Ik ben niet vies van een mopje psychedelica. Psychic Ills was me echter nog nooit opgevallen. Nergens zag ik aanbevelingen voor het eerder dit jaar verschenen Inner Journey Out, maar ook de bij File Under eerder besproken albums maakten me kennelijk niet nieuwsgierig. Psychic Ills is de uit New York afkomstige band van Tres Warren en Elizabeth Hart aangevuld met een trits aan muzikanten. En dan ligt Inner Journey Out nog om een recensie te schreeuwen. Nou ja schreeuwen, zanger Tres Warren zingt alsof hij wat teveel geestverruimende middelen heeft genuttigd. En dat houdt hij dan een album van meer dan een uur vol. Ik heb iets met zangers: een goede zanger trekt de muziek naar een hoger plan, in het geval Psychic Ills slaat het wat mij betreft de andere kant op. Pas als Tres Warren een dame voor een deel van de partijen heeft gevonden in “I Don’t Mind” gaat het met sprongen vooruit. Maar ik verlang naar nummers zonder zanger. Die zijn er gelukkig ook wel te vinden, maar erg positief ben ik dan nog steeds niet. Helaas, ik vind de nummers in het algemeen wat te flets. Het gaat sloom voort en ze trekken je niet de psychedelische diepte in. Het is zogezegd allemaal wat teveel gepiel en weinig idee. Het album inkorten had het geheel ook goed gedaan. Dit was in LP-tijden zelfs een dubbelaar geweest. Psychic Ills heb ik geheel terecht gemist, en ik vergeet ze verder maar snel.
mij=Sacred Bones Records
File: Psychic Ills – Inner Journey Out
File Under: Slow stuff