Ik zat door het boekje van RBDJan’s cd’s te bladeren en kreeg een vragende blik van mijn wederhelft. ’Dat is toch niets voor jou, die Nederlandstalige underground rap?’ Daar had ze inderdaad een punt. Niet alleen muzikaal gezien overigens. Mensen die vol trots ‘Artikel 140’ op hun borstkast hebben getatoeëerd hebben, zijn niet mijn eerste keuze zo gezegd. Ik zal dat nooit ontkennen. Wat niet wil zeggen dat ik onbevooroordeeld naar een plaat als De Onderbaas kan luisteren. Ik vind namelijk dat je dat altijd moet kunnen scheiden. Bovendien heeft RBDJan aangegeven duidelijk een keuze te willen maken voor ‘witte inkomsten’ in plaats van ‘zwarte’. Die zwarte zorgden er deels voor dat hij wel de tijd moest nemen (De Onderbaas werd al een jaar of zes geleden voor het eerst aangekondigd) voor deze eerste solo-cd. Maar naar mijn idee is er ook heel veel tijd gestoken in bijvoorbeeld de productie. Soulsearchin’ heeft er voor gezorgd dat je daar in ieder geval niet over kunt vallen. Een groot voordeel vind ik ook dat de tracks van RBDJan niet alleen maar opgebouwd worden rond elektronica van beats en synths, maar ook veel gebruikt maken van echte instrumenten. Dat is voor mij absoluut een pre. Het geeft een track als “De Troon” een extra grimmige sfeer en in “Zij Wil” doet de gitaar uitstekend dienst als liefdeselixer. Al is RBDJan creatief met het beschrijven van situaties, tekstueel gezien krijg je wel de clichéthema’s om je oren geslingerd. Criminaliteit, zelfverheerlijking, vriendinnen en de stad Amsterdam. Dat laatste doet hij op vermakelijke wijze in “Hou van Amsterdam” samen met volkszanger Mick Harren en Lange Frans. RBDJan rapt in zodanig plat Amsterdams dat ik dat vermakelijk vind. Zijn flow gaat goed samen met dat accent. Helemaal in combinatie met de nonchalance en arrogantie die erin door klinkt. Met De Onderbaas levert RBDJan een album dat voor iemand als ik die niet veel naar hiphop of rap luistert stiekem prima te pruimen valt. Dat ik RBDJan nog steeds een beetje eng vind, dat ligt natuurlijk ook aan mij.

De kans is groot dat op het moment dat je deze recensie aan het lezen bent het echtpaar Ruth en Brookln Dekker ergens in een klein zaaltje of huiskamer aan het optreden is. Dat doen ze graag. Dat doen ze goed. Iedere avond weer een paar zieltjes erbij gewonnen. Zo wordt de groep Rue Royale-liefhebbers stap voor stap steeds een beetje groter. Geen schreeuwerige hype maar een hartverwarmende, persoonlijke benadering. Die aanpak zorgde er onder andere voor dat het duo een beroep kon doen op hun fanschare om via pre-orders de opnames van hun tweede, volwaardige album te financieren. Geld goed besteedt. Het in een fraai stukje huisvlijt gestoken Guide To An Escape - verkrijgbaar via de site - laat zich het best omschrijven als de ideale soundtrack voor een independent roadmovie. De spaarzaam gearrangeerde, veelal akoestische indie-pop met als sterkste punt de haarfijne samenzang plaatst je op de achterbank van hun auto. Ook tekstueel wordt er behoorlijk wat af gereisd. Door het leven, de liefde, alle ups en downs. Op zich niet zo vreemd, gezien het feit dat de kans erg groot is dat tegen het einde van deze recensie Ruth en Brookln alweer zijn vertrokken. Op weg naar een volgende gig. 'Crossing borders is all we know / Marking up a map, the passage that we're taking as we go / All the buildings made of stone / Cause a jealousy as we drive by them in our rolling home.'

Als ik aan een multi-instrumentalist denk, dan denk ik aan iemand die een nummer laagje voor laagje opneemt en daarbij laat horen dat hij de instrumenten ook beheerst. Bij een optreden is er dan een band die dit kunstje mee mag vertonen, want alléén gaat dit niet. Voor de Canadees Mark Sultan is dat echter geen probleem. Waarom zou je niet tegelijk de drummer, gitarist en zanger kunnen zijn? Zijn filmpjes op de bekende videokanalen zijn grappig om eens te bekijken. Ik zag hem echter nog nooit alleen optreden, wel samen met King Khan als The King Khan And BBQ Show. Toch had ik bij zijn nieuwe album onder de (solo)naam Mark Sultan het idee dat hij dit toch nooit alleen ingespeeld kon hebben, hier was het geluid te vol voor, en ik had gelijk, want hij nam dit album op met een andere Canadees Bloodshot Bill (The Ding Dongs). Op $ laat Sultan horen dat zijn grote inspiratiebron in de jaren vijftig ligt. Als hij dit destijds had uitgebracht dan was dit vast als een bom ingeslagen want de rauwe garagerocksound maakt het zoveel vuiger dan de rock 'n' roll-songs op dat moment. Opener “Icicles” is echter geen lekkere opener, omdat dit meer herrie is dan een liedje, niet representatief is voor de andere nummers op dit album en te lang duurt (6:30). Sultan treedt nu nog alleen op, maar het schijnt dat hij een band bij elkaar aan het sprokkelen is. Als ik het zo inschat dan is dit zonder Bloodshot Bill, want hij gaat voor zijn eigen feestje. Veel $ zal het Sultan wel niet opleveren, want ondanks dat hij bijvoorbeeld in het voorprogramma van The Black Keys stond, lijkt me dit te moeilijk toegankelijk voor het grote publiek ondanks dat dit album toch echt op de vijftiger jaren geïnspireerd is. Terwijl dit stukje klaar stond voor publicatie komen de eerste berichten door dat Sultan begin mei in ons land is. Gaat dat zien!

De meest archetypische stonerrockplaat die ik ken; en dat voordat de term was uitgevonden. Nee, in 1996 heette het nog seventiesgroove of cosmic sludge rock. Ook mooie benamingen, maar stonerrock bekt toch even lekkerder. Zeker als werkwoord: ik stoner, jij stonert, wij stoneren. Kun je met die andere titels niet doen. En gestonerd hebben we, met mijn eigen band. Maar toch nog te weinig.

Ik zat er vanaf het begin diep in, de stonerrock. Kyuss, Monster Magnet, Trouble; dat soort dingen luisterde ik al jaren naar, de groove zat er ruimschoots in, en na het overzichtsartikel in Watt (door Robert Heeg en Walter Hoeijmakers) [rectificatie 06-09: Walter Hoeijmakers en Jurgen van den Brand - de kloppende harten van Roadburn - hebben artikel vormgegeven; ere wie ere toekomt] viel het allemaal op zijn plek: de seventiesgroove was de plaats waar ik al een tijd naartoe had geleefd. In Search Of... van het mij totaal onbekende Fu Manchu werd in de het artikel de hemel ingeprezen - overigens heeft er vreemd genoeg nooit een normale recensie van in de Watt gestaan - en dat was volledig terecht. Het begon al met die hoes: twee muscle cars en een dame in strakke jaren zeventig kleren er tussenin. Perfect passend bij de muziek: die was lomp, heavy, groovend, vol overstuurde fuzzgitaren en luie en tegelijkertijd felle praatzang van bandleider Scott Hill. Veel minder subtiel en afwisselend dan Kyuss, minder uitgesponnen en spacey dan Monster Magnet, minder heavy metal dan Trouble. Fu Manchu was direct, simpel, bondig met af en toe een psychedelische uitspatting, maar wel met punkachtige energie; bleek dat ze ooit in de jaren tachtig waren begonnen als punk/hardcoreband Black Flag-stilo.

Powerrock, powergrunge, dit Belgische trio weet er wel raad mee. Shellcase heeft, als ik de bio mag geloven, aardig wat hobbels genomen om tot Dead Memories te komen. Soit, het leven gaat nu eenmaal niet over rozen. Je kunt ook zeggen dat Shellcase in hun zoektocht om maar vooral niet te eindigen als kantoorklerk, nogal volhardend is. En, dat valt te prijzen. Muzikaal vind ik Shellcase echter nog niet het spannendste wat ik de laatste tijd heb gehoord. Als recensent mag ik dan waarschijnlijk door Shellcase geplaatst worden bij alle slappe zakken, foute managers en platenbazen. Het zij zo. In potentie heeft Shellcase een aardige rocksound ergens tussen Live, Alter Bridge en Pearl Jam in, die nu nog volledig teert op de vocalen van zanger Dave Varlet. Ook hij haalt nog niet het onderste uit de kan. Wanneer hij schreeuwend zou opwarmen en daarna pas de recorder laat lopen, zou zijn stem meer Ian Astbury-kleur meekrijgen. Als de band vervolgens kritisch zou blijven sleutelen aan echt logische overbruggingen en meer tijd zou nemen om solo’s uit te schrijven, dan is de weg vrij voor Shellcase om uit te groeien tot Nickelback-achtige proporties.

Het is mij een raadsel waarom dit album niet op het stapeltje van Guuzbourg is beland. My Bee's Garden is Frans en de beeldschone zangeres zucht bovendien behoorlijk. Melody Prochet komt uit Parijs, is nog maar 23 lentes jong en My Bee's Garden is de naam waaronder ze haar debuutalbum uitbrengt. Zelf noemt ze haar muziek shoegaze, maar van dit genre vind ik weinig terug op Hunt The Sleeper. Het is vooral droompop dat Melody ons voorschotelt en dan van het toch wel behoorlijk slaapverwekkende soort. De melodieuze (no pun intended) titeltrack is nog wel aardig, maar het is schier onmogelijk om de aandacht bij alle tien nummers te houden. Zelden zo'n ondraaglijk licht album gehoord. Melody is ongetwijfeld een lief filleke en er zullen ook ongetwijfeld mensen zijn die helemaal kunnen wegzwijmelen bij haar hees-zweverige stem. Er staan wel wat aardige momenten op het album, maar niet genoeg om dit debuut te kunnen redden. De afsluiter van het album heet "Half Asleep" en wat mij betreft had ze dat 'Half' wel weg kunnen laten.

Dat was wel even wennen, de eerste paar draaibeurten. Het nieuwe album van Drive-By Truckers klinkt ingetogener dan we gewend zijn. Opener "I Do Believe" is zo’n typisch mid-tempo nummer dat het op lome zomeravonden prima zal doen, of rustig rijdend in je auto. Maar op het door stijlvolle toetsen en een venijnige slide gedomineerde titelnummer wordt nog meer gas terug genomen. (Overigens: toetsen nemen op Go-Go Boots een grotere plaats in dan ooit tevoren op een plaat van Drive-By Truckers.) Ook het door Shonna Tucker geschreven en gezongen "Dancin’ Ricky" - een ietwat cliché-matige track die we al bij veel vrouwelijke singer/songwriters gehoord hebben en dan vaak een stuk beter - wordt in een ander tempo gespeeld dan we verwachtten. Pas bij het vierde nummer, het honky tonk-achtige "Cartoon Gold", wordt het gaspedaal ingedrukt. Pattersoon Hood cum suis worden uiteraard een dagje ouder (zou dat werkelijk de verklaring zijn?), het heilige vuur is nog lang niet gedoofd, maar ik hoor Drive-By Truckers graag met wat meer pit en peper. Nogmaals: over de kwaliteit van de veertien tracks hoor je mij niet klagen, wel over het feit dat Go-Go Boots een lomere sfeer uitademt dan we gewend zijn.

'Mensen hou er rekening mee dat je tijdig keuzes maakt bij het dagprogramma in de Verkadefabriek. De zalen zijn 280 en 100 capaciteit en vol is vol. In en uit lopen staan we niet toe. De shows gaan om een intense connectie tussen publiek en artiest en niet een zap cultuur. Gracias!' Het lijkt misschien niet al te vriendelijk van het FabrIQ-festival in Den Bosch, maar geloof me dat dit een terecht actie is, zeker gezien de grootte van de kleine zaal die echt snel vol is en in en waar geloop erg storend is.

Kijk, een label als Excelsior is natuurlijk (helemaal voor Nederlande begrippen) hartstikke tof en heeft in de loop der jaren flink wat rake releases uitgebracht. Toch zal ik me niet zo snel lid worden van de supportersclub die ze opgericht hebben om hun releases nog beter aan de man te brengen. Begon Tonefloat-oprichter Charles Beterams zo’n fanclub, dan zou ik geen seconde twijfelen. In de afgelopen vijftien jaar heeft deze Rotterdammer met precies 100 initiatieven onder de vlag van zijn label een kwaliteitsniveau behaald dat bijna eng is. Liefdevol en bijna ambachtelijk bracht hij prachtige (vinyl)-uitgaves van vele Steven Wilson-projecten uit en ook dronemeester Dirk Serries is hier kind aan huis. Binnenkort verschijnt er zelfs een cd van Ron Geesin, het brein achter Pink Floyds Atom Heart Mother. Ter ere van het honderdste Tonefloat-release dat komende zondag in Paradox in Tilburg gevierd wordt hebben enkele van artiesten die onder de vlag van Tonefloat hun releases uitbrengen de handen ineengeslagen onder de bezielende leiding van Steven Wilson die de boel coördineerde. En als Wilson zich ergens mee gaat bemoeien dan weet je zeker dat er in ieder geval op muzikaal vlak geen half werk geleverd wordt. Dat is hem een eer te na. Sand Snowman, Theo Travis, Steven Wilson, Moonswift, Dirk Serries, Peter van Vliet en Maarten van der Vleuten hebben in wisselende samenstelling zeven songs geschreven en opgenomen. Songs die balanceren tussen psychedelisch, folk, drone en ambient met het bijna beangstigend prachtige “Like Charcoal” als hoogtepunt. De drie kwartier muziek die TF100 laat horen is een staalkaart van alles waar Tonefloat voor staat: kwaliteit. Ik dacht even dat TF100 verscheen in twee versies. Een gelimiteerde oplage van 700 stuks waarbij de vinyl-schijven verpakt zijn in een prachtig vormgegeven boek waarin een overzicht gegeven wordt van alle 100 Tonefloat-projecten, en een ‘normale’ versie. Maar gelukkig wordt hier niet aan concessies gedaan: er is alleen maar het prachtige feestpakket. Onder het stukje op de Tonefloat-site staat buy!. Lijkt me een uitstekend plan.

