ik hetzelfde met het tweede album van The Chariot, de band waar Josh Scogin tegenwoordig zanger van is. Na enkele luisterbeurten blijkt The Fiancée echter een stuk spannender te zijn dat het gemiddelde metalcore album. De band deinst er niet voor terug om referenties te maken naar bands als Underoath en Every Time I Die. De plaat is hierdoor niet alleen afwisselender, het geeft The Chariot ook een eigen gezicht. Natuurlijk, het blijft een lompe plaat maar juist door de chaotische stukken in songs als "And Shot Each Other" en "The Deaf Policemen" blijven de nummers hangen. De nummers zijn strak gespeeld en de vooral de zang van Scogin is verrassend goed. Hard, maar vaak verstaanbaar. Rauw, maar zuiver. De negen nummers komen in minder dan een half uur op je af. En dat is eigenlijk lang genoeg. Alleen afsluiter "Forgive Me Nashville" slaat de plank mis. Na twee en halve minuut is het nummer af, klaar. Maar de mannen menen er nog vier minuten kerkelijk gezang achter aan te moeten plakken. Een erg goed album eindigt daarom met een vreemd nasmaakje. Scogin heeft in ieder geval de goede keuze gemaakt: The Chariot is geen super vernieuwende band, maar wel eentje die het niveau van een gemiddeld metalcore-bandje ruimschoots overstijgt.

Het besluit om naar The Music in My Head te gaan, was eigenlijk al genomen bij het bekend worden van de eerste twee namen. Zowel The Rifles als Mando Diao zijn bands die ik een warm hart toedraag en die ik reeds eerder tot volle tevredenheid live mocht aanschouwen. En sindsdien is er nog veel meer leuks bijgekomen.

Het concert van Spock's Beard afgelopen vrijdag in de Boerderij was meer dan degelijk. Het was voor mij de eerste keer dat ik ze zag zonder Neal Morse in de gelederen en het verraste me toch wel dat de band overeind bleef tijdens het oude materiaal. Doordat er dvd-opnamen gemaakt werden van het optreden speelde de band na de toegift nog wat stukken overnieuw die fout gegaan waren. Dat vonden ze beter dan gaan kloten in de studio om de boel te fiksen. Verstandig. Het werd daardoor naar verhouding wel erg laat voor mij. Gelukkig hoefde ik niet te rijden, maar bestuurde wel de cd-speler van de auto. Beardfish - Sleeping in Traffic pt.1 was mijn keuze, de herrie van Slavior moest Prikkie maar draaien als ik er niet bij was. Hij vond het niet erg, al keken we elkaar wel fronsend aan bij het accordeonintro "On The Verge of Sanity". Helaas was ik zo moe dat ik eenmaal op weg al snel aan het knikkebollen was. Hierdoor beleefde ik deze cd op een aparte manier. In mijn sluimerstand meende ik namelijk allemaal hele bekende melodieën en ritmepatronen van alleen maar grote klinkende namen te herkennen. King Crimson, Deep Purple, Uriah Heep, Genesis, Frank Zappa, Pink Floyd. Bizar veel feest der herkenning voor een cd. Ik dacht dat het aan mijn half-slapen lag dat ik niet op de tracks van de bovengenoemde bands kon komen. Maar de volgende dag, niet fris, maar wel echt wakker, draaide ik de Sleeping in Traffic weer. En verdomd, ik beleefde het weer, dat feest. Ik draaide de cd de hele dag, want de liedjes van deze Zweden bleken me allesbehalve snel te vervelen. Sterker nog: Sleeping in Traffic is veel leuker dan het laatste materiaal dat hun landgenoten van The Flowerkings, die ook de jaren zeventig doen herleven op hun cd's.

Ik was van plan om vanavond naar enkele, voor mij onbekende bands in het clubcircuit te gaan kijken. Het waren echter drukke weken. Naast het vroege opstaan i.v.m. werkverplichtingen werd het 's avonds ook laat. Er was weinig vervelends bij, maar soms ben ik bang dat ik iets leuks mis en is het maken van een keuze noodzakelijk: ik ben tenslotte geen twintig meer. Na een paar weken doorrennen zit ik vrijdags in het begin van de avond alleen thuis, mijn vriendin is de deur uit. Mijn lichaam heeft het even gehad met de drukte, het wil rust. Met mijn wat bedrukkende stemming besluit ik om If The Ocean Gets Rough van Willy Mason op te zetten. Ik las dat de man eerdaags met zijn band in ons land is. Een goede reden om zijn laatste cd eens bovenop de stapel te leggen Het tweede album van deze Amerikaan blijkt wonderschone melancholische americana te bevatten die gebracht wordt door tien muzikanten. Mason maakt echter nergens de fout om te verzanden in bombast, de muzikanten worden spaarzaam en effectief ingezet. Het lijkt allemaal zelfverzekerd, maar uit de teksten blijkt dit niet. Mason is drieëntwintig jaar en nog zoekende in het leven, het valt allemaal niet mee. Mijn lichaam ontspant zich echter en ik val in een diepe slaap, om na ruim een uur weer wakker te worden. Het is duidelijk, van uitgaan zal er vanavond niets meer komen. Mason is uitgezongen, maar de playknop is weer snel gevonden. Soms is het fijn en noodzakelijk om even niets te moeten en vooral te willen. Hé, daar zul je mijn girlie hebben.

Toen ik nog op de middelbare school zat, hield ik de hele popmuziek bij in m'n agenda. Elk leuke hitje dat de grijze massa ontsteeg en waarvan ik achter de naam wist te komen (een vak apart anno 1996), krabbelde ik ijverig in de kantlijn. Het is de voornaamste reden dat ik mijn ouwe agenda's nog bewaar, al kijk ik er maar zelden in. Tegenwoordig heb ik er een bestandje op mijn pc voor. De Fountains of Wayne noteerde ik regelmatig. Prima band. "I've got a flair", "Sink to the bottom", "Maureen", "Stacey's Mom"; allemaal voorbeelden van fijne Amerikaanse collegerock-radiohitjes die voor mij sinds 1996 zowat genrebepalend werkten. Eigenlijk hoeven de Fountains van mij per album dus maar één hit te maken, dan ben ik al tevreden. Maar aan het nieuwe Traffic and Weather viel weinig te noteren. Geen enkel nummer ervan schopte het tot meest verslavende riedel van de afgelopen week (dat was overigens "Tsukiakari" van de Japanse zangeres Rie Fu). Eerder is dit een soort Road To Rouen-achtige karakterplaat geworden met als thema 'reizen'. De Fountains zijn eropuit getrokken om mooie impressieliedjes te maken als "I-95" (over een autorit) en "Fire in the Canyon" (een vrolijk countryliedje met een best eenzame tekst, alsof je voortdurend iets achterlaat als je reist). Veelal krijgen details de hoofdrol, kleuren de liedjes binnen de lijntjes en zitten de lyrics vol met iets te algemene referenties. Dat maakt Traffic and Weather flets, onpersoonlijk ook. Als vervolgens in "Strapped for Cash" die wel érg weinig enthousiaste trompetten voorbijkomen, is het oordeel geveld: dat konden jullie echt beter, jongens... Dit album reist het ene oor in en het andere weer uit.

Het verbaast me niets dat het Eindhovense LEFT het in 2005 schopte tot de finales van de Grote Prijs van Nederland. Nog minder verbaast het me dat ze daar aan de haal gingen met de publieksprijs. Als ze hun muziek live net zo overtuigend en gepassioneerd weten te brengen als op So Much For Adaptation, is dat ook niet meer dan logisch. Deze (helaas maar) vier tracks tellende en in fraaie digipack gestoken EP van het trio is namelijk een heerlijke brok energie. Muzikaal gezien laten ze zich nog het beste beschrijven als een uptempo versie van Buffalo Tom (in "Carousel") die de degens kruist met het betere werk van de mannen van Bush (in "Always Doubt"). Aan de mix van het titelnummer had misschien nog wat meer geschaafd kunnen worden en het drumgeluid is niet altijd even geweldig, de nummers zelf compenseren dit echter met groot gemak. Het is vast te wijten aan het beperkt beschikbare budget. Maar ik heb zo'n vermoeden dat dit wel eens hun laatste in eigen beheer uitgebrachte EP zou kunnen zijn. Ik zou ze zo tekenen in ieder geval.

Dat zou ik bij The Elizabeth Knowhow niet zo snel doen. Aan hun bravoure ligt het niet. De bio ronkt dat het een kwestie van tijd is dat de onweerstaanbare klanken van hun triumviraat ook mijn trommelvliezen zullen doen laten sidderen van verstandsverbijstering. Nou, om dat bij die dingen aan de linker- en rechterkant in mijn hoofd te veroorzaken moet je wel van hele goede huize komen. En, eerlijk is eerlijk, technisch zit het wel snor bij dit Groningse trio. Daarover geen klachten. Ik heb meer moeite met hun totaal gedateerd klinkende cross-over. Gotcha!, Fishbone, oude Chili Peppers, Primus, daar doen ze me aan denken, maar de liedjes zijn lang niet allemaal sterk genoeg om te beklijven. Een liedje als het ingetogen aftrappende "Cannonballs" doet dat overigens wel. Maar al met al is de drie kwartier die dit debuut duurt een te lange zit. Volgens mij hadden deze Groningers beter kunnen beginnen met een EP dan met gelijk een hele cd.

Tenslotte uit Noord-Holland Semistereo. Dit vijftal gaat voor het optrekken van gitaarmuren en grote gebaren op hun eerste EP As The Pressure Drops. Dan liggen er nogal wat valkuilen op de loer. Ze zouden niet de eerste zijn die cliché aan cliché zouden rijgen en daardoor mij snel gaan vervelen. Het valt in de vijf liedjes op deze EP die een mix van emo, grunge en rock zijn gelukkig mee. Al balanceert Semistereo in bijvoorbeeld "Watch My Back" en ballade "KO" wel op het randje. Aardig is hoe zanger Stevan zich soepel aanpast aan de verschillende stijlen van de band. Hij switcht ogenschijnlijk eenvoudig van stemgeluid. Cd's waarop Eddie Vedder, Keith Caputo en Scott Weiland zingen heeft hij ongetwijfeld in de kast staan, zoveel is wel duidelijk. En bij de andere bandleden staan vast en zeker ook cd's van Oceansize en Deftones in de kast. Je kunt een slechtere muzieksmaak hebben, dunkt me.

Plop! Zomaar opeens uit het niets is hij er. Al een hele tijd lag hij, ik geef het eerlijk toe, op het stapeltje 'niet de hoogste prioriteit'. En neem het me eens kwalijk, met een totaal minimalistisch en ook nog eens vrij lelijk hoesje en een niet echt in het oog springende bandnaam kon ik heus niet meer vermoeden. Het zoveelste Duitse semi-leuke punkbandje, die komt later wel. Och och, wat zonde. The Hex Dispensers zijn namelijk zóveel meer. Om te beginnen is het enkel het label dat Duits is en zijn de drie muzikanten afkomstig uit het über-Amerikaanse Texas. Daarnaast is er op het titelloze debuut geen spoor van flauwe punkrock te bekennen, maar wordt er op uitzinnige wijze geroegd, geramd en muziek gemaakt die mij heel erg blij maakt. In één enorme klap vergeet ik het gemis van The Oblivians, The New Bomb Turks en (bijna) The Ramones. The Hex Dispensers combineren deze drie legendarische garagebands tot een cd die ter plaat bedacht, ingespeeld en opgenomen lijkt te zijn. Doffe, gruizige en gierende (bas)gitaren met een drummer die geen bekken langer dan een halve seconde omberoerd laat. Meer is het niet, maar waarom hoor ik dan toch zo zelden dit soort geweldige muziek?

Grindhog Day, het is weer Grindhog Day! Bill Murray mag zichzelf rijk prijzen dat hij niet in een film heeft gespeeld die onder deze naam is uitgebracht. Als hij elke dag met pak 'm beet een nummertje van de Poolse grindformatie Antigama wakker was geworden, had hij nog veel vaker zelfmoord gepleegd (in de film dan welteverstaan). Resonance heet hun vierde cd en die staat weer bol van de nodige experimenten en muzikale uitstapjes. In het begin is het allemaal nog redelijk te behappen met vrij tradititionele grind, afgewisseld met wat deathmetal-invloeden. Net als je denkt dat je het wel gehoord hebt, klinkt daar plots het freaky jazz-intermezzo "Barbapex", gevolgd door "Psychonaut", een geweldig stukkie posttraumatische hardcore. Daarna vervagen alle grenzen. Groovende crust, industrial, vervormde stemmetjes, technische hoogstandjes, nog maar eens een muzikaal intermezzo en zelfs de nodige percussie wordt ingezet om de luisteraar vooral niet het idee te geven dat de heren maar wat staan aan te klooien. Dat is ook zeker niet het geval. Alles zit heel vernuftig in elkaar en er wordt ontzettend strak gespeeld. Als referentiekader kunnen moeiteloos labelgenoten Cephalic Carnage, Dillinger Escape Plan en Regurgitate genoemd worden. Als je deze bands niet kent, moet je je maar eens inbeelden hoe het zou voelen om elke dag op je schoonmoeders verjaardag wakker te worden. Verontrustende gedachte? Beangstigend? Daar heb ik dan niets aan toe te voegen.

Niets bijzonders, deze "Best Of" van het Deense surfbandje El Ray. De ingrediënten voor een potje surfen zijn - zo lees ik in het boekje - "tons of reverb", "a whole lot of energy" en "the right tunes with a cool hookline". Netjes opgelepeld jongens, dat geldt al sinds de sixties, maar jullie houden je alleen wat betreft de eerste twee ingrediënten enigszins aan de voorschriften. Een koele hoeklijn is namelijk nergens te vinden en nogal wat nummers kabbelen maar wat futloos voort, overigens nadrukkelijk in de overbekende wateren der Shadows. Maar waar The Shadows al ver in de vorige eeuw een Marianentrog aan reverbdiepte wisten te bereiken blijft El Ray hoogstens een oppervlakkige afschaduwing van het Britse paradigma. Zal wel aan de tig studio's en clubhuizen liggen waar de opnamen bijeen gescharreld zijn. Verder is het onvermijdelijke cultverhaal dat om ieder surfbandje wordt gedrapeerd op "Highwave To Hell" eerder een ku(l)(t)verhaaltje over een sinaasappelverkoper en de totstandkoming van flauwe bandnamen. Of is het werkelijk zo gegaan? Had dan echt wat verzonnen! Of nee, toch maar niet... Uit de korte verzinseltjes bij elk van de 23 nummers blijkt maar weer hoe pijnlijk doordachte cult de plank kan misslaan. Daarbij dekken de titels van de nummers vaak niet de muzikale lading. Laat ik tot slot geen woord vermorsen aan de tergende fotocollage op de middenpagina en het Dead Kennedysnummer "Too drunk to fuck" dat alleen door Jello Biafra kan worden gezongen. "Better surf than sorry!" luidt El Ray's motto. Nee jongens, even scherp zijn: "... and sorry", "Surf and sorry..."

