Son Lux – Lanterns

Toevallig draaide ik onlangs Sufjan Stevens‘ The Age Of Adz weer eens. Het viel me mee. Het is geen album dat vaak uit de kast komt, maar als MRI-scan van een man die tegen zijn psychische, lichamelijke en creatieve grenzen aanloopt intrigeert het. Daarna werd het – niet geheel onverwacht – wat stil rond Stevens. Hij hield zich voornamelijk bezig met zij-projecten, zoals S / S / S. Een ‘supergroep’ waarin naast rapper Serengeti ook Son Lux een plaatsje vond. Een logische samenwerking, want Lanterns staat vol met hoekige grooves, mysterieuze koortjes en pingelende pianokrachtpatserij. Kortom, de grandeur die ook op The Age Of Adz te vinden is. Son Lux bevindt zich echter nog maar aan het begin van zijn muzikale reis. Dat maakt de plaat aanzienlijk soepeler. Een liedje als “Easy” is werkelijk dansbaar. Op een verknipte hitparade-manier, dat wel. Toch vind ik Son Lux op zijn best als hij het maximum aan geluid wat terugschroeft. De tweede helft van Lanterns is een stuk contemplatiever en prompt minder kil. De akkoorden en arrangementen beginnen te ademen. De stilte betovert. De lantaarn beslaat. Dit is het terrein waarop mede-eenlingen als Beirut en Owen Pallett excelleren. Son Lux is er nog niet, maar hij heeft een klapper van hun niveau in zich.

mij=Joyful Noise