Na een periode van inactiviteit werd halverwege vorig jaar aangekondigd dat Ten met een nieuw album zou komen, het eerste sinds The Twilight Chronicles uit 2006. Van de bezetting op dat album waren zanger Gary Hughes, gitarist John Halliwell en toetsenist Paul Hodson nog over. Inmiddels zijn gitarist Neil Fraser, bassist Mark Sumner en drummer Max Yates aan de line-up toegevoegd. Die laatste was overigens nog niet aangetrokken ten tijde van de opnamen. Op de drumkruk zat niemand minder dan Mark Zonder (Slavior, Fates Warning), een van mijn favoriete drummers. Jammer genoeg heeft hij zich op dit album enorm in zitten houden en had ik ´m zo niet herkend. Ten heeft een kleine vijf jaar gehad om aan materiaal te werken. Heeft dat zijn vruchten afgeworpen? De bombast van het vorige album is bij de fraaie opener "Endless Symphony" nog aanwezig, maar wordt daarna jammer genoeg allengs minder. Dat neemt niet weg dat de opvallende Ten-mix van AOR, pop, symfo en prog nog steeds aanwezig is. Hughes´ zang is als vanouds een acquired taste, waar ik in tegenstelling tot de vorige keer aan gewend blijk. Zijn zang is wat zalvender dan bij rock gebruikelijk is, en krachtige uithalen zul je al helemaal niet tegenkomen. Gitarist Neil Frasier blijkt een aanwinst voor Ten, want hij strooit met de ene na de andere prachtsolo op dit album. De doorgaans relatief lange songs zijn door Frontiers-huisproducer Dennis Ward magistraal neergezet, alsof Ten en hij voor elkaar gemaakt zijn. De instrumentatie, met laag op laag op laag, heeft nog nooit zo goed geklonken. Daardoor valt het enige kritiekpuntje wat minder op: er staan wel erg veel mid-tempo nummers op deze cd, dat hebben ze in het verleden wel eens beter gedaan. Toch jammer na vijf jaar aan songs schrijven, ook al is op de composities an sich niets aan te merken. De Ten-fan zal dik tevreden zijn met Stormwarning. De werkelijk fantastische productie is de belangrijkste factor waardoor dit album ook buiten dat kringetje wel eens succesvol zou kunnen zijn.

Ze had niet veel tijd nodig om de X-Ray-tent op Lowlands in beweging te krijgen, twee jaar terug. De excentrieke, altijd in blokjes- en doolhofpatronen gehulde Lucy Love uit Kopenhagen beschikt namelijk over een aantal machtige wapens. Ten eerste zijn dat haar energieke persoonlijkheid, haar Robyn-achtige zelfbewuste raps en haar androgyne uniform (citaat: 'Lady Gaga heeft alles van ons afgekeken'). Zie ook de tekst bij de ballad "Unfreeze my heart", keurig afgedrukt in het boekje, waarmee ze zich de kille maar spannende beats eigen maakt. Zelf noemt Lucy zich geen popster maar een MC in "I'm a rapper", maar ze vermengt het wel degelijk met zang. Lucy's tweede wapen, je voelt 'm al aankomen, is de muzikale afwisseling: haar vaste producer Yo Akim wisselt tussen grime, electro, dub en 8-bit-bliepjes alsof het niks is. De track "Thunder" is daarin het extreemst: die gaat over van pop in dubstep in drum 'n bass. "Runaway" vind ik persoonlijk een leuker voorbeeld en een van de fijnste nummers op de plaat, met zijn rapcouplet en zangrefrein. En ten derde zijn de vullers van Kilo nog steeds beter dan die van menig ander elektronisch artiest. Ik heb zelf namelijk het minst met haar pure, diepe grime ("Dirty Sleazy", "Killer Catchy"). Dat ze dat kan had ze met de singles van haar debuut Superbillion ("No V.I.P" en het blije "Daddy was a DJ") al bewezen. Het enige wat ze wat mij betreft nu nog nodig heeft is een "Paper Planes"-achtig radiohitje. Maar zelfs met een enkele remix zou ze al een heel eind kunnen komen.

Het vijfde album 100 Lovers van het Amerikaanse gezelschap DeVotchKa is opgenomen in de Arizona woestijn, en geproduceerd door Craig Schumacher (Calexico, Neko Case). Aan de plaat werkten leden van Calexico mee en Mauro Refosco, die we ook kennen als percussionist bij Atoms for Peace, de band van Thom Yorke. De stijl van de band is nog altijd een bijzondere afwisseling tussen indierock, folk en wereldmuziek. Het begin van het album lijkt meer op Arcade Fire, terwijl je verderop meer Oost-Europese invloeden hoort in de lijn van bands als Beirut en Gogol Bordello. Het gaat daarbij van kwelling, melancholie en verlangen naar feestelijk weggedronken hoop en optimisme. En wat ik knap vind, is dat het niet onsamenhangend klinkt. De verschillende stijlen en instrumenten worden smaakvol afgewisseld. Bovendien is het album rijk en sfeervol geproduceerd, ongeveer net zo lekker als een warm bad na het schaatsen. 100 Lovers vind ik daarom spannender en avontuurlijker dan menig folkrock plaatje, maar dat is ook wat mij persoonlijk meer aantrekt in dit genre. Er is voor mijn gevoel ook meer diepte en samenhang dan het vorige album van de band: A Mad & Faithful Telling. Is er dan niets te klagen? Natuurlijk wel. "One Hundred Other Lovers" vind ik bijvoorbeeld een mooie plaspauze. En ook die karakteristieke stem van Nick Urata is een risicofactor voor de gemiddelde luisteraar. Het doet mij wel een beetje denken aan Jonathan Meiburg van Shearwater, die soms ook net iets te desolaat klinkt om er helemaal in mee te kunnen gaan. Maar ook dat is persoonlijk. Wat dat betreft is deze plaat misschien ook wel te vergelijken met een pot Engelse drop. Je haalt er maar gewoon uit wat je lekker vindt. Er zit genoeg in.

Bij het horen van openingsnummer "North Atlantic Drift" dacht ik even dat Maxïmo Park gewoon verder was gegaan en zich had omgedoopt tot Paul Smith. Maar na dit nummer vergeet je dat al snel. Op Margins zien we een andere kant van Paul Smith, de zanger van Maxïmo Park. Een zachtere en serieuzere kant die Maxïmo Park weinig laat zien. Bij Paul Smith geen Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand taferelen met een grote stampende en schreeuwende massa's. Paul slaat de gevoelige toon aan en komt zelfs met bijna akoestische nummers als "Improvement Denouement", "While You're in the Bath" en "This Heat". Met zoete teksten als 'I drew you sleeping, with lights on your tender skin' zingt hij je in slaap. Het griezelig sentimentele gitaarrifje aan het einde doet me weer ontwaken. Verrassend veel zoetigheid en teleurstellend weinig brutaliteit heeft Paul in zich zitten. Nu ben ik nooit echt fan geweest van Maxïmo Park, mochten ze op een festival optreden, dan stonden ze in de als-er-niks-anders-speelt-dan-deze-maar-lijst. Paul Smith redt het niet eens tot die reserve lijst.

De laatste jaren had ik weinig vertrouwen dat het nog goed zou komen met de Zeeuwse band Bløf. Het is een band die ik al jaren volg en waar mijn fotografiecarrière mee is begonnen. De ondoorgrondelijke teksten van Peter Slager nam ik altijd maar met een korreltje zout. Poëzie wordt vaak in eerste instantie niet begrepen. Dat het topmuzikanten waren, had ik al snel begrepen toen ik ze jaren geleden Doe Maar zag coveren. Ook zij waren zo populair dat ze verguisd werden. Nee, de omslag kwam bij het tweeluik Oktober en April. Twee hele albums met akoestische muziek trok ik echt niet, ondanks de aanwezigheid van heldin Sarah Bettens. Dus die volgende plaat moest wel heel stevig worden. Met Alles Blijft Anders is dat in ieder geval goed gelukt. Sterker nog, met nummers als het politiek getinte "Wat Jij Denkt" en het op Kaiser Chiefs leunende "Punt" hebben ze hun hardste rocknummers afgeleverd. Ook tekstueel is Peter Slager directer geworden en laat hij weinig aan de verbeelding over. 'Ik dacht allang niet meer aan jou/ Ik was je min of meer vergeten/ Maar plotseling vraag ik me af/ Waar heb je al die tijd gezeten', zingt Paskal in het slotnummer "Was Je Maar Hier". Dit is meteen, op de versnelling na op het einde, het meest rustige nummer is geworden. Wat ook opvalt is dat Paskal in zijn gitaargeluid leentjebuur speelt bij de internationale bands van het grote gebaar. Vaak klinkt de gitaar alsof Kings Of Leon het heeft ingespeeld. “Iedereen” en huidige single “Beter” zijn hier goede voorbeelden van. Dit album is opgenomen bij toevalligheid in de beroemde Hansa Ton Studio's, waar ook grootheden als U2 en Snow Patrol opnamen. Op de één of andere manier heeft Bløf zich die invloeden eigen kunnen maken. Je hoort duidelijk de aanwezigheid in "Wachten Op De Dag" terug. Maar het blijft toch altijd typisch Bløf. Maar met een rauwer randje. En Bløf is zo’n band die je haat of waar je van houdt. Met Alles Blijft Anders hebben ze mij in ieder geval weer voor zich gewonnen.

Voor een lekker album indietronic ben ik altijd wel te porren. Nog liever zie ik zo’n band live aan het werk omdat er dan vaak net wat meer leven in het geluid geblazen wordt. Wat dat betreft ben ik wel benieuwd hoe het Noorse Harrys Gym zich live staande zal houden. Ze schuren erg tegen het genre aan. Ik denk dat dan vooral hun drummer helemaal los moet kunnen gaan. Op de een of andere manier heb ik het idee dat hij zich op What Was Ours Can't Be Yours af en toe in laat pakken door de dikke lagen synthesizers (vette Moog!) van zijn twee bandleden. Ook de gitaar van frontvrouw Anne Lise Frøkedal gaat vaak gehuld in een cocon van toetsen. Maar dat hoort misschien ook wel zo bij het tegen dreampop achtige geluid. Gelukkig focust de band zich niet alleen op dromerigheid, maar gebruikt dit wel als basis. Een dreigende track als “The Ring” waarin de knorrende baspartij je bijna omver kegelt is dan ook een welkome afwisseling. En hetzelfde geldt voor het met vette beats doorspekte “No Hero”. Baken van sereniteit in dit alles is de bijna melancholische stem van Anne Lise die zich maar zelden waagt aan een stemverheffing en daardoor ergens landt tussen The Knifes Karin Dreijer Andersson en Garbages Shirley Manson. Als ze zich wel laat gaan in het bijna Radiohead-achtige “Sailing Home” geeft dat ook gelijk weer wat extras. Helemaal als je daarna onderuit gaat in het korte, onderhuids kriebelende “Tell It To My Face” en vervolgens in een warm bad terecht komt in “The Part That Falls”. Het maakt What Was Ours Can't Be Yours tot een boeiende cd die met elke draaibeurt weer een laagje vrijgeeft.

Op haar debuut-cd Songs For The Raves zet Julia Ann Baenzinger (opererend onder de naam Sea Of Bees) in de eerste seconden van het openingsnummer gelijk de boel op scherp. Alsof Kate Bush nooit bestaan heeft, laat dit nachtegaaltje uit Sacramento, Californië, haar falsetto je speakers uitrollen. Dat is op zich best slim - mijn aandacht heeft ze daar gelijk mee voor zich gewonnen - maar ik kan me goed voorstellen dat er ook mensen zijn die er van terug zullen deinzen. Dat zou jammer zijn, want deze cd is een prettige nieuwkomer in het clubje meisjes met gitaren. Waar die nog wel eens willen vallen in de val van eenvormigheid en er dan mee wegkomen door lief te kijken heeft Julia Ann (Jules voor haar inner circle) met Songs For The Ravens een fijne diverse cd afgeleverd. Ze kan zo aansluiten bij de (wat mij betreft) grote dames in het clubje: Laura Veirs en Cat Power. Met speels gemak vindt Jules de balans tussen lommerrijke niets-aan-de-hand liedjes en donkere, soms venijnige stemmingen. "Marmalade" is zo'n voorbeeld van een zorgvuldig laagje-voor-laagje opgebouwde song die in de basis simpel is, maar door het knutselen in de studio voelt als een vlijmscherp mes dat over je huid aait. Een behoorlijk contrast met het lieflijke, Feist-achtig "Skinnybone" waarin Baenzinger vertelt over fietsen en het knuffelen van haar vriendje. Doordat ze blijft experimenteren, blijft ook de tweede helft van Songs For The Ravens boeien. Zo dompelt ze "Willis" met als basis een paar pianoaanslagen onder in een met bad met knisperende elektronica en laat ze de song voor mijn gevoel steeds stukje harder lopen naar de pauze in het midden toe. Om daarna nog een stukje verder te hollen. Simpel misschien, maar wel effectief.

