Je kunt als band heel veel tijd steken in het verfijnen van je geluid in de studio om het zo gelikt en vol mogelijk te laten klinken, maar sta je tijdens een tournee mooi voor een lastige klus: hoe ga je je volle geluid op het podium evenaren of zelfs overtreffen. The Wave Pictures omzeilen deze vraag door gewoon lekker losjes live op te nemen in de studio. Althans, ik meen aan hun nieuwe cd If You Leave It Alone te kunnen horen dat het op zeker bijna allemaal one-takers zijn. Deze manier van opnemen maakt het een band bovendien mogelijk om snel nieuwe muziek uit te brengen. Zo verschenen er sinds hun vorig jaar uitgebrachte cd al twee nieuwe EP's. Is dat dan niet teveel? Neu, ik vind het niet zo erg, want If You Leave It Alone geeft mij als luisteraar weer het gevoel dat de band speciaal en alleen voor mij staat te spelen. Dat vind ik eigenlijk best een prettige ervaring. Bovendien is frontman Dave Tattersall een begenadigd songschrijver die op de proppen komt met liedjes die herinneringen oproepen aan Jonathan Richman & The Modern Lovers. Maar hij drijft ook regelmatig de twee-kant op, met "Come On Daniel" als ongepolijst goudklompje. Heerlijk zijn de kloeke saxofoon en 'valse' koortjes die veelvuldig een prominente rol krijgen. Ik kan me wel voorstellen dat niet iedereen zijn stem even aantrekkelijk zal vinden om naar te luisteren, maar ik denk dat komend weekend op Vlieland de liefhebbers in de meerderheid zullen zijn.

Op vakantie in eigen land. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dat niet zo vaak gedaan heb. Limburg, de Veluwe en Zeeland. Veel verder kom ik niet. Als kind werd ik door mijn ouders vrijwel iedere zomer meegenomen naar Oostenrijk. Iets waar ik nog steeds met veel plezier aan terugdenk. Maar ik ben dus bijvoorbeeld nog nooit op een van onze eigen Waddeneilanden geweest. Op school leerde ik het ezelsbruggetje TVTAS opdreunen en zo weet ik dat Vlieland na Texel het tweede eiland in het rijtje is. Nooit gedacht dat Vlieland voor mij ineens een vakantiebestemming met een onweerstaanbare aantrekkingskracht zou zijn. Allemaal dankzij het lovenswaardige initiatief om op deze prachtlocatie een kleinschalig driedaags festival te organiseren met een line-up om je vingers bij af te likken: Into The Great Wide Open.

De organisatie - volgens de site 'een club mensen die elkaar kennen uit de popmuziek en die op Vlieland hun droomfestival werkelijkheid doen worden' - had gehoopt om minimaal zo'n tweeduizend kaartjes te kunnen verkopen. Een paar weken geleden werd echter de allerlaatste barcode afgedrukt en was de maximale capaciteit van vierduizend bezoekers bereikt. Vanaf deze plek een welgemeende felicitatie voor de organisatie. Hulde. Het tentje ligt hier inmiddels reeds klaar voor vertrek. Ik heb alleen geen houten haringen, maar dat lossen we wel op als we op camping Stortemelk arriveren. Om de voorpret te verhogen hangen hier naast het 'niet vergeten'-lijstje de blokkenschema's alvast op het prikbord. Eens kijken waar we ons allemaal op kunnen gaan verheugen.

"Heavy, ominous psychedelic free-improv from Tokyo, Japan" is de openingszin van een recensie ergens anders online, en dat is veelzeggend want: a) vrije improvisatie is geen lichte kost en kan alle kanten opgaan, en b) Japanners gaan altijd nog een stukje verder dan de meeste westerlingen. En dan is het ook nog eens een dubbel-cd (studio en live). Zware kost dus op basis van de verwachtingen vooraf, en dan blijkt het eindresultaat eigenlijk qua toegankelijkheid best mee te vallen. Voor de wat meer geoefende improvluisteraar, dat wel. Het Japanse trio probeert met sax, hurdy gurdy, gitaar, gong, percussie en allerhande effecten al improviserend in hogere sferen te komen. Dat betekent: lange, uitgesponnen nummers met de focus op drone en sfeer, en minder op individuele expressie (zoals vaak wel aan de orde is bij improv). Een beetje als de Canadese Montreal-scene van rond de eeuwwisseling (Shalabi Effect, set fire to flames), maar dan wel met meer richting en een duidelijk betere instrumentenbeheersing. En zoals het een echt goede psychedelische drone/improvplaat betaamt, kom je er naarmate je langer luistert steeds meer 'in' en werkt de muziek hypnotiserend en bedwelmend. De spanning blijft overal aanwezig, de sound is geweldig, en de druggy freak-outs gaan maar door en door en door en door, en zouden ook voor altijd door mogen blijven gaan. Een van mijn favorieten van 2009 tot nu toe!

Vorig week roemde DubbelMono mijn hippe muzieksmaak. Ik keek hem verbaasd aan: 'Ik hip?' 'Qua Nederlandse bands', was zijn toelichting hierop. Ik begreep toen over welke fiets het ging, maar mijn liefde voor bands vind ik verder allesbehalve hip. Mensen die hip zijn houden van dance. En de rest is allemaal al eerder gedaan, al kan het best opnieuw goed gebeuren. En aan dance heb ik een hekel, helaas. Een goed voorbeeld van het wiel opnieuw en goed uitvinden is het debuutalbum van Brian Olive. In een vorig leven heette de Amerikaan nog Oliver Henry en was zanger/gitarist bij The Greenhornes en Soledad Brothers, maar nu durft hij de stap te zetten om onder eigen naam uit de kast te komen. Hij hoeft zich nergens voor te schamen, want Olive weet waar Abraham de mosterd vandaan haalde of beter gezegd waar Richards en Jagger schitterden. Dat was o.a. op Exile On Main St, dat wel wordt gezien als het beste Stones-album ooit. Van de oude mannen van de Stones hoeven we echter nooit meer iets echt geweldigs en nieuws aan albums te verwachten. Olive en zijn bandleden dienen zich maar wat graag aan als alternatief. Ze weten op dit album met de titel Brian Olive rock 'n' roll prima te combineren met Stax-achtige blazers en daarbij dit ook in prima liedjes te doen. Om het album net zo goed te noemen als Exile On Main St. gaat wel net wat te ver, maar vervelend of namaak is het zeker niet.

Twee jaar geleden sloeg Milan Polak nieuwe paden in met zijn eerste niet-instrumentale album Straight. Fijne nieuwe paden, want het was een ijzersterk album. Goede melodieën, sterke zang en fenomenaal gitaarwerk. Het album eindigde dan ook in mijn jaarlijstje. Het werd niet de gehoopte doorbraak voor Polak, zodat toeren beperkt bleef tot Duitsland, Oostenrijk en Italië. Toch is er nu weer een nieuw vocaal album, Murphy's Law. Deze keer wordt Polak op bas en bij de productie bijgestaan door Fabio Trentini (Glenn Hughes) en op het slagwerk door Simon Michael, in het dagelijks leven drummer bij Subway to Sally, waarvoor Polak het album Bastard meecomponeerde en volspeelde. Genoeg extra ervaring voor Polak dus. Jammer genoeg hoor ik dat niet terug op dit album. Het is allemaal wat minder bluesy geworden en wat mij betreft is dat een verkeerde keuze. Het levert weliswaar wat fraaie proggy momentjes op, maar vooral ook songs als de ballad "Torn", die best goed in elkaar zitten, maar op geen enkele manier nog iets eigens uitstralen. Dat geldt zeker niet voor alle songs, want er zitten nog steeds de Polak signature rockers tussen ("Inner Truth" of "Losing Me" bijvoorbeeld), maar over het geheel zijn de nummers minder overtuigend. Pas in afsluiter "The Mystery Of Life" laat Polak iets langers horen wat nieuw voor hem is. Het start met een bijna proggy intro, en na een niet al te spannend middenstuk eindigt het met fraaie vocalen en bijna poppy gitaarwerk. De productie is duidelijk een slag strakker dan op Straight, maar het eindoordeel verandert daar niet door. Murphy's Law is nog steeds heel wat beter dan het gros van de rechttoe-rechtaan-rockalbums. Juist van Polak had ik echter meer verwacht.

En wij maar denken dat onze Spinvis een uniek fenomeen is! Het zit er dik in dat ieder land wel een soort Spinvis heeft, een man met een gezin die op een zolderkamertje met eindeloos veel geduld een cd in elkaar knutselt. Ook Canada heeft er eentje. In Toronto woont namelijk Michael O'Connell, een aardige man die ooit in de jaren negentig frontman was van de plaatselijk bekende band Black Cabbage. Nu werkt hij met dakloze en ontspoorde jongeren in een opvangcentrum in Toronto en in de uren dat hij niet met werk of kinderen bezig is, neemt hij nummers op. Nummers met een boodschap die direct voortkwam uit zijn werk (‘stories of isolation, fuck the world, love the world, learning to love myself'). Culture Reject is zijn solodebuut en bevat elf kleine, hoogst originele songs met invloeden uit het door O'Connell bezochte Afrika en Cuba. Het resultaat is een vreemde mix tussen indie en wereldmuziek die best aanstekelijk is. Enige minpunten zijn de eenvormige zang van O'Connell en het feit dat het allemaal wel heel erg uitgedacht klinkt. Maar wat wil je ook met iemand die alle tijd heeft om ieder tikje en bliepje en akkoordje op precies de goede plek in ieder nummer te zetten. Die spontaniteit moet er dan vooral live weer uitkomen, zo werkt dat bij elke Spinvis.

Achter de naam Yim Yames gaat 'gewoon' Jim James schuil, voorman van My Morning Jacket. De naam die achter Tribute To ingevuld kan worden is die van George Harrison. De jongste Beatle, de stille Beatle, de Hare Krishna-Beatle. En ook de Beatle met de curieuze solocarrière: een liedje hier en daar voor de Beatles mogen bijdragen en na het uiteenvallen van die band met een baanbrekende triple op de proppen komen, All Things Must Pass. Weliswaar was dit al zijn derde soloplaat, maar de eerste die een wereldhit opleverde, "My Sweet Lord". En uiteraard krijgen we die ook te horen op deze EP, samen met vijf andere tracks uit het oeuvre van George Harrison. Opgenomen in 2001, na het overlijden van Harrison, wordt deze sessie nu pas uitgebracht. De datering is er meteen aan af te horen: de jongste opnamen van My Morning Jacket (Evil Urges) klinken vele malen gepolijster en voller dan het spaarzame, vol met echo opgenomen geluid van Tribute To. Vrijwel dezelfde lo-fi-sound als die van debuut The Tennessee Fire en opvolger At Dawn dus. Beleven we veel plezier aan deze EP? Het is aardig om deze tracks zo kaal en gestript te horen, net zoals het een fijne ervaring is om Jim James weer te horen uithalen als eind jaren negentig. Ook is het een mooi uitgevoerd doosje geworden. Maar natuurlijk is het wachten vooral op zijn nieuwste project, de supergroep Monsters of Folk met Conor Oberst en M. Ward.

Wie The Shavers definitief knock-out wil slaan moet wel van goede huize komen. Het leek er even op dat de reuma van frontreus Johannes de Boom de band groggy tegen het canvas zou slaan, maar halverwege de tiende tel is De Boom toch weer opgelapt. En dat moet gevierd worden met nieuwe optredens van het trio en een nieuwe cd. Dat De Boom op de EP Orthopedia over zijn gevecht vertelt, is logisch. In "Mythisch Monster" rekent hij nogmaals af met zijn kwelgeest. Hij rept zelfs dat de angst geheel verdwenen is. Da's dapper. Gelukkig komen ook gewone, alledaagse zaken aan bod. Zoals het likken van een fietsbel na een gezellig drankgelag en krijg je nieuwe inzichten over je oksels, die volgens De Boom geuren als een kruidentuin zijn. Inderdaad, The Shavers zijn weer ouderwets in vorm. Hopelijk blijft het niet bij alleen deze EP en optredens en komt er ook snel weer een heel album, want met The Shavers erbij is het leven een stuk levendiger.

