Vorig jaar was ik aangenaam verrast door Robert Ellis’ tweede album, The Lights From The Chemical Plant. Ellis mixte op bijzonder aangename wijze country en jazz tot een verrassend eigen stijl. Zo aan het begin van 2015 is daar weer een release waar country het hoofdingrediënt is. Ditmaal wordt er een flinke scheut pop aan toegevoegd. Ik heb het over All These Dreams, het tweede album van de van oorsprong Texaan maar nu in Nashville wonende Andrew Combs. Combs brengt vervlogen tijden terug. Ik denk als ik hem hoor de ene keer aan Roy Orbison, maar ook aan Glenn Campbell. Qua stijl dan want Combs kopieert niet maar heeft slechts goed geluisterd naar eerder genoemden en geeft er zijn eigen draai aan. Mooi zijn zijn verhalende teksten over liefde en het verdwijnen of ontbreken daarvan, nog mooier is zijn zuivere stem. Door het veelvuldig gebruik van de pedal-steel en strijkers schuurt het soms tegen het zoetsappige aan, zoals in “Strange Bird”, waarin hij ook nog eens gaat fluiten. Maar vergeet dat, want zet daar het onweerstaanbare “Nothing To Lose”, het goede “Foolin'” en het wonderschone “Pearl” en “Month Of Bad Habits” tegenover en je weet dat je niet naar een draak van een plaat luistert maar naar een album met écht goede songs. Andrew Combs toerde onlangs in het voorprogramma van Justin Townes Earle door Nederland. Wat mij betreft hadden Earle en Combs van plaats kunnen wisselen. Want waar Earle me al na tien minuten doet gapen van saaiheid laat Andrew Combs met zijn prima album horen dat het niet een en al treurigheid is wat uit Nashville komt.
mij=Loose
The Lights From The Chemical Plant was mijn plaat van het jaar vorig jaar, geen idee of dat met All These Dreams ook zo gaat zijn, maar een verdomd lekker plaatje is het wel. Dank voor je recensie, ik had het anders zo maar kunnen missen.
Jij bedankt voor je reactie! Leuk om te lezen dat je door dit stukje het album van Combs hebt ontdekt.