De bandnaam lijkt me geschikt voor een foute rapper, de albumtitel voor een lesboek op de muziekschool en de hoes is een van de lelijkste van dit jaar. Wat moet dit worden? Nou, de hereniging van de broertjes Reid! Ze zochten elkaar na zeven jaar weer op en namen hun zusje Linda ook maar mee. Zij mag zingen, alhoewel, het is eerder zuchten. De begeleiding is meestal chaotisch en noisy, zoals te verwachten viel, maar tijdens mijn favoriete momenten juist verrassend folky. Beste voorbeeld is opener "Pastel Blue", een nummer dat gaandeweg lijkt te ontstaan. 'If I could do this right, I'll be all right' en dan wat pingelen op een piano en een heel goedkoop keyboardje. "Kissaround" is halverwege het album vergelijkbaar en even goed. In de harde nummers zingt Jim Reid af en toe mee en wordt er uitgebreid op de elektrische gitaar gesoleerd. Ik vind de single "Can't Stop The Rock" vreselijk, het clichématige zeurrefreintje is echt hopeloos, maar ook daar is de gitaarpartij weer lekker, die dreint wél goed. De sfeer van Little Pop Rock doet me denken aan de compilaties van Living Room Records. Echte hometapers-muziek: niet te lang nadenken, gewoon spelen. Zoals dat gaat met compilaties is de afwisseling daar groot en dat is nu net wat hier ontbreekt. Halverwege kan ik de overheersende stem van Linda echt niet meer horen. Al met al toch wel een geinige plaat en het zorgde in elk geval voor de heroprichting van de moederband, die weer op tournee zijn.

"Being really good makes you really sensitive"
Loney, Dear is Emil Svanängen. Emil Svanängen is Loney, Dear. Daar is geen speld tussen te krijgen. Hoewel hij op het podium mensen om zich heen heeft verzameld, blijft Emil een eenmansband. Hij bepaalt. Hij is de muzikant. Hij is de band. Hij is de muziek. Ik spreek de Zweed in het café van Doornroosje, vlak voor het optreden dat hij er 's avonds zal verzorgen. "Het maakt me niet zoveel uit of ik beroemd en bekend ben, als mijn muziek maar rondzingt."

Hoe je het Eurovisie Songfestival in 2008 nieuw leven inblaast? Simpel. Je zet de publiekstribune op een beenlengte afstand van het podium en iedereen krijgt een bak overtollige groente en fruit mee om zijn waardering jegens de artiesten te uiten. Waarschijnlijk worden de slijmerige presentatoren al meteen aan het begin de zaal uitgekomkommerd. Vervolgens betreedt de Servische trol van dienst onder een regen van tomaten en kruisbessen het podium. Afwachten hoe lang ze haar stroperige ballad volhoudt, terwijl de vitaminen langs haar jurk druipen. Homogroepje numero één uit Zweden moet het doen met de kapucijners en de savooiekool. Argh, ze smijten terug! Dat levert bonuspunten op. Het matige rockgroepje uit Oostenrijk wordt tijdens de belachelijke gitaarsolo overladen met rabarber en frambozen. En afrekenen met dat malle, slechtgeklede achtergrondkoortje uit Malta wordt letterlijk een peuleschil. Maar dan... artisjokt Emotional Elvis het podium op. Namens ons. We konden in Nederland geen artiest vinden die nóg meer een obsessie had met verliezen, dus hoppa, naar Servië ermee. Misschien dat ze daar wel raad weten met diens eigenaardige cultmengsel van pop, blues, country en retrorock in verschillende talen. Emotional Elvis had het vrolijke nummer "The girl from country heaven" kunnen spelen van zijn tweede album, dat iets consistenter maar ook wat minder uitbundig is dan zijn debuut. In plaats daarvan brengt-ie het nummer "Schicksal" en wordt hij bij het refrein "Du bist mein Schicksal, ein Denkmal, für die Liebe Liebe Liebe..." bedolven onder een etnische meerderheid van pastinaken en pompelmoezen. Uiteindelijk wint België. Genetische manipulatie! Maar ja, die hadden dan ook Daan gestuurd.

In mijn cd-kast tref je geen Iron Maiden, Hammerfall, Helloween of Masterplan. Toch heb ik enkele van deze heavy-metalbands inmiddels al eens live gezien op diverse festivals. Ook daar konden ze me nog steeds niet boeien. Ben meer een man van zoals ik het zelf altijd noem prog/symfo/goth/trip rock/metal. Toch aan mij de eer om aan u als lezer van File Under iets over het nieuwste album van het Zweedse Bloodbound te schrijven. Het is inmiddels hun tweede schijfje en ik moet zeggen dat ik het een verdienstelijk schijfje kan noemen. En dat voor een band die nog geen drie jaar bestaat en inmiddels al zo vaak van bezetting is gewisseld, dat je het je bijna niet kan voorstellen dat er na iets meer dan een jaar na debuut Nosferatu al een tweede album klaar is voor release. Van de originele bezetting zijn alleen nog gitarist Tomas Olsson en bassist Frederik Bergh over. Frederik neemt tevens de toetsen voor zijn rekening neemt (ben benieuwd hoe dat live gaat). Samen met zanger Michael Bormann (o.a. Jaded Heart), drummer Pelle Åkerlind en gitarist Henrik Olsson maken zij melodieuze powermetal van Zweedse makelij van goede kwaliteit. Niet echt vernieuwend, maar wel aanstekelijk. Muzikaal neigt het wat mij betreft soms naar Therion maar dan zonder de koren en bombast, soms zelfs naar Bon Jovi ("Black Heart"), maar dan minder zoet. Live zal vooral "Book Of The Dead" het publiek flink weten op te zwepen. Voor de fans van Maiden en Hammerfall heeft Bloodbound het beste voor het laatste bewaard: het iets meer dan zeven minuten durende "Seven Angels".

Heerlijk, het is even gebeurd met het mooi weer: het regent namelijk pijpenstelen. Mijn vrolijke stemming slaat meteen om: ik ben lekker chagrijnig. Prima voorwaarden om me in te kunnen leven in dit album van Ola Podrida dat gemaakt lijkt voor echte droefsnoeten. De basis is een semi-akoestisch geluid met liedjes die klinken alsof we bij moeten komen van de vermoeiende dag. De liedjes uit de categorie americana worden gebracht met een lijs stemgeluid dat in combinatie met de samenzang mij doet denken aan een knaetterend open haardvuur dat muzikaal ondersteund wordt door o.a. het melancholische werk van Crosby, Stills & Nash, Joni Mitchell, Bright Eyes en Bonnie Prince Billy. Ola Podrida heeft als basis Brooklyn in New York. Het opperhoofd is David Wingo die eerder zijn geld verdiende met het schrijven van filmmuziek. Op Ola Podrida, het debuut, maakt hij muziek met vier anderen (gitaar, drumstel, bas, keyboard) die zich opstellen in dienst van het liedje. Nummers die goed in elkaar zitten, maar waar ik niet vrolijk van word en die langzaam aan mijn aandacht ontsnappen. Net zoals slecht weer -hoe graag ik er soms ook naar verlang- zo snel weer gaat vervelen.

'We houden niet van schreeuwen'
Drummer Zach Lind en bassist Rick Burch van Jimmy Eat World zien er enigszins vermoeid uit. Terwijl binnen in de Melkweg Senses Fail zijn laatste noten speelt, hangen de twee wat rond in de tourbus. "Senses Fail is leuk voor de kids", verduidelijkt Zach het zitten in de tourbus boven het kijken naar hun landgenoten. En daarbij, ze komen net terug van een wandeling door het centrum van Amsterdam. "Het weer is prachtig, vorige keer dat we hier waren lag er nog sneeuw." Genoeg gepraat over koetjes en kalfjes, tijd voor een serieus gesprek. Want waar blijft toch die nieuwe plaat?

'...in 1965 the Congress of the Naked Monkeys launched a ship to the outer space, to expand human knowledge, explore unknown dimensions, meet other forms of life, confront with different thinking'. Ziehier het idee waaromheen het Italiaanse The Strange Flowers deze plaat gebouwd hebben. En zoals het citaat van de hoes al suggereert hebben we hier te maken met rasechte psychedelica. The Strange Flowers beleven met deze cd overigens hun derde jeugd, want hoewel ze al zo'n twintig jaar bestaan is dit pas hun derde plaat. Twee reünies waren er nodig om deze verzonnen ruimtevlucht te doen plaatsvinden. Maar het is een geslaagde vlucht, want op The Imaginary Space Travel of the Naked Monkeys wordt zo'n veertig jaar aan psychedelica verzameld: van de lieflijke liedjes waar Pink Floyd in haar beginjaren eer mee inlegde, via de gitaarnoise van The Jesus & Mary Chain tot Mercury Rev en Elf Power. De plaat opent met "The Second Sun", een track die een beetje verpest wordt door de apengeluiden die op de achtergrond meeklinken. Als dergelijke ongein weggelaten wordt, is de band op haar best, bijvoorbeeld in het stuwende "Irène" Niet alleen in het genre één van de betere platen van het jaar.

Als een band bestaat uit vijf stoer kijkende spierbundels, alle liedjes volpompt met oooooh's en aaaaaah's en veelvuldig gebruik maakt van woorden als "creatures of the night", "darkness" en "zombies" is de link met übergothpunkgoden The Misfits in no-time gelegd. Geheel terecht, want The Deep Eynde doet geen enkele moeite om dit tegen te spreken. Zowel de teksten als de aanstekelijke coupletjes en refreinen zouden zonder enige twijfel zomaar gejat kunnen zijn van het nog te verschijnen nieuwe album van de legendarische band. Vooral de bombastische en lage stem van zanger Fate Fatal lijkt zó enorm op Glenn Danzig en zijn opvolgers dat ik toch wel erg sterk aan plagiaat begin te denken. Gelukkig ben ik daar nooit zo moeilijk in, zolang de cd lekker klinkt en ik me er prima mee kan vermaken zal ik The Deep Eynde geen strobreed in de weg leggen. Bad Blood is dan ook prima te verteren, maar een opvallende en blijvende indruk maakt het allemaal niet.

Labelgenoten The Meteors roeren qua thema in hetzelfde potje. Ook hier ruimte voor zombies, vampieren en duivels op de cover en getatoeëerde krachtpatsers op de achterkant. Het wordt er, zo op het eerste gezicht, niet veel vrolijker op. Muzikaal wordt op Hymns For The Hellbound echter uit een heel ander vaatje getapt. Het drietal maakt van die typische plopplopplop (staande bas) Psychobilly waar People Like You Records het patent op lijkt te hebben. Combineer dit met een zwaar galmende surfgitaar en ritmes die nog het meest doen denken aan van die Hi Ho Silver westernfilms en je hebt een aardig idee van de liedjes. Het idee is leuk, maar de beperkte gromstem van P. Paul Fenech maakt er in dit geval helaas een nogal saai en knullig verhaal van. Zo is een vrij originele invalshoek dus zeker geen garantie voor goede liedjes. Mocht u echter toevallig een grote voorliefde hebben voor het rijden op een hobbelpaard en zoekt u daarvoor nog een bijpassende soundtrack, dan is Hymns For The Hellbound de perfecte koop.

Stan Bush is een Grote Naam, maar dan een die bijna niemand kent. Als muzikant had hij vooral aan het einde van de jaren tachtig enig succes met zijn band Barrage, maar sindsdien is hij vooral als songschrijver actief geweest. In die hoedanigheid mag je hem gerust op het zelfde niveau plaatsen als Jim Peterik, Jonathan Cain en Jim Vallance, heren met wie hij op zijn tijd ook songs heeft geschreven. De man schudt namelijk commerciëel verantwoorde poprocksongs uit zijn mouw alsof hij een brief post. Denk alleen al eens aan de House of Lords-kraker "Love Don't Lie". Met een aantal zeer capabele muzikanten wordt er door Bush elf tracks lang lustig op los gegalmd in songs die onmiddellijk meezingbaar zijn. Maar je moet je wel constateren dat hij een tikje in de jaren tachtig is blijven hangen. Zo is het intro van "I Can't Cry" niet alleen qua instrumentatie sterk verwant aan John Waite's "Missing You" en zijn met name de ballads niet zelden glibberig als die van Richard Marx in zijn succesvolste dagen. In het genre is het gewoon een uitstekend album, al was het maar door het songmateriaal, maar toch: uiteindelijk had ik van een grootheid als Stan Bush net iets meer verwacht dan dit. Dat dat in dit genre wel degelijk kan wordt bewezen door bands als Pride of Lions.

Achterop het hoesje van The Collectable King Crimson Volume Two geeft Robert Fripp - ik neem maar aan dat hij het was die het oordeel velde - aan wat de kwaliteit is van het gebodene op de twee cd's. Bij de eerste cd, met live-opnames uit 1981, noemt hij de sound quality 'fair'. Die van de andere noemt hij 'excellent'. Fair betekent natuurlijk gewoon k*t-kwaliteit, maar goed, deze serie heet natuurlijk niet voor niets The Collectable King Crimson. Die zijn sowieso alleen voor diehardfans bedoelt. Bovendien snappen die echt wel dat de opnamen vooral van historisch belang zijn. Het optreden in Bath was namelijk het allereerste in de line-up Adrian Belew, Robert Fripp, Tony Levin, Bill Bruford . Ze noemden zich hier zelfs nog Discipline. De opnamen mogen dan getrokken zijn van een halfvergane cassettetape en daardoor inderdaad klinken alsof ze gemaakt zijn in een badkuip, je hoort gelijk hoe godallemachtig goed deze line-up van King Crimson al was na een maand oefenen. De Moles club in Bath was overigens zo klein dat alleen de voorste rij van het publiek de vier grootheden echt op de vingers kon kijken en als je moest pissen moest je wachten tot drummer Bill Bruford plaats maakte. Hij zat namelijk voor de deur. Het geluid van de tweede cd, een optreden in juli 1982 in Philadelphia, zijn gelukkig een stuk beter te pruimen. Niet raar ook, want deze zijn van een 8-track overgenomen die de band zelf gemaakt had van het concert. De nummers die in Bath al gespeeld werden en ondertussen op de lp Discipline waren verschenen zijn verder gegroeid, maar dat gaat natuurlijk gelijk op met de ontwikkeling van de band zelf. Zo raar is dat dus niet.