Ook Ratz wil graag je leven verrijken met Nederlandstalige hardrock. Dat lukt ze best aardig op hun EP Voor Jou. Ze maken ouderwetse rock die ruikt naar bier en zweet stinkende donkere hardrockkroegen. Ik word soms wel wat melig van het accent van frontman Jon van den Elsen die echt geen moeite doet om zijn Brabantse accent te onderdrukken (Hallo Peter Koelewijn!). Maar de uitvoering van de vier is toch wel koel. De klank van de zes studiotracks is kaal en gortdroog, maar dat past wel bij hun hardrock. De teksten zijn bovendien ondanks de gemakkelijke hardrockinhoud (ex-vrouwen etc.etc.) niet gemakzuchtig. Daar kan menig Nederlandstalig bandje een voorbeeld aan nemen. Dikke pluspunten scoort Ratz bovendien met het gitaarspel van Fritz Appel. Die kent zijn klassiekers en heeft de tracks messcherp en dirty, maar zonder te overdrijven ingespeeld. Ongecompliceerd, maar toch leuk.

De Hobbyisten maken het zichzelf een stuk minder gemakkelijk. Goede Nederlandstalige cross-over maken zoals zij proberen, daar kan ik zo 123 geen voorbeeld van noemen dat is blijven hangen (Of je moet Osdorp Posse er toe gaan rekenen). Toch lukt het de vijf Zeeuwen best behoorlijk. Soms doen ze zelfs een beetje aan Gotcha! Denken. Voor Progressie hebben de Hobbyisten gebruik gemaakt van de diensten van De Dijk-gitarist J.B. Meyers. Dit heeft op Progressie geresulteerd in drie tracks die eigenlijk alle drie een heel ander geluid laten horen. Het swingende, soulvolle "Serieus" vind ik zelf een beetje puberaal qua tekstuele insteek, maar ik geloof wel dat Keegan meent wat hij rapzingt. Dus da's wel oké. Sterkste track is wat mij betreft "Hobbyisme" dat lekker doordendert. Erg grappig is het afsluitende "Shakira" dat qua klank behoorlijk doet denken aan wat Mondo Leone in zijn upppie doet. Hierin wordt de Latijns-Amerikaanse zangeres zonder blikken of blozen neergezet als vrouw aller vrouwen. Daar hebben ze natuurlijk ook gewoon gelijk in.

David Freel is geen glas-half-vol man. Bij de laatste release van zijn band Swell kondigde hij al het einde van de wereld aan en het thema van dit nieuwe album noemt hij 'little stories about life and death, love and hate, light and dark'. Vooral dark dan, op dit album van Be My Weapon, de gelegenheidsband van Freel en ene Ron Burns. In 2007 en 2008 schreef Freel zo'n twintig nummers. Tien ervan nam hij op met Swell en de andere tien zijn op dit March/2009 beland. Met Freel op akoestische gitaar en zang en Burns op drums is het een sfeervol werkje geworden. Freel heeft een rustgevende en vertrouwd aandoende stem en het album ademt een soort berusting uit. Berusting dat liefde een schromelijk overschat begrip is ("Love Is Just So Overrated") en dat geluk en trouw vooral te vinden zijn in een lieve hond en een mooi glanzende auto: ‘I kiss the dog then I wash the car real good, because I'm so happy about these long and faithful loves.' Wat de songtitels betreft was de inspiratie op een gegeven moment blijkbaar op. Op het album van Swell stond een nummer "Good good good" en op dit album staat de tegenhanger: "Bad bad bad". Het laatste nummer op March/2009 heeft Freel voor het gemak maar "The Last Song" genoemd. Op het eerste oog lijkt dit album te bestaan uit Swell-kliekjes, maar ook daarmee weet Freel toch behoorlijk wat indruk te maken.

Van de Drive-By Truckers kwam eerder dit jaar zoethoudertje Live From Austin, TX uit. En voor wie geen genoeg kan krijgen van de fijne stem van Patterson Hood verschijnt er nu ook nog een solo-cd van zijn hand. Het is een cd met een beetje een raar verhaal. De opnames stammen namelijk al van vier jaar terug. De Truckers hadden toen even een korte pauze en Hood stond op het punt om vader te worden van Ava Ruth. Hij greep die gelegenheid aan om liedjes op te nemen die al een tijdje op de plank lagen. De oudste liedjes stammen uit 1994, zelfs nog van voordat er überhaupt sprake was van de Drive-By Truckers. Een ervan heeft de macabere titel "Heavy and Hanging" en daarin verhaalt Patterson over de zelfmoord van Kurt Corbain die plaatsvond op het moment dat hij net naar Athens was vertrokken om een nieuw leven te beginnen. Hij nam het op met onder andere Will Johnson die ook nog in enkele andere liedjes meespeelt net als enkele Truckers. Opmerkelijkste gast is echter Patterson's vader David die bas speelt op het R&B-achtige "Back Of A Bible" dat Hood daadwerkelijk schreef op de lege pagina's die altijd achterin een Gideon-bijbel zitten en die in zo ongeveer elk Amerikaanse hotel liggen. De sound van Murdering Oscar is een beetje rommeliger en minder groots dan dat van de Drive-By Truckers cd's. Maar ook als Hood zich op die manier aan je presenteert scoort dan hij een ruime voldoende. En doordat Hood in zijn teksten meer kiest voor de ik-vorm (bijvoorbeeld in "Grandaddy" dat hij schreef vlak voor de geboorte van zijn dochtertje) geven ze een prettig inkijkje.

Hoe indrukwekkend de opener "Gossamer" er ook in knalt, de vermoeidheid slaat al snel toe als blijkt dat het vooral Neurosis en Isis zijn die je eigenlijk hoort. Zoals bij zoveel bands tegenwoordig. Het betekent log, zwaar, onderhuidse melancholie, opgekropte agressie. Dat hebben we inmiddels wel gehoord, dacht ik zo. Tombs kan echter meer, want track twee "Golden Eyes" gaat er plots op black metal snelheid vandoor. Als die black metal dan ook nog wordt gekoppeld aan hardcore-achtige vertragingen en een doomriff die zo van Boris had kunnen zijn, is de verrassing wel compleet. Voeg er nog wat post-rock, sludge en shoegaze bij, en je hebt in ieder geval een afwisselende metalplaat. Maar is het ook goed? Dat blijft ook na meerdere beluisteringen de vraag. Hoe afwisselend qua stijlen het ook mag zijn, de lappendeken wil maar geen geheel worden. Daar komt nog eens bij dat er zoveel stijlen worden gebruikt zonder dat één stijl echt goed wordt gedaan. Wat meer focus en wat minder stijloefeningen waren zonder meer erg welkom geweest. Nu blijft het hangen bij 'knap gedaan hoor jongens, maar waar zijn jullie nu echt goed in?'

Van een album met een titel als Perversity, Desperation and Death is weinig feestelijks te verwachten. Afgezien van een heerlijke cocktail uit het Aziatische land is Singapore Sling ook een band. Na het debuut met de eveneens opgewekte titel The Curse The Life The Blood uit 2003 is dit het tweede album van de IJslandse band. Als de economische crisis in hun thuisland een soundtrack nodig had, zou Singapore Sling deze prima kunnen schrijven. De muziek dreunt, sombert, gromt en laat weinig hoop op een goed afloop. Het geluid ligt ergens tussen The Jesus & Mary Chain en The Cramps in. Hoofdbrombeer Henrik Björnsson getuigt wel regelmatig van enige zelfspot en humor, zoals op het nummer "Call Me Trash" met de tekst ‘Why do you call me trash, when you know my name?' Ook zit er genoeg afwisseling in de nummers om Singapore Sling in de schier eindeloze reeks Jesus & Mary Chain-klonen een eervolle vermelding te geven. Maar toch is de vraag of de wereld zit te wachten op een album als Perversity, Desperation and Death. Er komt zoveel mooiers uit IJsland.

"One of the saddest bands around", noemen Amber Webber en Josh Wells hun belangrijkste broodheer tot nu toe: Black Mountain. Mwaoh, zo heb ik dat eigenlijk nooit gezien, maar licht is het niet, de muziek van die band. En dat was toch niet het enige waar Amber en Josh mee bezig waren. Dus gingen ze vijf dagen de studio in en gingen om een vleugel zitten en opnemen. Het resultaat is onder de naam Lightning Dust nu op hetzelfde, ultrahippe, label Jagjaguwar uitgebracht, waar Black Mountain ook op zit. Ze wilden een "cosmic record about the adventure in finding love and the journey in losing and rediscovering the light" opnemen. En nou, een cosmic record is het zeker. Daar waar Black Mountain uit het jaren zeventig hardrockvaatje tapt, zijn Webber en Wells meer onder een jaren tachtig invloed. Infinite Light is toetsengeoriënteerd, niet gek als je om een vleugel heen gaat zitten, maar het is zeer zeker geen puur piano-album geworden. Meer een folkalbum gedrenkt in lichte elektronica. De toon is wat lichter en de lichte vibrato van Wells komt prachtig naar voren. De tien liedjes beslaan nauwelijks een half uur, maar nergens doet het afgeraffeld aan. Veel meerstemmige zang ook en het nummer "Honest Man" had zo van Cave's Murder Ballads kunnen komen. En ja, het is veel lichter dan Black Mountain. Maar dat kon je uiteindelijk met zo'n naam en titel ook wel verwachten. Intrigerend plaatje!

Michael Carpenter wacht al verdomd lang op loon naar werken. Hij is ondertussen aan zijn achtste cd toe, maar het lukt hem maar niet om op te krabbelen tot een plek in de spotlights. Ik had eigenlijk verwacht dat zijn vorige plaat Rolling Ball het balletje wel aan het rollen zou brengen voor hem, maar het succes bleef uit. Da's behoorlijk onverdiend, want de man laat met Redemption #39 wederom horen dat je voor kekke powerpop in de breedste zin van het woord bij hem echt wel aan het goede adres bent. De stem van Carpenter is met de jaren wat meer op die van Tom Petty gaan lijken, maar dat vind ik zelf geen minpunt. Al zijn liedjes ademen namelijk puur vakmanschap uit en bevatten bijna altijd wel zo'n fijne eigenwijze powerpop draai of gouden koortje. Al kan hij zich natuurlijk in een meer recht-zo-die-gaat honky tonk-track als "Workin' For A Livin'" of in een met waterige Wurlitzer-klanken opgesierde ballade als "Don't Let Me Down Again" ook prima redden. Overigens is het geluid van deze nieuwe cd wel wat ongepolijster dan die van zijn voorganger. Da's best raar als je weet dat Carpenter ruim twee jaar heeft gesleuteld aan Redemption #39. Normaal levert dat vaak een meer smooth geluid op, maar nu blijft die valkuil kloeke tracks als "Can't Go Back" en "The King Of The Scene" bespaard. Die laatste is overigens een bijzondere mashup van Queen en Jellyfish. Hopelijk krijgt deze vakman snel eens loon naar werken.

Loon naar werken heeft mede powerpopper Brendan Benson ondertussen wel gehad. Ik was erg verbaasd dat hij zomaar in eens op een plaat en het podium stond met Jack White als zijnde de Raconteurs. Ik wist al wel dat White een zwak had voor Benson, maar dat ze samen een band zouden beginnen, dat had ik echt niet verwacht. Het doet me deugd dat Benson gewoon verder gaat het uitbrengen van cd's onder eigen naam, want zo hoor ik hem toch het liefst. My Old, Familiar Friend is ondertussen zijn vierde. Hierop borduurt hij op zijn dooie gemakkie verder waar hij met The Alternative To Love gebleven was: goudeerlijke powerpop met een hele dikke knipoog naar zijn helden Lennon en McCartney ("Gonowhere" had zo op een Wings-plaat gekund) en Big Star. Lekker compact gebundeld in tien liedjes. Af en toe dendert er wel een herinnering aan Raconteurs doorheen, maar die neem ik wel op de koop toe. Dat retrorockrandje dat broeide waarschijnlijk al wel langer onderhuids bij Benson, dus ik kan moeilijk verwachten dat hij dat nu, onder eigen naam opererend, opeens weer onderdrukt. De glorieuze powerpop overheerst namelijk en daar gaat het mij om. Vooral van die lekkere koortjes kan ik geen genoeg krijgen. Hopelijk lukt het Benson met deze goede cd dan ook om met een complete band op tournee te gaan. Dan komen zijn liedjes veel beter tot hun recht dan wanneer hij zijn liedjes met slechts twee man sterk ten gehore brengt zoals in 2005. Of dat gaat lukken zal ik in november wel zien als hij hier weer langs komt.

