Arme FrYars. Zijn pagina op Wikipedia is verwijderd omdat de relevantie van het onderwerp niet afdoende was aangetoond. Alsof Wikipedia niet de plaats is waar elk personage in Star Trek dat ooit drie woorden sprak een biografie van zestien alinea’s krijgt. Maar niet getreurd, die pagina zal er echt wel van komen. Ben Garrett is net twintig geworden en zijn debuut heeft de onevenwichtigheid van de jeugd. Aanvankelijk grossiert Garrett in ongelofelijk catchy, bijna goedkope synthpoprefreintjes, die doen denken aan Depeche Mode (“Lakehouse”) of de latere mindere platen van New Order. Garrett heeft een indrukwekkende volle stem, die hij dan ook uitbundig inzet, op het irritant theatrale af. Gaandeweg krijgt Dark Young Hearts steeds sterker een ro(c)kerig indie-gevoel. Eerst nog hip, met het Editors-achtige “Of March”, maar in het bezopen “A Lost Resort” en mompelende “Novelist’s Wife” wordt het pas echt gek. FrYars als de Engelse versie van Destroyer. Een waar WTF-moment. Is dit nou lef of toch stuurloosheid? Een nummer als “Ananas Trunk Railway” doet me naar het eerste neigen. Hoor hoe Garrett in de aanloop naar het refrein lichtvals langs de noten scheert. Hij durft. Liefhebbers van Patrick Wolf, Get Well Soon en Guillemots veren op, hier is een eerste kiem voor succes gelegd.
mij=Bandstocks