Laatst logeerde ik 's zaterdags bij een kennis in Amsterdam. Zijn housewarming-feestje was al behoorlijk geslaagd, toen we tegen half drie 's nachts besloten ook nog even lekker uit te gaan. Nachtclub Hotel Arena bleek inderdaad zo hip als was voorspeld: er stond een hele groep (mij onbekende) dj's obscure techno te draaien met een prima lichtshow. De vrij hoge entree bleek bovendien geen beletsel voor het publiek, dat relatief jong was, maar ook nogal ongezellig. Misschien lag dat ook wel aan de muziek, want daar was ondanks zijn dansbaarheid weinig spanning of melodie in te ontdekken. Toen de dj per ongeluk uitschoot met een remix van Underworld leek het dan ook wel alsof de zaal opveerde. Oke, het is een wat slecht bruggetje naar de tweede eighties-electroplaat van het Belgische duo Nid & Sancy (als u even jong bent als ik: ja, ha ha), maar een track daarvan als "Plug out the inside, static." had niet misstaan op een avond als deze. Ook Color At The Darkest Disco heeft dat pure en doordreinerige. In België wordt het album alweer helemaal platgehypet en ja, het is wel een okeeë plaat. Maar het had ook geen kwaad gekund als er een echt anthem tussen had gezeten, of dan toch meer nummers zoals als "(Don't fuck) My Rave" (met een Goose-achtige baspartij) en "The Shakes" met zijn rijzende acidsynths. Ook single "WHT LGHTS FLSHNG" is een gave lichtshow, maar nog geen echte killer. Ik vermoed dat al die potentie er live veel beter uitkomt. Knap is bovendien dat Nid en Sancy niet alleen persoonlijkheid tonen, maar dat zang en nummers een eenheid vormen. Daar kan Digitalism (waarover binnenkort meer) nog een hoop van leren.

De eerste keer dat ik Noblesse hoorde viel meteen op dat de stem van zanger Orson Sven enorm lijkt op die van Brian Molko. Ook in sommige tracks op deze cd ("Emotion Vacation", "Soft Drum" en ballad "Heart Waxing Playboy") valt de vergelijking met zijn band Placebo - door de opbouw van de songs en het gitaargeluid - helemaal niet te ontwijken. Maar waar Placebo de laatste jaren steeds saaier en gelijkvormiger gaat klinken laat Noblesse op hun eerste volledige cd horen dat ze een veel bredere scope hebben. Openings- en titeltrack Sound The Alarm is een onvervalst vet bluesrock nummer. Andere tracks zoals "Oh My God" hebben een gedegen Nederrock-feel als de Earring in hun jonge dagen. Weer andere zijn typische indie-rocksongs die het vooral live heel goed zullen doen. Ondanks dit alles valt de cd me na ep Four Song Demo een beetje tegen. Ik denk dat het komt omdat de cd de verrassende energie van een live optreden mist. De productie van Henk (Hallo Venray) Koorn - die ook de ep produceerde - klinkt wat zompig en mist de sprankeling waardoor ik niet al vanaf de eerste beluistering de cd ingesleurd wordt. Bij een demo van vier nummers is daar overheen te komen, bij een volledige cd van elf tracks gaat het me irriteren. Dat neemt echter niet weg dat 'Sound The Alarm' een heel behoorlijke debuut-cd vol strakke nummers is. Nu alleen nog met mezelf afspreken dat ik het in een volgend stukkie over Noblesse NIET meer over Placebo zal hebben, want dat schrikt potentiële luisteraars alleen maar af. Iets wat een band die recht-zo-die-gaat hun eigen weg volgt niet verdient. Alleen al daarom hoop ik voor ze dat deze cd brede distributie en aandacht gaat krijgen.

Eerlijk is eerlijk, het was toeval dat ik B.C. Camplight's Blink of A Nihilist in de cd-speler van de auto stopte. Ik moest overhaast weg en griste nog snel een paar cd's van de schier oneindige stapel op mijn bureau. Ik pakte Blink Of A Nihilist dus niet omdat het hoesje van de dikke man met treurige blik in zijn ogen me smekend aankeek om gedraaid te worden, maar omdat ik wat nieuwe muziek wilde horen in de auto die ik nog niet eerder hoorde. Goodie, wat een aangename verrassing toen de eerste maten van "Suffer for Two" door de speakers schalden. B.C. - kort voor Brian Christinzio - blijkt een singer/songwriter te zijn uit het straatje Ben Folds die met speels gemakt bruggen slaat naar de kampen van The Beach Boys, Sufjan Stevens, Flaming Lips en Belle & Sebastiaan. Inderdaad, dat levert nogal meer zalige melodieuze zoetigheid op dan een uit de kluiten gewassen mierenhoop kan verorberen in een heel jaar, maar wat boeit dat nou! Het is gewoon P.R.A.C.H.T.I.G. in hoofdletters wat B.C. laat horen. Het rare is dan weer wel dat 'lijden' het centrale thema van Blink of A Nihilist is. Brian verzamelde verhalen in een gevangenis van New Jersey en een krankzinnigengesticht. Die inspiratie zette hij om tot zijn markante teksten. Een raar contrast met de hemelse melodieën is het wel, maar wie weet dat Christianzo aanvoerder van zijn High School American Football-team, tenor in een rondreizend koor, amateurbokser en zelf ook een tijdje voor zijn eigen bestwil achter gesloten deuren verbleef heeft begrijpt dit contrast wel. Zie je B.C. je treurig aankijken vanuit het schap van je plaatselijke cd-toko, gris Blink of a Nihilist dan mee. Je zult aangenaam verrast worden.

Stiekem heb ik in de eerste electroquickies een File Under-traditie gebroken: de filterdisco van Casino Inc is namelijk nog niet eens uitgebracht. Ook nog niet officieel uit, maar zonde om te laten verdrinken in de nog komende golf van releases, is de plaat van Revolte, een serieuzer en tamelijk ambitieus Daft Punk-achtig project waaraan niettemin Jaden meedoet, één van de Casino'ers. Er zijn al zes tracks te horen. Goed spul en bij vlagen fantastisch vanwege de sound. De eerste goeie Justice-kloon is opgestaan!

Niet alleen Revolte maakt een referentie naar Daft Punk's Human After All met die dummies; Motor heeft zijn tweede technoalbum zelfs Unhuman genoemd. Het is dan ook een lekker zwarte, kale technoplaat, waarmee het duo laat zien naast de hit "Sweatbox" écht iets in huis te hebben. Want komop zeg, het debuut Klunk was deels een gimmick ("King of USA", pffrt) en het bijbehorende optreden op Lowlands 2006 sloeg achteraf totaal nergens op - welke halve zool programmeert een techno-act nou al om acht uur 's avonds?! Nee, dan liever dit vonkende en ook wat langdradige Unhuman. Dat belooft betere livesets, en Vitalic-liefhebbers moeten "Drug Punk" zeker checken.

In de hedendaagse Nederlandse radiocultuur bestaat het nauwelijks meer dat iemand gewoon een uur lang zijn persoonlijke favoriete muziek draait, hoe vaag ook. Gelukkig bestaan daarvoor nog compilatie-cd's. Het nieuwste, 25e deel in de 'Back To Mine'-serie met 'after-hours grooving' muziek is van de hand van Röyksopp. Het is één lange mix van bizarre cheesy eighties-electrofunkjuweeltjes geworden die je nóóit hoort. Deze cd is niet hip, maar wel cool, zeg maar: Pop Muzik had er zo bijgekund. Het derde, instrumentalere Royksopp-album komt trouwens nog dit jaar.

Mijn muzikale keuze valt vandaag op de stoere digipack van Anssi 8000. De muziek neem ik zonder enige voorkennis tot me. Ondertussen ben ik in het huishouden bezig. Na een kleine twintig minuten stopt de muziek echter, de twaalf nummers zijn al afgelopen. Ik zet de emmer met sop aan de kant en loop naar de speler. Bij bestudering blijkt er nog een cd in het hoesje te zitten. Het is een heus dubbelalbum met de titel die al een aanwijzing gaf, Kyklops Vs. Svesse. De tweede cd blijkt ongeveer dezelfde lengte te hebben. Het had dus best op één cd gekund. Achter Anssi 8000 zit Anssi Kasitonni die naast muzikant ook filmmaker en visueel kunstenaar is. Kunstenaars zijn dan ook de aangewezen personen om eens iets anders dan anders te doen. Anssi 8000 presenteert zich verder als een "extra fine one man orchestra", al doen er toch wel degelijk anderen mee. Bij Finse bands kom ik niet verder dan Boys Novice (van wie ik ooit een cd won), de winnaar van het Eurosongfestival waarvan ik de naam vergeten ben, Waltari en 22-Pistepirkko. Op het label die de laatste onder contract heeft staan vond onze vriend onderdak. In veertig minuten, verdeeld dus over twee cd's, worden drieëntwintig nummers afgewerkt. Muzikaal heeft het wel wat van Kurt Cobain die in zijn eentje Pavement-achtige nummers maakt. Hoe anders had het met die eerste af kunnen lopen. Cobain is echter niet meer, Pavement trouwens ook niet. Anssi 8000 wel, al heeft hij muzikaal inmiddels in HotCoke een partner gevonden.

Ik mag alles weer zien van de dokter, om eens lekker Flodderiaans te beginnen. Ik ben eindelijk verlost van een wat uit de hand gelopen driedubbele oogonsteking. Eerlijk toegegeven, tijdens de snij- en hakbewegingen van de dokter heb ik stiekem een schietgebedje gedaan voor een goede afloop. Gelukkig is na een paar wazige dagen de ergste mist opgeklaard en dat typt toch een stuk makkelijker. Tijd dus om de opgedane luisterervaringen van Icons Of Evil aan het elektronische papier toe te vertrouwen. De kans dat mijn gebeden zijn verhoord zal dus wel niet zo groot zijn, want deze cd bevat weer genoeg teksten om de gehele christelijke gemeenschap een week lang aan de valium te helpen. Ook muzikaal gezien is er niet veel veranderd sinds de in 2003 verschenen voorganger Dechristianize. Wederom trakteert Vital Remains ons op ingenieuze deathmetal met songs die nooit onder de zes minuten klokken en heeft ome Glen opnieuw de vocalen verzorgd. Stukkie blasten, stukkie melodie, lange solo, stukkie brullen, doorhakken en dan weer van voor af aan opnieuw beginnen. Wel ligt het tempo over de gehele linie wat hoger, waardoor het allemaal nog wat meedogenlozer klinkt. Bovendien heeft Eric Rutan een prima productie afgeleverd. Het maniakale spel van deze Amerikanen klinkt daardoor nog vetter. Vier jaar wachten was lang maar dat wachten wordt zeker beloond. Uitstekende release.

Subtiliteit moet je niet verwachten bij Michael Katon. The Boogie Man from Hell (Hell, Michigan is zijn woonplaats) brengt op het tijdens de vorige Europese tour opgenomen live-album Live & On The Prowl rauwe boogie, met een driemansformatie waarin de gitaar allesbepalend is. Drums en bas zijn prima, maar puur begeleidend. Geen opvallende drums- of baslijnen, uitsluitend een solide basis. Daaroverheen komt de stevig overstuurde gitaar van Katon en - om van de ene solo naar de andere te komen - de rauwe zang van Katon zelf. Ballads passen niet bij Katon, elke song is midtempo of iets sneller dan dat en loodzwaar. Je zou het kunnen vergelijken met het livewerk van Pat Travers of (zoals op "American McMofo") AC/DC. Uiteindelijk draait alles om de solo's van Katon en die zijn om van te watertanden. Met of zonder slide, rafelig en redelijk voorspelbaar, maar altijd weer een genot om naar te luisteren. Er zijn van die albums waarbij juist de imperfecties in het geluid het een waar genot maken om er naar te luisteren en dit is er zo een. Het is rauw zoals Katon's blues rauw hóórt te zijn. Live & On The Prowl klopt. Helemaal.

Het zou te lullig zijn om Coverclub in de categorie 'sympathieke initiatieven' onder te brengen. Vorig jaar begonnen als een ter download aangeboden EP met vier covers van kerstliedjes (inclusief een hoesje), is dit kwartaal een tweede editie verschenen. Hierop spelen zes bands covers van Neil Young. Het hoesje is gebaseerd op diens Harvest, maar alleen "A Man Needs a Maid" (door Leine) en "Old Man" (door Audiotransparent) komen van deze klassieker. De vier andere tracks komen van On The Beach ("Ambulance Blues" door The Gasoline Brothers, een elf minuten durende versie die toewerkt naar een gitaarstorm), Rust Never Sleeps ("Pocahontas" door Ponoka), Everybody Knows This Is Nowhere ("Cinnamon Girl" door Moss) en After the Goldrush ("Southern Man" in een versie van Silence Is Sexy). De nadruk ligt dus op de eerste platen van Neil Young en dat was eigenlijk ook wel te verwachten, gezien de enorme hoeveelheid klassieke nummers op die platen. De bands doen hun best om de tracks niet klakkeloos te copiëren: Leine maakt een jazzy versie van "A Man Needs A Maid" en ook de andere versies liggen in het verlengde van wat de bands in hun eigen werk laten horen. Ongetwijfeld voor elke band een prachtige mogelijkheid om bij optredens de toegiften mee te kleuren.

Black Lips? Nooit van gehoord. Het hoesje bestuderend zie ik een bende ongeregeld op pad in een louche omgeving. Het blijkt om Tijuana te gaan, een beruchte stad aan de grens van Mexico en de Verenigde Staten. De liner notes schetsen een prachtig beeld van de taferelen die de band uit Atlanta daar aantrof. Veel tequila, drugsdealers en hoeren die onzedelijke handelingen op het podium verrichten. De juiste omgeving voor deze gasten, want muzikaal gezien is het al even ruig en chaotisch. Ze noemen het zelf flower punk, maar ik spot geen bloemetjes. Enkel geschreeuw en heel veel zweet. Het mooiste aspect aan deze garage-muziek vind ik de jengelende bluesy gitaren die hun plek in de drukke mix weten te vinden. In een nummer als "Stranger" lijkt de band een soort verfomfaaide versie van de nette jaren '50 jongens die destijds high schoolfeestjes opluisterden. Nu de anarchistische oermensrock dankzij de herrijzenis van Iggy Pop weer helemaal in is, zullen ook de Black Lips wel vaker de grenzen over kunnen steken. Aan mij is het niet écht besteed, al kan ik wel genieten van de aanstekelijke lol en het brallerige zelfvertrouwen dat de band uitstraalt. Het is alsof je vier geflipte buurjongetjes hun eerste concert geven en tot ieders verrassing nog kunnen spelen ook.

