De Frank Zappa van de country, noemde iemand hem ooit: maatschappijkritisch, een scherp satiricus en tegelijk een muzikant die zijn vak (meer dan) verstaat. Het grootste verschil tussen de twee: Zappa was een workaholic, terwijl The Loneliest Man I’ve Ever Met de eerste studioplaat sinds drie decennia is van The Kinkster. In de tussentijd heeft hij zich vooral bezig gehouden met dierenopvang, politiek – hij was kandidaat voor het gouverneurschap van Texas – en het schrijven van een rijtje grappige detectives met een fictieve versie van zichzelf in de hoofdrol. Op The Loneliest Man I’ve Ever Met laat hij zich van een breekbare kant zien. De humor is niet meer die van “How Can I Tell You I Love You (When You’re Sitting On My Face)” en “They Ain’t Makin’ Jews Like Jesus Anymore”, maar “My Shit’s Fucked Up”, een cover van Warrren Zevon over diens strijd met kanker. Op drie oudere nummers van Friedman na, bestaat dit album uit covers. Bob Dylan (een ijzersterke bewerking van “Girl From The North Country”), Tom Waits (een fantastische “Postcard From A Hooker In Minneapolis”) en Johnny Cash (“Pickin’ Time” – ook al zo krachtig gedaan) zijn onder meer de leveranciers van liedjes. De opener is een duet met Willie Nelson: diens “Bloody Mary Morning”. Voor de productie is goed geluisterd naar de American Recordings van Johnny Cash. Even breekbaar en basaal ingespeeld, met meestal niet meer dan een gitaar en de donkerbruine stem van Kinky Friedman, is ook The Loneliest Man I’ve Ever Met het prachtige werk van een wijs geworden muzikant op leeftijd.
mij=Avene A / Bertus
File: Kinky Friedman – The Loneliest Man I’ve Ever Met
File Under: Het recept van Rick Rubin en Johnny Cash
File Video: [The Loneliest Man I’ve Ever Met]