Twee fijne albums heeft Floris van Klinkert tot nu toe uitgebracht. Het laatste, Drunk on Life, stamt echter al uit 2004. Sindsdien deed hij wat pre-productiewerk voor Room Eleven, maar verder vertoefde hij vooral in de luwte. Gelukkig treedt hij nu weer voor het voetlicht met Phase Five. Het is een samenwerking met saxofonist Yuri Honing, een bijzonder geslaagde clash van stijlen. Het schijnt dat de basis van de songs echt hardcore jazz geweest is, maar in het uiteindelijke resultaat heeft de downtempo stijl van Floris grotendeels de overhand gekregen. Ook daarin blijken de licks van Honing zich als een vis in het water te voelen. Hij had zich hooguit van mij wel iets minder bescheiden op mogen stellen. Omdat beide mannen niet bepaald kunnen zingen hebben ze hiervoor even een paar puike gasten geregeld. Drie zangeressen en een zanger, die vette krenten uit de pap zijn. Janne Schraa (Room Eleven), Lilian Vieira (Zuco 103), Sarah Bettens, Leine en David Pino (El Pino and the Volunteers) zijn wat mij betreft niet de minsten. Prijsnummer is "The Girl" waarin Schraa de vocalen voor haar rekening neemt. Elke man zou willen dat de tekst die Schraa zingt op hem van toepassing was. Maar ook relatieve nieuwkomer Leine verdient een pluim. De drie nummers die zij zingt bevestigen het talent dat ze op haar debuut-cd Truth Be Told al bleek te hebben. Eigenlijk hebben die Honig en Van Klinkert het maar mooi gemakkelijk met al dat talent om zich heen.

Met een bandnaam als Noah and the Whale kun je eigenlijk al bijna niet meer de mist ingaan: prachtig verzonnen en hij trekt direct de aandacht. De titel van hun tweede cd, The First Days of Spring, is wat minder tekenend: als je blije en opgewekte lente-achtige liedjes verwacht, sta je wel even raar te kijken als het titelnummer, waarmee de cd opent, meer klinkt als de melancholie van hartje winter. Dreigend, vol spanning en rijk georchestreerd met strijkers en soms ook blazers neemt de onzekere stem van Charlie Fink je vervolgens mee door de seizoenen, via het intieme "Our Window" naar het absolute hoogtepunt van de cd, "Love of an Orchestra", dat halverwege de aandacht van begin tot eind vast weet te houden en dat opvalt door het koor dat er aan meedoet. In de indiefolkpop van Noah and the Whale voel je de liefde voor melodie telkens weer terugkomen, en dat geeft mij als muziekliefhebber een warm gevoel van binnen. Zelfs nu de vocalen van Laura Marling en andere dames niet meer te horen zijn, zoals op de eerste cd. Overigens heeft Fink bij het album ook een speelfilm gemaakt, die tegelijk met de cd op dvd te koop is. Dat is een leuk extraatje, maar de muziek zelf is al meer dan voldoende reden om heel hard voor naar de cd-winkel te rennen.

Ja, het is weer zo ver. Lowlands begint zijn tol te eisen. Het overdreven dansen bij Baraka Son Sistema heeft me nogal spierpijn opgeleverd. Maar ik slaap prima op de camping waar als vanouds weer veel lawaai wordt gemaakt. Als er een jongen zo ongeveer tegen onze tent aan staat te pissen - wij staan tien meter van de wc's - word ik even boos. Dat soort mensen hoort niet op Lowlands. En een beetje 'naar de kloten' gaan vind ik prima, maar je moet niet als een volledige malloot mensen lastig gaan vallen, onderwijl Guus Meeuwis zingend en brallend. Ik heb me verre gehouden van drukte; ik sms'te mijn lief om te vragen of hij nog van me zou houden als ik Snoop zou overslaan. 'Nope' was zijn antwoord...

Storm
Tiny Vipers - Life On Earth

Bas
Tetragrammaton - Elegy for Native Tongues

Ewie
Hank III & Jackass @ Lowlands

Ludo
Robert Pollard - Elephant Jokes

Gr.R.
Grace Jones @ Lowlands

Prikkie
Joe Bonamassa - The Ballad Of John Henry

DubbelMono
Hank III & Jackass @ Lowlands

ForestSounds
Morrissey - Years of Refusal

Alles wat Mark Lanegan aanraakt verandert in goud. Punt. Hij hoefde eigenlijk al niks meer te bewijzen na zijn werk met Screaming Trees en Queens of the Stone Age, maar lijkt desalniettemin aan een zoveelste carrière te zijn begonnen. Vreemd genoeg maakt de als notoire loner bekend staande zanger vooral indruk als hij met anderen kan samenwerken. Zo vult zijn diepe grom de stem van Isobel Campbell al jaren perfect aan en heeft hij in Greg Dulli een bloedverwant gevonden bij de The Gutter Twins. Ook met het Engelse electronicaduo Soulsavers matcht hij erg goed. In 2006 drukte hij al een groot stempel op vrijwel alle nummers van hun album It's Not How Far You Fall, It's the Way You Land. Het nieuwe Broken lijkt nog meer een Lanegan-project met de Soulsavers als achtergrondmuzikanten. Maar Lanegan is niet de enige treurwilg die op Broken komt meezingen. Ook Richard Hawley ("Shadows Fall"), Mike Patton ("Unbalanced Pieces") en Jason Pierce ("Pharaoh's Chariot") zijn van de partij. Absoluut hoogtepunt is Will Oldham's "You Will Miss Me When I Burn" dat door Lanegan met alleen pianobegeleiding op huiveringwekkende wijze wordt vertolkt. De door de Australische zangeres Red Ghost gezongen nummers ("Praying Ground", "By My Side") zijn sensueel en meeslepend. Er zullen dit jaar weinig platen met meer soul dan dit Broken uitkomen.

Het is de dag van de secret act. Fotografen spreken over het wurgcontract dat de heren hebben opgesteld. Iets met ‘universe’ en ‘eternity’. We zullen zien. We gaan het zien. Later op de dag. Samen met fotograaf Dennis zien we zo veel mogelijk bands. De overlap van vandaag is klein, om jullie zo veel mogelijk te bieden.

De flauwste producten uit de filmgeschiedenis moeten wel muziekdocumentaires zijn. Een bandje wordt gevolgd, zowel bij het optreden als backstage. Steeds dezelfde liveshots, dezelfde beelden van het publiek, dezelfde scènes tussen bandleden in kleedkamers, met handdoeken om tussen podium en kleedkamer, en ruziënd in de studio. Er zijn niet heel veel uitzonderingen. D.A. Pennebaker's Don't Look Back met Bob Dylan natuurlijk, Runnin' Down A Dream over Tom Petty en ook het recente meesterwerkje Anvil! The Story of Anvil schieten me te binnen. Ceri Levy (die eerder een film maakte over Blur) produceerde en regisseerde deze film over Gorillaz, het project van Blur's Damon Albarn en Jamie Hewlett. Uiteraard zien we het moeizame proces van het maken van de liedjes (met veel bekende koppen die zich allemaal laten sturen door Damon Albarn) en het ontwerpen van het artwork door Jamie Lewitt. Maar ook de in dit soort documentaires blijkbaar niet te vermijden ongein. Bananaz is interessant omdat Ceri Levy zes jaar lang Gorillaz mocht volgen, maar ook een tegenvaller. Want na zes jaar filmen en de kennis over al die al te flauwe andere muziekdocumentaires had er toch iets meer te vertellen moeten zijn over de creatieve processen achter een van de meest interessante crossover-projecten van de recente popgeschiedenis. Of kent Gorillaz niet meer dimensies dan alleen die twee van het platte filmdoek en die ene van de archetypische bandjesdocumentaire?

Met een bandnaam als Cats On Fire begin je bij mij, kattenliefhebber, met een grote achterstand. Ik ken de band niet en verwacht vuur in hun muziek te horen. Het kan ook zijn dat de bandnaam humorvol bedoeld is. Wie kent de mop niet: 'Wat zegt een kat die in brand staat? Antwoord: Woef'. Grappig? Nee. Totaal niet. Maar ja. Ik ben echter op het verkeerde been gezet, want dit is geen muziek met humor en vurig is het ook niet. Cats On Fire zoeken het op hun tweede album Our Temperance Movement in de gitaarpop met een folk- en lo-fi-randje. Een beetje tussen The Proclaimers, Aztec Camera, St. Thomas en The Smiths in. De titel van deze cd, Our Temperance Movement, van de vier Finnen is een verwijzing naar een beweging tegen alcohol. Ik denk dat ze hier of teveel van gehad hebben of misschien juist wel iets hadden mogen gebruiken. De liedjes vind ik namelijk nogal eenvormig, nergens sprankelend en te weinig uitgesproken. Ik krijg er zelfs slaap van. En dat is iets dat katten graag doen. Dat dan weer wel.

79305. Het getal torent weer magisch boven de ingang uit. Als altijd schrik ik van de drukte op de eerste dag. Er zijn zo veel mensen. Het was al druk onderweg: niet voor niks was het mobiele frietkot Pitstop Bamiblok langs de weg gaan staan. Druk ook voor de ingang van het terrein. Kan dat niet eerder open? Voor de mensen die er al op donderdag zijn? De rijen staan nu tot op de campings. De bedoeling was om nog een stukje van Asher Roth, Roosbeef of Stijn mee te pakken, maar voor mij begint Lowlands 2009 bij La Roux.

Wellicht stom maar ik was haast teleurgesteld dat Sing Along To Songs You Don't Know geen coverplaat is. Múm's vorige ambitieuze en wat sterkere album leek nog helemaal niet zo lang uit, dus er kon best een tussendoortje vanaf. Zeker met zo'n titel. In werkelijkheid zijn we sinds Go Go Smear The Poison Ivy al twee jaar verder. En opener "If I Were A Fish" is ook niet van The Carpenters. Het is meteen wel het beste nummer, een écht liedje en geen jam waar toevallig ook wat bij gezongen wordt. In vergelijking met het vorige album is de toonzetting lichter met heel veel grote en kleine snaarinstrumenten. Het proces was al 'n half oeuvre aan de gang, maar de (immer afnemende) invloed van idm, computer en beats nadert zijn voltooiing. Múm maakt nu folkpop vol gezang. Als gebruikelijk trekken de melancholische stukken meer mijn aandacht dan blije deuntjes als "Prophecies And Reversed Memories". De beste staan opvallend genoeg stuk voor stuk helemaal aan 't eind, maar voordat we daar aankomen moet ik nog even het malle "Kay-Ray-K�-K�-K�-Kex" aanstippen. Ik zweerde in 't intro met een IJslandse cover (!) van Lady Gaga's "Pokerface" van doen te hebben, in een bewerking van Steve Reich. "The Last Shapes Of Never" knappert letterlijk als een haardvuurtje. De akoestische gitaarpartij heeft iets van Vetiver en de continue samenzang van het volledige collectief heeft de magie van Songs of Green Pheasant. "Illuminated" gaat daar nog overheen. Múm schakelde her en der op het album koor en strijkkwartet in, die nergens overdreven schitteren, maar hier de basis leggen voor de beste gitaarlijn van de plaat. "Ladies Of The New Century" sluit het album af met wat van Sufjan Stevens geleende piano-akkoorden, waarover nootjes als sneeuwvlokken dwarrelen.