Soms heb ik van die dagen dat ik kwaad ben. Kwaad op mezelf, kwaad op instanties, kwaad op iemand. Niets lekkerder om dan in je eentje in de auto te rijden, cd-tje in de cd-speler, volume op 11. Dan wil ik geen zoetsappige liedjes horen. Nee... geef me dan maar een bak stevige herrie. De nieuwste van het zes-koppige Raintime bijvoorbeeld: Flies & Lies. Opener en tevens titel track "Flies & Lies" begint meteen lekker, kort opbouwend keyboard introotje, wat drums, gitaren en bas er bij en dan na zo'n veertig seconden: BAF!... heerlijke Italiaanse melodische death metal, recht in je gezicht! Wellicht vreemd voor een band waarvan Dream Theater ooit de grootste inspiratiebron was. In de jaren daarna evolueerde de muziek van progressive metal (als gevolg van bezettingswisselingen) naar een hardere vorm van metal: een mix van power metal, arena oriented hard rock (AOR) en melodische death metal (à la Soilwork). In tegenstelling tot wat gebruikelijk is binnen dit genre speelt het keyboard toch wel een belangrijke (melodieuze) rol in de diverse songs. Luister maar naar: "Rolling Chances" en "Tears of Sorrow"! Na vier pittige nummers volgt een ballad, welke mij een beetje te soft is (te veel AOR) voor op dit album. Maar goed het is ze vergeven. Dan is er nog de cover van Michael Jackson's "Beat It". Wat doet dat nummer in hemelsnaam op driekwart van het album? Als bonus track toevoegen, ok... maar dit kan echt niet.Niet dat het echt slecht is, maar het past hier gewoon niet. Gelukkig eindigt het album met het dubbelnummer "Burning Doll"/"Matrioska", al denk ik dat dat juist live de eerste twee liedjes zijn die ze zullen spelen. Oh ja, vergeet ik nog helemaal te vertellen dat Jacob Bredahl (Hatesphere), Lars F. Larsen (Manticora) en producer Tommy Hansen (o.a. Helloween) gastvocalen verzorgen op enkele songs. Welke, dat wordt op deze promo helaas niet duidelijk. Wil je precies weten hoe het zit, dan zul je de cd straks zelf moeten kopen, want ook de website van Raintime is helaas nog niet klaar.

Stilstand achteruitgang? Wat een achterhaald concept. Stilstand, beweging, snelheid: begrippen die voortkomen vanuit ons lineaire referentiekader. Meer niet. Maar dan heb je een duo als Stars of the Lid. En duo met muziek waarbij lineair denken hopeloos tekort schiet. Waarbij stilstand of beweging er niet meer toe doet; alleen het "zijn" blijft over. Erg Zen-achtig wellicht, maar er is nauwelijks een andere manier om de pastorale ambientlandschappen van Stars of the Lid te omschrijven. Verheven boven begrippen als melancholiek of hoopgevend drijft de muziek door je bewustzijn, zich nimmer bezighoudend met aardse zaken of enig ander concreet gedoe; dit is muziek waar de engelse taal zo'n mooi woord voor heeft: bliss. Ben je bereid tot totale overgave, dan zorgt Stars of the Lid voor een muzikale ervaring zonder vergelijking; zelf Brian Eno is nooit zo dicht bij pure gelukzaligheid gekomen. Dwars door genre-aanduidingen als ambient, drone, neo-klassiek en zelfs heel in de verte post-rock, schept het duo een eigen realiteit die nog veel mooier is dan de som der delen. En dat we meer dan vijf jaar hebben moeten wachten op de opvolger van The Tired Sounds Of..., dat doet er helegaar niet toe. Niet hier, niet bij Stars of the Lid. Grenzenloze pracht, waar woorden nooit en te nimmer recht doen aan de sublieme klanken.

Mocht je even niet meer weten waar je Mick Harvey van kent, dan zal ik je op weg helpen met een aantal bandnamen: Crime and the City Solution, The Birthday Party en Nick Cave and the Bad Seeds. Hier hangt de multi-instrumentalist hoofdzakelijk de gitarist uit. Nu Cave druk is met Grinderman heeft Harvey de tijd gehad om een nieuw soloalbum op te nemen, Two Of Diamonds. Harvey zoekt het in de traditionele ingetogen popliedjes. Vaste muzikanten vond hij in James Johnson en Thomas Wydler (beide van The Bad Seeds) en Rosie Westbrook. Verder doet er een handvol gastmusici mee waaronder Rob Ellis (PJ Harvey). Allemaal staan ze in dienst van de liedjes die Harvey zingt en waarop hij ook de gitaar beroert. Naast twee eigen composities zijn er tien songs van anderen, zoals PJ Harvey en The Triffids. Het geheel klinkt eenvormig, maar nergens saai. Zonder de wetenschap dat het merendeel covers is zou ik het er niet vanaf horen. Eén probleem heb ik wel en dat is dat ik me steeds de stem van Cave voor de geest haal. Ik mis namelijk de drama in het stemgeluid, maar eerlijk is eerlijk: ik heb al heel veel slechtere stemmen gehoord. Harveys werk moet je niet vergelijken. Hij gaat verdienstelijk zijn eigen weg, al schreef hij het merendeel van het materiaal niet zelf.

"Whatever Happened To My Rock 'n' Roll", een andere gedachte dan deze songtitel van Black Rebel Motorcycle Club zelf, was bijna niet mogelijk bij het luisteren naar Howl, hun derde cd. Waar de eerste twee cd's vol stonden met fuzzy gitaren doorspekte rock 'n roll die af en toe de zo ontsproten hadden kunnen zijn aan het brein van de broertjes Reid, liet Howl een totaal ander geluid horen. Ik vond het eerlijk gezegd een stuk minder leuk. Ik had er dan ook weinig vertrouwen in dat ik de vierde cd van deze mannen wel weer zou kunnen waarderen. Gelukkig hebben ze zelf ook ingezien dat het bijna folky te noemen geluid van Howl toch niet helemaal hun ding was, en keren ze met Baby 81 weer terug naar hun eigen vertrouwde roots. Toch heeft het uitstapje ze volgens mij wel goed gedaan. Het heeft de band weer voorzien van een frisse spirit. De liedjes en ook het totaalgeluid van Baby 81 zijn minstens zo sterk, zo niet sterker dan die van de eerste twee cd's. "Took Out A Loan" doet als vanouds weer aan Jesus & Mary Chain denken en single "Weapon of Choice" begint dan weliswaar akoestisch, maar barst uiteindelijk gewoon bijna uit zijn voegen van de gecomprimeerde hoeveelheid energie die BRMC in de drie minuten die het nummer duurt gestopt heeft. Zalig. Fijn is ook dat ze af en toe toch nog wat poppy uitstapjes maken, zoals in "Window" en het ruim negen minuten durende en hypnotiserend doordreinende "American X". Kan me voorstellen dat sommigen daar wat minder blij mee zullen zijn, ik vind het een verrijking van het geheel.

Hoewel zangeres Becky Stark maatjes schijnt te zijn met Devendra Barnhart en consorten, heeft ze niet veel met hem gemeen dan een goed gevoel voor theater. Haar begeleidende en volgens de hoesfoto in strakke zwarte pakken gestoken trio doet zijn best om een warme en aards klinkende deken te produceren waarin ze haar stem kan wikkelen. En het is haar stem die ongetwijfeld de scheidslijn trekt tussen fans en haters. Mocht Lavender Diamond per ongeluk de hype van deze zomer worden (wat zomaar zou kunnen), dan is het Becky Stark die het verschil gaat maken. Het klinkt paradoxaal, maar haar stem klinkt bij tijd en wijle zo zuiver, dat het lijkt of ze vooral erg vals aan het zingen is. De tracks zijn alle twaalf mooi afgewerkt en zijn gearrangeerd als een soort Belle & Sebastian-in-huiskamer-samenstelling. De teksten missen wel het venijnige sarcasme waar deze Schotten zo goed in zijn. Wat verder niets zegt over de kwaliteit: 'I'll never stop a bullit, but a bullit might stop me. I'll never drink the ocean, but the ocean might drink me'. Zo neergeschreven lijkt het larmoyant, maar in de behandeling van Becky Stark en consorten levert het een folky, met violen opgetuigd diamantje op. Dat bovendien perfect en schijnbaar licht verkouden, naar grote hoogten gezongen wordt.

De nieuwe cd van Wilco is een verrassende. Voor mij wel in ieder geval. De laatste twee studio-cd's van Jeff Tweedy en zijn mannen kun je met een beetje goede wil scharen onder het kopje experimenteel. Op Sky Blue Sky is dit geluid als sneeuw voor de zon verdwenen. Nee, dat is geen reden om te grienen, want onder dat pak sneeuw blijkt een mooi groen gazonnetje te hebben overwinterd. Sky Blue Sky grijpt terug naar de jaren zestig en zeventig. Naar een geluid dat je ergens tussen Neil Young en The Eagles moet zoeken. Eigenlijk ontbreken alleen de meerstemmige koortjes nog om het beeld compleet te maken, al komen die in "You Are My Face" ook nog eens langs. Hoe deze verandering tot stand gekomen is? Nou, het zou kunnen komen doordat het de eerste studio-cd is met gitarist Nels Cline in de gelederen. Of doordat studiowizard Jim O'Rourke zich, in tegenstelling tot Yankee Hotel Foxtrot en A Ghost Is Born, bijna niet bemoeid heeft met deze cd. Maar ik vermoed dat het vooral komt doordat Jeff Tweedy veel beter in zijn vel zit. Hij heeft de pijnstillers afgezworen en zijn panic disorder onder controle. Dat heeft geleid tot een meer relaxed opnameproces. Dat hoor je op een aangename manier terug aan de liedjes op Sky Blue Sky. De eerste paar luisterbeurten vond ik ze zelfs een beetje te relaxed. Maar daarna ging me pas opvallen hoe geweldig bijvoorbeeld het gitaarwerk van Jeff Tweedy en vooral Nels Cline is op deze cd. In enkele liedjes ("Impossible Germany" is hiervan een goed voorbeeld) hangt Pat Sansone ook nog eens zijn gitaar om en dan is het helemaal om van te likkebaarden. Als je jouw band met de inzet van drie man op gitaar nog steeds cool and at ease kunt laten klinken dan moet je wel een grote zijn. Dat dit voor Jeff Tweedy geldt, wisten we natuurlijk al lang, maar met Sky Blue Sky bewijst hij het voor de zekerheid nog maar eens.

Het is lang geleden dat ik achter het stuur van een auto zat. Vandaag moet ik echter naar een bijeenkomst op een plek die slecht per openbaar vervoer te bereiken is. Onderweg valt het me op hoeveel kilometers aan muur er langs de snelweg staat. Er is allereerst een muur langs die belachelijk Betuwelijn en verder lijken er steeds meer geluidsschermen te staan. Als er dan stukken vrij zijn verrijst er wel weer een lelijk industrieterrein of kantorenpark. Nee, Nederland wordt er niet mooier op. In de cd-speler zit het eerste album Return To Cinder van het Amerikaanse Wooden Tit, een band opgebouwd rond Don Howland (Gibson Bros en Bassholes). Howland en zijn band bouwen ook een muur. De muur is echter niet dicht. Er tussendoor herken je de muzikale invloeden uit de zestiger jaren als Cream, The Stooges en The Who, maar ook latere gitaarbands als Pixies, Sonic Youth en Pearl Jam. Wooden Tit is een bluesy psychedelische gitaartrio waarbij als basis is gekozen voor het klassieke drietal: gitaar (en zang), bas en drums. Dit wordt dan uitgebreid met een drummer die ook klarinet speelt. Dit past wonderwel prima tussen de schijnbaar chaotische herrie van bandleden die allen hun eigen weg gaan, maar dat in een liedje toch weer, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, bij elkaar komen. Naast eigen materiaal is er ook plaats voor twee prettig verbouwde covers: "Street Waves" (Pere Ubu) en "Broke Down Engine" (Ralph McTell). Op mijn bestemming aangekomen bekruip me het gevoel dat ik de Nederlandse ruimtelijke ordening begin te haten. Zou ik dan toch eens naar Amerika moeten gaan?

Jean Paul Rena & Terrawheel is de band rond de Haagse zanger/gitarist Jean Paul "Rena" Verdijk. Muzikaal zit het helemaal snor met de blues van deze band. Variërend van rauwe boogie á la Michael Katon, een ingetogen instrumental ("Torre's Walk") tot opmerkelijke covers van Muddy Waters' "Hoochie Coochie Man" en Jimi Hendrix' "Voodoo Chile" is hier een band te horen die live waarschijnlijk een feestje is om aan het werk te zien. De sobere maar warme productie van Henk Koorn (Hallo Venray) past uitstekend bij deze band. Regelmatig wordt bij Terrawheel de vergelijking getrokken met Stevie Ray Vaughan, maar het geluid doet mij vaker denken aan voornoemde Michael Katon en de bluesy tracks van Ted Nugent. Ook bepaald geen misselijke namen, en deze band verdient die vergelijking volledig. Niettemin is er één ding wat me mateloos blijft irriteren: de manier waarop Jean Paul Rena probeert een authentiek Amerikaans accent te imiteren. Iets minder overdone had het stukken natuurlijker geklonken. Voor mij doet het stevig af aan de kwaliteit van een verder magnifieke blues-cd.