Up On The Roof is weliswaar zijn meest toegankelijke langspeler tot nu toe, Jelle Paulusma mijdt dubieuze thema’s nog altijd niet. ‘’Something In Return’’ klinkt misschien oh zo joviaal in het gehoor, in feite gaat dit nummer over ontucht met kinderen binnen de katholieke kerk. Niet bepaald een achtergronddeuntje waarbij je jouw vriendin ten huwelijk wilt vragen, zoals Billy Corgan van The Smashing Pumpkins dat ooit deed bij het nummer ‘’Friends’’. Voor Up On The Roof is deze gouwe ouwe uit het Daryll-Ann-repertoire opnieuw afgestoft en opgenomen. Dat een bijna twee decennia oud liedje zonder problemen binnen de context van het nieuwe materiaal past is in dit geval niet zo vreemd. De leidmotieven binnen het oeuvre van Paulusma zijn bij Up On The Roof weer uitgebreid aanwezig. Die karakteristieke dubbele gitaarloopjes en de dissonante zangharmoniën met broer Coen hoor je bijvoorbeeld veelvuldig terug. Uitblinkers zijn de opzwepende sixties-walts ‘’Waiting For Howard To Board’’ en opener ‘’’Back Of Your Car’’, een ode aan wijlen Alex Chilton van de band Big Star. De originaliteitsprijs zal deze plaat wat mij betreft nooit winnen, maar de ‘kop en staart’-modus operandi in contrast met de scherpe dialogen maakt Up On The Roof een prima staaltje vakmanschap. Door dicht bij zijn roots te blijven bewijst Jelle Paulusma zich wederom als een consistente, onverslijtbare songwriter en muzikant.

Zeroes QC van Suuns begint krakend, slijpend en behoorlijk onheilspellend. Een ronkend industriële synthesizer dreunt de plaat langzaam op gang. Even later kleurt een wat vrolijker klinkende synth de donkere tonen wat bij, en voor je het in de gaten hebt is albumopener "Armed For Peace" op gang. Van een Transformers-ballad naar garagerock met soul in 90 seconden. Daarna gaat het pas goed los; als de lijzige kopstem van Ben Shemie in de mix valt heb je het idee naar een knap gelukte liefdesbaby van Black Rebel Motorcycle Club en Queens Of The Stone Age te luisteren. Met die omschrijving heb je nog maar een deel van het geluid van Suuns te pakken. Want waar shoegaze en post-rock/punk de plaat hun rauwe scherpte geven, komt de warmte op Zeroes QC vooral uit de dikke laag elektronica. Natuurlijk zijn de jaren 80-invloeden overduidelijk aanwezig, maar Suuns weet hun muziek verrassend eigentijds te houden. Dat is deels de verdienste van producer Jace Lasek (The Besnard Lakes), die een belangrijk deel uitmaakt van de indiescene in Montreal waar de laatste jaren zoveel moois vandaan komt. Een van de hoogtepunten van de plaat is het epische "Sweet Nothing" (7 minuut 3!) dat net zo bezweert als Holy Fuck op een goeie dag. Daarna neemt Suuns gas terug om vervolgens niet meer op gang te komen. Da's jammer, want god wat waren we lekker aan het stampen, schreeuwen, rocken, duwen, scheuren en huffen en wat al niet meer. Maar met pareltjes als "Fear" en "Organ Blues" is het genoeglijk uitpuffen.

Dosering is alles. Als de diesel in je brandstoftank te stroperig wordt, kun je door de juiste dosering benzine bij te mengen weer op pad. Als de aardappels te flauw zijn, kun je door net genoeg zout toe te voegen, de maaltijd toch op smaak brengen. En als je liedjes goed zijn, maar net niet excellent, kunnen de juiste arrangementen je plaat naar een hoger niveau tellen. Mik er een precies afgepaste hoeveelheid studio trickery bij en dat album staat alweer twee treetjes hoger. Maar voor alles geldt: in de juiste dosering. Het moeten geen flauwe, al te doorzichtige trucs worden, want dan wordt het gegarandeerd een plaat die eventjes briljant lijkt, maar dan al gauw tegen gaat staan. En uiteraard: de basis moet in orde zijn: een mooie stem, goede muzikanten en de juiste hooks. Dat is op Sean Rowe 's Magic dan ook prima in orde. Zijn liedjes zijn niet die van een genie, maar alle extra ingrediënten, de hele santekraam die ik hier zojuist opsomde, voegt hij op werkelijk wonderbaarlijke wijze samen. Zijn donkerbruine stem, de slimme arrangementen en de mooie productie maken van Magic, Sean Rowe’s tweede plaat pas na het alweer zeven jaar geleden verschenen debuut 27, een meer dan sterk album. En nee, over een maand is de magie vast nog niet verdwenen.

Misschien ligt het aan mij, maar met een naam als The Chimney verwacht ik een band die de pannen van het dak speelt. Ronkende rock, die je overdondert. Zo klinkt hun EP The One helaas niet. De vier Zeeuwen maken net iets te brave pop/rock. In Zeeland en omstreken heeft de band naar het schijnt flink wat talentenjachten gewonnen. Misschien dat het op het podium meer knalt. Ik vind de songs zoals de band ze opgenomen heeft voor deze EP behoorlijk kleurloos. Als ze duidelijker gebruik gaan maken synthesizers zoals in “Be Yourself”, dan komt er wel wat meer kleur op de wangen. De dreinende synths in het intro van dat nummer en de cheesy variant verderop in de song vallen in positieve zin op. Ik zou als ik The Chimney was het geluid van die song gebruiken om mijn repertoire verder op te bouwen.

Life’s Too Short For Us heeft wat dat betreft een veel duidelijker klank. De band speelde al in het voorprogramma van Only Seven Left en maakt net wat meer punkpop dan deze op het moment zo succesvolle band uit het midden van het land. Grappig is dat een deel van de bandleden van Life’s Too Short ook in de hardcoreband So Called Celeste speelt. Die gaan een flink stuk harder tekeer als de bijna pretentieloze punkrock die je op hun debuut-EP Here Goes Nothing voorgeschoteld krijgt. Van mij hadden ze wel net wat meer kloten aan hun songs mogen geven, daar had de band niet eens zulke hele gekke sprongen voor hoeven te maken. De basis van de songs is namelijk prima, ook al is zo ongeveer alles wat de band hier laat horen al eens eerder gedaan. En ook beter. Het mag echter de pret niet drukken voor de kids die altijd nog wel een bandje erbij willen om lekker de songs mee te kunnen blèren bij optredens. Daarvoor zijn de songs op Here Goes Nothing dan ook uitermate geschikt.

Met Vitamin14 zing je ook binnen een vloek en een zucht mee. Maar deze band uit de omgeving Deventer en Arnhem tapt op hun cd Homegrown Minerals uit een heel ander vaatje: funk & fun. De band heeft heel erg goed geluisterd naar wat ik in de jaren negentig geweldig vond: Faith No More/Mr.Bungle, Red Hot Chili Peppers en Primus. Dat zou je kunnen doen verwachten dat de songs enigszins gedateerd zouden klinken. Dat valt gelukkig mee. De EP telt vijf cartooneske tracks die lekker pittig je speakers uitknallen. Met spetterende funky bas als basis trekt de band lekker strak van leer met "Pedestal" alsof er nooit een "Frizzle Fry" bestaan heeft. Ik vergeef het ze, want "Pedestal" is gewoon een ijzersterke track. Na die openingswervelwind gaat het gas iets terug in "My Skeleton" om in "Conclusion" weer vol open te gaan. Wat een heerlijke doldrieste track is dat! Dat de band ook wat meer kan freewheelen laten ze horen in het jazzy intermezzo van " Back To The Zero". Als ik Primus was wist ik wel wat ik als opwarmer inhuurde bij mijn komende twee gigs in Nederland: Vitamin14.

Niet dat vroeger alles beter was, maar ik dacht dankzij Tree Of Mystery aan al die Lola da Musica-afleveringen die me geraakt hebben. Gorki, Pole, The Bees, Gomez, de lijst is eindeloos. Het interview en vooral de nachtelijke sfeerbeelden van Jazzanova in Berlijn behoorde ook tot de hoogtepunten. Die gasten leken toen echt 'some next level shit' te maken, met het eindeloze gearrangeer van minuscule vinylsamples. Heerlijk. Kabanjak is eveneens een Duitse breakbeats-knutselaar en hij laat op dit album die tijden herleven. Zelfs de beige hoes met boom past perfect bij de 'natuurlijke' sfeer van Compost Records en aanverwanten. Nu is Kabanjak geen jazzy puzzelaar op de vierkante millimeter, zijn grooves swingen simpeler en kennen stuk voor stuk hele dikke hiphop-bassen. Maar in de beste momenten garneert hij die tóch met goedgeplaatste fijnzinnige samples. Beste voorbeeld is "Evaflow", waar folky dwarsfluitsnippertjes door het geluidsbeeld dwarrelen. De bas kringelt zich hemels richting het plafond en uit het niets duikt daar een Afrikaanse duimpiano op. Meesterlijk gedaan; loungy, maar niet gemakzuchtig. En om die bewering meteen onderuit te halen, als die grens in het cheesy "High Priest" wél wordt overschreden, vind ik het stiekem nog steeds leuk. Minder geslaagd zijn de wat voor de hand liggende dub-invloeden die in de tweede helft van het album op de voorgrond treden. Dan liever de enige ware hiphop-track "Rhythm" waar ene Azeem zich een kundig leerling van Q-Tip (en diens solowerk) toont. 'Heart has a rhythm, life has a rhythm, music has a rhythm'. En zo is het.

Officieel is A Hole In The Shell het volledige debuutalbum van Burden na de vorig jaar verschenen EP Man Of No Account. Een zeer aardige binnenkomer. Deze cd van de Duitse band laat een soort Eleven Pictures horen met Phil Anselmo-vocalen. Da’s ook niet zo moeilijk, want als je iemand half gorgelend ‘I’m broken’ laat zingen, dan liggen de vergelijkingen met Pantera wel erg voor de hand. Burden doet echter meer. Op het snijvlak van power- en stonermetal heeft het Burden behaagd de beste elementen van Kyuss, Down, Alice In Chains en Pride & Glory over te nemen. In samenzang en refreinen heeft dit stel zeer goed door hoe melodieus loodzware metal anno 2011 kan klinken. En, hoewel dat niet nieuw is, zegt het wel iets over de professionele insteek van een band die grungemetal een warm hart toedraagt. Stoner en grunge zijn geen modegril van een decennium geleden. Het zijn genres waarin met een beetje inlevingsvermogen en creativiteit nog steeds perfecte stoere mannen-metalplaten zijn te maken met een verrassend fris karakter. Zanger Thorsten drijft op zijn eigen wijze een paar demoontjes uit waarbij hij gebruik maakt van tal van clichés die door goede riffs, aardige arrangementen en briljante melodieën verdoezeld worden, en dus een bovengemiddeld metaldebuut opleveren.

Het zijn hectische dagen in Huize Gr.R. Er gebeurt een boel en er moet evenveel geregeld worden. Dat levert veel geren van hot naar her op en dan kan het allemaal even wat teveel worden. Tijd om gas terug te nemen en dat doen we met twee bandjes die allebei zeggen te shoegazen, maar dat rustig aan doen: Sun Airway en Surrounded.

Sun Airway uit Philadelphia, kiest op zijn debuut Nocturne of Exploded Crystal Chandelier, vooral de elektronische shoegaze-variant. Dat manifesteert zich in breed uitwaaierende toetsenpartijen, ondersteund met zo nu en dan een heerlijk pingelend gitaartje, die vooral aan The Notwist doen denken. Althans een The Notwist die verzopen is in een enorme bak echo-echo-echo. De wijdse productie en de ver naar achteren gemixte vocalen geven het geheel een lekker trippy sfeertje dat het vooral goed doet als je zit uit te blazen in de trein. Heel even zit je een universum of twee verderop in plaats van tussen Amsterdam en Utrecht.

Surrounded pakt het allemaal nog grootser aan. Ze zijn de Zweedse broertjes van The Flaming Lips en ze zeggen zelf beïnvloed te zijn door Pink Floyd. Hun derde werkje is Oppenheimer and Woodstock. Ik kende de band niet voor ik deze plaat hoorde en was er vast van overtuigd dat Oppenheimer and Woodstock de bandnaam was. De muziek is kamerbreder dan kamerbreed. Psychedelische rock met een postrockopbouw en, zoals zovele Zweedse band, ook een stevige scheut Britpop. Een band als Doves is niet zo heel ver weg. Alleen trekt Surrounded de trip langer door, maar dat zal de Pink Floyd-invloed wezen. Ze noemen zelf nog Granddaddy en Built to Spill als bands die er voor hun toe doen en vooral die laatste hoor je. Zonder dat dat ten koste gaat van een eigen geluid. Indrukwekkend plaatje!

