Roos Rebergen is een tijdlang mijn ‘buurmeisje’ geweest. Niet dat ik me daarvan bewust was en zij zéker niet. Ik woonde strikt genomen ook in een ander dorp. Maar de Duivense Rijksweg waaraan de op haar debuutalbum zo vaak bezongen boerderij stond, was desondanks maar twee straten verwijderd van mijn ouderlijk huis. Die gezamenlijke roots van opgroeien in dit stukje niemandsland tussen Veluwe en Achterhoek is ongetwijfeld de reden dat ik haar “Gelderse swagger” zo goed kan waarderen. Live zijn voor mij de kippenvel-momenten gegarandeerd. Ook al is Roos allang niet meer dat verbaasd naïeve meisje van haar debuut. Ze is eerder een stoere rockchick zoals ze recent bewees tijdens Grasnapolsky met het hernieuwde Roosbeef (zij en Tim van Oosten zijn de enige twee leden uit de oerbezetting). Maar wat wel gebleven is zijn de eigenzinnige teksten. Bekeek ze de wereld op het debuut, en in mindere mate op haar tweede album, nog met de verwondering van een puber en jonge adolescent, inmiddels is ze een jonge vrouw. Maar wel een jonge vrouw die met dezelfde verbaasde blik haar omgeving gadeslaat. Het levert pareltjes op als “We Hebben Alles”, waarin ze met smachtende stem over de heerlijk zeurende sound van een Fender Rhodes zingt ‘we hebben alles om dit te laten mislukken’. Maar ook songs als het nog meer verstilde “Voor Colin”, het wonderschone met koor opgenomen “Raak Mij Aan”, het aan haar nieuwe woonplaats Antwerpen opgedragen “De Schelde” en zelfs de ruige Duitstalige rocker “Und Man Liebt So Viel” maken van deze derde langspeler een échte Roosbeef. Een die minstens zoveel, zo niet meer, overtuigt als voorgaande albums!
mij=PIAS