Zou ik dan toch milder worden, zo op mijn ouwe dag? Vroegah, toen ik nog jong en wild was, toen bliefde ik geen vrouwenstemmen. Althans, de meeste vrouwenstemmen deden mij niets. Maar sinds begin dit jaar heb ik al staan te genieten van Ritzy Bryan (The Joy Formidable), Kata Mogensen (Mammut), Judith Holfernes (Wir Sind Helden) en heb ik Bettie Serveert met Carol van Dijk weer herontdekt. En nu Juanita Stein, zangeres van Howling Bells. Grote gemene deler bij al deze dames: heldere stem en ze spelen ook gitaar, in plaats van de obligate bas. En vaak niet onverdienstelijk. En dat is nu het sterke punt van The Loudest Engine, de nieuwe plaat van Howling Bells. Het is weer een gitaarplaat. Weg zijn de toetsenfratsen die van Radio Wars weliswaar een fijne popplaat maakten, maar die op den duur toch klonken als een niet ingeloste belofte. Die belofte wordt nu wel ingelost. Howling Bells tourden met The Killers en met de al eerder genoemde The Joy Formidable en beseften daar waarschijnlijk dat het beste wat ze konden, het schrijven van puntige gitaarliedjes was. En die staan op The Loudest Engine, twaalf stuks in een kleine 42 minuten, de perfecte lengte dus ook. Met afwisselend een ballad en een King Crimsonachtig miniatuurtje. Inderdaad, dit is wat ze goed kunnen. Puike plaat!
mij = Cooking Vinyl
4 reacties