Het schijnt zo te zijn dat van The Orchard slechts 1000 cd’s zijn geperst. Waarom platenlabel Young God toch besloten heeft om promo’s te versturen mag Pete Seeger weten. Of zou het een marketing-ideetje zijn? Eerst alle mensen eager maken door een zeer gelimiteerde oplage uit te brengen, dan de pers opnaaien door daar melding van te maken, en vervolgens een ‘gewone’ oplage in de handel te brengen. Het staat haaks op het imago dat Fire on Fire heeft. Ooit waren ze een avantgardistisch punkgezelschap dat de naam Cerberus Shoals voerde. Nu klinken ze als de leden van een hippiecommune (de leden wonen samen in een huis in Portland) die samen de roots van de Amerikaanse muziek aan het ontdekken zijn. Fleet Foxes en Grizzly Bear zijn uiteraard de eerste namen die naar boven komen. Maar Fire on Fire klinkt rauwer en meer rudimentair en is daardoor wellicht interessanter. Eerlijker en puurder. Ongeveer zoals voor sommigen The Basement Tapes, de oefenruimtesessies die Bob Dylan met The Band in de kelder van zijn huis opnam, tot het beste behoren dat his Bobness ooit opnam. Fire on Fire krijgt de complimenten van Michael Gira. Ze zouden beter af zijn als de labelbaas nu een breed verkrijgbare tweede persing uit zou brengen.
mij=Young God / Konkurrent