Aan zijn werkethiek ligt het niet. Nadat hij in 2010 een stevig writer’s block te overwinnen had en stopte met drinken en blowen, schreef Neil Young tweeautobiografische boeken en bracht hij zes platen uit. Geen van allen gelden als hoogtepunten uit zijn oeuvre, maar dat zal de man ongetwijfeld worst zijn. Hij doet wat hij vindt dat hij moet doen. En dus ligt zijn tweede plaat van dit jaar in de winkels, in twee versies nog wel. Storytone is uitgebracht als een enkele plaat met tien intieme, akoestische liedjes en als een Deluxe Version waarop de tien nummers nog een keer staan, maar nu gebracht met begeleiding van orkest (zeven keer), big band (twee keer) en heftige rockband (eentje). Om maar met de deur in huis te vallen: die aanpak had niet gehoeven. Neil Youngs wankele stem valt bijna weg tegen het geweld van de strijkers en blazers. Less is wel vaker more, maar hier is het pijnlijk. Niet dat de tien gestripte (of: oorspronkelijk zo bedoelde) nummers nu zulke pareltjes zijn. “Who’s Gonna Stand Up?”is een pathetische oproep om de aarde te redden en “When I Watch You Sleeping” is pubersentiment. Maar daar staan wel het prachtige “Like You Used To Do” en de liefdesverklaring “I Want To Drive My Car” tegenover, net als de oprechte zielenpijn in het afsluitende “All Those Dreams”. Een halfgelukt Neil Young-album. Alweer.
mij=Reprise