Collisions, de vorige cd van Calla, is vorig jaar compleet langs me heen gegaan. Ik heb wel een idee waarom. Ik vrees dat het domweg komt doordat er hier zo veel cd's om te beluisteren op de deurmat vallen. Dan mis ik nog wel eens een nieuwe cd mis van een bandje waar ik de vorige cd koel van vond. Dat geldt zeker voor Calla. Het duurde even voordat Televise, hun derde cd me veroverde, maar daarna behaalde deze zelfs bijna mijn jaarlijstje. Gelukkig kon ik Strength in Numbers, de nieuwe cd van Calla moeilijk missen. Deze plofte namelijk in tegenstelling tot Collisions wel op mijn deurmat. Gelijk bij het eerste, traag pompend voortslepende nummer "Sanctify" voel ik me weer thuis in het huis van een oude bekende. Het nummer is misschien wel wat gemakkelijker dan het gros van de tracks op Televise en doet me een beetje denken aan Matt Johnson's The The. Dat deert verder niet, want die waardeer ik zeer. De ingetogen fluisterzang van Aurelio Valle kriebelt in de rest van de nummers ook weer aangenaam aan je trommelvliezen, al gaat hij wel wat vaker los dan op Televise. Muzikaal gezien is Strength in Numbers verder ook een logisch vervolg op die cd. Ik heb het idee dat als Calla de kans zou krijgen om meer gehoord te worden, dat er echt wel een markt voor ze is. Dit lukte tot op heden echter nog niet heel erg. De switch naar Beggars Banquet die bij voorganger Collisions plaatsvond, zou wat dat betreft een gouden zet kunnen zijn. Want voor wie bands die ook op dat label resideren zoals Devastations en Tindersticks kan waarderen, is het nu een kleinere stap naar om datzelfde gevoel bij Calla te krijgen. Ik hoop dat het ze lukt.

Er is maar één goede manier om spacerock te maken: lang, heel lang dooooorgaaaaan op hetzelfde akkoord, en dan maar spelen met dynamiek en delay. Van glad en proggy (Ozric Tentacles) tot ruw, vies en overstuurd (Acid Mothers Temple), iedereen doet het in de ruimterockwereld. Klinkt simpel, is het echter niet. Doorspacen op dezelfde noot wordt al heel snel saai voor de luisteraar. Niet voor de muzikant; die amuseert zich wel, lekker jammen met zijn maten, vette joint erbij, beetje egotrippen met het delaypedaaltje. Heerlijk. Voor de luisteraar wil dat nog wel eens lange zit worden, je moet er maar net "in" kunnen komen. Waarom het de ene band lukt en de andere niet? Wie het weet mag het zeggen. The Spacious Mind lukt het duidelijk wel. Wat heet, dit is een van de beste spacerockplaten die ik in tijden heb gehoord! Ingetogen en verstild of hard en wild: maakt niet uit, The Spacious Mind doet het voor je. Uitgesponnen en hypnotiserend rocken ze hele ruimte door, daarbij nogal eens refererend aan krautrockers anno 1970, of de Pink Floyd van drie jaar daarvoor. Bepaald niet verkeerd, en dan druk ik het zacht uit. En of het nummer (we spreken hier niet van liedjes of songs) nu 7 of 17 minuten duurt doet er weinig toe, het gaat hier om de sfeer van sterrenlicht, suizend door ruimtenevelen, de paddo's doorgevend aan de dichtbijzijndste E.T. die je kon vinden, om samen heerlijk door te trippen en misschien wel samen een jammetje neer te leggen op buitenwereldlijke instrumenten. Dat effect heeft The Spacious Mind, en dat is precies wat een goede spacerockband moet doen. Zeer coole plaat, dit.

Op zijn vorige cd Verpand zong BJ Baartmans na een flink aantal Engelstalige cd's voor het eerst zijn liedjes in het Nederlands. Dat beviel mij uitstekend. Het was niet zo dat ik zijn Engelstalige Where Do Lovers Go niet goed vond, maar het leek op Verpand wel alsof alle stukjes op zijn plek vielen, met als resultaat een prachtige Nederlandstalige roots-cd. Het is Baartmans blijkbaar zelf ook goed bevallen, dat zingen in zijn moedertaal. Zijn nieuwe cd Verwant is er namelijk wederom een in het Nederlands. De hoes is een knipoog naar de titel en de hoes van zijn vorige cd, Verpand. Qua liedjes is Verwant ook een logisch vervolg op deze cd. Dat vind ik totaal geen probleem, want het hese stemgeluid en smaakvolle gitaarwerk van Baartmans gaan mij niet snel vervelen. Geinig is dat Baartmans er wederom voor gekozen heeft een liedje van hemzelf te bewerken. "Little I Can Have", dat oorspronkelijk op zijn cd No Soap stond, heet nu "Euforie". Dit is duidelijk de finale versie. Dit liedje, met alleen maar Baartmans en zijn akoestische gitaar, is één van de mooiste momenten van Verwant. Sowieso geldt voor de nummers van Baartmans dat hoe schaarser de begeleiding is, des te mooier ik ze vind. Een liedje als "Fundamentalist" (met springerig om aandacht vragend toetsenwerk) raakt mij veel minder dan bijvoorbeeld "Verpand", waarin de piano en Fender Rhodes van Mike Roelofs zich bescheiden opstellen. En inderdaad, dat laatste nummer stond ook op de vorige cd, maar dit is de bandversie. Deze nieuwe heet natuurlijk niet voor niets Verwant ...

Ik haalde alweer tijden mijn schouders op bij het horen van post-rock-bands, tot ik vorig jaar aangenaam werd verrast door Progress Reform, het debuut van het Engelse iLiKETRAiNS . Hun gebruik van post-rock-crescendo's in keiharde, maar toch melancholische popliedjes, was voor mijn gevoel echt verfrissend. Het Schotse kwartet The Twilight Sad zit in de slipstream van hun buren en niet alleen dankzij een songtitel als "I'm Taking The Train Home". Ook zij kunnen behoorlijk hard uit de hoek komen en verliezen tegelijkertijd het liedje niet uit het oog. Vocaal gezien is het wel een heel ander verhaal, hier geen imitator van Ian Curtis. James Graham zingt een heel stuk hoger en zijn Schotse accent heeft ook iets liefs, bijna vrolijk zelfs. (Al zijn de teksten dat natuurlijk bepaald niet) Het bijgesloten biografietje geeft de makkelijkere vergelijkingen braaf zelf al: Mogwai ontmoet Arab Strap. Bijzonder is het gebruik van een accordeon, bijvoorbeeld aan het einde "Walking For Two Hours", wat de muziek een apart tintje geeft. Wel jammer dat tegen het eind van de plaat de accordeon in een vergelijkbaar liedje op dezelfde plek opduikt. Toen was de inspiratie zeker op. Tot die tijd is die echter zeer zeker wel aanwezig. Mijn favoriete nummer is "And She Would Darken The Memory", een meeslepend nummer van stadion-allure, waar af en toe een Amerikaanse indierock-melodie opduikt. Het zijn die kleine surprises die Fourteen Autumns & Fifteen Winters de moeite waard maken.

Bestaat er eigenlijk wel zoiets als blues voor winners? Dat vroeg ik me af bij het lezen van de titel van de nieuwe cd van Whip. Vast wel, maar die blues is vast niet zo intens als de blues voor losers die Whip laat horen op zijn nieuwe, derde cd. Whip is Jason Merritt (ook de belangrijkste man in Timesbold) en hij is volgens mij een fascinerende man. Een man die in de ultrakorte bio op zijn site schrijft dat 'ie in twee dingen goed is: luisteren en stelen. En dat hij geen hobby's heeft. Blijkbaar ziet hij muziek maken als zijn professie. Ik hoop voor hem dat hij ervan kan leven. Dat hij goed kan luisteren, dat wordt wel duidelijk als je luistert naar Blues for Losers. Verdorie, wat heeft deze man een subliem gevoel voor detail. Het zijn vrijwel allemaal intieme, treurige americana-liedjes, maar in die op het eerste gehoor kale songs zitten bizar veel fraaie details verwerkt. Dat blijkt wel uit de opsomming van gebruikte instrumenten; Whip noemt ze zelf ingrediënten. Die is qua lengte (één bladzijde van het cd-boekje) meer die van een symfonische rockgroep die van God los gegaan is in de studio. Qua inhoud (Egg, Fish, Beer Bottles, Paper Bags, Whipping Belt, Incense Box, Neighbor Hammering) is deze echter duidelijk die van een zonderlinge droefsnoet. Het zijn deze details in combinatie met de getormenteerde stem van Merritt, die de liedjes op Blues for Losers tot ruwe diamanten maakt en die, als je er voor open staat, het kippenvel op je armen doen staan. Bij gebeurde dat in ieder geval volop.

Het is een obscuur hoekje in de Nederlandstalige popmuziek. Nederlandstalige feestbands met een folky repertoire met een noveltyhitje. Velen kennen alleen dat hitje, maar als je in studentenmilieus een willekeurig moppie Pater Moeskroen, Pé Daalemmer en Rooie Rinus, Band zonder Banaan of Fratsen laat vallen, dan zijn er altijd wel een paar die meezingen. Vaak hebben deze bands vooral een grote aanhang in de regio waar ze vandaan komen. Ten tijde van de doorbraak van Acda en De Munnik zijn we dat cabarock gaan noemen. En die laatste band is eigenlijk ook de enige in het genre die doorgebroken zijn naar het grote publiek. Van boven genoemde bands was ook opvallend dat ze heel veel optraden. Geen (lokaal) festival was compleet zonder een feestende cabarockband en dat was eigenlijk ook de plek waar de meeste cabarockbands tot hun recht kwamen. En ik hoop, eerlijk gezegd, dat dit ook geldt voor Toffe Haan. De honderd optredens hebben ze in drie jaar tijd al vol gemaakt, maar als ik naar debuut Best Tof luister, dan vraag ik me af welke andere nummers ze daar dan spelen. Want van Best Tof word ik best droevig. Eenvormige nummers, de obligate teksten en vooral een matige zang. De opbouw is iedere keer het zelfde en na vijf nummers ga je je al afvragen of je het nummer niet al eerder gehoord hebt. Ik vind het ook erg moeilijk om een hele cd uit te zitten. Nu hebben alle bands in het cabarock genre met vallen en opstaan een carrière weten te bewerkstelligen, maar voor Toffe Haan geldt: huur eens een componist in die niet iedere keer dezelfde melodielijn gebruikt en denk nog eens goed na over de teksten. Misschien dat het dan na tweehonderd optredens wat wordt...

'Ik doe geen concessies aan wat ik zelf betaald heb en tevreden over ben'
Charlotte Hatherley maakte drie albums met Ash, toerde de halve wereld rond met die band, maar had het gevoel dat ze haar ding wel gedaan had daar. Daarom stapte ze in januari 2006 uit Ash. Zonder dat daar overigens een ruzie aan vooraf ging. Ze mailt nog regelmatig met de drie andere leden, maar gezien heeft ze haar oude makkers al een jaar niet. Haar nieuwe, tweede solo-cd The Deep Blue verscheen vorige week. De cd heeft een opvallende hoes met Charlotte waarop half onder water ligt met haar gezicht. Een vredig rustig gezicht, want je ziet gelijk dat het zeker niet de bedoeling is dat ze dood lijkt.

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik een zwakke plek heb: zangeressen. En van alle zangeressen heb ik misschien wel het grootste zwak voor Leslie Feist (oké, naast Björk dan). Finaal verkocht was ik een paar jaar terug, toen ik voor het eerst haar stem hoorde in het indierock-collectief Broken Social Scene. Ze bleek ook nog een soloplaat gemaakt te hebben en ik raakte behoorlijk verslingerd aan haar zachte stem en zwoele sophisticated softpop. Want dit is wel koffiehuizenmuziek van de bovenste plank. Norah Jones voor indie-hipsters las ik ooit eens. Nu is er The Reminder, een nieuwe cd vol zachtaardige soulvolle popsongs waarbij je de cappuccino alvast klaar kunt zetten. Dat kan heel makkelijk fout gaan, als je het niet goed aanpakt. Feist pakt het gelukkig grondig aan. Wat The Reminder ver boven alle concurrentie doet uitstijgen is de enorme warmte die er uit gaat van deze dertien klasse songs. Ze hebben de cd dan ook in een kerkje in Frankrijk opgenomen en dat is te horen. Je hoort gewoon de ruimte. En voor het songmateriaal geldt dat er geen misser tussenzit, met als persoonlijke favorieten het kinderlijke eenvoudige "1-2-3-4", het swingende "Sea Lion Woman" en de soulzwijmelaar "Brandy Alexander". En die stem, die weet mij iedere keer weer te raken. Echt zo'n plaat om stil van te genieten.

File Under gaf cd-tjes weg van Feist. We vinden namelijk dat iedereen Feist moet horen en dat Feist een grote ster moet worden. Dat lukt ondertussen aardig en de cd's zijn al lang vergeven vanzelfsprekend.

Een week waarin Amerika opgeschrikt wordt door een gek die naast zichzelf meer dan dertig mensen neerknalt. Ik volg het nieuws in spanning. Een week waar ikzelf naar de Engelse thrillerserie Silent Witness kijk. Het is eigenlijk luguber dat ik me vermaak terwijl er het nodige aan lijken (incl. beelden) en ander leed voorbij komt. Het is niet echt, maar toch. Waar ligt de grens? Ook in de muziek is er veel over moorden geschreven. Afgrijselijke verhalen, maar ik zou de liedjes niet willen missen. Kennelijk zit er een bepaalde aantrekkingskracht in. Af en toe staan er artiesten op die het zelfs als thema voor een volledig album gebruiken. Je hoeft de verhalen niet eens zelf te verzinnen, aangezien er door de eeuwen heen moorden genoeg gepleegd zijn. Bob Frank en John Murry behandelen er tien op hun album World Without End (The Murder Ballads) waarvan de oudste uit 1796 (Madeline) en de nieuwste uit 1961 (Bubba Rose) stamt. Frank bracht, nadat hij in de zestiger jaren als betaald songschrijver (collega van John Hiatt) zijn kost verdiende, begin zeventiger jaren enkele albums uit waarna we niets meer van hem vernamen. Murry speelde in diverse bands en zat als laatste wapenfeit in de studio met Waylon Jennings. Murry en Frank kwamen elkaar tegen en besloten samen een album te gaan opnemen. Als producer werd Tim Mooney (American Music Club) gestrikt, Matt Pence (Centro-Matic) mocht het afmixen. Er werden duistere alt.country -liedjes geschreven. De sfeer is nergens uitgelaten, maar overal is het sober van toon, gevuld met een rijk instrumentarium waarbij ze de nodige hulp kregen (o.a. van Chuck Prophet). Het zou dus allemaal moeten kloppen. Ik kan mijn aandacht echter niet vast kan houden. Het is allemaal best oké -echt waar-, maar bloedstollend is het niet. In dit genre zijn er m.i. (veel) interessantere albums gemaakt.

