Het was muf ontwaken in de tent; de zon stond er fel op, en ik had al twee dagen Lowlands achter de rug. Gelukkig was ik niet de enige die brak was. Er stonden lange rijen voor het badhuis, dus met wat vrienden deden we de deo-douche. "Niet schoon, wel fris!" Een Lowbode-bezorger kwam langs ("De laatste nieuwtjes! Alles over hoe je je haar moet doen!") en er ontstonden discussies over de in de Daily Paradise aangekondigde politie-alcoholcontroles op maandag. We ontbeten, haalden koffie, en sukkelden het festivalterrein op.[PP]

#| |

| Artikel | Lowlands 2005 | 26 augustus 2005 - 23:23 | reacties (5)

Mijn Lowlands-vrijdag begon met een vrolijk maar rommelig potje The Polyphonic Spree. Op het podium stonden 23 blauwe jurken te zingen en te springen. Ondanks het matige geluid kon de Spree het publiek wel bekoren. Erg grappig waren ook de cameramensen, die omringd door dansende bandleden van gekkigheid echt niet meer wisten wat ze moesten filmen. Al bij deze aftrap van Lowlands staat aardig wat publiek uitzinnig mee te dansen.[SH]

#| |

| Artikel | Lowlands 2005 | 24 augustus 2005 - 23:05 | reacties (2)

Geboren in Nova Scotia, Canada, werd Richard Terfry ooit gedraft door de New York Yankees. Er lag een mooie carrière als professioneel honkballer voor hem in het verschiet. Een onwillige knie gooide echter roet in het eten. Na korte omzwervingen belandde hij uiteindelijk in de muziek. Hiphop was zijn ding Buck 65 werd zijn naam en hij bleek een puike scratcher en rapper te zijn. Maar de hiphop is hem nu, bijna tien jaar na zijn debuut, tegen gaan staan. In interviews geeft hij er zelfs flink op af. Van pure onversneden hiphop is op Secret House Against The World dan ook al lang geen sprake meer. Op zijn majordebuut Talkin' Honky Blues had hij al meer overeenkomsten met mannen als Tom Waits en Johnny Cash dan met de hele hiphop-scene. Met Secret House Against The World is dat alleen nog maar een graadje erger geworden. Een excentrieke en drukke plaat, dat is wat het geworden is. Country, folk, (indie)rock en ook nog hiphop natuurlijk, Buck schudt het achteloos uit zijn mouw. Van mooi ingetogen samenzang met zijn Franse vrouw Claire Berest in "The Suffering Machine" tot opzwepende bijna mathrock-achtige liedjes als "Le 65isme", Terfry legt het moeiteloos naast elkaar. In opener "Rough Trade Blues" lijkt Buck met zijn donkere monotone praatstem zelfs even echt bevangen door de geest van Johnny Cash. Da's best eng. Eigenlijk is Secret House Against The World dan misschien ook wel gewoon het hiphopalbum dat The Man In Black nooit maakte. Voorwaar een hele prestatie.

Buck 65 speelt zaterdag om 14:30 op Lowlands de Lima plat

#| |

| Lowlands 2005 | Storm | 17 augustus 2005 - 20:47 | reacties (1)

Ze werden zomaar pardoes voor de leeuwen geworpen door de programmeur van Glastonbury. Michael Eavis had een demo gehoord van The Subways en hoorde dat het wel snor zat. Sindsdien gaat het snel voor gitarist/zanger Billy, (helaas) zijn vriendin bassiste/zangeres Mary-Charlotte en drummer Josh. Glastonbury zetten ze met groot gemak naar hun hand en ook op London Calling in Amsterdam maakte het trio indruk met hun liedjes die de ene keer neigen naar de britpop van Oasis en de andere keer het tergende van Nirvana in zich hebben, soms zelfs beide in één liedje. 'Pfff, dat is zooo jaren negentig' hoor ik je denken? Nou, fuck it. Het zal me aan mijn reet roesten of het zooo jaren negentig is. Als het gebeurt met de overtuiging waarmee deze drie het doen dan maakt het mij geen biet uit. En de titel Young For Eternity moeten de criticasters dan maar eens in hun oren knopen. Geinig is dat veel liedjes overduidelijk over het bandpaar gaan. Het is bijna vertederend hoe schaamteloos Billy zijn liefde betuigt voor zijn bassende vriendinnetje in "Rock'n'Roll Queen". Of zingt over hoe zij thee voor hem zet in "Mary" en dat ze het fijn hebben samen (in "With You"). Die Billy heeft het in zich om straks een goede echtscheidingsplaat te schrijven. Maar niks zoetsappigs aan hoor, ze rocken gewoon straf door, waarbij wat mij betreft vooral Charlotte - tja, een zwak voor bassende vrouwen dat heb je of dat heb je niet, hè - de show steelt. Dat doet ze vast ook op Lowlands, komende vrijdag.

