Het proberen mee te liften op grote successen van anderen is in de muziekindustrie nooit een taboe geweest. Sterker nog, het was zeker in de jaren zestig en zeventig een lucratief fenomeen. Elke grote hit werd door anonieme musici en zangers (m/v) keurig nagespeeld en in allerlei low budget series uitgebracht. Het Amerikaanse Bell records was er succesvol mee, ons eigen Vroom & Dreesmann had haar eigen Discofoon-label en iedereen heeft vast weleens de Britse Top of the Pops lp’s in de kringloop zien verstoffen. Toen ik nog een heel klein Vonxje was hadden wij ook een paar van die Top of the Pops-platen in huis. Een vrolijke dame in bikini sierde de hoes en de plaat bevatte twaalf hits die op dat moment in de hitlijsten stonden, geheel gespeeld door goedwillende broodmuzikanten. Sommige grote musici zetten toen hun eerste schreden in het vak in de poel van musici die de Top of the Pops-platen volspeelden en zongen, Elton John bijvoorbeeld, maar ook Tina Charles. Vaste spil was producer Bruce Baxter die aan de lopende band deze platen maakte. Overigens werden deze platen voornamelijk buiten de platenhandel verkocht in supermarkten, witgoedzaken en dergelijke. En hoewel menigeen bij het beluisteren zich vast een tikje bekocht voelde, dit was toch niet dezelfde hit die dagelijks uit de transistor schalde, zal het een succesvol business-model zijn gebleven. Gedurende de jaren zeventig verschenen zowaar tachtig van deze Top of the Pops-lp’s. Het Britse Electronic Sound Magazine heeft uit die hele stapel de covers van David Bowie die de platen vulden bij elkaar gezet en op één lp opnieuw verzameld. Intrigerend en vermakelijk. Het moet gezegd worden dat, hoewel het toch een beetje musiceren ‘by numbers’ is, de Bowie klassiekers keurig op de plaat zijn gezet. ‘Starman’ en ‘Sorrow’ zijn zeer bekwaam en charmant uitgevoerd. ‘Heroes’ klinkt verveeld en ‘Fashion’ is ronduit knullig. ‘The Man Who Sold the World’ lijkt meer een demo voor de Lulu-versie. Bowie adepten zullen deze plaat met kromme tenen en gefronste wenkbrauwen doorstaan, maar ik vind het vooral een heerlijk voorbeeld van de randverschijnselen van de muziekindustrie.
File : Top of the Poppers – Sing and Play the Hits of Bowie
File Under: Placebo