Voor vandaag had ik nog nooit van de Noorse progressieve rockband Heroes & Zeroes gehoord. Wel als ik FIFA 2008 gespeeld zou hebben, hun nummer "Into The Light" van het debuutalbum Strange Constellations uit 2007 was namelijk de soundtrack voor dat spel. Daarna bleef het stil rondom Heroes & Zeros, tot ze vorig jaar Simian Vices Modern Devices uitbrachten in Noorwegen en nu dan ook voor de rest van de wereld. Een inderdaad progressieve rockplaat maar niet het donkere soort, behoorlijk toegankelijk en flink afwisselend. De nummers komen gemiddeld ruim boven de vier minuten uit met uitschieters naar zeven minuten. Vooral in die langere nummers laat de band hun ware kunnen zien, mooi uitgesmeerde stukken die op het podium de tent zullen opblazen. De stem van Hans Jørgen Undelstvedt doet me soms wel denken aan Chris Wall van het voorlopig opgeheven Air Traffic, vooral in "Iron Honey & Gold", een van de meest toegankelijke nummers ondanks het explosieve einde. Over de coverart valt nog wel wat te zeggen, drie tongen uit de ogen en de mond, erg luguber vond ik het, niet mijn keuze bij de muziek. De plaat heeft daar verder niet onder te lijden, want Simian Vices Modern Devices smaakt naar meer.

Het is intussen bijna vier jaar geleden dat Conor Oberst een volledige plaat uitbracht onder de naam Bright Eyes. In de periode hierna nam hij een plaat op met de Monsters Of Folk en een tweetal solo-platen, die echter niet zoveel deden. Vorig jaar verscheen echter uit het niets de heruitgave van de EP One Jug Of Wine, Two Vessels, die voor de gelegenheid was aangevuld met enkele splinternieuwe tracks. En nu is er dan eindelijk weer een echte Bright Eyes-plaat. En dat is er niet zomaar eentje. Onze Conor heeft namelijk hiermee meteen een van zijn meest stevige doch uiterst poppy platen uit zijn indrukwekkende carrière gemaakt. De roots- en americana-invloeden zijn teruggeschroefd ten faveure van pakkende refreinen, stevige gitaren, creatief gebruik van studio-trucage en een stel refreinen die zich na een enkele luisterbeurt al vastkleven in je schedel. Door de ronduit moderne productie haakt deze plaat meer aan bij het ondergewaardeerde Digital Ash In A Digital Urn uit 2005 dan bij de country-plaat I'm Wide Awake, It's Morning uit datzelfde jaar. The People's Key zit vol met catchy songs, zoals eerste single "Shell Games", het stevig rockende "Jejune Stars", het draaiende "Triple Spiral" en de prachtballad "The Ladder Song". Natuurlijk zullen er nog altijd mensen zijn die maar moeilijk kunnen luisteren naar Oberst's dik aangezette dramatiek, maar voor de liefhebbers zoals ik is dit gewoon dik genieten. Ik kan voorlopig niet stoppen met luisteren naar The People's Key en mijns inziens is dit de eerste echt goede indierock-plaat van 2011. Nu maar hopen dat dit niet de laatste Bright Eyes-plaat is, zoals Oberst ons wil doen geloven in diverse recente interviews, want dat zou ik echt zonde vinden.

Stiekem is aan een paar zaken nog te zien dat de leden van de hotte electrorockband Krach ooit startten in een coverband. Zo staat het boekje bij hun Soulwax naar de kroon stekende debuutplaat vol parodieën op jaren '50-reclames. Recent 'verkrachten' ze bovendien met veel succes James Blakes "Limit To Your Love" bij het radioprogramma van Giel Beelen. Op een druilerige dinsdagavond tref ik twee bandleden in een café in Arnhem, min of meer hun hometown, iets te laat na de afspraak. Ik vraag de zanger of hij zich realiseert dat hij een tamelijk geile voicemail heeft. Stel je voor: heel diep "Dit. Is. Mijn. Voicemail". 'Ja, dat was een ongelukje bij het inspreken.'

Gefeliciteerd, jullie zijn 3VOOR12 Album en Single van de Week, veelgedraaid op 3FM, speelden in De Wereld Draait Door...
David (toetsenist): "Dit is wel het hoogst haalbare voor ons. Haha, niet waar, we willen nog veel meer. Maar het is ontzettend vet dat we hier staan. We zijn er heel trots op.'
Reinier (zanger): 'Van alles waarvan we vorig jaar durfden dromen, is dit wel de meest uitgebreide droom.'

Als hardcorezanger heb je wat mij betreft een grote pre als je naast de stem om je longen uit je lijf te brullen ook een goede zangstem hebt. Smaken verschillen natuurlijk, maar als ik een cd lang naar alleen geschreeuw en gegrom moet luisteren, dan haak ik af. Ik dacht even dat ik The Black Out Argument ook onder deze categorie moest scharen, Raphael Schmid begint namelijk nogal woest aan hun nieuwe album Detention. Gelukkig laat hij snel horen dat-ie ook een fatsoenlijke zangstem heeft. Maar pas bij het relatief snelle “Untied Lone Wolves” ben ik echt overtuigd. Daarin maakt de band voor het eerst op deze cd ook gebruik van echt goede samenzang, waardoor het hele nummer pas echt tot boei komt. Toch haalt de band nooit het niveau van pak ‘em beet Hot Water Music, Ignite of Boysetsfire. Al kun je ze dat nauwelijks kwalijk nemen. Wat ik mis aan Detention is variatie. De band werkt stug door in bijna een constant tempo. Met het stekelige gitaarwerk in het begin van “Fine Feathers Make Fine Birds” probeert The Blackout Argument het wel, daaronder blijft het tempo helaas hetzelfde. “Versus The Northern Wind” begint episch slepend, maar schakelt ook weer terug. Dat is best jammer, ik krijg daardoor het gevoel dat ondanks dat Detention een prima energieke plaat is, er met een beetje lef toch meer uitgehaald had kunnen worden door deze Duitsers. Wat dat betreft is het stukje Duitstalige rap in het straffe “Overweight Against Heartattacks” best iets om als trigger te nemen. Dat hoor je tenminste niet overal.

Dan kan dit wel het officiële langspeeldebuut van Pien Feith zijn, feit is dat ze al jarenlang in meerdere verschijningsvormen de underground verblijdt met haar muziek. Nu liet ze met Neonbelle al horen dat ze niet vies is van een bak analoge synths, maar onder haar eigen naam was het vooral eigenwijze gitaar-indierock die Slint aan Julie Doiron koppelde, met een hoofdrol voor haar expressieve stem. Dance On Time is dan ook even schrikken mocht je datzelfde verwachten. Nauwelijks gitaren, wel drummachines, samples, toetsen, en nog meer toetsen. En natuurlijk de stem: intiem, breekbaar en toch sterk. Opener "I Have Done Nothing" zet je nog even op het verkeerde been met zijn hupserige uptempo ritme en speelse gevoel, maar dat is maar schijn; even verderop in het liedje komt de melancholie al om de hoek kijken, om het hele album niet meer weg te gaan. Of het nou om eerste single "Dance On Time" of een ander prachtig liedje als "What Pleases You The Most" gaat, overal hangt een bepaalde zwaarmoedigheid - die Pien en haar kornuiten soms willen verbergen met luchtige geluiden en lichtvoetige samples, maar dat contrast pakt wonderwel goed uit. Subtiel is overigens naast melancholie wel het sleutelwoord hier, korte liedjes, veel ruimte tussen de noten, meerdere laagjes en onverwachte wendingen zonder dat je merkt, Pien die zelf heel koppig achter de maat aanzingt. Mooi ook hoe soms een postrockgevoel in een klein drie-minuten-liedje wordt gestopt. De echte hoogtepunten worden trouwens bewaard tot het laatst: "Dirty Laundry" begint klein maar pakt indrukwekkend uit met een superieure climax, en afsluiter "Honestly" raakt zo exact de juiste droeve noten dat de traanklieren ongewild hun werk gaan doen. Zo goed ja.

File Under gaf ism platenmaatschappij V2 enkele setjes van twee tickets weg voor de releaseshow van Pien Feith in Ekko. Daarvoor ben je natuurlijk te laat nu.

Altijd spannend, een nieuw album van Polly Jean Harvey. Er werd reikhalzend uitgekeken naar nieuw werk van de Britse zangeres, niet in de laatste plaats omdat Let England Shake een album zou gaan worden met een... slik... concept. Gelukkig heeft PJ dit conceptalbum zo smaakvol en vooral ook zo intelligent vormgegeven, dat de individuele nummers meer dan genoeg aan de verbeelding overlaten. Toch is duidelijk dat het album vooral haar unieke visie op haar land weergeeft, met opvallend genoeg veel aandacht voor de rol van de Britten in de Eerste Wereldoorlog. 'Death was everywhere, and everyone' zingt ze op het indrukwekkende "All And Everyone". Volgens een recent interview met de zangeres gaat het trouwens niet alleen om oorlog op het album: 'This album’s not solely about war, it’s about very many different things - it’s the world we live in, and part of that is war.' Op "England" brengt ze zelfs een soort hommage aan haar land, maar doet dit wel met een vreemd accent en Oosters aandoende achtergrondzang om het allemaal wat in perspectief te plaatsen. Het nummer is een van de hoogtepunten van het album. Op nummers als "Bitter Branches" horen we iets van de oude PJ Harvey terug, maar verder staat Let England Shake vooral in het teken van de vernieuwing. Harvey gebruikt haar stem compleet anders, er wordt geëxperimenteerd met samples en de thematiek is natuurlijk ook opzienbarend. Let England Shake is de meest fascinerende geschiedenisles die ik ooit heb gehoord.

Ik hou van stille krachten in bands. Muzikanten die je niet opvallen, maar zonder wie een band een half ei of een lege dop is. Skinnie is zo'n man. In het echt heet hij Ron van der Burgt. Hij werkte jarenlang noest in de schaduw van zijn broer, die de frontman is van Mo'Jones waarvoor hij vele liedjes schreef en waar hij in de band zag. Hij zat ook in het redelijk succesvolle project Herberg de Troost van Rowwen Hezes' Jack Poels en Tren van Enckevoort. En brengt nu met One Add One zijn tweede solo-cd uit. Een cd die je met speels gemak over het hoofd kunt zien. De muziek erop is namelijk absoluut niet dwingend, maar verdient het om gehoord te worden. Er staan namelijk zes innemende liedjes op. En een single edit van "Sailing" die de plaat opent. Skinnies stem ligt ergens tussen Tony Joe White en Nick Drake in. Skinnie is zoals gezegd niet zo'n typetje dat op de voorgrond treedt, ander had ik qua gitaarspel van hem en Martijn van Agt ook best nog de naam John Mayer kunnen laten vallen. Dat zou 'em meer opleveren. Maar ik denk dat Skinnie stiekem een bescheiden rol voor zijn solowerk prefereert.

John Hill was al wel frontman van een band. Alleen luisterde hij toen nog naar de naam Hannes Hilgenkamp. Inderdaad, geen naam waar je internationaal vrienden mee kunt maken. Met de bandnaam The Frowns was een stuk minder mis. De site van de prettige garagerock van The Frowns is echter uit de lucht verdwenen en Zwollenaar Hilgenkamp kiest op zijn eerste solo-ep een veel intiemere toonzetting, die eenzelfde bescheidenheid in zich heeft als Skinnie. De vijf liedjes nam hij op met hulp van ex-16 Down bassist Serge Bredewold en zijn zus - Florien Hilgenkamp die normaal vooral klassiek werk zingt. Hun samenzang in het afsluitende "Decency" is duidelijk een pluspunt. Misschien was het zelfs wel een goed idee geweest om die samenwerking een EP (of cd) lang uit te voeren. Het had de liedjes van John Hill net wat meer cachet kunnen geven. Nu zijn de andere vier songs zeker niet slecht, maar of ze op gaan vallen in het dichtbevolkte singer-songwriterland weet ik nog niet zo zeker. Misschien is het een kwestie van geluk hebben en stug volhouden tot dat ene juiste moment. Een mooi liedje als "Easy Pray" (met ook een bescheiden rol voor de achtergrond zang van Florien) zou het zeker verdienen.

Herman Finkers had het in zijn vertolking van Het Carnaval Der Dieren over de klarinetsolo waar jaren conservatorium toe konden leiden. Uiteindelijk bleken het twee schier eindeloos herhaalde tonen, als weergave van de koekoek. Dat was meteen mijn belangrijkste associatie bij de fluittonen in "Setsuri", de rustige song op Within The Triad van Eternal Elysium. De rest bleek psychedelische stoner van Japanse komaf. Japans, ja. In krap negenhonderd stukjes van mijn hand was dat dan ook de eerste in die categorie die ik langs zag komen. Het geheel is gestoken in wat het resultaat lijkt van moeizaam gefrutsel met Paint en WordArt en dingt daarmee nu al mee naar de prijs voor de lelijkste hoes van 2011. Het hielp niet om optimistisch gestemd aan de beluistering te beginnen. Meestal volgt dan nu de opmerking dat dat dik meeviel. Nou, ja en nee. Het is allemaal niet heel slecht en dus in elk geval van aanzienlijk hoger niveau dan de hoes, maar tegelijkertijd valt het tussen de vele stonerbands die er inmiddels zijn ook niet echt op. Of het is met de onverstaanbaarheid van de teksten, een eendrachtige samenwerking van productie en accent. Het is degelijke en best genietbare stoner, met een enkele uitschieter als "Sunset Puff", maar veel meer dan dat wil het vooralsnog niet worden. Het is een leuke stonerband, zoals er een enorme middenmoot van leuke stonerbands is. Aardig voor een keer, maar als ik voor m´n cd-kast sta haal ik er echt eerder een Europese of Amerikaanse exponent uit...