#| |

| Lowlands 2005 | Storm | 16 augustus 2005 - 21:07 | reacties (6)

2nd Place Driver is een naam die niet erg ambitieus overkomt. Zoiets als Rubens Barrichello die alleen mag winnen als zijn teamgenoot is uitgevallen of Joop Zoetemelk na alwéér een tweede plaats. In de bio roept de band dan ook heel slim dat ze het zien als "de metafoor voor de voet waarmee de band het gaspedaal indrukt om de nummer-één positie te bereiken". De vergelijkingen daarna in de bio laat ik maar achterwege, want deze Tilburgers - met twee voormalige Wealthy Beggars in de gelederen - hebben genoeg kwaliteit van zichzelf. Hun muziek is in de eerste plaats ingetogen rock, maar er is een duidelijke plaats voor elektronica, overigens zonder dat het koel of mechanisch gaat klinken. Integendeel, het is smaakvolle versiering op liedjes die al staan als een huis. Dat is de grootste kracht van 2nd Place Driver: in de eerste dertig seconden grijpen hun liedjes je al bij de kladden om je vervolgens niet meer los te laten. En op dat moment maakt het niet zoveel meer uit of je het electropop, poprock of rock met elektronicageweld noemt. Vermoedelijk zullen sommige songs live een stuk steviger uitvallen dan op deze cd, maar ook deze versies - sober en ingetogen - zijn niet te versmaden. De perfect geproduceerde songs kunnen concurreren met die van de besten uit de Belgen- en Nederpop. Ik krijg associaties met een rustige uitvoering van Chris Cornell bij het nasale, wat slepende geluid van zanger Rias Baarda. Waar bij Soundgarden "larger than life" echter nog te bescheiden was, lijkt 2nd Place Driver bij twijfel voor *minder* vulling gekozen te hebben. En terecht, 2nd Place Driver heeft dat niet nodig voor zijn pareltjes. 2nd Place Driver? Winner!

2nd Place Driver speelt zaterdag om 13:30 in de India op Lowlands

#| |

| Lowlands 2005 | Prikkie | 12 augustus 2005 - 20:25 | reacties (1)

Dertien jaar geleden werden flyers verspreid waarop een nieuw popfestival werd aangekondigd: A Campingflight To Lowlands Paradise. Bandjes die zich hadden bewezen in het clubcircuit, maar geen groot Pinkpoppubliek op de been brengen, zouden hier een podium krijgen, aangevoerd door een aantal bewezen alternatieve popacts. Voor de eerste editie waren alvast de Ramones en Iggy Pop gecontracteerd.

De Ramones kwamen uiteindelijk niet, maar Iggy Pop leverde een legendarisch optreden af en sneed terloops een vingertopje af. De dertiende editie kent als toppers Nick Cave & The Bad Seeds, Pixies (die overigens ook in 1993 al een grote status hadden) en Franz Ferdinand en de aankondiging van het festival gaat onder veel meer via een speciale bijlage bij De Volkskrant.

Wat gaan we dit jaar zien aan bands die het popcircuit in beweging krijgen? Als we het schema er naast leggen, belooft editie-2005 een hele mooie te worden. De legendarische status die de eerste Lowlands-afleveringen hadden, is moeilijk te bereiken, maar op voorhand wordt veteraan (Alle 13 Goed & Aanwezig!) Dubbel Mono al weer enthousiast. Kijkt u even mee naar zijn hoogspersoonlijke maar ongetwijfeld onverantwoorde (want hij miste onder andere Jeff Buckley en Alex Chilton bij eerdere edities) keuze?