Hoe overtref je een uitstekend, lovend ontvangen debuut? Simpel: door eenvoudigweg met een nog beter album op de proppen te komen. En dat is precies wat de Rotterdammers van The Madd hebben gedaan. Bijna twee jaar keek ik reikhalzend uit naar de opvolger van 'Ongeneeslijk beat', mezelf voorhoudend dat ik de lat niet té hoog moest leggen; anders zou het alleen maar kunnen tegenvallen. Maar ik had me geen zorgen hoeven maken: The Madd Are Pretty Quick is een meer dan geslaagde opvolger, waarop Engelse merseybeat hand in de hand gaat met gruizige Amerikaanse garagerock uit de jaren zestig. Terwijl Ongeneeslijk beat was gevuld met puntige covers van totaal onbekende beatgroepen uit de sixties, bevat The Madd Are Pretty Quick ook een groot aantal eigen nummers, waarvan vier geschreven door drummer Slammin' Marty Graveyard. De vijftien (uitstekend geproduceerde) tracks passeren in een razend tempo de revue, het ene nog vrolijker dan het andere. Opener "I Know" knalt uit de startblokken met strijkers, een hyperactief orgeltje en een refreintje dat je al direct mee kunt brullen. Het is alsof je in de platenkast van je ouders op een vergeten vinylpareltje stuit: meerstemmige zang, catchy refreintjes, lekker jengelende gitaren (let op de solo van Di-rect-gitarist Spike in "We're Pretty Quick"), een pompend orgeltje, strijkers, blazers en de heerlijke stem van Dave von Raven. Goede popliedjes hoeven niet langer te duren dan drie minuten. Wat zeg ik? Twee minuten (zoals het onweerstaanbare "Don't Ask Me Love" of het stampende "Love") zijn ook al genoeg. Melodieuze retropowerpop in optima forma! Wie hier geen goed humeur van krijgt, moet nóg maar eens een keertje naar de afsluitende, in onvervalst 'Rotterfrans' gezongen bonustrack "Ce Soir Je Vais Boire" luisteren, ooit zal het kwartje vallen... Jammer is wel dat hun huidige hit "Baby", samen met rapper Dio, niet op het album te vinden is. In ieder geval: met The Madd Are Pretty Quick kan ik weer een tijdje vooruit!

We hebben de afgelopen tijd hier genoeg tips gedropt over wat je zeker moet gaan kijken als je vanaf morgen op Lowlands vertoeft. Laten we dan ook nog maar een tip geven van een tent die wat mij betreft op een bepaald moment heerlijk leeg mag blijven. Ik hoop echt dat die kneuzen van Brokencyde (zaterdagavond om 22:15) de X-Ray inkijken vanaf het podium en dat er helemaal niemand in de tent staat. Het zal wel niet lukken, maar geloof me maar als ik zeg dat ik de afgelopen jaren geen sneuere cd gehoord heb dan de crunkcore die te horen valt op I'm Not A Fan, But The Kids Like It! Ik vraag me dan ook oprecht af welke idioot ervoor gezorgd heeft dat deze vier trieste Harries op Lowlands mogen staan. Maar ik vrees met grote vreze dat de X-Ray wel weer afgeladen vol zal staan en dat iedereen uit zijn dak gaat. Ik word onpasselijk van de intrieste teksten waar het maar over een ding gaat: Neuken en vrouwen vernederen. Misschien vindt u het wel humor om de onthaarde aars van een vrouw te vergelijk met een 'onion ring', ik niet. Een couplet of refrein zonder een seksueel getinte, aan drank of drugs relateerde verwijzing opnemen, dat is er niet bij. De pee-pees, dicks, bumholes, tits en vaginas vliegen je om de oren. Maar misschien moet je de honderdduizenden yeaaahs, wheehs, whaaasss! en whoooz zien als destillaat van diepgaande filosofische teksten. En wat erger is, muzikaal gezien is hun combinatie van hiphop en screamo zo mogelijk nog meer stupide. Laat de mannen eens luisteren naar zoiets als het eerste Beastie Boys- of Mr.Bungle-album om te horen hoe het eigenlijk zou moeten. Die lui hadden wel talent en dat hebben deze met bijna Tokio Hotel-achtige coupes getooide kneuzen absoluut niet. Nu ik er nog wat meer over nadenk moet iedereen misschien toch maar gaan en ze en masse uitlachen in hun gezicht. Al zal het ze vast worst zijn. D'r is altijd wel een MySpace-ho die hen wil vermaken in de nacht van zaterdag op zondag. Ook op Lowlands.

Dat deze tweede plaat van Simian Mobile Disco best wel fijn geworden is, is een hele prestatie. De heren Ford en Shaw reisden in de tussentijd namelijk ook nog de halve wereld over voor dj-sets, en ze produceerden allerlei tracks en albums voor artiesten als de Arctic Monkeys en Florence & The Machine. Bovendien doen er op Temporary Pleasure (gewaagde titel ook) zoveel gastvocalisten mee dat je als beetje recensent bij voorbaat al de Wet op de Overbodige Gastartiesten uit de kast wil trekken, die immers al zoveel slachtoffers gemaakt heeft. Maar hier dus niet. "Cruel Intentions" (met Beth Ditto van Gossip) klinkt zo fris als een hoentje, single "Audacity of Huge" (met Chris Keating van Yeasayer) is een echte knaller, Jamie Lidell verchroomt zijn soulstem zonder enig probleem in "Off the Map" en hetzelfde kan gezegd worden van de tracks met Alexis Taylor (Hot Chip) en Gruff Rhys (Super Furry Animals). Wel vind ik het productioneel stiekem een herhalingsoefening. Die synths in "Bad Blood" heb ik eerder gehoord en het heerlijke "10000 Horses Can't Be Wrong" is eigenlijk natuurlijk gewoon een (meer dan uitstekende) minimal-remix van het eigen "Sleep Deprivation". Wat ik op het album wel mis zijn de lompere beats. Het lijkt wel alsof óveral een filtertje overheen moest. Echt losgaan met de handel heeft Simian Mobile Disco verleerd. Gelukkig weet elke goede dj wel raad met dat probleem.

Het begin van Conditions wekt een beetje een foute indruk, want het klinkt alsof je gaat luisteren naar een soulplaat. Nu zit er wel degelijk veel soul in deze plaat, vooral met dank aan de geweldige zanger, Dougie Mandagi, maar na vijftig seconden wordt duidelijk waar het echt om draait in de muziek van het Australische The Temper Trap, en dat zijn gitaren. Soms melodieus en lieflijk, soms gelaagd en spannend, en dan weer lekker stevig. Als een kruising tussen The Veils en Interpol, met een vleugje Radiohead maar ook The Killers. Een vreemde combinatie inderdaad, maar The Temper Trap is van vele markten thuis. "Science of Fear", de single, is gek genoeg pas als een-na-laatste te vinden op Conditions, maar aan de andere kant, elk nummer op deze plaat is zo goed en pakkend dat ze allemaal wel single hadden kunnen zijn. Vooral live schijnt dat erg goed uit te pakken, en dus raad ik aan ze op Lowlands te gaan zien voor ze hier in Nederland de clubs gaan uitverkopen. Zelfs al staan ze geprogrammeerd tegenover Bon Iver. Nee, The Temper Trap brengt niks nieuws onder de zon, maar hun muziek is wel ontzettend fijn en met veel gevoel gebracht. De beste Australische band sinds jaren.

'Squarepusher like you never heard him before', zo kondigde KindaMuzik-collega René Passet deze cd alvast aan. Ja, goede omschrijving. Wat een klerezooi namelijk, dit album. Je zult je aardig bedonderd voelen als je op de komende Lowlands na Squarepushers ongetwijfeld briljante optreden (wat was hij ongelóóflijk vet op STRP!) de Concerto binnenloopt en dit nieuwste album meegraait. Er staat namelijk geen enkele beat op deze plaat. Enkel jazzy gepingel op zijn basgitaar. Zoals platenmaatschappij Warp zelf al op hun site schrijft is Solo Electric Bass 1 een live-opname uit september 2007 van een optreden in de Cité de la Musique in Parijs, waar Tom Jenkinson in zijn eentje eigen composities speelde. Nu deed hij dit soort dingen al wel eerder en vaker, is jazz nu eenmaal zijn achtergrond en is het technisch allemaal erg knap, maar ik word er eerlijk gezegd niet warm of koud van. Zijn liveshow bewijst dat de traditionele muzikant Jenkinson ook 'akoestisch' verdomd snel zacht én hard kan spelen, en ook hier wisselt hij het af met terugkerende themaatjes. Leuk en aardig hoor, maar honderdduizend singer-songwriters gingen hem voor en doen toch wel iets méér.

Altijd gedacht dat een band als die in de film Heavy Metal in Baghdad alleen maar in deze tijd van internet kon ontstaan? Want hoe zou iemand in de jaren zestig, wonend in Iran, kennis kunnen nemen van revolutionaire westerse ontwikkelingen in de popmuziek? De opkomst van beat, rock ‘n' roll, soul - hoever reiken kortegolf-radio's helemaal? Weliswaar hebben we het dan over het Iran van de sjah en niet die van de ayatollahs, maar toch. Raks! Raks! Raks! 27 Golden Garage Psych Nuggets from the Iranian 60s Scene smokkelt weliswaar een beetje ("R.E.S.P.E.C.T." psychedelisch of een garagestomper?), maar biedt toch een verbluffende staalkaart van de popmuziek die er in de jaren zestig zelfs in het Midden-Oosten gemaakt werd. Hoogst originele garagerock, inclusief de onvermijdelijke vermenging met voor ons - zeker in die tijd - curieuze toonladders. En nogmaals, we hebben het hier niet over westers georiënteerde steden als Istanbul of het toenmalige Beirut, maar over Teheran. Het tekstboekje verklaart dat er een levendige muziekscene was in die tijd, maar dat het ook toen al veiliger was om je muziek live te spelen, dan op te nemen. Toch zijn er bandjes geweest die singeltjes op wisten te nemen. De namen van de acts zijn meestal Engels (The Rebels, The Flowers, Littles, Golden Ring, soms Perzisch: Ojoobe Ha, Saeed), de teksten vaak Perzisch en daarom onverstaanbaar, maar samen met de bizarre muziek vooral onweerstaanbaar.

Om even met ds. Gremdaat te spreken: 'Hebt u even een half uurtje voor mij?' Als iemand dat aan je vraagt dan gaat het meestal over iets dat haast heeft, maar relatief kort samen te vatten is. Bovendien wil de vraagsteller graag voorkomen dat de ander een reden heeft om het verzoek af te wijzen. The High Strung is een band die met Ode To The Inverse Of The Dude een half uurtje van mijn tijd vraagt. Uiteindelijk hebben ze die op twee seconden na nodig. Vreemd genoeg staat de band op Wikipedia als een garageband te boek. Ik lees dat dit al hun zesde album is, en dat verbaast me eigenlijk want de band klinkt alsof het jonge honden zijn. Kennelijk heeft de evolutie een handje geholpen bij de ontwikkeling van het geluid, want de band klinkt op basis van dit album als een lo-fi-band die niet vies is van een pompeus 'Wall Of Sound-geluid', maar ook de folk, psychedelica en Britse mod ogenschijnlijk gemakkelijk in hun muziek implementeert. Als ik het resultaat met bands moest samenvatten dan ligt het geluid ergens tussen The Flaming Lips (zonder tegen het vals zingen aanzittende zanger!), Guided By Voices, The Beach Boys (Pet Sounds) en The Kinks. In een klein half uurtje laten ze horen dat er toch wel enige urgentie is om hun muziek met mij te delen. Waarschijnlijk ben ik extra gevoelig door het zomerse weer en dat ik hier de muziek graag op aan wil laten sluiten. Op dit album staan overigens het nummer "Anyone" dat na een aantal keren draaien genadeloos in je hoofd blijft hangen. Je bent gewaarschuwd.

In het kwartet postrockers uit Alpenlanden ontbrak tot nu toe altijd nog een Oostenrijkse naam die het verdiende deel te nemen aan ons geliefde spel 'We verklaren postrock dood, maar vinden toch steeds weer leuke nieuwe bands'. Dat gat kan nu met verve gevuld worden door het kwartet Slon. Hun debuut-cd Antenna verdient het dan misschien niet om de aanvoerder te worden van het kwartet, maar op een tweede/derde plaats in de ranking moeten ze toch terecht kunnen komen. Hun postrock is dwars en zoekt het niet in de uitgesponnen epische stukken. Ze zitten eerder in de hoek van Russian Circles dan in die van Explosions In The Sky en af en toe meen ik er zelfs een hoek van Battles in te horen. Aan dynamiek en onverwachte wendingen is dus geen gebrek op Antenna. Soms heb ik het idee dat de band net iets teveel hooi op de vork neemt, maar een track als "Komsomzenträne" staat gelukkig weer bol van de pure klasse. Enige kanttekening die ik zou willen plaatsen is de plek van de drums in de mix. Die staat me net wat te veel op de voorgrond. Zeker met een koptelefoon op slaat David Schweighart je daardoor af en toe wel heel hard om de oren. Prettig aan Slon is wel dat door het ontbreken van saaie uitgesponnen stukken deze debuut-cd niet langer duurt dan een kleine dertig minuten. Dat ik na een luisterbeurt honger heb naar meer vind ik dan ook een goed teken.