Het is intussen alweer twintig jaar geleden: Dick Dale & His Del-Tones maakten wederom furore omdat "Misirlou" een hit was geworden en de goedkope verzamelaars met The Ventures lagen in alle platenbakken. Alweer, en dit keer dankzij Quentin Tarantino’s Pulp Fiction. Rond diezelfde tijd had je in Grunn’n een heuse instro-scene, met The Krontjong Devils als misschien wel belangrijkste band die de heftige surf van Dick Dale mengden met de instrumentale indorock die eind jaren vijftig, begin jaren zestig in Nederland populair werd. In Amsterdam werd halverwege de jaren negentig het lijntje doorgetrokken door The Treble Spankers. En nu is Black Tarantula met hun titelloze debuutalbum hetzelfde terrein aan het ontginnen. Instrumentaal, rauw (al zou het van mij wel iets rauwer mogen), hard en met dezelfde invloeden als Dick Dale: muziek uit het Midden-Oosten, psychedelica en uiteraard dezelfde vette galm. Voordat ze in dezelfde val trappen als veel surfbands hebben ze deze plaat slechts negen, overigens prima nummers lang gemaakt. Tenslotte moet je van wel heel erg goede huize komen om een volle cd met allemaal even draaienswaardige surftracks op te nemen. Of wil je zeggen dat je al die surfverzamelaars toen wel van begin tot eind draaide?

Ergens in de jaren negentig was ik helemaal weg van Drugstore, een bandje uit Londen. Het draaide in de band vooral om de heerlijk hese stem van de Braziliaans zangeres Isabel Monteiro, die zelfs ooit nog een duet met Thom Yorke op mocht nemen. Na een lange, vooral financiële lijdensweg voor Monteiro schijnt de band toch weer aan het opnemen te zijn, maar wie net als ik Drugstore geweldig vond, hoeft al niet meer te wachten. Er is namelijk in de vorm van Heidi Spencer een uitstekend alternatief voorhanden. Heidi Spencers stem lijkt als twee druppels op Monteiro en zelfs de lekkere lome sound van Under Streetlight Glow is vergelijkbaar met Drugstore. Op rustigere nummers ("Carry Softly") komt Ane Brun voorbij en aan een vergelijking met de koningin der heesheid, Marianne Faithfull, valt ook niet te ontkomen. Under Streetlight Glow is een leuk en afwisselend album, al springen Spencer en haar rare vogels muzikaal soms wel net iets teveel in de clichés. Die steelgitaar op een nummer over whiskey vergeef ik haar nog, maar waarom moet er in godsnaam op het nummer "Go To France" zo'n lullig 'lekker typisch Frans' accordeonnetje? Dat kan echt alleen maar een zangeres uit Milwaukee in Wisconsin verzinnen.

De eerste keer dat ik Blaas Of Glory hoorde was onder ideale omstandigheden. Dat was op Vlieland tijdens Into The Great Wide Open 2009. De zon scheen, wij zaten aan het bier op het terras van de Bolder. De stemming was al opperbest, maar de negenkoppige Zwolse band vond dat er nog wel een schepje bovenop kon en trakteerde ons op bizarre rockbrassversies van krakers uit Hardrock met de hoofdletter H. Hun versies waren akoestische en opgeleukt met accordeon, klarinet, sousafoon en nog flink wat meer getoeter. Hilariteit alom natuurlijk, maar ondertussen waren hun coverversies net als die van Hayseed Dixie vrij geniaal. Toen ik las dat Zwollenaren besloten hadden de studio in te duiken om de songs ook daadwerkelijk op te gaan nemen had ik er een hard hoofd in of dat zou gaan werken. Ik zag Blaas Of Glory vooral als een band die uitermate geschikt is om op festivals songs als "Ace Of Spaces", "Jump" of "Highway To Hell" te spelen als puur vermaak. Ik vergiste me. Samen met producer Oscar Holleman zijn ze er behoorlijk in geslaagd om de vertaalslag te maken van live naar studio. Nu hoor je ook pas goed hoe geweldig ze "Venus" van Shocking Blue gehusseld hebben met Metallica's "Enter Sandman". En hoe geraffineerd de arrangementen in elkaar zitten. Hooguit Blaas Of Glory's versie van "November Rain" vind ik minder geslaagd, de meer uptempo versies zijn een stuk toffer. Erg koel is ook de "Iron Maidley" waarin het leuk nummers raden is. De vraag blijft natuurlijk of je een cd als Highway To Hell vaak uit de kast zult trekken. Geen idee, maar toch had ik 'em blind gekocht als Blaas Of Glory de cd bij zich gehad had op Into The Great Wide Open. Je kunt met slechtere souvenirs thuiskomen.

413 is de Spaanse Bask en bassist David Pisabarro. Deze man kent nagenoeg dezelfde levenswandel als Ben Weinman van Dillinger Escape Plan. Net als Weinman heeft Pisabarro muzieklijntjes in zijn hoofd zitten die eruit moeten. Hij stelde een team samen dat geheel volgens zijn gedachtegoed zijn spinsels tot uitvoering brengt. Of hij werkte op basis van enkele baslijntjes zelf al zijn songs uit tot het conceptalbum Path To Hocma. Eerder bracht hij Reschith uit dat in vijf songs de extremen van het menselijk brein onder de loep nam. Met Path To Hocma legt Pisabarro zijn zoektocht naar wijsheid in tien fasen vast. Samen met Pelle Henricsson die verantwoordelijk was voor producties van o.a. Cult Of Luna en Refused vertaalde 413 zijn zoektocht in geluid, geluidslagen, structuur, textuur en teksten. Het is een broeierig mengsel van hardcore, postcore, metal en Les Claypool-achtige vingeroefeningen geworden. Een afwisseling van lomp naar zachtzinnig, van hard naar toegeeflijk lief en van rationeel naar losgeslagen. En weer terug, want zelfreflectie is de basis bij deze Spanjaard. Hoe klinkt Path To Hocma dan in één enkele zin? Als Les Claypool, Daron Malakian, Scott Kelly en Ben Weinman ’n superproject zouden vormen, dan komt het aardig in de buurt van 413. En, het mooie is, Path To Hocma is nog gratis te verkrijgen ook. Luister dus en ervaar zelf.

Leonard Cohen is op leeftijd, in 1934 kwam hij op de wereld en dat is toch wel even gelee. Dat Cohen weer ging toeren werd ingegeven door een manager die hem oplichtte. Ik denk echter dat de fans die hem daarna nog zagen deze persoon eeuwig dankbaar blijven. Het laatste studio-album van Cohen stamt uit 2004, maar een man van zijn kaliber heeft zijn sporen wel verdiend: ik vind het prima dat hij zijn superieure catalogus exploiteert. Vanaf mei 2008 startte hij met zijn Songs From The Road-toer, waarvan eind maart 2009 een 2-cd/dvd uitkwam getiteld Live In London. Ter aanvulling is er nu een nieuwe cd (en ook verkrijgbaar op dvd) genaamd Songs From The Road, dat opnames bevat die gemaakt zijn na het eerder genoemde optreden in Londen. Uiteraard is er geen ontkomen aan dat er qua songmateriaal wat doublures in zitten, zoals “Suzanne” en “Hallelujah”. Er zijn gelukkig ook liedjes die niet gespeeld werden in Londen, zoals “Chelsea Hotel”, “That Don't Make It Junk”, “Lover, Lover, Lover” en het prachtige “The Partisan”. Cohen heeft naast superieur songmateriaal ook een geweldige band bij zich. Als je dan je tour vastlegt, dan kan het niet anders dan dat de beste tracks hieruit een sterke plaat oplevert. Dat is dus het geval, al had ik bij dat irritante vrouwengekrijs uit het publiek in “Suzanne” zelf voor een andere opname gekozen. Songs From The Road bevat ruim een uur materiaal en is een fijne aanvulling op Live In London. Zijn toer schijnt overigens veel geld opgeleverd te hebben. Vanaf heden staan er geen optredens meer gepland, mogelijk dat we het hiermee moeten doen. Als dit het dan is, dan hoop ik dat we kunnen zeggen: hij leefde nog lang en gelukkig.

Ik zat laatst nog met een maat over Aziaten in de 'hiphop game' te filosoferen. We kwamen niet echt ver; DJ Honda, Mike Shinoda van Linkin Park en de Far East Movement, die in recente charts de Black Eyed Peas nadoen. (Een rip-off van een rip-off van een rip-off) En toen had ik dus al een weekje Lyrics Born geluisterd. Deze Japans-Italiaanse Amerikaan doet op zijn beurt een aardige imitatie van Cee-Lo Green en onze eigen Neger des Heils. Gooi een boobies-clip bij "Coulda Woulda Shoulda" en je hebt een nieuwe Bastian-hit. Voor iemand die zich Lyrics Born noemt, zijn de teksten trouwens wel bijzonder matig, om niet te zeggen flauw. Een liedje als "Lies" kan zowel muzikaal als tekstueel linea reacta door naar het Eurovisie Songfestival. Pas ver over de helft komen er in "Oh Baby" wat goede one-liners langs, vol zelfspot. 'I want a tattoo but I'm scared of needles, I want to trust you but I'm scared of people'. De beats worden dan ook wat stoerder, in ouderwetse electro-stijl. "Block Bots" klinkt robot-blikkerig als Missy Elliot. Zo doet Lyrics Born toch vooral aan anderen denken. Het album heeft zeker de gloss, en met selectief programmeren bouw je zeker een funky feestje, maar het is toch vooral heel erg passé. Of dat nou in 'shake it like a polaroid'-Outkast-stijl is, of megafoonwoede à la Kanye West. Typisch genoeg wordt die laatste invloed in "I've Lost Myself" dan weer verknald door een zijig poprefreintje. Had nog maar op één manier erger gekund; als Fergie het had ingezongen.

Soms is goed te horen dat een cd goed in elkaar zit en doet het toch helemaal niets met je. He-le-maal niets. Dat is bij mij het geval met The Storm. Feitelijk is de band slechts een duo, Pernille Rosendahl and Johan Wohlert. De laatste was ooit lid van de progband Mew. De zang is met één naam te karakteriseren: Lita Ford. Dezelfde toonhoogte, dezelfde zanglijnen, dezelfde wat dunne stem. Daarachter zitten kamerbrede riffs, veelal midtempo en zo neergelegd dat er op z´n gothics overheen gezongen kan worden: met zanglijnen die vooral veel aangehouden noten mogelijk maken. Ik denk dat daar een deel van het probleem zit: gothic en sprookjesmetal hebben me nooit kunnen bekoren. Rosendahl heeft gelukkig geen klassiekerige zangstijl en compositorisch zit het zowel anders als veel beter in elkaar dan het laatste wangedrocht van de genoemde Lita Ford. Gothicliefhebbers moeten dit album echt eens gaan beluisteren: de riffs en zang zijn in hun straatje, het poppy randje gecombineerd met een zware maar strakke productie eveneens. Voor mij is het na deze recensie over en sluiten met The Storm. Ik heb het geprobeerd, maar de simpele powerrifs als bedje voor de stem van mevrouw Rosendahl hangen mij na vijf songs gruwelijk de keel uit. Ik wens u meer plezier met deze plaat...

Ik wilde mijn jazz altijd het liefst piep-knor en tegendraads. Niet van die jazz zoals de Tros voor mijn gevoel al eeuwen vanuit Nick Vollebregt Jazzcafe uitzendt. Maar ik merk dat ik de laatste jaren hier wat minder strikt in lijk te worden. Of dat komt doordat ik ontdek dat er ook in die hoek best goede varianten gemaakt worden of doordat er daadwerkelijk gewoon betere muziek gemaakt wordt in die hoek weet ik eigenlijk niet. Ik weet wel dat ik van een album als Towers Of Sparks van Tupolev nu wel enorm kan genieten. Het Weense viertal rond pianist Peter Holy kiest op hun nieuwe cd een ongeveer gelijksoortige insteek als op hun vorige cd. Acht songs met een veelal melancholische inborst waarbij de piano een centrale rol speelt. Al lijkt die af en toe wel een beetje een eigen leven te leiden tussen de andere drie instrumenten. Er is een voorzichtige flirt met elektronica in de songs. Die had van mij van mij op zich best wat nadrukkelijker een plaats had mogen krijgen. Als je niet goed oplet, dan zou je deze zomaar kunnen missen namelijk. Terwijl deze toch vanaf het harmonieus en melancholisch openende "ITS" echt wel aanwezig is als een klein spookje. Je denkt 'em te horen, maar ziet 'em niet, zoiets. De opbouw van Tower Of Sparks is wat dat betreft ook sluw. Ze lokken je naar binnen met een paar hapklare brokken en vervolgens wordt het voorgeschotelde steeds minder voorspelbaar en ligt het wat zwaarder op de maag. Toch ben ik na het kleine half uur dat de cd duurt nog allerminst verzadigd. Laat staan dat ik precies kan vertellen wat ik gegeten heb.

Family Of The Year zou wel eens heel goed de juiste band op het juiste moment kunnen zijn. De wind staat gunstig voor bands die tappen uit het vaatje van de fijne meerstemmige liedjes. En helemaal als ze zich begeven op de scheidslijn van indie en folk en niet hun best doen het zo moeilijk mogelijk te maken. Wie zich behaaglijk voelt bij bands als Isbells en Fleet Foxes kan hier zo aanschuiven. Een liedje als “Summer Girl” zal menig hart kunnen doen smelten. De vier mannen en twee mannen uit Californië laten hierin horen het goddelijk meerstemmig zingen tot in de puntjes te beheersen. Het is overigens helemaal niet zo dat het alleen maar vreugde en jolijt is op Our Songbook. “The Princess & The Pea” heeft een duidelijke duistere ondertoon en ook het venijnige, bijna CSS-achtige “Castoff” strijkt tegen de haren in. Een behoorlijk contrast met het Beatlesque “Feel Good Track Of Rosemead”. Het is dus gelukkig niet zo dat Family Of The Year op een paard wedt en daardoor verzandt in saaie eenvormigheid. Ze maken slim gebruik van het ruime arsenaal stemmen dat de band op voorraad heeft en kunnen daardoor gemakkelijk variatie aanbrengen waardoor je in een stap van akoestisch verstild bij uitbundige groepszang uit kunt komen. Zo’n band die in de zomer zo maar eens een hit zou kunnen worden op de festivals. Met een strootje in de mond liggend op een zonnige festivalweide naar deze band kijken, lijkt me namelijk allesbehalve een straf.

