Ja Jansen Plateproduksjon / Pias
Als je op Hajk op het internet gaat zoeken dan kom je tegen dat een hajk in straattaal een sukkel is met doorlopende wenkbrauwen. Heeft u beeld? Ik niet echt, vooral ook niet omdat ik al een tijdje naar een cd van het Noorse Hajk zit te luisteren. De afgelopen jaren heb ik hier Noorse releases mogen bespreken en meestal was ik enthousiast. De rotzooi die er ongetwijfeld is, wordt kennelijk gefilterd. Zo kwam dit jaar Torgeir Waldemar voorbij met een prachtplaat. Hajk zit op hetzelfde label, dat moest dus wel goed komen. Dat had ik althans gedacht. Hajk maakt indie met een poprandje. Geen muziek door sukkels, maar door hen die nadenken hoe je een plaat in elkaar zet. Dit is hun debuut die het goed doet in eigen land. Zo is opener “Magazine” een slow popnummer waar weinig verkeerds over te zeggen valt, maar vooral opvalt doordat er niets verkeerds aan is. Lees: braaf is. Ook de stem van zanger Preben Saelid Andersen is wat gewoontjes. Gelukkig is daar nog Sigrid Aase die in “Nothing Left To Say” het overneemt en zanger Andersen de tweede stem wordt. Het bevalt me beter, maar het nummer is toch ook wel weer braaf. Dan gaan we naar “Powerdust”. Met zo’n titel moet het wel goed komen, hoop je. Het nummer is wat meer uptempo en dat bevalt me goed. De drummer Johan Nord loopt vreselijk hard zijn best te doen. Je ziet hem als het ware geconcentreerd met hoofdtelefoon op drummen. Prima allemaal, maar waarom dit zo ver naar voren in het geluid mixen? Het nummer wordt hierdoor geforceerd. Misschien is het wel om de zanger wat naar de achtergrond te drukken bedenk ik me. Nee, dat is te flauw. Het komt niet meer goed tussen ons. Al vind ik “Medicine”, dat wel wat van Fleet Foxes heeft en waar de zangeres weer aan het woord is, dan nog wel aardig. Hajk kent goede ingrediënten, maar als totaal worden er teveel verkeerde keuzes gemaakt en is het resultaat niet mijn kop thee.
File: Hajk- Hajk
File Under: Geef poot
File Social: [Facebook]