Van Jeff Beck, via Mother’s Finest naar Anouk… en weer terug. Da’s een beetje de levensloop van meestergitarist Leif de Leeuw. Zelf voegt hij tussen al zijn bluesawards nog even snel Johnny Winter toe. Door hem is de 11-jarige Leif gitaar gaan spelen. Inmiddels heeft de complete band een arsenaal aan technische wapenfeiten opgebouwd. Gelukkig beperkt dat de band niet in zijn vrijheid van musiceren. ‘Het kan alle kanten op’, zeggen ze zelf. En, hoe fijn is het als de gemeenschappelijke deler zich toelegt op de blues, de americana en bluegrass. Dat lijkt simpel, maar ik geef het je maar te doen. Zelden hoor je een stel Nederlanders dat zo enorm toegewijd probeert de essentie van Amerikaans hartzeer te pakken. Met een instrumentarium en een songbook die niet à priori tot de Nederlandse cultuur behoort. Het zijn de songs die moeten spreken. Zangeres Britt Jansen trok zich het lot van ene Leelah (Joshua) Alcorn aan, een 17-jarige transgender-tiener die uiteindelijk in 2014 zelfmoord pleegde. Zelden was het ‘slow hand’- en slide-gitaarspel van Leif zo op zijn plaats als op de songs op deze CD. Een enorm knap staaltje vakmanschap van uiterst begaafde muzikanten die gelukkig ook weten dat ’n teveel aan technisch kunnen soms gewoon achterwege moet blijven.
mij=CRS
File: Leif de Leeuw Band – Leelah
File Under: blues en bluesrock van eigen bodem