Vorig jaar werd ik danig verrast door de instrumentale rock van het Franse gezelschap Mörglbl (spreek uit: Morgulbal). Fraai gitaarwerk van gitarist Christophe Grodin, een ritmesectie die heel wat meer doet dan de maat aangeven (Ivan Rougny nog steeds op bas en de nieuwe drummer Aurélien Ouzoulias) en dat in fusionachtige stukken die verrassend coherent zijn. Jäzz For The Deaf heet hun nieuwe album en ze gaan lekker verder waar ze de vorige keer ophielden. Nou ja, iets minder grappen en grollen en iets minder exotische uitstapjes, maar niet minder fraai of interessant. Het is simpelweg meer een rockalbum. Dat is bepaald geen onbekend terrein voor Grodin, die naast Mörglbl ook nog in twee metalbands zit. Denk aan het instrumentale werk dat doorgaans op Steve Vai's Favored Nations-label uitkomt en je hebt een goed idee van wat er op dit album te horen is. Het is waar, dat is muziek die slechts een kleine groep aanspreekt, maar voor de liefhebber is dit Jäzz For The Deaf niet te versmaden. Zoals gezegd zijn de songs coherent en daarmee is de valkuil in het genre omzeild. Bovendien durf ik de stelling wel aan dat Grodin vaardiger is dan menig collega in het genre, vooral omdat hij ook gas terug kan nemen in plaats van steeds zijn technische vaardigheden te etaleren. Jäzz For The Deaf, heerlijke fusion voor de rest.

Van top tot teen doordrenkt met bier, zo zag ik er uit na mijn allereerste optreden dat ik ooit bezocht. De kleren moesten uit bij binnenkomst thuis en het eerste doel was de douche. Het bier zelf lustte ik nog niet, hetgeen overigens later helemaal goed gekomen is. Ik heb het uiteraard over een optreden van Normaal, iets dat je als geboren Achterhoeker toch echt meegemaakt moest hebben. Met de muziek zelf is het tussen Normaal en mij nooit goed gekomen. Vind ik de eerste albums nog prima te pruimen, mijn interesse in de band ben ik op de latere albums kwijtgeraakt. Vaak zijn er wel een of twee liedjes die ik waardeer, maar het merendeel wordt verpest door zogeheten hoempapa. Ik denk dat de feesttenten bezoekende achterban het echter niet anders gewild had. Er is echter een andere tijd aangebroken, want tegenwoordig is het theater geregeld het podium van Normaal. Het bier gooien is voorbij, het publiek mag braaf in een stoel zitten en de band speelt semi-akoestsich hun liedjes. Het nieuwe album De Blues Elpee past hier prima bij en bevat zoals de titel al aangeeft bluesmuziek en gelukkig geen hoempapa. Opvallend is dat niet alle vocalen van Buizend Berend (Bennie Jolink) zijn. Het blijft echter allemaal in het Achterhoeks en de thematiek blijft helemaal des Normaals. De Blues Elpee is overigens verkrijgbaar in een elpee- en een cd-versie, waarvan de elpee twee liedjes bevat die niet op de cd staan en de cd vier liedjes die niet op de lp staan. Commercie is nog steeds geen vies woord voor deze heren, maar de basis is in ieder geval een prima bluesplaat.

Michiel Oskam is een veelzijdig en druk baasje. Hij speelt gitaar in zowel de extreme deathmetalband The New Dominion als het experimentele jazzkwartet Operation Sand. Maar blijkbaar kan hij in die twee bands nog steeds niet al zijn muzikale eieren kwijt, want hij heeft net zijn eerste solo-album vol instrumentale gitaarmuziek uitgebracht. Grootste tegenstelling met de muziek van zijn reguliere bands is dat hij hier voornamelijk akoestisch speelt. De stukken zijn vrijwel allemaal gelaagd opgezet, waarbij verschillende gitaren respectievelijk ritme, begeleiding en solo voor hun rekening nemen. Dit geeft een bonte muzikale caleidoscoop van akoestische klanken die nergens verveelt, en dat is toe te juichen. Hoewel Oskam op zijn website andere invloeden noemt, komt zijn speelstijl wat mij betreft nog het meest in de buurt van Carlos Vamos of Michael Hedges. Wat hij met die twee ook gemeen heeft, is dat hij zo hier en daar het akoestische landschap verder inkleurt met elektrische gitaar. Juist op die momenten is-ie mij kwijt. Niet dat ik het gebruik van elektrische gitaar in een akoestische setting per definitie vloeken in de kerk vind, maar het contrast is hier zo schril dat het een wat geforceerde indruk op me maakt. Ander punt van kritiek is dat zijn spel, zeker daar waar hij in meerdere tracks werkt, een beetje ruw en stroef klinkt. Dat kan natuurlijk de bedoeling zijn geweest, maar als je met regelmaat gitaren hoort die net niet gelijk spelen, gaat dat vroeg of laat irriteren. Maar wat zit ik nou te zeuren: The Onyx Set Aglow... is een kleurrijke ode aan de veelzijdigheid van de akoestische gitaar. Stoppen met die bandjes en op naar de volgende solo-cd.

Zijn naam is Mike Sniper en hij wordt liever niet gefotografeerd. Ook zet hij het liefst niet zijn naam op de platen die hij uitbrengt. Het lijkt er verdacht veel op dat Mike zelf op deze manier een kleine mythe rondom zijn project Blank Dogs probeert te creëren, want zijn muzikale output alleen is niet toereikend. Het album Under and Under begint met nerveuze gitaarrifs en een gejaagde bas over zwevende synthesizerklanken die doen denken aan het vroege werk van The Cure. De zang zit op de hele plaat erg laag in de mix en lijkt als twee druppels water op de klaagzangen die we kennen van de oude goths van Sisters of Mercy. De mechanische drumbeats lijken rechtstreeks gesampled van het eerste album van The Cocteau Twins, vooral op nummers als "Slowing Down". Dat leden van Crystal Stilts en The Vivian Girls achtergrondvocalen bijdragen kan niet verbloemen dat Sniper zelf een ondermaatse zanger is. De vijftien nummers op de cd zijn vrijwel zonder uitzondering stomvervelend. En als je het album op vinyl aanschaft, wordt je extra gestraft met nog vijf bonustracks. Sorry Mike, maar dit is allemaal wel heel erg gemakkelijk.

Op Lowlands 2008 stond Nina Kinert nog bescheiden als achtergrondzangeres op het podium bij Ana Brun. Dit jaar staat ze op zaterdagochtend als hoofdact in India. Reden hiervoor is ongetwijfeld de indruk die de Zweedse zangeres het afgelopen jaar achterliet tijdens de promotie van haar laatste album Pets & Friends en het radiohitje "Beast". De fans van Kinert hebben haar vorige albums natuurlijk allang via iTunes of de import gescoord, maar ter ere van haar Lowlands-optreden wordt dit tweede album uit 2006 nu ook officieel in Nederland uitgebracht. Op Let There Be Love is een oorspronkelijker en minder commercieel geluid van Nina Kinert te horen. De sobere akoestische begeleiding maakt de plaat wat minder gladjes dan Pets & Friends. Een "Beast" staat er niet op, maar nummers als "Separate Ways" en "Let Go Now" bevatten genoeg heartbreak om de stoerste vent te doen smelten voor de charmes van Kinert. En op het twijfelende "Who Am I Supposed to Be" bewijst ze dat ook Zweedse zangeressen over een mooie countrysnik kunnen beschikken. Het titelnummer sluit het neerslachtige album met een positief geluid af. Melancholische en romantische meisjesmuziek pur sang, maar daar is in dit geval helemaal niks mis mee.

Met mijn vorige recensie van Mark Knopfler maakte ik niet echt vrienden. Toch ben ik nog steeds van mening dat Kill to get crimson een gezapige oude mannen cd is. Dat gevoel wordt alleen maar versterkt door Get Lucky, het nieuwe wapenfeit van de voormalige voorman van Dire Straits. Want in tegenstelling tot de eerstgenoemde cd is dit nieuwe album een veel sterker album geworden. Met een hoofdrol voor de Keltische fluit, die je meteen al welkom heet in het up-tempo "Border reveir". Daarnaast is het specifieke gitaargeluid weer terug getuige "Before gas and tv", "Cleaning my gun" en "Remembrance day". Af en toe neemt Knopfler de troubadour rol op zich zoals in het titelnummer, maar het best komt hij tot zijn recht als hij de blues speelt in het afwijkende "You can't beat the house". Dit nummer is ook live in de studio opgenomen en je merkt ook dan dat Mark en zijn band plezier hebben in het live spelen. Helaas staan er ook wel weer wat niemendalletjes op dit album zoals "Monteleone" wat het ultieme slaapliedje is geworden. "The car was the one" leunt vervolgens op dat herkenbare Hank Marvin tremolo gitaar geluid, wat toch echt een herhaling van eerdere zetten begint te worden. Daarnaast zal het afsluitende "Piper to the end" een gooi doen naar de begrafenis top tien. 'When I leave this world behind me/To another I will go/And if there are no pipes in heaven/I'll be going down below' zingt Mark je toe. Om later nog eens je eraan te herinneren dat 'this has been a day to die for'. Gelukkig maak ik dat altijd nog zelf wel uit. Want zolang Mark nog liedjes kan maken met hitpotentie zoals "Cleaning my gun", wat het dichtst in de buurt komt bij zijn oude werk met Dire Straits, heb ik nog iets om naar uit te kijken in de toekomst. Met Get lucky heeft Knopfler in ieder geval weer een album gemaakt waaruit blijkt dat hij soms nog steeds fijne liedjes kan afleveren. Nu nog een volledig album van dat soort liedjes. Wellicht eens een heel fijn bluesalbum bijvoorbeeld.

Bij het invullen van het blokkenschema voor Lowlands zullen waarschijnlijk maar weinig mensen een kringetje zetten om de naam Fanfarlo voor de zondagmiddag in de Charlie, terwijl ze al maar klagen over de zogenaamde zwakte van de line-up. Onbekend maakt onbemind immers. Nou, van deze kant dan maar een geheimtip. Check die band uit. Althans als je houdt van lyrische liedjes gezongen door een nerd die luistert naar de naam Simon Balthazar, die getooid gaat met een bril imposanter dan Bill Gates op een jaren tachtig-foto. Maar deze van oorsprong uit Zweden afkomstige nerd die opereert vanuit Engeland en zich laat omringen door een viertal Britten heeft wel een meesterlijke mix aan folky popliedjes gemaakt die de notoire Lowlandsganger zo graag hoort. Want je moet Fanfarlo's debuut Reservoir plaatsen in de hoek van Arcade Fire, Broken Social Scene, Fleet Foxes en af en toe zelfs Ed Harcourt. Prachtige intelligent gestructureerde liedjes vol melodrama en sprankelende instrumentatie. De manier waarop de band bijvoorbeeld gebruik maakt van de trompet geeft de liedjes een prettige lyrische schwung. "The Walls Are Coming Down" is zo'n prettige inhaker die alles wat Fanfarlo zo prettig maakt zo ongeveer samenvat. Glockenspiel en trompet verzorgen het intro en krijgen bijval van mandoline, viool en Balthazar's direct herkenbare accent (een mix van Devotchka's Nick Urata, Talking Head's David Byrne en Killers' Brendan Flowers) voorziene stem en werken samen langs een toe naar een majestueus einde. Tot vier juli kon je je in ruil voor een dollar de cd downloaden via de band om je te laten overtuigen van de kwaliteiten van de band. Nu kan dat met een Lowlands-bandje om je pols live zelfs 'gratis'. Vooral doen.

