Crispin Glover
Het Noorse Spidergawd start als een Monster Magnet-pastiche. Het is slechts een schijnbeweging, want amper binnen drie songs geeft de band een visitekaartje af dat het midden houdt tussen Motorpsycho, Thin Lizzy, de betere stonerrock en jaren ’70 hardrock. Er schuilt een drive in de band die gelijk op gaat met het betere werk van Clutch en Red Fang. Tja, en dan ben je bij mij aan het juiste adres. Hier houd ik dus van. Stevige gitaarrock, goede hooks, breaks en geweldige, maar dan ook geweldige gitaarsolo’s. Niks negatiefs dan? Nee, zelfs de vocalen en de samenzang zijn dik, maar dan ook dik in orde en lijken te zijn gemaakt voor dit geijkte genre. Het past en het klopt. Wat je kunt aanvoeren is dat het niet nieuw of vernieuwend is. Nee, en in het geval van Spidergawd hoeft dat ook niet. Traditionele hardrock hoeft niet vernieuwend te zijn. Het is een kwestie van goed uitvoeren. Dat was bij deze Noren niet tegen dovemansoren gezegd. Riffs zijn de basis en de basis is goed. Punt. De heren zijn door de wol geverfd en hoef je niks meer wijs te maken.
File: Spidergawd – IV
File Under: Dikke, vette ‘70’s rock van gelouterde Noren