Rachel Grimes – Book of Leaves

Als het aan mij ligt, dan scheur ik mezelf morgen in drieën. Mijn ene part zou dan vertrekken naar het hoge noorden. Om Wilco en andere gave roots georiënteerde bands te zien op Take Root in Assen. Mijn tweede deel zou afreizen naar Tilburg om naar het toffe Incubate festival te gaan. Het laatste stuk zou dichter bij huis blijven. Dat zou naar Theater Kikker gaan in Utrecht. Daar staat namelijk een vleugel. En die wordt morgenavond bespeeld door Rachel Grimes en Nils Frahm. Daar zou ik graag bij willen zijn. Het pianospel van Grimes was ooit de spil waar de verstilde kamer postrockers van Rachel’s om draaide. Die zijn volgens hun site echter in “deep hibernation” en dat is gezien hun fraaie laatste release Systems/Layers uit 2003 meer dan betreurenswaardig. Rachel speelt gelukkig dus nog wel. Ik had de release van Grimes album in de herfst van 2009 volkomen gemist, maar wordt nu, een jaar na uitgave, alsnog overrompeld door de schoonheid van het (vanzelfsprekend?) geheel instrumentale Book Of Leaves. Het zijn geen grillige, complexe stukken of vluchtige schetsen, maar mooie sierlijke tot in de puntjes verzorgde beeltenissen die Grimes voor je tekent. Ze laat haar vingers ongedwongen en soepel dansen over het ivoor en weet zo te ontroeren. Uiterst effectief zet ze daarbij soms field recordings in. Noem mij gerust een watje, maar de openingsnoten van “She Was There” in combinatie met de tjilpende vogels en de stilte die Grimes op haar klavier laat opstijgen, ontroeren me keer op keer. Het is kwetsbaar en teder als een ontluikend blad in de lente wat ze laat horen op Book Of Leaves. Alleen halverwege in “Mossgrove” wordt het bos even donker en modderig. Verder loop je bijna drie kwartier lang met je hoofd in de wolken en je voeten op het door de dauw nog vochtige mos.

mij=RuminanCe