Na tien tumultueuze jaren – bondig samengevat in het overzicht Retrospect – vond men het in het Epica-kamp tijd worden om het eens over een enigszins andere boeg te gooien. Niet dat er nu plotsklaps een geheel ander geluid uit de luidsprekers diende te schallen, maar na ampel beraad was men wel tot de slotsom gekomen dat een frisse wind het blazoen behoorlijk op zou kunnen poetsen. Vandaar de keuze om Joost van den Broek zijn kunsten achter de knoppen eens te laten vertonen in plaats van de oude en vertrouwde Sascha Paeth, die overigens zijdelings wel betrokken bleef bij het inblikken van de alweer zesde studioplaat. Bovendien werd de opname van The Quantum Enigma meer dan ooit een hecht bandgebeuren, doordat veelal gezamenlijk in de studio de diverse partijen voor het nageslacht werden vastgelegd. Tot wezenlijke veranderingen heeft dit niet geleid. Epica klinkt nog altijd hard daar waar het hard moet klinken en schuwt de bombastische aanpak allerminst. Het verschil zit hem meer in de fijnere nuances, bewerkstelligd door de toevoeging van een ietwat gepolijst geluid met de nadruk op melodie. Mede hierdoor is dit wellicht het meest toegankelijke album uit de bandhistorie ooit, te meer omdat frontvrouwe Simone de meeste ruimte toebedeeld krijgt om haar kunsten te vertonen. Voeg daarbij nog de bijdrage van Projectkoor Amsterdam en het plaatje is compleet. Op naar de volgende tien jaar.
mij=Nuclear Blast
4 reacties