‘Master of gothic blues’, zo noemt de 61-jarige Amerikaan Tim Scott McConnell zichzelf. Na eerst deel uitgemaakt te hebben van de bands The Rockats in de jaren tachtig en The Havalinas in de jaren negentig, ontstond in 2006 zijn alter ego Ledfoot. En passant schreef hij ook nog songs voor anderen, waarvan “High Hopes” van Bruce Springsteen en “Swear” van Sheena Easton de bekendste zijn. McConnell combineerde alle stijlen die hij in de loop der jaren gespeeld had en dat resulteerde in akoestische blues, gespeeld op een 12-snarige gitaar, ritmisch begeleid door het stampen op een stompbox. Door zijn verschijning met lange grijze haren, zwarte kleren, een lijf vol tattoos en zwarte make-up, gecombineerd met donkere en melancholische teksten, noemt hij zijn muziek ‘gothic blues’. White Crow is zijn vierde album als Ledfoot maar mijn eerste kennismaking met zijn muziek. En dat bevalt mij prima. De tien songs op het album klokken bij elkaar een half uur en in die dertig minuten hoor je akoestische blues op zijn best. Meteen al in opener “Dead Man Can Do” geeft Ledfoot zijn visitekaartje af. Zijn fingerpickin’ stijl op de twaalf snaren is geweldig. Ledfoot bewandelt alle zijtakken van het bluespad, folkachtige blues (“Where I Lost Hope”), de bluesballad (“When An Angel Falls”) of countryblues (“Ain’t Yet Been”). Wanneer Ledfoot de slide over de gitaarsnaren laat glijden, zoals in het countryblues-achtige “Nobody” of in het meeslepende “Little Dog”, denk ik weer even weemoedig terug aan 16 Horsepower. Zo volstrekt uniek als deze band is Ledfoot niet, maar met zijn gothic blues heeft hij mij wel voor zich gewonnen. Ledfoot woont alweer een kwart eeuw in Noorwegen, dichtbij genoeg om zijn gothic bluessongs eens op een Nederlands podium te laten horen, bijvoorbeeld op een van de vele rootsfestivals die ons land inmiddels rijk is.
TBC
File: Ledfoot – White Crow
File Under: Gothic blues
File Facebook: [Ledfoot op Facebook]
File Instagram: [Instagram van Ledfoot]