32 jaar en ik blijf erin trappen. (Toen dit album uitkwam was ik nog 31, maar dat doet hier verder niets aan af.) Doe een lekker indiebandje met vrolijk ietsje vals zingende zangers - liefst meer dan één en liefst ook nog minstens één jongen en één meisje -, maak een paar weggooipopliedjes en je kunt me opvegen. Oké, het moet natuurlijk wel goed gedaan zijn, maar toch. Hoeveel van die blije bandjes heb ik al niet gehoord. En hoeveel zijn er nu écht blijven hangen? Niet veel. Mates of State is een blijvertje gebleken, Los Campesinos was een van de laatste - maar die zag ik dan ook waanzinnig live - en Slow Club is een van de nieuwste, en of die laatste beklijft is nog even afwachten. Maar Lacrosse moet je op dit album - met een wat clichétitel, maar de bandleden zijn ook nog jong - ergens tussen deze bandjes zoeken. Met titels als "We are Kids", "I See a Brightness" en "Song in the Morning" hoef je natuurlijk ook niets diepgravends te verwachten, maar dat heeft ook niemand gezegd. Nee, 't springt en 't doet en 't gaat alle kanten op en ik doe hetzelfde. De stroperige ballad "Excuses, Excuses" had van mij niet gehoeven, maar voor de rest is elk liedje van dit album eigenlijk wel de moeite waard. Ook de andere trage nummers "Bandages for the Heart" en "What's Wrong with Love". Voor zo lang het duurt. Of voor iedereen die net als ik in die fijne, vrolijke indiebandjes blijft trappen. Is het een val? Nee, ik ben een sucker voor blije popliedjes.

Dit jaar bestaat Motorpsycho 20 jaar. Dat moet natuurlijk gevierd worden en dat doen ze vanzelfsprekend in stijl, met een vinyl-only EP (die toch weer ouderwets bijna 40 minuten klokt), opgenomen vorige zomer in Chicago met Steve Albini. Dat schept dan meteen enorm hoge verwachtingen, maar Motorpsycho zou Motorpsycho niet zijn als ze die niet ruim waar wisten te maken. Want dat doen ze. Allereerst complimenten voor de mooie hoes en het prachtige, witte 180 grams vinyl, dat zijn tenminste verpakkingen. De productie van deze EP is ook nog eens fantastisch, met een geweldige live-feel en een heerlijke natuurgetrouwe band-sound. De A-kant opent sterk met "The Ozzylot (Hidden In A Girl)", de meest poppy song van de plaat, met een lekkere losse groove en een fijne solo. "Riding The Tiger" is de volgende song en ook deze mag er wezen, met een stevige zevenkwarts-riff en harmonie-zang die aan de oude Yes doet denken. "Whole Lotta Diana" is de laatste op de A-kant en met zijn bijna negen minuten meteen de langste track van de EP, een heerlijk stuk seventies hardrock vol verwijzingen naar Led Zeppelin en King Crimson, met gruwelijk vet bas- en drumwerk (Kapstadt is weer enorm in vorm) en een partij schreeuwzang van Bent Seather. Heerlijk. "Cornucopia (Or Satan, Uh...Something)" opent de B-kant, en is weer een psychedelische rocksong vanjewelste, gevolgd door "Mr. Victim", een stuk vlotte hardrock met flink wat gitaargeweld van Snah. "The Waiting Game" is een grotendeels akoestische thuisopname van Bent en valt in de traditie van de jaren 90 EP's, waarop standaard ook altijd een thuisdemo te vinden was. Titelsong "Child Of The Future" sluit het zaakje af met een prima staaltje stoner-rock. Voor de echte fan is deze plaat natuurlijk niet te missen, maar ook liefhebbers van seventies-rock en het betere progressieve spul mogen deze plaat met een gerust hart eens proberen. Mits je natuurlijk wel een platenspeler hebt.

Op 9 november is het alweer 20 jaar geleden dat tienduizenden mensen bij de Brandenburger Tor in Berlijn overstaken van Oost naar West en vice versa: de Muur was eindelijk gevallen! Wie wel eens in Berlijn is geweest, weet dat die roerige geschiedenis nog altijd zorgt voor een inspirerende en bizarre sfeer. Het heeft Evelyn Levêke geïnspireerd tot een idee voor boek over de geschiedenis van de muziekscene in Berlijn, en Leonor Jonker is degene die vervolgens het boek schreef.

In chronologische volgorde, te beginnen in de jaren twintig, wordt verteld hoe muziek de bevolking van Berlijn bezig hield. Hoe het in de jaren van het nationaal-socialistische regime een zoethoudertje was voor de bevolking, waarbij de Amerikaanse jazz uiteraard streng verboden was. De politiek bepaalde toen nog wat de mensen wel en niet mochten en konden horen. Later, tijdens en na de bouw van de Muur, ontstond er een illegaal circuit waarin men zelf muziekblaadjes schreef en verspreidde, illegale concerten organiseerde en daar politieke pamfletten verspreidde. Muziek werd een belangrijk middel om je af te zetten tegen het communisme en de inperking van vrijheden, en als ergens de punk bloeide, dan was het wel in Berlijn.

In het boek wordt duidelijk hoe belangrijk de plaats van muziek in een samenleving kan zijn, hoe het mensen op de been kan houden en kan verbroederen, en daarmee geeft het zowel een goed beeld van de geschiedenis van de stad Berlijn, de opkomst en ondergang van het communisme en het nationaal-socialisme, als van de ontwikkeling van de muziek als rode draad daar doorheen, van jazzorkesten tot rock, punk en de Neue Deutsche Welle. Een must voor zowel muziekliefhebbers als politiek geïnteresseerden.

Te verkrijgen via http://www.musikinberlin.com/

Onlangs zag ik The Australian Pink Floyd Show op Bospop en terwijl ik stond te genieten werd ik ook bedroefd. Omdat de echte Floyd met het overlijden van Rick Wright nooit meer bij elkaar zal komen om nieuwe liedjes te maken. Mijn droefenis was echter vorige week snel over toen ik Identity van het Noorse Airbag hoorde. Want op dit volwaardige debuutalbum (er waren al wat EP's uitgekomen) is de aanwezigheid van de geest van Wright duidelijk hoorbaar. Het begint al met de instrumentale opener "Prelude", die ook nog eens hetzelfde gitaargeluid van Gilmour bevat. Even denk ik dan nog bedonderd te worden, maar daarna volgt "No escape" waarin de vocalen duidelijk maken dat ik niet te maken heb met Gilmour maar met Bjørn Riis, zanger en gitarist van het geheel. En Riis heeft een nog fijner stemgeluid en vooral ook een groter bereik. Maar hoe ik het ook probeer ik kan het niet van me afzetten dat ik hier niet met een nieuwe Floyd-cd te maken heb. Zelf zegt Airbag ook beïnvloed te zijn door Radiohead, Talk Talk en A-Ha (?!) maar die invloeden hebben ze dan wel erg goed verborgen. Luister maar naar het prachtige afsluitende "The sounds that I Hear" of "Colours". Dan hoor ik soms wat Marillion er doorheen. Of Mostly Autumn. Maar vooral Floyd. Nee, Airbag is allesbehalve origineel, maar dat is ze vergeven omdat ze een prachtige plaat hebben gemaakt, die eigenlijk niet meer gemaakt had kunnen worden. Als je een floydian bent kan je deze plaat zo aanschaffen. Want onbedoeld is dit een prachtig eerbetoon aan Rick Wright geworden. Althans zo wil ik het graag zien. En ik vermoed dat ze dat niet eens zo erg zullen vinden.

Wat Spooner Oldham, Hank Williams, Charlie Rich, Garth Brooks, Art Neville en The Cramps gemeen hebben? Allemaal figureren ze op de dubbele EP die Smokestack Lightnin' en The Seatsniffers samen maakten. De Duitsers namen een klein half uurtje met zes liedjes op en de Belgische Seatsniffers doken de studio in voor zeven rootsy tracks. Daarbij kozen beide bands niet voor de makkelijkste weg, maar werden minder voor de hand liggende liedjes gekozen. Spooner Oldham is verantwoordelijk voor de titeltrack en opener "The Roadmaster" (Smokestack Lightnin') en zet meteen de toon: dampende rock ‘n' roll, geboetseerd uit country, blues, rockabilly en rhythm & blues. Wat de country betreft, daarvoor leverde Rodney Crowell het hoogtepunt van deze twee schijfjes: "Leaving Louisiana in the Broad Daylight" is een prachtig, met mandoline opgetuigd nummer. Zelfs een patserige track van Garth Brooks, "The Thunder Rolls", wordt van alle opgepompte spierballen ontdaan en klinkt hier alsof het in een kroeg op het Amerikaanse platteland, ergens op het hoogtepunt van de avond gespeeld wordt. The Seatsniffers doen hier niet veel voor onder: "I'm A Long Gone Daddy" is een waardige bewerking van Hank Williams' klassieker. Zoals ook de verpakking is zoals er veel meer zouden moeten zijn: een stijlvolle dubbele digipack, versierd met prachtig artwork.

Sinds ik voor het eerst een cd van Riverside hoorde, hoor je uit mijn mond geen grappen meer over Poolse symfo. In Polen bleken ze potverdorie wel degelijk progressieve rock te kunnen maken die de moeite van het aanhoren waard was. Pas later hoorde ik ook van het bestaan van Indukti. Die bleken op hun debuut-cd S.U.S.A.R. zelfs hulp te krijgen van Riverside's frontman Mariusz Duda. Een vaste zanger blijken de vier mannen en vrouw nog steeds niet in de gelederen te hebben voor hun tweede cd Idmen. Het gros van de nummers is dan ook instrumentaal en vraagt in het geheel niet om zang. Toch hebben ze deze keer ook zangers uitgenodigd in de studio. Drie zelfs. Nils Frykdahl, Maciej Taff en Michael Luginbuehl hielpen bij de opnames van drie tracks. Hun bands Sleepytime Gorilla Museum, Rootwater en Prisma zijn dan misschien kleine spelers, hun stemmen zijn dat zeker niet en sluiten uitstekend aan op de vaak bijtend agressieve prog metal van Indukti. Vooral de net zo vaak verleidelijke als messcherpe vioolpartijen van Ewa Jablonska geven de band een duidelijk onderscheidende klank en met Wawrzyniec Dramowicz hebben ze een drummer in de gelederen die tot op de tanden bewapend uit de hoek kan komen, maar zich ook kan redden met enkele simpele accenten. Wat een klepper is die man! Sowieso is het geheel zwaarder dan de vorige cd. Naast het noemen van King Crimson en Tool als vergelijkingsmateriaal, misstaan Mastodon en Meshuggah-referenties nu ook niet meer. Het bijna vileine karakter van sommige van de tracks en de kracht die de band heeft om ook rustige passages interessante maken (de trompet in "Ninth Wave" is prachtig!) maakt wat mij betreft Idmen zelfs beter dan hun debuut-cd. Eigenlijk is Idmen de cd die Dream Theater al jaren heel graag wil maken.