Als er gebabbeld wordt over baanbrekende bands binnen de industrial, dan worden - volkomen onterecht - The Young Gods nog wel eens over het hoofd gezien. Het zal wel komen doordat ze niet uit de Verenigde Staten afkomstig zijn. Had de wieg van zanger Franz Treichler en de zijnen daar gestaan in plaats van in Zwitserland, dan waren ze nu vast en zeker qua grootte van het kaliber Nine Inch Nails geweest op dit moment. Sterker nog, zonder The Young Gods was er misschien wel helemaal geen Nine Inch Nails geweest. Trent Reznor is zwaar fan van deze Zwitsers. Geloof je bovenstaande niet? Nou, check dan maar eens de in 2005 verschenen compilatie Twenty Years. Je zult dan snel begrijpen dat het waar is. Als je alleen zou luisteren naar Music for Artificial Clouds dat in 2004 verscheen, zou je dat overigens niet zeggen. Dat was een ambient- album vol gefrunnik met elektronica, zeker niet hun beste album. Blijkbaar vond Treichler dat zelf ook, want op de nieuwe cd Super Ready / Fragmenté grijpt hij - gelukkig - weer terug naar het oude vertrouwde geluid van cd's als L'Eau Rouge (1989) en TV Sky (1991). Twee cd's waarvan je, als je ze nu terugluistert, pas werkelijk beseft hoe legendarisch en vooruitstrevend ze waren. Op Super Ready / Fragmenté gebruikt Treichler zijn elektronische gereedschappen opnieuw dodelijk doeltreffend en zijn de gitaaruitbarstingen als vanouds onverwachts en messcherp. Een verademing ten opzichte van Music For Artificial Clouds. Toen had ik niet de neiging om ze eindelijk eens live te gaan zien, nu denk ik er sterk over om volgende week maar eens te buurten in de Melkweg.

Voor Between Here And Gone, haar tiende plaat, was het me nooit opgevallen dat Mary Chapin Carpenter zo geëngageerd was. The Calling, de cd die dit voorjaar uitkwam, is het wederom. Wellicht dat het komt door de rel die The Dixie Chicks overkomen is ("On With The Song" is aan hen opgedragen), maar sociale en politieke onderwerpen lijken zelfs de boventoon te voeren. "Houston" bijvoorbeeld, gaat over de orkaan Katrina en de gevolgen die deze natuurramp had. Niet dat Mary Chapin Carpenter plotseling een protestzangeres geworden is: daarvoor overheerst de introspectieve gevoeligheid. Melancholie is een basisvoorwaarde en meestal keert ze de herrie van de wereld de rug toe. De vergelijkingen met andere grootheden uit de dameshoek van de singer/songwriter-wereld liggen voor de hand, maar behalve met Shawn Colvin en Joni Mitchell is ze moeilijk vergelijkingsmateriaal. Mary Chapin Carpenter heeft een eigen plek veroverd en werkt onverstoord door om die plek vorm te geven. De echte rootssongs zijn vrijwel verdwenen en daarvoor in de plaats is een popfeel teruggekomen. Ze is indringend, maar niet op de rauwe wijze van een Mary Gauthier of Lucinda Williams en dat is wellicht ook haar grootste manco: het wordt gauw te braaf. Waarmee ik verder niets af wil doen aan deze excellente plaat. Elke suggestie dat haar verwijzing naar The Dixie Chicks commerciële bijbedoelingen heeft, vergeet je in elk geval bij beluistering.

Op één of andere manier ligt het werktempo bij veel Nederlandse bandjes niet zo hoog. Mogelijk dat dit komt doordat de bandleden er vaak nog een baan naast hebben. Er is niet elke week tijd om te repeteren. Shows spelen heeft een hogere prioriteit dan nieuwe nummers schrijven. Noem maar op. Nadeel is dat veel toch echt wel leuke bands in de vergetelheid raken. De optredens liggen niet voor het oprapen en de aandacht van het publiek verslapt ook snel. Kijk naar Face Tomorrow. Bandleden hebben hobbyprojecten, de nieuwe plaat laat nog altijd op zich wachten en het aantal optredens valt ook wat tegen. Stadsgenoten Malkovich kampten met hetzelfde probleem. Full-lengt debuut A Criminal Record stamt alweer uit 2004. Kings 'n Bosses is de maak- of breekplaat voor de feestbeesten uit Rotjeknor. Op de nieuwe cd verfijnt Malkovich haar stijl, verwacht dus geen wereldschokkende veranderingen. Zonder aan hardheid in te boeten is Kings 'n Bosses luisterbaar voor een breed publiek. Let wel op: een publiek dat van herrie houdt, want dat blijft het natuurlijk wel. Op 044, net als op het voorgaande werk worden de nummers simpel met cijfers aangeduid, zijn de beukende beats van Aux Raus te horen en ook de valse blondine van Malle Pietjes and The Bimbo's mag opdraven. Juist wanneer de band wat gas terug neemt en er hier en daar wat jazz- en rockinvloeden in de punkmetal doorklinken wordt het aangenaam. Malkovich is een feestband, dus hop dat tourbusje in en feesten!

Het duurde een tijd voor ik me er toe kon zetten deze dvd te bekijken. Ik houd niet zo van muziek-dvd's namelijk. Je kunt niet iets doen náást het beluisteren van de muziek en daar heb ik niet het geduld voor. Noch de tijd trouwens, met een baan waarbij ik elf tot twaalf uur per dag van huis ben. Toen ik deze dvd eenmaal in de speler stopte waren de bezwaren als bij toverslag verdwenen. De eerste dvd uit de set bevat een documentaire over de carrière van Ian Gillan, in Episode Six, Deep Purple, Jesus Christ Superstar, de Ian Gillan Band, Gillan, Black Sabbath, nog eens Deep Purple, Gillan-Glover, Rock Aid Armenia, Repo Depot, weer Deep Purple en Pavarotti and Friends. Gillan zelf, maar ook de Purple-collega's (met uitzondering van zijn antagonist in de band, Ritchie Blackmore), George Best, Tim Rice en nog een rijtje mensen belichten zijn loopbaan, compleet met hoogtijdagen, dieptepunten in de verstandhouding met vooral Blackmore, de goede songs, beroerde mix en slapstick-achtige taferelen bij Black Sabbath, maar ook de financiële problemen die leidden tot het opheffen van Gillan. Over op waarheid berustende teksten als "Smoke On The Water", en "Trashed", maar ook over de haastig en in verregaande staat van dronkenschap geschreven tekst van "Black Night" (heerlijk om te zingen volgens Gillan, maar wel enigmatic...). Voor wie dat nog niet had meegekregen wordt uitgebreid verteld hoe Gillan eenmaal werd ontslagen bij Deep Purple en eenmaal zelf vertrok doordat Gillan en Blackmore elkaar nooit lang konden verdragen. Het siert Gillan en de anderen dat de schuld niet eenzijdig naar Blackmore wordt geschoven. Ook zijn er beelden te zien van de opnamen van Perfect Strangers, toen alles nog (even) koek en ei was. Drie uur lang heb ik geboeid zitten kijken, en dat wil wat zeggen. Normaal gesproken kan ik dat alleen opbrengen bij de Classic Albums-dvd's en die duren niet eens drie uur. Dvd nummer twee bevat nóg eens drie uur materiaal, met veel concertbeelden, on the road beelden en meest opvallend de opname van "Nessun Dorma" in een duet van Pavarotti en Gillan!

Het mag duidelijk zijn: voor de Deep Purple en Gillan-fan is dit een waar document. Geen verrassende feiten, maar een uitgebreider en completer overzicht over deze periode zal er niet meer komen. Of Blackmore moet zich bedenken. Maar dat lijkt onwaarschijnlijk, als je Gillan over een uitbarsting van Blackmore in zijn richting hoort zeggen: "Months later he nearly apologized..."

Er zijn niet veel bands die op een carrière van bijna veertig jaar terug kunnen kijken. En er zijn er nog minder die zonder blikken of blozen kunnen zeggen dat ze in hun hele bestaan vrijwel geen zwakke cd afgeleverd hebben. Het Canadese Rush kan dit allebei zeggen. Het vorige album Vapor Trails was geen slecht album, maar ook Peart, Lifeson en Lee zullen desgevraagd toegeven dat het hun zwakste cd tot nu toe was. Gelukkig nemen ze met hun nieuwe cd Snakes & Arrows ijzersterk revanche op zichzelf. Qua geluid laveert deze achttiende cd door hun hele platencollectie. Opener "A Far Cry" klinkt bijvoorbeeld als een gemoderniseerde versie van het geluid van Hemnispheres, uit 1978 alweer, en zo zijn er meer links te leggen met het verleden. Toch klinkt Rush wel degelijk als een band die stevig met zijn voeten in het heden staat. Opvallend is dat Snake & Arrows maar liefst drie instrumentale nummers kent. "The Main Monkey Business" is hiervan de fraaiste. Opgebouwd rond een steeds terugkomende gitaarriff laat het nummer zich eenvoudig meten met "YYZ" en "La Villa Strangiato". Ook de kortere instrumentals, het akoestische "Hope" en het strak rockende "Malignant Narcissism" zijn erg sterk. Maar Rush heeft daarnaast met Neil Peart ook nog eens een van de betere tekstschrijvers uit de rock(geschiedenis) in zijn gelederen. Voor Snakes & Arrows heeft hij - vast niet toevallig - als centrale thema Geloof en Oorlog geprikt. De manier waarop hij zich hierover uitlaat in zijn immer weldoordachte teksten is bijna boekwaardig. Ook Peart's drumpartijen zijn weer prachtig in balans: vol fijnmazige details, maar nooit vol van overdadig spierballenvertoon, precies het spel waar hij om geroemd wordt. Zo klopt eigenlijk alles aan Snakes & Arrows en toont het aan dat Rush er nog lang niet aan toe is om de pijp aan Maarten te geven. Gelukkig maar.

Alhoewel ik mezelf best wel intelligent durf te noemen, heb ik een hekel aan moeilijkdoenerij. Zogenaamde intelligente dames en heren die vergeten hoe ze iets eenvoudig moeten zeggen zodra ze een bepaalde positie hebben bereikt, horen wat mij betreft niet op zo'n positie thuis. Houd het simpel! Ook in de kunsten heb ik liever iets wat me direct bij de strot pakt dan iets waarover ik eerst lang moet nadenken. Volgens mij zijn eenvoudige uitingen ook sterker. Politici die ongenuanceerd zeggen wat een groot deel van de bevolking denkt, krijgen ook elke keer weer verrassend veel stemmen. Geen moeilijke kreten, gewoon zeggen waar het op staat. 'De kracht van de eenvoud' was ook het eerste wat bij me opkwam toen ik de cd Mosaic van het Australische trio Love of Diagrams voor het eerst hoorde. De muziek van de twee dames en een heer uit Melbourne bevat alleen het hoogst noodzakelijke: zang, gitaar, bas en drums. Eenvoudige, snelle songs van een paar minuten met referenties naar Siouxsie and the Banshees en een punky The B-52's. De kracht van de nummers zit hem in de snelheid en het volume want het is duidelijk dat 'eenvoudig' niet altijd synoniem aan 'goed' is. Het beste nummer van de cd "Pace or Patience" kende ik al want het stond al een tijdje op de website van Matador Records. Andere nummers die me enigszins zijn opgevallen, zijn "At 100%", "Trouble" en de titelloze bonustrack. Voor de rest bevat dit album niets opvallends en is het een beetje te eentonig. Jammer, want een goede songschrijver zou met het krachtige geluid van Love of Diagrams iets leuks kunnen doen.

Het kwintet Dolorean uit Portland heeft in elk geval al één beroemde fan, hun stadsgenoot regisseur Gus Van Sant verzorgde voor de band de coverfotografie. Filmische kwaliteit heeft hun muziek zeker. You Can't Win staat vol subtiel uitwaaiende liedjes die ijle vlakten in gedachten roepen, zoals het Noorse The White Birch dat ook goed kan. Het eigene van Dolorean zit 'm in de toegevoegde scheut alt. country. Country van het depressieve soort. Winnen is onmogelijk en liefdesverdriet is alleen te verdrinken in heel veel flessen wijn. Nee een "wonderful life" is het bepaald niet voor deze droefsnoeten, zelfs het bekende "Buffalo Gals Won't You Come Out Tonight" krijgt door een kleine tekstuele verandering iets wrangs, alsof het inderdaad maar beter is binnen te blijven. Muzikaal gezien verdient vooral toetsenist Jay Clarke lof. Hij is het die op deze wel erg glad geproduceerde plaat de saaiheid meestal buiten de deur weet te houden. Luister naar zijn dalende piano-akkoorden in "In Love With The Doubt". Natuurlijk is de belangrijkste man zanger en componist Al James, die een fijn zacht stemgeluid heeft, in de buurt van Josh Rouse. Mijn favoriete nummer is echter toch weer een filmisch niemendalletje getiteld 33-53.9 N/118-38.8 W, een vermoedelijk willekeurige titel, aangezien het een stukje zee voor de kust van Los Angeles is. Hoe dan ook, het nummer opent met een paar perfecte akoestische gitaarakkoorden, waarna de band gezamenlijk een eenvoudig "ooeeeh"-koortje inzet, wat ze van mij wel langer dan twee minuten hadden mogen volhouden.

Wie? Nou, ze heeft haar naam mee. In elk geval als je het vergelijkt met mijn favoriete zangeressen, die niet zozeer in de elfjescategorie vallen, maar meer in die van de eigenwijze manwijven vrouwen met stijl (Fiona Apple, Sheryl Crow, Shirley Manson). Mooi artwork ook. Bij voorbaat al ben ik fan van Charlotte. Play! Aldus dook ik zonder achtergrond of verwachting in The Deep Blue en was ik aangenaam verrast; dit is een lekkere volwassen popplaat voor thuis. Hatherley schrijft geen ordinaire gitaarhitjes zoals bijvoorbeeld KT Tunstall, liever wisselt ze opeens van toonsoort en gebruikt ze à la Apple allerlei instrumenten om haar liedjes spanning en sfeer mee te geven. Het mooiste voorbeeld daarvan vind ik "Siberia", maar het beste moment is misschien wel de laatste minuut van "Roll Over (Let it Go)" waarbij ik zin krijg om te gaan dansen. Terwijl het nummer nota bene zo licht en naïef begint! Dat onvoorspelbare moet ze vooral houden, want de enkele keer dat ze het nalaat ("Dawn Treader") wordt ze onopvallend. Maar och; ik heb The Deep Blue nu een keer of vijftien gedraaid en het is een erg fijn album, dus laat ik niet zeuren. Goed; toen moest alleen dit stukje nog geschreven worden. Wie is Hatherley eigenlijk? Krijg nou wat: ze is de (ex-)gitariste van Ash! Alle puzzelstukjes vallen daarmee in elkaar: al die toonsoorten, het Britpopperige van "I Want You To Know" en mijn vooraf vaststaande liefde, want ik heb ook praktisch alles van Ash in mijn kast staan. Tweede feit: dit is al haar tweede solo-album, wat kan verklaren waarom een song als "Behave" - check die video - zo ingetogen en des te sterker is gemaakt. Ter vergelijking, Hatherley's eerste single heette nog "Kim Wilde". Misschien komt het toch wel door die naam?

