Stel: je zit in een bandje en dat bandje gaat al ongeveer vijftien jaar mee. Het debuut mocht je op een Amerikaans label uitbrengen, maar inmiddels ben je ‘afgedaald’ tot een eigen label. Alle zalen van Nederland die interesse zouden kunnen hebben voor de niet al te makkelijk behapbare lo-fi liedjes heb je wel gehad en bij de naam van je band wordt alleen nog maar verzucht “bestaan die nog?” Ondertussen stel je muzikaal echter nog steeds wat voor en eigenlijk zitten je platen beter en beter in elkaar. Wat doe je dan? Nou, dan begin je opnieuw. Zo dacht althans deze band uit Arnhem / Nijmegen erover. Hoe de naam was moet je zelf maar achterhalen, want als je hun muziek kent dan herken je het geluid meteen. De band gaat met Autorace door waar ze mee gestopt waren en dat is eigenwijze liedjes maken die bol staan van de ideeën. Opvallend is dat de bassiste nu ook mag zingen en dat geeft een fijne Maureen Tucker-link aan het geluid. De keyboardman die bij de oude band nog op het album meespeelde lijkt definitief vertrokken, maar dit weet Autorace prima op te vangen. Ik hoor althans een vet rammelend orgeltje op mijn favoriet “Really really really”. Oh ja, de drie heren en dame hebben weer een Amerikaans label gevonden via een bevriende band. Het avontuur kan opnieuw beginnen.
mij=Hovercraft
Ben wel lichtelijk benieuwd, want volgens mij was het ooit de band met op de cd-hoes een tas met een eend er in.
De zangkwaliteiten van de bassiste deden mij in het verleden hopen om zo min mogelijk zang van haar, dus ik ben heel benieuwd of deze net zo’n ontwikkeling hebben doorgemaakt als de band.
En dan is er ook noges een clip bij het nummer Really really really te bekijken : http://www.youtube.com/watch?v=XJu8kxqq_l0
Gegroet!