Of ik even snel de nieuwe Frank Turner wilde doen. Ja natuurlijk wil ik dat doen! Sinds ik Turner zag openen voor The Gaslight Anthem in de Melkweg heb ik de man in mijn hart gesloten. De Brit speelde daar in zijn eentje soort van akoestische punkrock met een Engelse folky inslag en toonde zich een buitengewoon grappige man, zowel in teksten als in de podiumpresentatie. Iedereen die het zag was verkocht, want na afloop was er zijn cd Love Ire and Song als eerste uitverkocht. Nog voor het werk van The Gaslight Anthem. Ik wachtte dus met smart op nieuw werk, maar ik zal nog even moeten wachten. Tot 9 september. Dan komt zijn nieuwe plaat Poetry Of The Deed uit. Want het plaatje dat Storm in mijn mik schoof was Love Ire and Song. Turner heeft getekend bij Epitaph en die brengen nu Love Ire and Song opnieuw uit. Dat is mooi! Dat is een nieuwe kans voor u om u te laven aan het werk van Turner. Love Ire and Song is overigens niet solo, maar met band ingespeeld, maar dat verandert niet veel. Punkrock met nadruk op pop, veel humor, teksten waarin wordt opgeroepen om jezelf toch niet te serieus te nemen en veel meezingers, heel veel meezingers. Ideaal voor uw festival dus. Ik blij'm nog even draaien, tot 9 september. Ik kan niet wachten…

Helemaal stil is het nooit geweest rondom de jonge gasten uit de buurt van Sheffield. Favourite Worst Nightmare is maar ruim twee jaar oud, en ondertussen maakte zanger/gitarist Alex Turner nog een uiterst memorabele uitstapje met Miles Kane van The Rascals. The Last Shadow Puppets werden wel eens "het uitstapje van Alex Turner" genoemd, maar nu Humbug er is, kunnen we stellen dat ook The Age Of The Understatement een product was van de muzikale koerswijziging die door The Arctic Monkeys is ingezet. Kun je het ze dan ook vergeven dat het nooit meer zo rebels klinkt als op de doorbraakhit "When The Sun Goes Down"? Jazeker, want zoals mijn vader het niet in zijn hoofd moet halen om iets "gaaf" of "cool" te noemen, zijn de heren Monkeys inmiddels geen achttienjarige snotapen meer. Bovendien krijg je er iets voor terug, in het geval van mijn vader levenservaring, in het geval van Humbug een (sfeer)voller geluid. Maar ondertussen tonen de Arctic Monkeys aan dat ze met "Crying Lightning" nog feilloos weten hoe ze die kleine haartjes op mijn onderarmen overeind moeten krijgen. Zoals ze ook precies weten welk nummer de eerste single hoort te zijn, en geheel volgens de muziekwet maken ze dat nummer ook de eerste single. En dat vind ik prettig. Verder horen we zeker op de tweede helft van het album een boel melodietjes die erg aan The Last Shadow Puppets doen denken. Maar met "Pretty Visitors" zit daar dan ineens weer een typisch Monkeyaans intro tussen, dat heel vertrouwd klinkt, totdat er in het refrein een vettig Josh Homme-sausje verwerkt blijkt te zitten. De Queens Of The Stone Age-frontman heeft inderdaad mede geproduceerd, zijn studio in de Mojave-woestijn ter beschikking gesteld. En ik wil niet zeggen dat The Arctic Monkeys zelf gewoon waren maar een beetje aan te klooien, maar voor de superstrakke ritmes op bijvoorbeeld "My Propeller" en "Dangerous Animals" houd ik toch meneer Homme mede-verantwoordelijk.

Stevie Ray Vaughan is dood, maar daar vertel ik niets nieuws. Dat ging hij al in 1990. Ik was destijds in de blues, en hij was een van mijn helden. Een concert dat ik zou bezoeken werd echter gecanceled wegens maagproblemen (lees: drankproblemen) van Vaughan en een half jaar later stortte hij met de helicopter neer. We moesten het doen met de albums, net zoals die van Jimi Hendrix. Maar die was al even dood. Ook was er nog Jeff Healey, maar zijn tweede album was een teleurstelling en ik haakte af. Philip Sayce is ook gitarist en werd gevraagd door Healey om in zijn band te komen. Hetgeen later ook Melissa Etheridge deed. Sayce kan er dan ook wat van op gitaar en doet mij wel wat aan Vaughan denken, al is het net wat rockiger en minder blues. Peace Machine is al uit 2005, maar is destijds in eigen beheer uitgekomen. En dat vonden ze bij Provogue Records kennelijk onterecht en dat zetten met deze release recht. Sayce brengt vette bluesrock. Hij is prima bij stem en schrijft zijn liedjes meestal zelf. Op de veertien tracks tellende cd (plus een bonus track) staat slechts een cover en dat is Neil Young's "Cinnamon Girl". In 2010 komt er een opvolger en dit is een prima opwarmertje voor die schijf. Of een opwarmertje voor een concert, want hij is in september al in ons land.

Heeft Tortoise eigenlijk een klassiek album gemaakt, dat bij iedereen in de kast moet staan? De band heeft best 'n grote naam, maar ik zou 't zo niet weten. Ik bezit zelf alleen Standards en die heb ik ook al jaren niet meer gedraaid. In mijn herinnering is 't een gruizige, duistere plaat met een prominente rol voor de vibrafoon. Een album ook dat goed samenvalt met de apocalyptische 9-11-sfeer. Beacons of Ancestorship is totaal anders. Nou ja, totaal, het blijft instrumentale improv-rock, maar toch. De sfeer is lichter, robotachtig dansbaar en soms zelfs verrassend funky. In de lange opener "High Class Slim Came Floatin' In" had een gastrol voor George Clinton of Bootsy Collins niet uit de toon gevallen. Als je elk Tortoise-album aan één instrument zou kunnen ophangen, is de synthesizer dit keer de weapon of choice. Moddervette synthlijnen brommen, sissen en spacen. Soms op de voorgrond, zoals in de eerdergenoemde opener en elders een mooi combo aangaand met de gitaren. "Prepare Your Coffin" had zo op de soundtrack van een obscure sci-film uit de jaren '70 gepast, de filmliefhebber mag denken aan de spirituele animatiefilm La Planète Sauvage. De eerste helft van het album is wilder, complexer en beter, maar 't beste nummer staat helemaal aan 't eind. "Charteroak Foundation" is van een magische eenvoud. Tastbaar gefilterde gitaarnoten, alsof ze uit 't een oude radio komen, die eindeloos heen en weer lopen op een bedje van synthesizers, een aardse baslijn en wat simpel stuwende drums. En dat dan vijf minuten lang, met een paar prachtig subtiele akkoordwisselingen. De cynicus zou kunnen beweren dat Tortoise dit soort stukken waarschijnlijk bij oefensessies als warming-up speelt, maar juist als ze het minst fanatiek hun best doen raken ze me 't diepst.

Hoewel ik ergens de term 'feestfolk' tegenkwam in een verder prima recensie, is dat niet een term die ik zelf zou geven aan het Belgische Jaune Toujours. De aanwezigheid van een accordeon en blazers roept wel al snel die associatie op, maar toch vind ik de muziek op Kolektiv serieuzer klinken dan dat. De mix van folk, reggae, balkan en zigeunermuziek doet me eerder denken aan A Hawk And A Hacksaw: met liefde gemaakt en voortdurend interessant. Want ook van deze cd spat de liefde voor muziek af. Dankzij o.a. een prima drummer die in allerlei maatsoorten een heerlijk ritmisch dekentje spreidt voor de Franse, Engelse (soms een beetje Franglish, vaak zelfs een mix van twee talen in één nummer) en Vlaamse teksten van Piet Maris en de zijnen, en een accordeon die niet alleen maar vrolijk, maar meestal eigenlijk vooral melancholiek klinkt. Behalve dan op de briljante cover van Blur's "Song 2". Een bijzondere sound voor een band met haar wortels in Brussel, op zich wel weer een smeltkroes van culturen natuurlijk.
Zoals dat bij mij vaker gaat in het geval van wereldmuziek, verlies ik in de loop der tijd wel weer mijn aandacht, omdat ik dan toch gitaren en wat meer actie wil. Blijft overeind dat Jaune Toujours een prima band is in zijn genre!

Graag stel ik je voor aan zanger Edsel Dope, gitarist Virus, drummer Angel (ex-Crossbreed) en bassist Derrick Tripp. Met zulke slechte nicknames en nummers als "6-6-Sick", "Violence" en "Die, Boom, Bang, Burn, Fuck" kan het niet anders dan uit Amerika komen en nu-metal maken. Het gaat om de band Dope, waarvan momenteel enkel de 35-jarige zanger nog het originele lid is. Hierdoor is vooral zijn stem kenmerkend geworden voor de Dope. De band maakt erg agressieve muziek en doet dit opvallend lang. Hun nieuwe album Regrets bevat namelijk zestien nummers. Hoewel de muziek niet baanbrekend is, probeert een bekende cover hier verandering in aan te brengen. Helaas gaat het hier om Billy Idol's "Rebel Yell", wat natuurlijk een erg goed nummer is, maar ondertussen het meest gecoverde in de muziekwereld. Dus totaal niet origineel. Wel opvallend is de samenwerking met Ozzy Osbourne/Black Label Society-gitarist Zakk Wylde in het nummer "Addiction". Natuurlijk, het staat leuk in de persbijlage, maar verder heeft de 42-jarige eigenlijk weinig in te brengen bij de groep. Het gepingel op zijn zwart/witte-gitaar is toch minder herkenbaar dan gedacht. De groep doet erg denken aan een andere Amerikaanse band genaamd Static X, waar overigens opvallend veel ex-leden heen gevlucht zijn. Niet alleen hun muziek en houding gaan op in de vergelijking, maar ook de populariteit in Europa. Wij nuchtere Europeanen worden nooit echt warm van zulke overgeproduceerde muziek.

Dit is het album wat Tartufi onlangs had willen of moeten maken. Net als dat duo bestrijkt Chad Benchetrit tal van genres, maar hij doet 't op kalme, subtiele en vooral weloverwogen wijze. Misschien helpt 't dat ie in zijn eentje is. Years is een album klein van omvang, maar kwalitatief gebeurt er meer dan genoeg. Iets wat je ook best mag verwachten van een lid van Do Make Say Think en Broken Social Scene. Bovendien is de man een kundig audio-engineer, dus alles klinkt hier tot in de puntjes uitgebalanceerd. Years opent met een jazzy soundscape, waarin de blazers mysterieus galmen. Het heeft dat arty sfeertje wat je ook bij het Kammerflimmer Kollektief aantreft. Benchetrit oefende zich gedurende zijn tienerjaren helemaal suf op de gitaar, en heeft loon naar werken gekregen. Her en der op de plaat staan getokkelde passages waarvoor John Fahey of Glenn Jones zich niet zouden schamen. Let in "Don't Let The Blind Go Deaf" op 't inventieve flageoletten-gebruik, waaraan je elke nerdy snarenmeester herkent. "Are You Unloved" is puur afgaand op (ruime) speeltijd de hoofdmoot van de plaat. Het begint met een langgerekt Books-achtige glitchy passage die uiteindelijk ontaardt in een Squarepusher-beatfuck, waarover blazers op z'n Múm's intens beginnen te jengelen. Ook de naam Jagga Jazzist moet nog even vallen. Eigenlijk is die hele onderverdeling in tracks overbodig hier, ik heb ook geen moment naar de tracklist gekeken. De flow is zo uitgekiend. Maar laat ik 'r toch nog eentje uitlichten.. "September 5. October 21. 2007" is qua pure ambient het hoogtepunt. Twee minuten ruizen en kraken de accordeons, pastoraal en diepreligieus. 'O mensen, mensen, dat was nog eens een kerkdienst', zou Raymond van 't Groenewoud zeggen.

Aan hippe Britse vrouwenstemmen deze zomer geen gebrek: na Little Boots en La Roux (die van de enorme kuif) is er nu Florence and the Machine, met zangeres / harpiste Florence Welch aan het roer. Wat ze gemeen heeft met Little Boots en La Roux is in elk geval dat ze al een hype was voor haar plaat überhaupt uit was. Florence is vast een kind van de jaren tachtig en negentig, want single "Rabbit Heart (Raise It Up)" had van The Eurythmics kunnen zijn en de cd sluit af met een prima cover van Candi Staton, "You Got The Love". Na het aanstekelijk springerige gitaarnummer "Kiss With A Fist" laat Florence vervolgens op het toepasselijk getitelde "Drumming" horen dat ze haar mosterd daarnaast ook nog bij Kate Bush heeft gehaald. Kortom, Florence heeft een prima stem, met een ruim bereik, maar helaas vliegt de plaat hier en daar uit de bocht door te veel bombast en instrumenten tegelijkertijd. Een beetje meer ingehoudenheid, zoals op "Between Two Lungs", was wat mij betreft veel geslaagder geweest. Wie van de drie in de eerste zin genoemde dames nou eigenlijk wint, durf ik niet te zeggen. Ze hebben alledrie een welkome eigenheid die gehoord mag worden. Fijne tegenhangers voor Duffy, Lily Allen en aanverwante meisjes.

