Matthijs van Nieuwkerk kan niet zoveel met deze band. Want het zijn geen Nederlandse jonkies van 16 die zojuist bij Excelsior hebben getekend en ternauwernood vrij hebben kunnen krijgen van de schooldecaan. Leo Blokhuis zou er iets mee moeten kunnen omdat Poobah helemaal in zijn tijdsbeeld past. Hij kent het niet en zal het nooit oppakken omdat Poobah in geen enkel boek over The Beatles, Neil Young of The Beach Boys voorkomt. Let Me In is namelijk een re-release van het Poobah-debuut uit 1972, aangevuld met twaalf bonustracks. Poobah maakte ooit klassieke hard rock met bluesinvloeden en later een typisch Southern-rock-sausje. Denk aan Cream, Blue Cheer, Jimi Hendrix, Led Zeppelin en Jethro Tull maar vergeet The Allmann Brothers vooral niet. Let Me In is vooral een luisterrijk documentje dat laat horen hoe goed kwaliteitsmuziek van de jaren zeventig eigenlijk was. En hoeveel ruimte een drummer op plaat en vooral live nog mocht krijgen. Want zeg nou zelf, hoe hip is het nog om drumsolo’s op een plaat te zetten? In een tijd van Jon Bonham en Keith Moon was alles mogelijk en durfde men nog te experimenteren.
mij=Ripple / Clearspot
4 reacties