Loney Dear – Sologne

Loney, Dear - SologneIn mijn straat woonde enkele jaren geleden een gezin waarvan de oudste zoon gek was op housemuziek. Hij draaide deze muziek de hele dag en zodra de temperatuur het een beetje toeliet, met het raam van zijn slaapkamer open. De hele buurt kon dan meegenieten van zijn muzikale voorkeur. Ik weet niet of deze jongeman ooit zin had om iets anders te draaien maar ik en de andere inwoners van de straat hebben dat in ieder geval nooit gehoord. Zo’n beperkte voorkeur heb ik nooit gehad, ook niet toen ik jong was. De muziek die ik draai hangt meestal nauw samen met mijn stemming en gelukkig heb ik genoeg smaken in mijn cd-kast staan. Voor de momenten dat, zoals nu, er een pril voorjaarszonnetje door de ramen naar binnen schijnt, heb ik nu de cd Sologne van de Emil Svanängen. Een cd vol met vrolijke zonnige popliedjes. Deze Zweedse multi-instrumentalist en singer/songwriter neemt in zijn eentje al een paar jaar popsongs op en deze bracht hij tot voor kort zelf uit op CD-R. Dat doet hij niet onder zijn eigen naam maar hij gebruikt hiervoor de vreemde naam Loney, Dear. Kort geleden is hij ‘ontdekt’ en de vier cd’s worden nu een voor een in Engeland en Amerika uitgebracht. Sologne, oorspronkelijk uit 2004, is de eerste cd die in Nederland wordt uitgebracht en de rest zal spoedig volgen. De tien tracks op dit schijfje zijn dromerige songs die af en toe zelfs aardig verrassen. Zoals tijdens het ingetogen geschreeuw aan het einde van “Le Fever” of in het instrumentale orgelliedje “Grekerna” en natuurlijk het enige up-tempo nummer “The City, The Airport”. De andere songs van Loney, Dear zijn broze singer/songwriter-liedjes die enigszins doen denken aan het werk van Elliott Smith alhoewel ik een vermoeden heb dat Emil een wat zonniger karakter heeft.

Lees verder Loney Dear – Sologne

Kaiser Chiefs – Enjoyment (dvd)

kaiser_chiefs-enjoyment.jpgAls jezelf respecterend bandje hoor je er tegenwoordig natuurlijk niet meer bij als je niet ook een dvd uitbrengt. Zeker als je dat vlak voor de kerst doet om zo nog wat sokken te vullen. Of het altijd een verstandig idee is, is maar de vraag. De dvd begint met een waarschuwing; er komen naakte vrouwen in voor, en een Radio 1 DJ die ‘the f-word’ zegt. Melig grapje, zoals meligheid het hele volgende programma domineert – op de doos wordt al gewaarschuwd: er is geen menu. Een quasidocumentaire over de verschillende plaatsen die de Kaiser Chiefs het afgelopen jaar aandeden. Archiefbeelden van Birmingham, Manchester, Glasgow, etc. voorzien van een nergens op slaande voice-over van Bill Nighy, de acteur die zelf zo goed is in het spelen van een verlopen popster (Still Crazy, Love Actually). Als tussendoortje een parodie op de serie ‘Seven Up!’ over de bandleden in 1987 en in 2030, concertfragmenten, roadmovie en stukjes van de clips. Als je nog niet onder alle meligheid bezweken bent aan het einde van de film, blijkt er toch een menu te zijn en kan je op je gemak verschillende concerten en de complete clips bekijken. Zo blijkt de dvd toch nog aardig gevuld te zijn. Maar is het genoeg? De concerten van Kaiser Chiefs zijn heel leuk om te zien, het zijn sympathieke, grappige gasten, maar een band die pas één cd heeft gemaakt beschikt – hoe vermakelijk en origineel gebracht ook – gewoon niet over voldoende materiaal om op een dvd lang waar voor je geld te bieden. Ach, je kunt je altijd nog urenlang vermaken door het open/close-knopje van je dvd-speler in te blijven drukken zoals op het hoesje wordt aanbevolen…

Lees verder Kaiser Chiefs – Enjoyment (dvd)

Editors

‘Zelfs op de wc werd er nog muziek gemaakt’
Een beetje ongeïnteresseerd, misschien zelfs een beetje arrogant, nemen Ed Lay en Chris Urbanowicz, respectievelijk drummer en gitarist van de Editors, plaats op een stoel in een ook voor mij onbekende ruimte in Doornroosje. Ja hallo, denk ik, jullie mogen ook eens een interview doen, dat is toch leuk?
Look at us through the lens of a camera... dat deed ik toch!
Zanger Tom Smith heeft elders interviewverplichtingen en niet veel later blijkt dat de jongens, broekies zijn het, gewoon even moeten wennen. Na drie grappen vinden ze het zelfs leuk, geloof ik. Pas nadat ik eerst de kaart van Nederland teken – ‘Amsterdam, that’s in the East, isn’t it?’ – en vertel waar ze de afgelopen dagen zijn geweest, gaan ze verzitten in een iets actievere houding. Ah, denk ik, nu heb ik ze.

Lees verder Editors