Rembrandt Records was een klein labeltje in Chicago dat korte tijd zonder noemenswaardig succes psychpop-bandjes plugde. We schrijven 1966-1967, de tijd dat bandjes niet alleen meer zongen over onschuldige liefdes, maar plotseling ook opmerkelijk oog kregen voor de schoonheid van de natuur en mensen die hoog vliegen. Nog nooit vertoond! 'See the rivers flowing, see the clouds growing, see the rainbow coloured sky, everybody's flying high', zingt The Nuchez in "Open Up Your Mind". Of tienerbandje The Lemon Drops, dat zingt over het lentegevoel. 'In the spring I love everyone, we lay in the grass and stay up late having fun'. Iets over 'sunshower flower power'. Waar halen ze het vandaan, moet men toen gedacht hebben. Tsja, toen de summer of love aan de gang was en iedereen begreep wat LSD voor spul is, had platenbaas Reggie Weiss het Rembrandt-label allang als een bad trip in rook laten opgaan. Open Up Your Mind is een compilatie van alle singles die het label in die korte periode uitbracht, met bandjes als The Lemon Drops en The Nite Owls die met hun fuzzy psychpop veel later pas meer bekendheid zouden krijgen. Een mooi tijdsbeeld, maar interessant zijn ook de mieters mooie liedjes van de totaal obscure Monday's Children, die qua sfeer en geluid een blauwdruk blijken te zijn van Belle and Sebastian. Of om de treffende gelijkenissen te horen tussen The Greenhornes en een garagebandje als The Nickel Bag. Dat maakt het een sympathieke en smaakvolle compilatie, dat in totaal 22 aangenaam lichte tripjes bevat. Dat de twee meest succesvolle singles er beide in liefst drie vrijwel gelijkluidende versies op staan, was wat mij betreft echt niet nodig. Maar dat zie ik dan maar ruimgeestig door de vingers.

Terwijl de youngsters in Chicago met z'n allen in het gras van elkaar lagen te houden, was er in Philadelphia een heel wat gevaarlijker klinkende band actief die volgens de geschiedschrijvers als aller- allereerste het woord psychedelic durfde te gebruiken in een albumtitel. The Deep heeft in deze samenstelling, met als centrale man folkzanger Rusty Evans, slechts een jaar bestaan. Ze brachten één album uit maar vergaten deze te promoten. Concerten, daar begonnen ze niet aan. Gedoemd om groots te mislukken dus, wat ook het geval was: er zijn slechts enkele platen van verkocht. Dat het retro-label Cicedelic Music dit volkomen obscure album Psychedelic Moods van The Deep nu met als een Definite Masters Edition uitbrengt is dan ook wonderlijk, maar bij beluistering weet je ook hoe lovenswaardig dit initiatief is. Psychedelic Moods is een in bandgeluid grillig en daardoor rijk en fascinerend album, met tracks die variëren van rauwe protopunk tot acid folk uit de garage. Snerend rockende gitaren met kraaiende zang, maar ook liefelijke fluiten, pauken, bellen en xylofoons met weirde hallucinerende geluidseffecten. De teksten zijn in psychedelische geheimtaal geschreven. Niks te 'rainbow colours in the sky, we are flying high'. Nee, bij The Deep heet dat: 'The rain that filled the sky was black, the blood that filled my veins is white', om daarna door te mindmappen over heroïne, dood en verderf. Geestverruimend, jazeker! En wat een belevenis is het dan als je je realiseert dat het geheel een opvallende gelijkenis blijkt vertonen met het debuutalbum van een ander bandje, waar The Deep geen enkele connectie mee had: het New Yorkse The Velvet Underground & Nico, ware het niet dat dit album vijf maanden later na Psychedelic Moods pas uitkwam. Ik bedoel, dát is pas diep, man!

Hoesjes die je op het verkeerde spoor zetten. Daar zijn er genoeg van. Zo kwamen de Mexicaanse worstelaars van Songs Of Neptune op het stapeltje Os Mutantes te liggen. Dat de Zwitsers (ja, dat worstelmasker op de hoes is typisch Zwitsers) daar behoorlijk verkeerd lagen, was echter snel duidelijk toen ik de Google aanzwengelde en de plaat - na enig uitstelgedrag - in de cd-speler slingerde. Dit zijn a) geen Mexicanen en b) hebben weinig Midden-Amerikaans in de muziek. Eerder wordt hier gegraven in het geluid van Seattle van de jaren negentig. Trager, weliswaar, en met de gitaren in waslijnstemming, maar grunge. En dat dan met een stonerrandje. Met name de titelsong heeft een hoog toegankelijkheidsgehalte en zou het zowaar goed op de radio kunnen doen. Waarschijnlijk was het daar ook al een aantal keer gedraaid als dit vijftal uit de VS kwam, maar dat is enigszins koffiedik kijken. Even goed is Tame The Snake een zeer toegankelijk en fijne stonergrunge plaat, die wellicht voor de die-hards wat te poppy klinkt, maar voor de vrienden van De Staat een perfect plaatje is.

Mijn stelling is dat je als stukjesschrijver over elke cd wel wat moet kunnen zeggen, of het nu je ding is of niet. Albums die niet mijn feestje zijn, kunnen dit voor anderen wel zijn. Als schrijver de schone taak om dit duidelijk te maken, of het moet te erg voor woorden zijn. Ik zit nu echter in de maag met Port Entropy van de Japanner Shugo Tokumaru. Het is namelijk de vreemdste cd ooit, na bijna duizend verhaaltjes van mijn hand op File Under, waar ik iets van mag zeggen. Tokumaru is in Japan groot, maar het Japans dat hij brengt maakt het voor niet-Japanners moeilijk om een ingang te krijgen. Wat ook niet helpt is de keuze van de instrumenten, geen idee wat het allemaal is, maar ik hoor volgens mij veelvuldig een xylofoon, de blokfluit en zelfs een zingende zaag. Het belangrijkste instrument is echter de piano die Tokumaru geregeld inzet en de percussie die op de achtergrond wel degelijk een grote rol speelt. Nog even noemen dat er in Tokumaru's band behalve Japanners, ook buitenlanders meedoen, zoals een lid van The National en twee van Beirut. De indie-folk van Tokumaru is een vreemde, maar als je er even voor gaat zitten is deze prima te versmaden.

Het jaar was 1968, de plek het Concertgebouw in Amsterdam en een groot deel van Nederland moet er bij geweest zijn. Zo niet fysiek, dan wel op afstand, want de AVRO (jawel!) nam het naar verluid enige optreden dat Aretha Franklin ooit in Nederland gegeven had, op voor de televisie. Waarna het legendarische optreden subiet vergeten moet zijn, al was het maar omdat het nooit weer uitgezonden werd. De banden waren gewist, zo ging het verhaal, en iedereen geloofde het, want dat was gebruikelijk in die tijd. Totdat radio- en televisiemaker Hans Mantel de opnames terugvond. Na restauratie is het concert nu op DVD uitgebracht en kan wederom heel Nederland zich verbazen over het uitzinnige en intense feest dat de Queen of Soul teweeg bracht. Ze was 26 jaar, misschien wel op de toppen van haar kunnen, en in elk geval volwassener dan de organisatoren in het Concergebouw. Ze opent met "Satisfaction" van The Stones en de zaal ontploft. Een klein incidentje met een bos bloemen maakt de officials bloednerveus en het publiek nog doller. Iemand komt het publiek vertellen dat ze rustiger moeten zijn, maar uiteraard is dat vergeefse moeite. De adrenaline en passie zijn zo puur als maar zijn kan en de gedateerde manier van opnemen, het gedrag van officials en publiek (ultra-hip gekleed) en vooral de grootse stem maken deze DVD inderdaad legendarisch.

Ik moest even nazoeken of ik The Quireboys nu een of twee keer gezien had. Het bleek eenmalig te zijn geweest, in Utrecht in 1990. Da´s lang geleden, ja. Zoals het dermate lang bestaande bands betaamt hebben ze een periode van inactiviteit achter de rug, vooral omdat ze met hun sleazerock geen poot meer aan de grond kregen door de grunge. Inmiddels zijn ze alweer een hele tijd bezig en hebben ze vier studio-albums gemaakt sinds de reünie. Vorig jaar kwamen ze nog onder een andere naam tevoorschijn: Down N´ Outz, de coverband met Def Leppards Joe Elliott. Deze live-opnamen zijn uit 2004, na het This Is Rock`N´Roll-album, het comebackalbum uit 2001. Jason Bonham (nu Black Country Communion) zit tijdelijk op de drumkruk. Hierna hebben ze dus nog drie studio-albums uitgebracht. Is dat erg? Welnee, deze opnamen uit de beroemde Marquee zijn uitstekend en laten The Quireboys in topvorm horen. Ik heb ze altijd gezien als het sleazerockbroertje van The Black Crowes en dat is op dit album heel goed te horen. Piano en slidegitaar hebben een prominente rol in het geluid en geven de band een rhythm & bluesfeel. Zanger Spike tilt het begrip gruizig naar nieuwe hoogten, maar geeft The Quireboys daarmee wel iets eigens. En die nieuwere songs? Ach, die komen nog wel een keer. Deze opnamen zijn goed voor een krap uurtje dikke pret, en dat is waar het om gaat bij The Quireboys.

Op zich is het gedurfd. Sander Kleinenberg is het bekendst van zijn trancehit "My Lexicon" uit 2000, maar beweert nu tien jaar en tig platen later dat 5K zijn eerste echte artiestenalbum is. Het is namelijk een heel ander soort album dan hij ooit gemaakt heeft. Bij de Free Record Shop staat 't gewoon in het vakje dance, waarschijnlijk uit gewenning en omdat het prettig functionele Dance Valley 2010-anthem "M.A.N.I.A.C" erop staat, maar Kleinenberg wil voortaan echt een andere kant uit: die van de songwriter. Dus ging hij samenwerken met Jamie Cullum (op de single "Remember When", waarvan ik de Lifelike-remix inderdaad leuk vind), Kraak & Smaak (het aardige "The Journey"), Miss Montreal (het matige "Wish I Said") en een hele zooi mij onbekende gastmuzikanten. Qua stijlen gaat het allerlei verschillende kanten uit. Hiphop, electro, Franse dance, een ballad, Prodigy-achtige geluiden. In zijn biografie vertelt Kleinenberg op voorhand dat het een lang intern gevecht was om zowel een inhoudelijke songwriter als een feestelijke dj tegelijk te zijn. Het resultaat is in elk geval dat je 'm niet kunt betichten van slap jatwerk, maar dat hij ook nergens slaagt in het bouwen van een feestje. Ik vraag me een beetje af of-ie het wel kan, gewoon puur voor de lol helemaal uit de bocht vliegen (of moet die brandweersirene in "Disko Riot" dat voorstellen?). Neem nou deze recente remix van Dev's "Bass Down Low" (origineel hier). Hoe kun je het nou in vredesnaam voor elkaar krijgen om een remix uit te brengen die minder bas bezit en minder spannend is dan het origineel? Op Twitter zouden ze er de hashtag #needsmorecowbell aan meegeven. En dat is lullig voor Kleinenberg, want zelfs volgens zijn vaste fans bij Partyflock moet het wat 'meer catchy'. Kleinenberg moet óf terug naar een kouwer genre, of moet leren swingen.

Met There Is A Hell Believe Me I’ve Seen It, There Is A Heaven Let’s Keep It A Secret bracht Bring Me The Horizon (BMTH) in mijn ogen een van de betere albums van 2010 uit. Natuurlijk kwam er kritiek uit de stoere hardcore-hoek en is zanger Oli Sykes nog steeds een ietwat schichtig mannetje, maar het valt niet meer te verhullen dat de band boven alles gewoon steengoed is. Interviews geven doen ze echter doorgaans met iets minder passie dan muziek maken. Leadgitarist Lee Malia is net wakker en zit nog wat dromerig op de bank. Bassist Matt ‘Vegan’ Kean moet opgetrommeld worden, maar een paar minuten later komt de tourmanager maar met gitarist Jona Weinhofen aanzetten. Vegan heeft geen zin vandaag.

Weinhofen zit net een kleine twee jaar bij de band. De Australiër in Britse dienst is duidelijk goedgezind. BMTH is net een maand op tour. Ze hebben nog een aantal maanden voor de boeg, maar hij is niet bang om het constante op pad zijn beu te raken. 'In de toerbus Xboxen we veel. FIFA en Call Of Duty zijn favorieten. Ik ben zelf straight edge, maar de andere jongens drinken wel graag nog wat alcohol ’s avonds. Dan worden ze halverwege de volgende middag wakker'. Hij kijkt de nog steeds dromende Lee schuin aan. Die vertelt vervolgens dat ze live spelen wel echt het leukste vinden. 'Zo leven als dat wij nu moeten doen kan verschrikkelijk saai worden. Dan sluipt er ook vlug een soort ergernis in jegens elkaar. Maar als we dan ’s avonds op het podium staan zijn we dat allemaal weer vergeten. Live spelen is waar we het voor doen en op dit moment gaat dat geweldig'.

Referentiekader: 2001. Mijn eerste Lowlands. En de eerste band was gelijk energiek en loeihard in een snikhete Charlie. Piep in de oren en diep onder de indruk van deze mannen uit Austin, Texas. Het was in de periode van het album Madonna, en het heerlijke Source Tags & Codes. Volgens velen ook het beste album van ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead. In 2007 zag ik ze nog keer in Doornroosje, maar ik miste daar wat van die rauwe energie. Dat was zo rond So Divided in hun wat lomere periode. The Century Of Self heb ik zelfs gemist. Achteraf onterecht, want het was een prima plaat. Bij vlagen heerlijk bombastisch. Tao Of The Dead, het zevende album, is voor mij een herontdekking van de Trail of Dead. Alternatieve rock en prima popsongs besprenkeld met een kloddertje shoegaze en een drupje post-rock, met een psychedelisch sausje van prog-rock, hier en daar dik besmeerd met vettige gitaren, besprenkeld met wat blues noten, en geserveerd met een toefje frisse elektronica. Goed geschreven rocksongs worden mooi afgewisseld met de prettig opgetrokken lawaaimuren. Als ik dan toch bier zou moeten halen zou het tijdens "The Wasteland" zijn. Het venijn zit in de staart van het album, met het strak uit de bocht vliegende "The Fairlight Pendant", het einde van het "Tao of the Dead Part I" (de eerste elf nummers). Puur effectbejag, maar heerlijk uitgevoerd. "Tao of the Dead Part II" is het mooie slotstuk van dit evenwichtige album, dat nog eens dik zestien minuten doordendert. ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead bewijst op dit album nog steeds bovenaan het linkerrijtje te kunnen meespelen. Sterker nog, eeuwig referentiepunt Source Tags & Codes heeft een geduchte concurrent gekregen.

Zo, dus u hebt deze cd ontvreemd.
Eh... ja, sorry.
En waarom dan deze precies?
Ehm...nou ja, omdat het er een van Daniele Liverani is.
Is het juist dat die tot op heden vooral bekend is van Khymera?
Ja. Maar ook van de Genius-trilogie en de band Twinspirits.
Is zijn metgezel Tommy....ehm, even kijken...
Ermolli. Ja, die zit met Liverani in zowel Khymera als Twinspirits én in deze band.
Hoe zou u de muziek van deze band omschrijven?
Als Amerikaans klinkende AOR. Als dat niet al een pleonasme is.
En wat doet die meneer Liverani precies? Hij is toch een multi-instrumentalist?
Ja, maar hier doet hij van de instrumenten alleen de toetsen. Tommy Ermolli is de gitarist, de zang is van Olaf Senkbeil, die eerder voor Dreamtide zong. Liverani heeft, anders dan bij Khymera, wel een hele dikke vinger in de pap gehad bij de songs en hij heeft de productie gedaan. Je bent veelzijdig of je bent ´t niet.
Juist ja. Maar als deze meneer in zoveel bandjes zit, waarom dan nou net een cd van dit bandje?
Omdat Senkbeil een serieus goede zanger is en uitvoering en geluid ook dik in orde zijn. Kijk agent, in dit genre is de bandbreedte heel smal. Een paar bands steken er echt bovenuit en de B-divisie is groot en muzikaal uitstekend, maar heeft net niet het beste songmateriaal. Dan komt het verschil aan op uitvoering en productie en dat is waar deze band de bonuspunten haalt. Een enkele keer komen ze zelfs in de buurt van de echte top. "So Strange" bijvoorbeeld, echt een heerlijk nummer dat het niveau flink overstijgt. Als ze er daar een album vol van zouden kunnen maken...
Ik begrijp het. Een beetje zoals bij de rangorde onder dieven. Ik heb slecht nieuws voor u: uw uitvoering was onder de maat en u mag even in dat kleine kamertje hiernaast wachten. Dat met die spijlen, ja.

Ik was halverwege Kind Of New toen ik struikelde over wat voor mij klonk als een cover. Ik wist namelijk honderd procent zeker dat ik "Woodstock" ergens van kende. Ik vond het geen geweldige cover. Even Googlen deed me hard lachen. "Woodstock" is inderdaad een cover, het is namelijk oorspronkelijk geschreven door Joni Mitchell. Ik kende het echter alleen maar in de uitvoering zoals Iain Matthews de song in 1970 opnam met Matthews Southern Comfort. Geen bonuspunten voor mij dus deze ronde. Het is me niet helemaal duidelijk waarom Matthews de jaren zeventig-naam weer van stal gehaald heeft. Ik gok omdat hij zich met de groep muzikanten die hij om zich heen verzameld heeft, weer een echte band voelt. Net zoals toen in de jaren zestig en zeventig met Fairport Convention en dus Matthews Southern Comfort. De band bestaat alleen nu voor een groot deel uit Nederlanders. Zo speelt Mike Roelofs toetsen en bespeelt BJ Baartmans slide, basgitaar en mandoline. Opvallend is ook dat Matthews niet de enige is die zingt op deze prettige zondagochtendplaat. Een belangrijke rol is weggelegd voor zangeres Terri Binion die gezegend is met een fijne warme stem. Zij schreef ook enkele songs. "Dear Richard" is hiervan de mooiste. Een hele fraaie folksong die nieuwsgierig maakt naar het solowerk van deze Amerikaanse. Alleen is het een liedje dat net als het gros van de songs een tikkie braaf is. Daardoor voelt Kind Of New met zijn dik een uur muziek aan als een plaat die net iets te lang duurt. Al wacht naar het einde toe nog wel een mooie meerstemmig gezongen song als "Blood Red Roses".

Er zijn van die albums waar het woordje sympathiek voor gereserveerd is. Ze zijn niet hemelbestormend, klinken niet ultra-hip, zijn niet van voor tot achter met sensationele tracks vol geplempt, maar ruiken naar vakmanschap en degelijkheid. De nieuwe cd van Bart de Win is er zo eentje. Met een stem als die van De Win zul je geen Voice of Holland winnen, maar je zult je publiek er ook niet mee decimeren tot een miniem plukje fijnproevers. De nieuwste geluiden hoef je niet te verwachten op Little World en de belangrijkste liedjesschrijver van zijn generatie zal De Win ook nooit genoemd worden. Dankzij de kwaliteiten van de muzikanten en het spelplezier dat Bart de Win laat horen als pianist en zanger zul je je ook nooit bekocht kunnen voelen. Country, jazz, westcoast-pop en vooral een prettig, eenvoudig en ongestoord liefdesleven, daar gaat het om op deze plaat. Zijn vorige heette The Simple Life en zo had ook Little World kunnen heten. Na twee platen met dergelijke verwante titels heb ik zo’n donkerbruin vermoeden dat voor Bart de Win het ideale leven zich afspeelt in een klein huisje op het platteland, waar onthaasting geen modewoord is en de kroeg de zaterdagavond bepaalt. En verdomd als het niet waar is, luisterend naar deze plaat zou ik er ook bijna naar gaan verlangen. Vooral die kroeg, waar die pianist die lekkere liedjes speelt.

Het schijnt dat foute mannen in veel gevallen woest aantrekkelijk zijn voor vrouwen. Ik weet dat natuurlijk niet want ik ben geen foute man. Ik ben redelijk betrouwbaar, praat graag met vrouwen en waardeer ze over het algemeen om meer dan alleen hun lichaam. Nee, dan Greg Dulli. De man die ooit 'I've got a dick for a brain, and somehow my brain is going to sell my ass to you' zong als voorman van The Afghan Whigs. Dulli is het prototype foute man. Misschien heeft hij het foute mannenschap wel uitgevonden. Eeuwig vrijgezel, eeuwig rokend, eeuwig op reis, en trotse eigenaar van een duister kroegje in New Orleans als thuisbasis. Greg is geen man voor de langere termijn, zijn leven wordt gekenmerkt door wisselende contacten. Een van de weinige redelijk stabiele factoren in zijn bestaan is The Twilight Singers. Na het einde van The Afghan Whigs bracht hij al diverse albums uit onder deze naam en Dynamite Steps is nummer zes. Muzikaal is er weinig schokkends te vinden op dit album, al klinkt zijn sneer in sommige nummers valser dan ooit. Dat elke foute man ook een gevoelige kant heeft bewijst hij overtuigend met het prachtige "Get Lucky". Hoewel, gevoelig? ‘I get lucky sometimes’ uit zijn mond kan eigenlijk maar een ding betekenen. Het is dus business as usual op Dynamite Steps en daar is helemaal niks mis mee. Dulli is een foute man die alleen maar goede muziek kan maken.

Als je het schopt tot de BBC Sound Of 2011 poll, dan is er een goede kans dat je als band dit jaar een snelle groei door gaat maken qua populariteit. Dat Esben And The Witch er in stond verbaasde me overigens niets. Afgelopen jaar stonden ze in Nederland op London Calling, Walk The Line en op Le Guess Who? Andrew baalde op London Calling dat 'ie niet in de zaal stond en het optreden van Esben And The Witch op een scherm bekeek. Blink en Gr.R. noemden ze op Walk The Line al geschikt voor Lowlands. Ramon voorspelde na Le Guess Who? dat na de release van de debuut-cd het volledig los zou gaan met deze belofte. Ik had spijt als haren op mijn hoofd dat ik geen fiets tot mijn beschikking had om me naar naar de Oude Gracht te snellen om te kunnen luisteren (en foto's te maken) terwijl Tivoli volop en met groeiende opwinding twitterde. Nou, ik kan je vertellen: ze hebben allemaal volkomen gelijk gehad. Violet Cries lost alle geschapen verwachtingen met speels gemak in. De plaat kruipt onder mijn huid en geeft een prettig onbehaaglijk gevolg. Davies likt met het puntje van haar tong het randje van mijn oren. Ik sidder door haar dromerige zang. De duistere elektronica doolt door mijn haren en bezorgt me samen met de tegendraadse percussie een bad hair day waar je U tegen zegt. Als ik uiteindelijk aangekomen ben bij het relatief lange "Eumendes" ben ik elke keer de weg kwijt en vraag ik me af hoe het begin van het sprookje ook al weer was. Snel nog een keer lezen dat boek.

Terwijl de cd geript werd in m'n muziekprogramma, las ik een stuk uit Scream Magazine op de site van TNT: 'Those of you who thought TNT experimented too much on their last album Atlantis and went far out left field, will certainly be hit by a truck coming from right.' Nee, hè!? Atlantis vond ik een meesterlijk album, dat uiteindelijk zelfs mijn jaarlijstje haalde. Opener "Engine" is nog niet begonnen of ik ben gerustgesteld. "Engine" is een rocker met een happy-go-lucky-popoptimisme dat ik bij niet een band zo sterk ervaar als bij TNT. Het is waar, de productie is een flink stuk steviger, dus in die zin is A Farewell To Arms misschien wel het perfecte compromis tussen het oude en het nieuwe TNT. Scream heeft het over 'deadly metal', maar dat kun je met een vrachtwagenlading zout nemen. Toch zijn songs als "Refugee" en het titelnummer lekkere uptempo rockers die knap hard zijn - voor TNT-begrippen. Ronni Le Tekro strooit met prachtsolo's, de songs zijn zeer herkenbaar als TNT en zanger Tony Mills toont zich wederom een waardig vervanger van Tony Harnell. Een nieuwe "Peter Sellers Blues" hoor ik niet, maar dat is een klein persoonlijk minpuntje op wat verder een uitstekend TNT-album is geworden. Overigens was er vlak na afronding van het album een ieksmomentje: Tony Mills overleefde eind augustus op het vliegveld van Oslo ternauwernood een hartaanval. Gelukkig was het geen definitief farewell...

Een bandje dat Luv Clowns heet en een project is waarin leden van Fuck en Reigning Sound zitting hebben samen met singer/songwriter Harlan T. Hobo, daarvan zou je verwachten dat je een bak herrie over je heen gestort krijgt of - in ieder geval excentrieke liedjes. Niet dus. Luv Clowns maakt liedjes die zo uit Sesamstraat hadden kunnen komen. Of, een betere vergelijking, de Muppet Show. In de buurt van hun woonplaats Memphis schijnen de vier muzikanten (geschminkt en wel) het behoorlijk te doen op feesten en partijen. Ik heb ze natuurlijk even geprobeerd op mijn eigen kinderen, maar die begrijpen nog niet genoeg Engels om de liedjes van het viertal te begrijpen. De toon van de vijftien liedjes c.q. sketches stond ze echter wel aan. Ze zijn aanstekelijk, maar niet overdreven kinderachtig. Je had ze vaak ook kunnen laten zingen door pak ‘em beet E van Eels. Die zou er ook wel raad mee weten. Kidsmuziek houdt overigens niet in dat het alleen maar lullig lieve liedjes zijn. In “K-I-D-S” gaat na een korte sketch het volume omhoog en komt de band met een glamrock-achtig nummer op de proppen. En “Do The Rooster” is gewoon een surf-nummer in Beach Boys-traditie. Overigens zijn niet alle liedjes door de band geschreven. “Sometimes Good People Do Bad Things” is al een ouder liedje dat geschreven is door Fred Rogers, een Amerikaans tv-icoon die vond dat je kinderen op de TV niet te betuttelend toe moest spreken, maar ze serieus moest benaderen. Love Clowns is dan ook niet zozeer een goede plaat of een lieve plaat, maar een geslaagde poging om liedjes te maken die zowel kinderen als volwassenen zullen kunnen spreken.

De nieuwe cd van de Canadees Ben Weaver wordt op internet met nogal gemengde gevoelens ontvangen. De een brandt de cd tot de grond toe af vanwege saaiheid, de ander vindt juist die soberheid intiem en prettig. Na de cd een aantal keren beluisterd te hebben, moet ik zeggen dat ik neig naar het eerste. Natuurlijk, ik sta er wel om bekend dat ik niet zoveel heb met mannen met een akoestische gitaar, omdat dat al snel saai kan worden als je het materiaal niet kent. Er zijn echter voorbeelden waar ik uren naar zou kunnen luisteren, zoals bijvoorbeeld Jeff Buckley of Eddie Vedder akoestisch. Maar Mirepoix and Smoke is geen plaat die ik nog veel op zal zetten. De stem van Weaver is te monotoon en op de cd is nauwelijks een aantrekkelijke melodie te vinden. Hij begint nog goed, met "Grass Doe", waarop Erica Froman achtergrondvocalen verzorgt, maar daarna wordt het al snel eenvormig en saai. Een kabbelende banjo, een donker en saai voortbrabbelende stem met teksten die me niet aanspreken. Er komt geen gedenkwaardig liedje uit zijn mond of gitaar. En dat is jammer, want de man lijkt in staat om een prima potje Americana te maken. Hij laat het alleen na op Mirepoix and Smoke.

Drie jaar na zijn comeback-album Zeitgeist gooit Billy Corgan het weer over een andere boeg. Het lijkt hem maar niet te lukken om de magie te pakken. De magie die de Smashing Pumpkins hadden in de beginjaren, wie heeft Siamese Dream of Mellon Collie and the Infinite Sadness nou niet in z'n kast staan? Nu probeert Billy het weer, uiteindelijk zonder enig origineel bandlid, daar schijnt er bij elk nieuw project eentje van af te vallen. Teargarden By Kaleidyscope is een project van 44 nummers die per stuk gratis via de website worden vrijgegeven. We zijn inmiddels aangekomen bij nummer 8 en een tweede EP. De eerste EP (de eerste vier nummers) greep terug naar de jaren 70. De tweede EP lijkt meer gericht te zijn op het winnen van nieuw publiek. Met "The Fellowship" probeert Corgan de meezingers op de hand te krijgen met 'are you with us, or against us', een opruiende tekst waar Muse meer kaas van heeft gegeten in "Uprising". Het radiovriendelijke "Freak" heeft een fijn refrein en Billy gooit er zelfs nog een lollig 'lalalalalaa' in. De overige twee nummers "Tom Tom" en "Spangled" voelen wat speels en licht aan, misschien moet je daar echt vaker naar luisteren om die te kunnen waarderen. Het tijdperk van de Smashing Pumpkins is voorbij, maar dat wisten we al. Wat overblijft is een goedbedoeld project dat drijft op nostalgie.

Popquizzzzzzzzzzzzzz 1. Van welke band was Chris Wilson de zanger? Geen idee? Nou dat waren The Flamin' Groovies. 2. Wilson was de opvolger van een andere zanger, welke? Dat is best een lastige, dat was Roy Loney. 3. Welk oud-lid van The Flamin' Groovies heeft hier een gastrol? Inderdaad, dat was Roy Loney. Viel mee hè? 4. Hoeveel platen nam Wilson al op met zijn Shameless Pickups? Geef de titels meteen even. Het antwoord is één album en dat is getiteld Love Over Money. 5. Op deze plaat is er een gastrol van Matthew Fisher. In welke band speelde hij met welk instrument ? Nou? Dat was Procol Harum met een orgel. Heavy stuff dus deze mijnheer. 6. Is Love Over Money de moeite waard? Ja dus, als je van een mix van folk-rock-new wave houdt. 7. Gaan we hier nog veel van horen? Ik denk het niet, volgens mij is het daarvoor wat te gewoontjes en ligt de hoogtijdagen van deze muziekstroming al even achter ons. Al moet je zeker de gastrol van Fisher op “Fading Away” horen. Als je overigens houdt van de muziek van Stiff Records (Elvis Costello, Nick Lowe, e.d.) dan is dit toch een aanrader, want anno 1978 was dit gegarandeerd een knaller geweest.

Onlangs pikte ik in Toronto, min of meer toevallig, een soloconcert van Gord Downie mee. Ik was er toch en hij trad op. Perfect dus omdat te combineren. Omdat ik er toch was pikte ik ook nog een concertje van Ani DiFranco mee. Maar eigenlijk had ik gehoopt om Lynne Hanson, uit Ottawa, live te zien. Ze was namelijk aan het toeren, maar zat aan de andere kant van Canada helaas. En dat was geen afstand waar je even voor omrijdt. Zelfs voor de beminnelijke Hanson, die live veel beter is dan op haar platen. Althans, tot op dat moment. Want haar meest recente plaat, Once The Sun Goes Down, is haar beste tot nu toe. Porch music with a little Texas Red Dirt, noemt ze haar muziek en de zuidelijke echte country-invloeden worden losgelaten op Once The Sun Goes Down. De pedalsteel jankt minder, maar er zijn meer folk- en bluesinvloeden te horen in Miss Hanson’s Americana. Of het in de invloed van gitarist David Baxter is, die haar ondersteunde en de plaat ook produceerde, maar Lynne Hanson komt dus veel meer als een echte singer/songwriter tot haar recht. Natuurlijk, het is nog lang niet koek en ei in haar universum en geliefden verlaten elkaar nog om de haverklap, maar dit is de eerste Hanson-plaat plaat die ik met grote regelmaat weer opzet. Dat kan dus live, waar ze dus in haar element is, alleen nog maar beter worden. Ik hoef er niet meer voor naar het westen van Canada, maar Spijkerboor en Lichtenvoorde zijn toch ook nog behoorlijk ver...

Een deep-soulveteraan die op zijn 62e met een plaat als No Time For Dreaming komt, dat is iets bijzonders. Een prachtige plaat die klinkt alsof de opnames plaatsvonden in de jaren zestig of vroege jaren zeventig (en net als in die goeie ouwe tijd net geen 45 minuten klokt) maakt het nog specialer. Maar het meest in het oog springt ongetwijfeld het feit dat deze, naar de naam Charles Bradley luisterende veteraan, debuteert met dit album. Zijn bio maakt er weinig woorden aan vuil: jaren werkte hij in wat je bij gebrek aan beter normale banen zou moeten noemen, om in zijn vrije tijd te zingen en her en der op te treden. Luisterend naar het fenomenale stemgeluid van Bradley geloof je er geen barst van. Hier is een zanger aan het woord die duidelijk geleefd heeft, maar tegelijkertijd een frasering en diepte heeft opgedaan dat hem van z'n lang zal z'n leven niet zomaar aangevlogen kan zijn. Een stem, opgedaan na jaren ervaring op podia en in studio's als Muscle Shoals, met helden als Solomon Burke als leermeester. Luister naar openingstrack en single "The World (Is Going Up In Flames)" en je weet dat het Charles Bradley menens is. Op een leeftjid dat de meeste mensen over hun pensioen gaan nadenken, begint het pas voor Bradley. Soulzanger extraordinaire. En debutant.

Leslie Feist wil nog niet echt opschieten met haar vierde plaat. Da’s jammer want The Reminder is ondertussen al vier jaar oud. Helemaal nu hipster James Blake een dikke hit scoort met haar “Limit To Your Love”, had ze het ijzer mooi kunnen smeden nu het heet is. Aan de andere kant: goede muziek wordt zelden op bestelling afgeleverd. Laat haar maar mooi de boel op haar eigen tempo maken. De mensen die dan nu nieuwsgierig naar haar eigen uitvoeringen worden, kunnen ook prima zoet gehouden worden met haar eerste drie platen (inderdaad ik tel rarities-album Open Season even niet mee). En wie dan nog niet verzadigd is, kan zich mooi nog even vergapen aan de DVD Look At What The Light Did Now. Deze documentaire van Anthony Seck laat zien hoe het album The Reminder ontstaan is en wat er gebeurde op de tournee die volgde op die cd. Het geeft een interessant inkijkje in de veelal ontspannen vrolijke sfeer die heerste in het landhuis in Frankrijk waar Feist zich terugtrok met haar gezelschap om het album op te nemen. Waar een regisseur nog wel eens als spion aan wil voelen bij dit soort documentaires loopt Seck soepel mee. Natuurlijk staat hij recht tegenover de mensen bij de interviews, ze neigen wel naar gewone gesprekken. Boeiend is ook het verhaal over hoe de visuele kant van The Reminder en de tournee tot stand gekomen is. Daar is heel goed over nagedacht. Je kunt Look At What The Light Did Now natuurlijk bekijken zonder dat je The Reminder gehoord of een concert van Feist gezien hebt, maar het aflopen van de juiste volgorde (cd, concert, film dus) is eigenlijk wel aan te bevelen. Al zul je op concerten nog even moeten wachten, vrees ik.

Het zal niet vaak gebeuren dat een band nog een plaat uitbrengt nadat ze uit elkaar gegaan zijn. Meestal wordt het uiteengaan groots aangekondigd, om er nog een afscheidstournee tegenaan te gooien. Maar in de verklaring van Revolution Renaissance-opperhoofd en enig permanent lid Timo Tolkki (ex-Stratovarius) van eind juli wordt al duidelijk waarom dat hier niet het geval is. Een van de redenen die hij aanvoert is het gebrek aan belangstelling vanuit promotors en zonder shows heb je geen afscheidstournee. Dat mag toch redelijk opmerkelijk heten als je bedenkt dat Finland de metal doorgaans goed gezind is. Wat mij betreft is Trinity wel een deel van de verklaring: ze zijn zo origineel als een toreador met een rode lap. Tolkki is een prima gitarist, maar zijn songs laten zwaar te wensen over. Het is formulemetal van het zuiverste water. Een enkele keer is het nog enigszins te pruimen ("The World Doesn´t Get To Me"), maar meestal zijn het voorspelbare songs met een weinig gevarieerde sirene als zanger (Gus Monsanto, duidelijk beter op zijn plek in een ander genre). En van platen als deze worden er nou net al heel veel gemaakt. Té veel. Kortom, bepaald niet revolutionair en laat die wedergeboorte ook maar zitten.

Raar maar waar: het nieuwe album van Nicole Atkins is al uit in Amerika, maar voor Europa is nog geen distributeur gevonden. Dat wordt dus importeren, want Mondo Amore, het tweede album van de in New Jersey geboren zangeres, is een juweel van een gebroken-hart-plaat. Nicole laat zich nog het best vergelijken met een ouderwetse torch-singer; zingen terwijl je emotioneel in puin ligt over volle arrangementen. Ook op Mondo Amore is niet beknibbeld op strijkers, dramatische piano's, gitaren, gastzangers (Jim James van My Morning Jacket) en percussie. En daar mag Atkins dan lekker overheen galmen. Ze schuwt zowel het grote gebaar als de grote woorden niet, neem War is Hell, wat eenvoudig in een La Cage aux Folles-achtige musical zou passen. De gitaren loeien dan weer stevig in "You Come to Me", in "This is For Love" wordt geknipoogd naar Lee Hazlewood. "Cry Cry Cry" is overtuigende witte soul, en single "Vultures" een hinkstapspringende wals die aan PJ Harvey ten tijde van To Bring You My Love doet denken. Adele bracht eerder een album uit met dezelfde onderwerpkeus. Ook mooi, maar mede vanwege haar leeftijd heb je bij de Britse eerder het gevoel dat die lul van een vriendje haar een paar keer flink aan het janken heeft gekregen. Mondo Amore is volwassenen-verdriet. Nagels tot aan de kootjes afgekloven. Getwijfeld over een lang touw en een stevige boom. Liters goedkope alcohol om de pijn te verdoven. Zulk verdriet. Als je geen tranen uit je hart voelt druipen nadat Nicole voor het laatst 'Wish I could've told you goodbye' heeft gezucht in de emotionele uitwringer "The Tower", dan gaat het al veel te lang veel te goed met je.

De Engelse drum'n'bass-held Spor is uitermate herkenbaar. Hij heeft nog nooit een album uitgebracht, wel talloze EP�s, maar op de een of andere manier heeft-ie een consequente bass en typerend ritme in zowat al z'n vele, goede producties zitten. Maar ja, op een gegeven moment krijg je natuurlijk als producer echt totaal de schijt aan je eigen format en heb je zin in iets anders. Hoe voorkom je dan dat je fans gaan zeuren wanneer je voor het eerst iets uitbrengt - weer een acht-track EP dit keer - met alleen maar 'normale' dance- en dubstepnummers? Nou, je kunt twee dingen doen. De fans straal negeren en niet nodeloos true proberen te zijn, zoals het Nederlandse Black Sun Empire onlangs deed op hun album Lights & Wires. Daar stond voor het eerst zomaar een hele bak dubstep op, maar het werd er niet minder goed door ontvangen. Of, het klassieke alternatief: kies een alias. In dit geval noemt Spor zich dus Feed Me. Gek genoeg vinden veel van zijn oude fans dat nieuwe werk echter helemaal niet zo verkeerd. Dat komt vooral door gave dubstep-uitstapjes als "Muscle Rollers" en het Skrillex-achtige "Cloudburn". In "Green Bottle" hoor ik ook wel een hit. Daar staan een paar mindere tracks tegenover: "Grand Theft Ecstacy" is net zo'n mislukte Digitalism-ripoff als het Nederlandse Baskerville ze maakt, en "Talk To Me" is duidelijk een langdradig experimentje met zang. Nog niet pop genoeg, vind ik. Iets als DJ Fresh (u kende wellicht de dubstep-remix van Flux Pavilion al) werkt dan beter. Maar hey, zo�n flinke lekker commerciële stijloverstap maak je ook niet in ��n dag.