#| |

| Artikel | DubbelMono | Lowlands 2005 | 05 augustus 2005 - 14:03 | reacties (0)

Dat er grote platenmaatschappijen achter de Editors aan zaten na een paar door de media opgepikte (lees gehypte) singles verbaast me niets. Na het succes van Interpol en hun eerste twee platen willen ze allemaal wel een bandje dat het in zich heeft om hen hetzelfde succes te brengen. En dan kies je logischerwijs niet voor het veel te 'moeilijke' A Frames van Lars Frinberg, maar dan zoek je een bandje met Joy Division-invloeden dat toegankelijker klinkt. Het pleit voor de Editors dat ze gekozen hebben voor de weg der geleidelijkheid en tekenden bij het kleinere Kitchenware. Alsof ze zelf ook nog niet zeker weten of ze al wel klaar zijn voor het grote publiek. Het zou me overigens niet verbazen als ze met hun eerste album The Back Room qua verkoopcijfers toch in de buurt van Interpol's debuut uit zouden komen. Hun donkere rock met de net zo donkere stem van Tom Smith als somber middelpunt is er grotendeels goed genoeg voor namelijk. Met tracks als de (Engelse) singles "Munich", "Blood" en "Bullets" hebben ze gewoon erg sterke troeven in handen. Die drie en nog een trits andere sterke nummers steken wel ietwat af bij de duidelijk zwakkere nummers die ook op The Back Room staan en met "Distance" als afsluiter gaat de plaat zelfs een beetje als een nachtkaars uit. Maar dat ik dat gevoel krijg komt misschien ook wel juist doordat die singles zo sterk zijn. Die kunnen de concurrentie best aan.

#| |

| Lowlands 2005 | Lowlands 2007 | Pinkpop 2006 | Storm | The Music In My Head 2006 | 26 juli 2005 - 20:50 | reacties (8)

(In de auto pt. 15)
'Stel dat wij muzikanten zouden zijn, zou je denken dat wij dan samen in een bandje kunnen spelen?'
'Waarom niet? Hoe kom je daar overigens op?'
'Komt door dit bandje Viva Voce. Dat is alweer een bandje dat bestaat uit alleen een echtpaar. Anita en Kevin Robinson, ze namen het plaatje ook gewoon thuis op.'
'Ik denk dat het bij ons wel een hele rare mix van muziek zou worden. Jij bent tenslotte veel meer iemand van bombastische symfo en ik van dingetjes als The Cardigans, Zap Mama en Gwen Stefani, maar ook Nine Inch Nails.'
'Dat vooroordeel zit er goed in hè, van die symfo? Ik denk dat nog geen vijf procent van wat ik luister symfo is, laat staan bombast!'
'Nou ja, je begrijpt best wel wat ik bedoel. Maar ik denk dat het wel zou werken. We kunnen nu ondanks verschil van smaak toch ook samen een heel nieuw huis inrichten. Dus ik stel me zo voor dat we, als we muzikanten waren, we er ook wel uitgekomen waren met zijn tweeën. Ik de creativiteit, jij de uitvoering of zo.'
'Het lijkt me wel een apart proces. Ik zou wel willen dat je zo kon zingen als Anita overigens. Beetje zoals die dames bij Air wel eens klinken. Daar lijkt Viva Voce hier en daar ook wel sterk op vind ik, maar dan net wat meer indie. Yo La Tengo en ook wel een beetje Bettie Serveert en Flaming Lips.'
'Jouw bromstem wil ik ook wel inruilen voor dat zoetgevooisde fluisterende van hem.'
'Het plaatje dat heet overigens The Heat Can Melt Your Brain. Ik vind het nou niet bepaald een plaat waar mijn grijze massa van aan de kook raakt. Ik vind het meer music that cools your brain eigenlijk.'
'Wel zo handig bij deze temperaturen in deze Nissan Sunny met zonder airco.'

#| |

| In de auto | Lowlands 2005 | Storm | 15 juli 2005 - 20:29 | reacties (0)

Rustig stond ik te wachten in de Bravo-tent. Röyksopp op Lowlands 2002, wat zou dat opleveren? