Jorn Lande kwam de laatste jaren voor mijn gevoel met steeds routineuzer werk. Veel bombast, maar goed beschouwd veel te magere composities. Hij mag dan een dijk van een stem hebben, dat was niet genoeg om de albums nog te redden. Goede composities, dat had hij nodig. En toen was daar plots Trond Holter, gitarist van de Noorse pretrockers Wig Wam, die een idee had voor een soort rockopera over Dracula, Swing Of Death. Geen gesproken stukken, geen soundscapes als decor, gewoon tien songs over hetzelfde thema. Drie kwartier vol variatie: typische Lande-Vikingmetal, maar ook het bijna poppy titelnummer – voor mij het hoogtepunt van het album omdat het zo heerlijk contrasteert – en vier duetten met de mij onbekende zangeres Lena Fløitmoen. Je moet van goeden huize komen om overeind te blijven in een duet met Lande, en Fløitmoen doet dat. Ze heeft echt een meerwaarde op dit album. Het komt hier en daar in de buurt van de Broadway-progmetal van Savatage, wat mij betreft toch de meesters in dit genre. Luister maar eens naar “Masquerade Ball”: barstensvol details, gierende gitaren, helemaal over the top en toch werkt het. De duetten hadden op hun beurt niet misstaan op albums van Arjen Lucassen. Holter en Lande maken er in tien songs een heerlijke rockopera van: Holter zet met gitaren en toetsen de melodie neer, de stemmen van Jorn Lande en Lena Fløitmoen, een flinke klodder bombast, fraaie details en een rijke productie maken het af. Dit smaakt naar meer.
mij=Frontiers/Rough Trade