De meest opvallende naam in dit jazzcombo is uiteraard Tom Barman. Voorman van dEUS en verklaard alleskunner: filmer, kunstverzamelaar, presentator en bovenal muzikant. En als muzikant ook nog eens uit duizelingwekkend veel vaatjes tappend. Als zanger/gitarist van dEUS uiteraard, maar sinds jaar en dag ook als DJ, als maker van dance in Magnus, als singer/songwriter met Guy Van Nueten en nu als jazzmuzikant. Voor iedereen voor wie het hedendaagse dEUS vooral een strakke rockband is – en dat maar matig kan waarderen – zou TaxiWars weleens een bijzonder fijne plaat kunnen zijn. Een overdonderender nummer dan “Death Ride Through Wet Snow” heeft dEUS al platen lang niet meer weten af te leveren. De door de saxofoon van Robin Verheyen, de jazzy drumfills van Antoine Pierre en de bas van Nicolas Thys (de prachtige openingsmaten van “Pearlescence”!) gedomineerde jazz ruikt niet alleen door de stem van Barman naar de eerste twee platen van dEUS. Captain Beefheart, Morphine, de filmische triphop van van types als Tricky en David Holmes (“Let’s Get Killed” is één van de prijsnummers van TaxiWars en een prachtplaat van de laatste) zijn de belangrijkste popreferenties. Mijn kennis van jazz is te beperkt om de vinger op de belangrijkste jazzreferenties te leggen, maar luisterend naar TaxiWars beloof ik mezelf nu eindelijk eens het oeuvre van Coltrane en Mingus door te spitten.
mij=Universal