Je moest eens weten hoeveel mailtjes van hier volstrekt onbekende buitenlandse acts wij krijgen of ze een cd-tje mogen sturen om besproken te worden op File Under. Dat mag natuurlijk altijd, melden wij dan braaf terug. Wij zien het namelijk als onze plicht om mooie dingen voor onze lezertjes op te speuren en dit is een relatief eenvoudige manier om dat te doen. Na zo'n positief mailtje onzerzijds volgt er alleen meestal subiet een mailtje waarin de vraag gesteld wordt of we dan ook optredens voor ze kunnen regelen in Nederland. Nee, natuurlijk kunnen we dat niet, deze toko draaiende houden kost al genoeg tijd en er moet ook nog gewerkt en geslapen worden.

Heel af en toe echter zijn er slimmere artiesten. Die hebben hun optredens al geregeld en vragen ons dan of we aandacht willen besteden aan hun cd en de gigs er bij te vermelden. Het is vast niet toevallig dat dit vaak ook de artiesten zijn die meer de moeite waard zijn dan hen die graag zien dat jij optredens voor hen regelt. Vanessa Peters valt in de categorie artiesten die zijn zaakjes goed voor elkaar heeft. Twaalf(!) optredens doet ze maar liefst vanaf volgende week woensdag in Nederland. Okay, het zijn allemaal kleine podia en vaak in cafe's waar ze - solo - op zal treden, maar ze heeft het wel geregeld. Als je houdt van rootsy singer/songwriters met een folky twist, dan zou ik je zeker aanraden om eens te gaan kijken bij een van de optredens, de meeste ervan zijn nog gratis ook.

En ter herinnering koop je dan Little Films, de recent verschenen cd van Vanessa. Dat is namelijk een hele plezierige luisterplaat. Hierop klinken Vanessa en haar band - helaas afwezig de komende week, maar ik weet vrij zeker dat ze zich in d'r uppie prima zal redden - als de ideale mix tussen Aimee Mann en de hier helaas vrij onbekende Jonatha Brooke. Dat geldt nu natuurlijk niet meer voor Vanessa Peters, jij hebt hier over haar gelezen en gaat de liedjes in het audiogedeelte beluisteren. Ik denk dat ze overtuigend genoeg zijn om je over te halen te gaan bij dat café om de hoek bij jou waar altijd bandjes spelen. Toch?

Om meteen maar met de deur in huis te vallen: Junior Blues, de tweede plaat van het Utrechtse Walker Diver is een topplaat. Eén van de aardigste in het genre en één van de betere rootsplaten van Hollandse bodem. Opener "Fugitive" is gebaseeerd op een Neil Young-achtige gitaarmuur, zo eentje waar ook - een andere referentie! - Steve Earle graag tegen aanleunt. In "Captain Kirk" klinkt R.E.M. door en "Don't Mind Me Babe" is klassieke country. "Anodyne" klinkt als Slobberbone zonder de dronken romantiek en in "Mary, Mary" komt cajun om de hoek kijken. Maar het noemen van al die namen is in dit geval geen teken van doorgeslagen kopieerdrift van songschrijver en kern van Walker Diver Stefan 't Hooft. Het illustreert vooral de breedte en diversiteit van de songs. Geen stuurloosheid, maar breed uitwaaierend vakmanschap. In het geval van Walker Diver's Junior Blues gaan we zeggen: een staalkaart van kunnen. Alle hoeken van de americana worden onderzocht in de twaalf songs op deze plaat. Het is curieus dat er drie jaar voor nodig was om deze plaat te laten verschijnen, helemaal als het persbericht vertelt dat er dertig liedjes klaar waren. Personele problemen schijnen de oorzaak te zijn. Hoe dan ook, het geeft wel de ruimte om bij de cd-presentatie, aanstaande zondag in Utrecht, te laten horen welke stijlen deze band nog meer zo goed beheerst.

Ik behoor zelf tot het deel van de fans van Tori Amos dat bij The Beekeeper en Scarlet's Walk afgehaakt is. Het esoterische getrut op die twee platen - overigens wel gewoon aangeschaft, want hey, ik bleef wel fan - kwam me na een paar draaibeurten al de neus uit. Doodzonde van al dat talent dat Amos heeft. Ik was dan ook een beetje huiverig toen ik hoorde dat Tori zich voor American Doll Posse Amos vijf identiteiten (Pip, Santa, Clyde, Tori en Isabel ) aangemeten had en vanuit hun oogpunt en meningen liedjes geschreven had. Die vijf identiteiten zijn bovendien gebaseerd op vrouwen uit de Griekse mythologie. Nou, ik zag de bui al weer hangen. Maar verdomd, wat blijkt, Tori Amos kan het gewoon nog steeds. Okay, American Doll Posse is met zijn ruim achtenzeventig minuten een extreem lange plaat geworden. Dat is een flinke zit, maar doordat Amos geraffineerd varieert in stemmingen verveelt American Doll Posse me geenszins. En het getrut valt alleszins mee. Ze verrast me zelfs door in "Teenage Hustling" (een liedje van de gedaante Pip, van wie de liedjes het meest on-Tori zijn ) voor haar doen behoorlijk wat gitaargeweld te gebruiken. Maar ook de pianoliedjes, die tegenwoordig in aantal overigens wel in de minderheid zijn, zoals "Girl Disappearing" zijn weer pakkend. De mensen die al bij haar derde cd Boys for Pele afgehaakt zijn zal ze er denk ik niet mee terug winnen, maar de fans die net als ik de laatste twee cd's maar weinig boeiend vonden, die moeten haar toch eens een tweede kans geven. Dat is American Doll Posse namelijk zeker wel waard.

Vijf jaar was het stil rondom Silverchair. Sterker nog, op dit moment van schrijven staat hun nieuwe plaat in thuisland Australië weer eens op 1, maar weet EMI Nederland nog niet of en wanneer hij ook in Nederland officieel uitkomt. Tja, dat krijg je ervan, met zo'n vreemde levensloop: na het grunge-achtige debuut uit 1995 ging de groep rondom Daniel Johns steeds meer de Queen-kant uit - en dan niet altijd op de goede manier. Het laatste levensteken Diorama uit 2002 was zó weird dat ik (en met mij heel Nederland. vermoedelijk) het destijds maar genegeerd heb. Weird is ook Young Modern geworden, maar dan wel kilometers beter en interessanter dan Diorama. De eerste keer dat je deze plaat opzet, duizelt het je: zoveel melodielijnen in één nummer, al die koortjes en strijkerspartijen erbij (van Van Dyke Parks)... het lijkt wel prog! En toch is het gewoon pop. Ik moest als eerste aan Mansuns Six denken (en bij vlagen aan Spacehog en Cracker): Young Modern is óf geniaal óf totaal belachelijk. Een middenweg is er niet. Gelukkig is, niet zoals bij Diorama, de muziek dit keer interessant genoeg om te blijven draaien, en na een keer of twee raak je opeens verslaafd. Het meest typische voorbeeld is de single "Straight Lines": het lijkt in het begin een wat gemakzuchtig nummer, maar het wordt alleen maar sterker naarmate je het vaker draait. Op "Low" en de krolse uitsmijter "All across the world" na, zijn alle nummers echte groeiers. Als je eenmaal gewend bent aan het maffe refrein van "Insomnia", zit je er echt met gebalde vuisten op te wachten om dat mee te brullen: I stay awake for days! Ook de fans van Silverchairs traditioneel schitterende ballads worden bediend met "Those Thieving Birds", dat voor de gelegenheid in twee stukken geknipt is met een uptempo nummer ertussen. Al met al word ik tamelijk euforisch van deze plaat. Gek genoeg is het een beetje hetzelfde gevoel dat ik kreeg bij My Chemical Romance; hooguit ietsje minder. Doe er je voordeel mee!

Enige jaren geleden heb ik Autumn ooit eens in het voorprogramma van Within Temptation gezien in een veel te vol gepropte zaal van De Melkweg. Ik had destijds al vaker over ze gehoord, maar nooit de moeite genomen om de cd's eens te gaan beluisteren, laat staan om ze live te gaan aanschouwen. Hoe anders is dat nu met het verschijnen van hun derde album, My New Time. In de afgelopen jaren hebben er flink wat bezettingswisselingen plaats gevonden: drie bandleden zijn gestopt, waaronder grondlegger Meindert Sterk en drie nieuwe zijn er voor in de plaats gekomen. My New Time is dan ook het resultaat van het herboren Autumn, dat met dit album in meerdere opzichten afscheid heeft genomen van het verleden. Andere bezetting, nieuwe platenmaatschappij, verse sound. En dat hoor je meteen bij openener "Satellites": sfeervol, warme zang, muzikaal gezien een beetje Lacuna Coil-achtig. Daarna volgen nog tien songs waarin de warme en diepe stem van zangeres Nienke de Jong prima naar voren komt. Gothic kun je het echter niet meer noemen; grunts behoren tot het verleden. Er is een mix van stijlen terug te horen: stoner, industrial, wave en natuurlijk good old metal. Gooi de muziek van Asrai, the Gathering, Evanescence en Penumbra in een blender, voeg de doorontwikkelde zangstem van Nienke er bij en je krijgt My New Time. Alles is toegankelijker (of zo je het wilt commerciëler) dan het oudere werk, al ontbreekt het harde werk (met heerlijke dubbele bass drum) niet. Of de gothic meisjes het allemaal nog kunnen waarderen zal de toekomst moeten uitwijzen, maar ik zal ze binnenkort zeker eens live gaan aanschouwen.

Muziek is al heel lang mijn grootste hobby en niet alleen als luisteraar. Ik ben een jaar of vijf diskjockey geweest in de tijd dat een dj nog gewoon plaatjes aankondigde en draaide. Daarna heb ik nog enkele jaren in een platenzaak gewerkt. Ik volg de popmuziek al tientallen jaren, maar toch ken ik lang niet alles. De hitparade vind ik helemaal niet interessant en ik luister nooit naar 3FM. Daardoor bestaat natuurlijk de kans dat ik wel wat goede nieuwe muziek misloop. Ik had tot voor kort ook nog niet van Githead gehoord en toch is dit een zogenaamde 'supergroep'. De band bestaat uit Colin Newman (van Wire), Malka Spigel en Max Franken (beiden van Minimal Compact) en Robin Rimbaud (alias Scanner). Met andere woorden, niet zomaar een band. Githead was eigenlijk bedoeld als een eenmalig project ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van het label Swim~ van Newman. De samenwerking beviel echter prima en het gevolg was de ep Headgit die in november 2004 verscheen. Een half jaar later brachten ze hun eerste langspeler Profile uit en nu is dus het tweede album Art Pop verschenen. De muziek van Githead wordt uitstekend beschreven door de titel van deze nieuwe cd: kunstpop. Niet kunstmatig maar kunstig. Je kunt horen dat dit vier vakmensen zijn die een prima combinatie van gitaar- en synthpop met funkinvloeden hebben gemaakt. De openingstrack "On Your Own" legt een prima fundament maar is niet representatief voor de muziek op dit album. De cd bevat nogal wat verschillende stijlen, zoals het kwetsbare en deels akoestische "Lifeloops", "Space Life" met de funky basgitaar, de synthpop van "Jet Ear Game" (compleet met cyberstem) en mijn hoogtepunten "Drive By" en "Rotterdam". Githead vaart in dezelfde wateren als New Order en Garbage met het grote verschil dat Newman cs. veel meer in anonimiteit verkeren en ik vraag me af of dat snel zal veranderen. Met deze cd zou dat eigenlijk moeten kunnen.

De nieuwe verschijnt in oktober. Ik zeg het er meteen maar bij, want de officiële release van Heathen Songs van de Australische band The Kill Devil Hills stamt al uit 2005. Het zestal muzikanten heeft nu echter een label gevonden die Heathen Songs ook bij ons uitbrengt als voorbode voor het nieuwe album (en een mogelijk Europese toer?). The Kill Devil Hills. Als ik voor een gebergte stond met zo'n naam dan zou ik me wel een paar keer bedenken voordat ik besloot deze te beklimmen. Heathen Songs. Er was een tijd dat heidenen gelijk gesteld werden met de duivel. Ik verwachtte dan ook een rauwe plaat met liedjes over de duistere kant van het leven. Als je de hele dag naar brave commerciële popzenders luistert dan zul je van schrik in de gordijnen springen. Als je echter geregeld naar garagerock of rauwe bluesalbums luistert dan is het geen zware kost. The Kill Devil Hills zitten er dan ook ergens tussen in. Ze combineren blues, gospel, roots en rock alsof Nick Cave reïncarneert in Chris Isaak en Bruce Springsteen tezamen. De liedjes op Heathen Songs zitten prima in elkaar. Het repertoire is verder afwisselend. Toch gaan mijn gedachten tijdens het beluisteren van elk nummer naar artiesten waar het aan te refereren is. Een eigen smoel, dat ontbreekt er nog. Ik heb echter zo'n vermoeden dat dit met het komend album helemaal goed komt en anders is het wel tijdens de optredens. Die schijnen namelijk geweldig te zijn. Ik kan het me voorstellen. Nu maar hopen dat ze ook in ons bergloze land komen.

