Of we alsnog wat aandacht zouden willen geven aan de plaat The True Story of Bananagun van – jawel – Bananagun omdat deze wegens Covid-vertraging niet leverbaar was. Tuurlijk. Eigenlijk zijn we natuurlijk ook verwend. Een scheet wordt aan de andere kant van de aardkloot gelaten en meteen moeten wij deze al ruiken… Globalisering bracht ons veel, maar steeds meer komen de negatieve gevolgen boven water. Banagagun komt dus van de andere kant van ons bolleke, namelijk Australië. Zij maken een plaat die zo’n zestig jaar geleden onmogelijk was. Wie had er nou immers gehoord van stromingen als funk, latin, rock, pop en jazz? En als je hier al van gehoord had, wie bracht dit dan samen? Op The True Story Of Bananagun is het een feestje. Een feestje waarop het fijn dansen is en je ondertussen kunt denken aan al die fijne platen die er zoal gemaakt zijn door onder andere Santana, Frank Zappa, Kevin Ayers, Captain Beefheart, Syd Barrett en Traffic. Bananagun was oorspronkelijk een soloproject van Nick van Bakel, maar inmiddels heeft hij er een vijfkoppige band van gemaakt. Een band die meer voor het geheel gaat dan voor individuele kracht, zo gaat de zang ten onder in het swingende totaalsound. Alles is echter vrolijk dansbaar en vol met sixtiesinvloeden. Voor een gouden toekomst ontbeert het mijn inziens aan songs die eruit springen om als single liefhebbers te trekken. Maar misschien dat met dit stukje jouw aandacht enigszins getrokken is, want het is een geinig album waar ik al vele draaiuren aan heb besteed.
File: Bananagun – The True Story of Bananagun
File Under: Down Under sixties