'Door jezelf te laten leiden door intuïtie kunnen mooie dingen ontstaan.'
Ze viel er gewoon letterlijk door van haar stoel. Ze had ook helemaal geen speech voorbereid. Zo verrast was Anna Ternheim met de Zweedse Grammy voor Album van het Jaar die ze in ontvangst mocht nemen. 'Het is niet de eerste keer dat ik een Grammy heb gewonnen, maar voor dit album had ik het echt niet verwacht. Ik was al blij met het feit dat ik bij de uitreikingen aanwezig was. Ik was tevreden met het album en had er al succes mee bij mijn publiek, degene die mijn cd's en kaartjes voor de concerten hadden gekocht. Ik weet gewoon niet goed wat ik ervan moet zeggen. Het is uiteraard een grote eer, maar ik voelde mezelf al een winnaar voordat ik daar aanwezig was. Het zit hem eigenlijk ook niet in die prijzen. Het is het publiek dat het verschil maakt. Je kunt wel een prijs winnen, maar dat wil nog niet meteen zeggen dat het publiek je muziek ook zal waarderen. Hoewel ik in dit geval wel dankzij de publieksstemmen heb gewonnen.'

Toch had de Zweedse singer/songwriter de nodige twijfels of zelfs angst dat Leaving On A Mayday misschien niet zou aanslaan. Ze was er zich terdege van bewust dat het album anders klonk dan de twee voorgangers, niet in de laatste plaats door de inbreng van producer Björn Yttling. 'Ik heb heel vaak met Andreas (Dählback) samengewerkt. Onze samenwerking verloopt altijd erg soepel. Hij heeft mijn eerste twee albums geproduceerd. Alleen al daarom, om nieuwe stappen te nemen, nieuwe ideeën te krijgen, leek het mij een goed idee om met andere mensen te werken. Ik vond dat ik iemand anders moest zoeken om dit album te produceren. Ook om elkaar wat ruimte te geven. Wat niet wil zeggen dat ik in de toekomst niet weer met hem zal samenwerken. Ik wilde voor het nieuwe album mezelf in een situatie plaatsen waarbij ik niet kon voorspellen wat er zou gaan gebeuren. Daarom heb ik contact opgenomen met Björn. Ik kende hem van vroeger en had zijn producties beluisterd. Hij sluit geen compromissen bij wat hij doet. Hij heeft aan hele uiteenlopende soorten muziek gewerkt: jazz, pop, rock en singer/songwriter. Er is een soort van eenvoud en helderheid in zijn sound die me aanspreekt. Zo wilde ik graag te werk gaan.'

De secularisatie neemt toe en het kerkbezoek neemt af. Niet dat het nieuws is uiteraard, want met al die zijige dominees, suffe pastors en watjes van priesters die je uitnodigen om een gebouw des Heeres te bezoeken, is er toch geen moer aan? Al die dienaren Gods zouden heel wat kunnen leren van de manier waarop Reverend Peyton het aanpakt. Met een stem als een stoomwals nodigt hij je niet uit om een dienst bij te wonen, nee, hij schreeuwt, vloekt en scheldt je zijn kerk binnen met zijn Big Damn Band. The Whole Fam Damnily is de vierde full-length waarop hij zijn gospel predikt. En dat is er niet eentje van geloof, hoop en/of liefde, maar een verhaal van de harde werkelijkheid. Het ware leven zoals het was ("Mama's Fried Potatoes", "Them Old Days Are Gone"), is ("Why Is Everybody Getting Paid but Me", "Wal-Mart Killed The Country Store") en altijd zijn zal ("DT's Or the Devil", "Can't Pay the Bill"). Met een rauwe schreeuw, een grijns en een paar verrotte gitaren en basale percussie, aangekleed met wat toeters en bellen, stelt hij je zijn uit blues en country gegoten paradijs en zijn engelen voor, The Whole Fam Damnily. Net als bij die kerkdiensten waar je als kind naar toe moest, slaat na een tijdje de verveling toe. Maar als je buiten staat, heb je toch maar mooi een beetje heiligheid meegekregen (en wat zoete miswijn kunnen jatten).

Die naam doet vermoeden alsof we hier te maken hebben met een stel veertigers die er in hun tweede jeugd nog een paar Stevie Ray Vaughan covers uitpersen. Mis! We hebben te maken met drie landgenoten die ergens midden tussen Peter Pan Speedrock, Motörhead en 69 Charger een verschrikkelijk fijne bak herrie aan de man brengen. Rock "n roll zoals het bedoeld is. Het instrument wordt goed genoeg beheerst om het geheel niet simpel te laten klinken, doch het is stupide genoeg door het gebrek aan vernieuwingsdrang. Maar toch: echt bang word je er niet van, zoals bijvoorbeeld bij een band als Zeke, of de Candy Snatchers. Bands waarbij vooraan bij het podium staan niet zonder risico"s is. Daarvoor is het geheel toch net te netjes binnen de lijntjes gekleurd. En een nummer als Ape Face wordt gezongen in een te vernederlanste vorm van het Engels. En tot slot: wie zit er tegenwoordig nog te wachten op een afsluitend nummer van een zes minuten durende gitaarsolo.

'Gut, een album over mij!', grijns ik even inwendig als ik de titel Pray For Calm... Need The Chaos zie. Niet alleen in m'n gewone leven, ook bij m'n muziek is dat wel van toepassing. Nergens kalmeer ik zo lekker van als Motörhead of The Mars Volta op hoog volume. 't Zal me benieuwen wat dit album gaat brengen. Opener "Head" begint met een fraai Savatage-achtig piano-intro dat me langzaam het nummer inleidt, waarna een zanger met Dickinsoniaanse uithalen al snel zingt over "Rule Brittania". Door dat laatste stuk zou je al snel kunnen concluderen dat Tribe NWOBHM ten gehore brengt. Het mag dan zo zijn dat ze hun NWOBHM-klassieken kennen en dat zanger Paul Kettley's stemgeluid prima in dat tijdperk had gepast, Tribe is meer dan NWOBHM, heel wat meer. Steeds weer worden de grenzen van de rechttoe rechtaan rock overschreden ten faveure van een modernere sound en compositie, uitstekend vastgelegd door Sascha Paeth (Kamelot, Avantasia, Edguy). Luister maar naar het majestueuze "Ghost Ballet", waar het een soort 'NWOBHM goes prog' wordt. Het is beslist hardrock, maar uitstapjes worden niet geschuwd, zoals bij het eerder genoemde Savatage, of zoals Alcatrazz dat ooit deed. Dat valt overigens pas op als je goed luistert. In eerste instantie lijkt het namelijk gewoon uitstekende rootshardrock, die het moet hebben van de lekkere hooks en vooral van de herinneringen die de muziek oproept. Daar is op zich al weinig mis mee, maar het leuke is dat Tribe gaandeweg meer dan dat in huis blijkt te hebben. En de nodige luisterbeurten verder vermoed ik dat de groei er voor mij nóg niet uit is. Niet alleen de titel blijkt me hier op het lijf geschreven.

In eerste instantie dacht ik dat Storm mij een cd had toegestuurd die niet voor mij bestemd was. Een hand op de hoes met een pijl er doorheen en aan de punt zit bloed. Bah! En dan de foto op de achterkant: drie dames en een heer helemaal in het wit. Dit was vast iets van metal of gothic, maar dan wel van het vreemde foute soort. Ik kreeg zonder een noot gehoord te hebben al rillingen. Maar om het zeker te weten moet ik toch echt de cd draaien, en dus ging Rites van Lights in de lade van de cd-speler. Wat ik echter te horen krijg is een folky sixties-achtig liedje dat vooral opvalt doordat het wat new-agerig rondfladdert. Het zou toch geen sekte zijn? Muzikaal gaat het daarna alle richtingen op: Prince, Jefferson Airplane, Anne Clarke en zo'n zangeresje dat eigenlijk niet zo goed kan zingen maar het wel wil. Dat geldt overigens voor meer performers, want de kwaliteit van de ingehuurde saxofonist vind ik niet om aan te horen. Lights is een muzikaal trio uit Brooklyn (New York) waaraan een dame voor de visuele effecten is toegevoegd. Haar beelden zie ik uiteraard thuis niet verschijnen, maar wat ik wel zie verschijnen zijn beelden in mijn hoofd van heksen die dansen om een kampvuur. En laten ze daar nou ook een liedje over hebben gemaakt.

Ik had vroeger een alto klasgenootje. En net als alle andere alto klasgenootjes had dit meisje haar etui volgekalkt met bandnamen en maatschappelijk verantwoorde kreten. Een van die kreten op haar etui is me altijd bijgebleven: ‘I hate my live!'. Aan deze kreet moest ik denken toen ik de cd van het Zuid-Franse Montreal on Fire beluisterde. Uit de muziek en teksten kan ik niet anders concluderen dan dat de heren ook niet echt van het leven genieten. En dan kom je nog wel uit het mooie Toulouse! Afgezien van de zware slowcore die over de luisteraar wordt uitgestort, klinkt zanger Adrien Broué net iets te getormenteerd en gekweld. En zo halverwege het album gaat dat echt gigantisch op de zenuwen werken. De band leunt op een geluid dat in de duistere jaren tachtig misschien nog wel kon, maar nu enorm gedateerd aandoet. Het zou me niks verbazen als de zanger ook ‘I hate my live!' op zijn etui had staan vroeger op school, waarschijnlijk met dezelfde aandoenlijke spelfout. Ik hoor nog liever Franse rap dan dit ongeïnspireerde gejank.

1+1=2 oftewel Liverpool + The Cavern = The Beatles. Maar wat dacht je verder van The Merseybeats, Alexis Corner en The Hollies? Allemaal speelden ze in de roemruchte zaal. Op 'de verzamelaar' Liverpool Today "Live At The Cavern" kom je ze echter niet tegen. Op deze release staan de destijds opkomende artiesten Michael Allen, Earl Preston's Realms en The Richmond Group. The Cavern had in 1965 een studio bij hun zaal gebouwd en hier speelden de drie bands de nummers in. DJ Bob Wooler praatte achteraf de nummers aan elkaar en voorzag ze ook van publiekelijk geklap, hoorbaar afkomstig van een tape. Een echt succes werd de studio niet, want kort na het verschijnen van deze release in 1965 stonden de deurwaarders aan de deur van The Cavern. Deze rerelease heeft met name een hoge muzikale geschiedeniswaarde. De artiesten speelden nummers van anderen, zoals de meeste beatgroepen in die tijd op een uitzondering na. De kwaliteit van de disc is redelijk. Het geeft mij vooral het gevoel dat wij naar een uitzending op zo'n radio van toen luisterden. Nog niet de hoogste kwaliteit, maar wel zorgend voor opwinding in de huiskamers.

Sommige platen blijven lang op mijn stapel liggen. Meestal terecht. Tracy Gang Pussy - alleen die naam al - komt uit Frankrijk en klinkt als het debiele broertje van Papa Roach. Zelf vinden ze geloof ik dat ze een rock ‘n' roll-band zijn en aan hun uiterlijk te zien zijn ze ook niet vies van een beetje glamrock. Openingstrack "I Got To Move On To Be Free" is aardig. Niet meer dan dat. Al snel blijkt echter dat Number 4 een draak van een plaat is. Nummers zijn nodeloos lang door saaie gitaarsolo's, de huilstem van de zanger werkt binnen de kortste keren op je zenuwen - net als zijn slechte Engels trouwens - en je daadwerkelijk naar de tenenkrommende teksten van Tracy Gang Pussy gaat luisteren kun je als luisteraar niets anders dan je aansluiten bij het statement in het laatste nummer: "I Don't Believe In Hapiness Anymore". Mooi gesproken!

Onterecht genegeerd door de cd-speler van Timbo: Violence Is Timeless van het Zweedse Division Of Laura Lee. Aan het begin van dit millennium nog bestempeld als ‘the next big thing', maar de (Europese) doorbraak bleef uit. Niet zo gek dat deze nieuwe - nou ja, nieuw…in het eigen Zweden is ie al weer een half jaartje te krijgen - niet meer op Epitaph-broertje Burning Heart uitkomt. Niet getreurd, DoLL is nog altijd een bovengemiddeld leuk bandje. Sfeervolle postpunk gecombineerd met rauwe randjes die doen denken aan Black Rebel Motorcycle Club. Sowieso is Violence Is Timeless een trip down memory lane: Sonic Youth, Nirvana en zelfs een vleugje garage komen voorbij. Extra punten voor afsluiter "Do You Love Me?", een eerbetoon aan Fugazi's "Do You Like Me?". Een album dat werkelijk alle kanten op schiet. Lekker!