Van alle teenpopsterretjes is Avril mijn absolute favoriet, en wat mij betreft heeft ze nog geen slechte single afgeleverd. Echter, niet iedereen is het daar mee eens, en dat heb ik geweten toen ik op MOMI, het gezelligste indieweblog van Nederland, melding maakte van het lekken van de nieuwe single "Girlfriend". Alle commentaar ten spijt blijf ik die single een geweldig staaltje klapkauwgom-punkpop vinden, en ik hoopte dan ook dat de rest van de plaat even sterk zou zijn. Welnu, onze muthaf*ckin' princess stelt op deze nieuwe plaat absoluut niet teleur en levert een twaalftal hoogwaardige mallpunksongs af die staan als een huis. Wat heet, Avril en de verschillende productieteams, drie in totaal, hebben werkelijk alles uit de kast gehaald om deze plaat een waar feest voor de popliefhebber te maken. Zwaar gedubbelde zang, extatische koortjes, scherpe gitaren, opzwepend drumwerk van onder meer Travis Barker (ex-Blink 182) en Josh Freese (ex-alles en iedereen), en refreinen die de hele dag in je hoofd blijven hangen. Dat de teksten dan niet boven het niveau van een veertienjarige uitkomen neem dan met alle liefde op de koop toe. Like, whatever. Zo is het refrein van "Hot" al dagen niet meer uit mijn hoofd te slaan ("You're so good to meeeeee, bay-beeeeee, bay-beee-heee"), dans ik als een veertienjarig pubermeisje door de huiskamer op de titelsong (inderdaad, een aparte ervaring - ook voor mijn omgeving), en loop ik voluit mee te bleren als "Runaway" voorbijkomt. Dat er dan nog twee enigszins flauwe ballads tussen staan maakt mij ook niet veel uit, daarvoor is de skipknop immers uitgevonden. Boven de streep blijft gewoon een ijzersterke popplaat over, waarschijnlijk de beste die we dit jaar in dit genre kunnen verwachten.

'Heb jij die nieuwe Dinosaur jr al gehoord?'
'Natuurlijk, ik vind 'em vrij goed voor een reünieplaat. Niets bijzonders, maar hij luistert wel lekker weg.'
'Precies, dat is mijn probleem ermee. Ik had op meer gehoopt, maar misschien was dat niet eerlijk.'
'Ik had niks gehoopt, eerlijk gezegd. De eerste drie Dinosaur-dingen vond en vind ik nog steeds het beste.'
'Mwah, je hoopt toch altijd verrast te worden. Maar je zegt de eerste drie? Green Mind vond je niets meer? Dat vind ik met Bug samen nog steeds de leukste.'
'Die was best goed, maar de eerdere hebben een bepaald soort gekte. Die is op Green Mind duidelijk uitgekristalliseerd. Yr Living All Over Me vind ik het beste.'
'Misschien komt het doordat ik met Green Mind begon. Het maakt toch verschil waar je inhaakt. Op die nieuwe vind ik het jammer dat Mascis zich met regelmaat zo'n standaard niet onderscheidend geluid aanmeet. Juist dat jankende gitaargeluid is wat Dinosaur Jr. zo koel maakt
Daarom zal het wel zijn dat de openingtrack, het singletje "Been There All The Time" en "It's Me" er bovenuit schieten. Daar jankt Mascis lekker en jengelt zijn gitaar lekker tegen 'em aan.'
'Inderdaad, de gekte ontbreekt en dat is jammer. Ik ben wel gek op Barlow's basspel en -geluid. Barlow voegt echt wat toe aan het geluid van Dinosaur Jr. en dat hoor je dus ook in de opnames. Dat deden die nep-Barlows op die andere cd's na zijn vertrek lang niet zo goed. Of beter J. Mascis, want het schijnt dat hij ALLES inspeelde. Mede daarom vond ik er niet veel meer aan.'
'Dat verschil hoor je dus wel op Beyond.'
'Echt wel! Het is minder navelstaren, minder op concentratie en meer losgaan.'
'Voor een reünie-cd is het helemaal geen slechte cd, maar als je eerlijk bent, dan is het gewoon niet zo goed en verrassend als de eerste drie, vier cd's. Maar dat mag je misschien ook niet verwachten.'

Fred Cole speelde als jong jochie in The Lords (nee, niet met Rob de Nijs) en hield zich kort bezig met een soort solocarriëre (Deep Soul Cole). Vervolgens kwam hij samen met onder andere gitarist Eddie Bowen met The Weeds op de proppen. Onder de vleugels van een manager zouden ze het gaan maken. Maar deze Lord Tim Hudson had nog een andere band onder contract, The Seeds. Zonder Fred Cole en consorten in te lichten gaf hij The Weeds een nieuwe naam, The Lollipop Shoppe. Protesten hielpen niet, want hun plaat Just Colour was al geperst en de hoes al gedrukt. Mèt hun nieuwe, op de bubblegumrage van dat moment aangepaste naam. Helaas voor Lord Tim speelden de voormalige The Weeds vooral een ruige vorm van garagerock en psychedelica. Hoogtepunt van de band was wellicht hun rol in de film "Angels From Hell" Maar het leverde wel een geweldige plaat op die - geautoriseerd door Fred Cole himself - nu op cd is verschenen. Alle tracks van Just Colour vinden we terug (dus ook kraker 'You Must Be A Witch'), aangevuld met zes andere liedjes. De naam The Lollipop Shoppe staat nu op de tweede plaats, The Weeds is de naam van de band. Gerechtheid na veertig jaar. Overigens hield The Lollipop Shoppe het niet lang vol. Vele bands volgden voor Fred Cole, totdat hij jaren later Dead Moon stichtte en zich alsnog het pantheon van de undergroundhelden in zong. De rest van het verhaal is geschiedenis (en ook Dead Moon, helaas).

Je hoeft geen muziekkenner te zijn om te kunnen voorspellen dat het tweede album het hoe dan ook minder goed zal doen dan het eerste. Want het kan niet anders of slechts een deel van alle mensen die als makke schapen over de dam van de aankoop van Whatever People Say I Am That's What I Am Not liepen, koopt ook deze tweede plaat. Tegen de reactie van het volk kan immers geen recensent op. Hiermee zeg ik in feite wat alle andere critici zeggen, namelijk dat deze tweede plaat is geworden wat we van de Arctic Monkeys konden verwachten, maar dat die het succes van de eerste nooit zal kunnen evenaren. Ik vraag me dan ook af of de band zich dat ten doel heeft gesteld, want dat k´n natuurlijk bijna niet. Het is weinig humaan om dat van jezelf te verwachten. Op deze Arctic Monkeys dezelfde springerige, catchy liedjes, zonder die puike rafelrand, want de band heeft de producers van Simian Mobile Disco wel aan de scherpe kantjes laten slijpen. Dat is jammer, maar als je het eerste album gekocht hebt omdat je de band écht goed vond en niet omdat iederéén deze jonge jongens adoreerde, dan kun je je geen buil vallen aan de aanschaf van het tweede album (waarvan het artwork zeer de moeite waard is). Als je net als ik, de hype van vorig jaar een beetje langs je heen hebt laten gaan, dan is de release en het vervolg van dit album weinig opvallend, ja zelfs geruisloos en zijn de Arctic Monkeys ineens gewoon weer een Engels bandje dat best wel leuke liedjes maakt.

"Wat is dit in hemelsnaam?!?", schreeuwde ik, tegen niemand in het bijzonder uit, toen ik mijn pakketje te recenseren cd's uitpakte. Ik heb namelijk een boel lelijks in handen gehad, maar de hoes van Western Exterminator, van RTX is veruit de lelijkste die ik ooit gezien heb. Hierbij vergeleken zijn zelfs de ergste deathmetal hoezen fijnzinnige kunstwerkjes. Op de binnenfoto kijken vier mannen (met spiegelbril en poedelkapsel!) en een vrouw me stoer aan. Met angst en beven leg ik de cd in de cd-speler. Om vervolgens lastig gevallen te worden met obligate sleazerock, uitgebraakt door Jennifer Herrema. RTX is een voortzetting van Herrema's Royal Trux, een band die in de hoogtijdagen van de sleazerock twee pareltjes op haar naam gezet heeft, maar waar het heilige vuur inmiddels verdwenen is. Of weggepoetst door Protools, want alles is weggestopt onder de effecten, waardoor je geen enkel idee hebt wat je nou precies hoort. Nee, hier wordt een mens niet gelukkiger van...

Over lelijk gesproken. Althans, ik wil geen veel te lange discussie opstarten over iemands uiterlijk, voorkeuren en ware schoonheden die van binnen zouden zitten. Maar, ik wil toch wel kwijt dat je, in mijn optiek, niet echt gezegend bent als je op Boy George lijkt. Ik was dan wat minder prominent op de hoesfoto gaan staan. Maar misschien is Boy George niet zo bekend in Australië. Want daar komt Koritni vandaan. En Koritni past ook in de Australische Rock traditie, want had u zich ooit afgevraagd hoe het zou klinken als Jimmy Barnes Bon Scott opgevolgd had bij AC/DC? Nou, als Koritni dus. En (gelukkig) niet als Boy George. Niet dat Lady Luck tot een echte doorbraak zal leiden aan deze kant van de wereld. Het songmateriaal er er net iets te doorsnee voor, maar lekker klinkt het wel. Misschien moest mentor Jimmy Barnes aan Lex Koritni eens leren hoe je écht goede nummers schrijft, dan zie ik het met Koritni helemaal goed komen...

D'r zijn van die nummers, die moet je niet willen coveren. Hoe goed je ook bent - of erger: hoe goed jij jezelf vindt - als artiest, daar blijf je met je poten van af. "Boys of Summer" is zo'n nummer. Dat cover je niet. Dat nummer hoort bij Don Henley, hij zingt dat en verder niemand. Geen discussie over mogelijk. De snotapen van The Hot Stewards hebben net als DJ Sammy en The Ataris het gore lef om dit nummer toch te coveren voor hun debuut-cd Cover Up. Bij voorbaat al een doodzonde. Ik las het op het hoesje, drukte de cd in cd-speler, fast-forwardde naar de bewuste laatste track, luisterde 15 seconden, rukte de cd uit de cd-speler en had de neiging om 'em doormidden te breken en te consumeren. Zo lelijk? Ja, een naakte Kim Holland op Koninginnedag in de Kalverstraat valt er bij in het niet. Je kunt duizend keer in toffe - en door mij zeer gewaardeerde - bands als The Spirit That Guides Us, Jetsetready en Campsite zitten, dit is heiligschennis van de bovenste plank. Het duurde een week - no kidding! - voor ik hier goed en wel overheen was, maar vergeven heb ik het ze nog steeds niet. Intussen heb ik de cd wel weer opgepakt en de rest van de covers op Cover Up wat aandachtiger beluisterd. En wat blijkt? Die zijn stuk voor stuk stiekem heel leuk. Jaren tachtig krakers als "Smalltown Boy", "Edge of Heaven", "Lay Your Love On Me" en "Kids in America", ze gedijen uitstekend in de schmutzige versies van The Hot Stewards. Ze zijn getransformeerd tot geweldige meeblèrbare kneiters met Axl Rose-achtige zang en veel emogeschreeuw in de koortjes. Hun versies zijn bijna goed genoeg is om ze die ene enorme misstap te vergeven, want tjonge jonge, "Boys of Summer" coveren, het idee alleen al...

Toen collega Heet Stof een tijdje terug de re-release Sologne recenseerde ging ik daar meteen digitaal naar op zoek. Door een foutje belandde echter het nog te verschijnen album Loney, Noir op mijn computer. Bij beluistering vergat ik prompt dat ik eigenlijk iets anders zocht én meteen ook alle andere platen die ik in 2007 had gehoord. Inderdaad, dit album is zo goed dat ik er bijna sprakeloos van ben. 'All I want is a state of hope', zingt de dirigent van dit eenmansorkest ene Emil Svanängen en dat is precies waarin je belandt met deze plaat. Als popnerd raak je soms wat afgestompt en dan is het des te fijner om weer eens echt verbluft te raken door een groot talent. Loney, Noir is een album vol jubelend stijgende lijnen. Alle nummers zijn rond de drie minuten en de meeste volgen hetzelfde procédé. Emil begint zachtjes op een gitaar te spelen, waarna al snel detailrijke Casio-keyboards, blazers, belletjes en gekke ritmes (handgeklap!) samen een verrassend kleurrijke toverbal vormen. Dan wordt een duizelingwekkend crescendo ingezet richting hét moment van elk nummer, waarin Emil als een ware Beach Boy in falsetto breekbaar begint te piepen. Check voor goede voorbeelden "I Am John", "Hard Days 1,2,3,4" en "I Could Stay". Na dit extatische moment wordt het nummer snel afgerond, want drie minuten popliedjes, dat is de droom van Emil, in zijn jonge jaren niet voor niets fan van A-Ha. Hij krijgt hier in zijn uppie voor elkaar wat het verwante I'm From Barcelona met 29 muzikanten niet lukte. Vervoering met een hoofdletter V.

Samen met Doornroosje geven we kaarten weg voor het concert van Loney, Dear in Nijmegen op 8 mei. Doe mee met onze prijsvraag en wees er bij!

Bij Starcastle denk ik eerder aan een Nickelodeonserie of aan een album met Ronnie James Dio dan aan een klassiek-Amerikaanse progband. En toch is dit een gezelschap dat al in 1969 bijeenkwam. Van 1976 tot en met 1978 brachten ze vier studio-albums uit, met aanvankelijk heel wat succes. Ze hadden zelfs bands als Journey en Foreigner in hun voorprogramma staan en werkten met Roy Thomas Baker, producer van de klassieke Queenalbums. Het succes verdween tegelijkertijd met een aantal bezettingswisselingen totdat de grote man achter Starcastle, Gary Strater, in 1997 de band nieuw leven in blies. Song Of Times is daarvan het eerste resultaat op cd. Strater heeft dat zelf niet meer mogen meemaken. In december 2004 overleed hij, nog geen vijftig jaar oud. Strater zou echter trots geweest zijn, want de achterblijvers in Starcastle hebben zijn werk met zorg afgemaakt. De tien composities - nou ja, negen, want "Babylon" staat er in twee versies op - zijn prog voor oude mannen (dus ook voor mij) in de stijl van Yes, Kansas en Styx waarbij vooral de magnifieke harmonieën direct uitnodigen tot meegalmen. Song Of Times is een uithangbord voor de prog/pop waar Amerikanen zo goed in zijn: met toetsenpartijen en breaks zoals we die gewend zijn uit de prog, maar in steevast toegankelijke composities en vooral met van die hemelse zangpartijen. Zanger Al Lewis doet menigmaal denken aan - hoe kan het anders - Yes' Jon Anderson en Steve Perry (ex-Journey), waar de koortjes vooral aan Styx en Kansas herinneren. Het klinkt niet als een plaat uit 2007, maar gezien het aantal jaren dat hieraan gewerkt is mag dat ook niet verbazen. Starcastle roept met verve een brok nostalgie op en dat is beter dan geforceerd hip proberen te zijn...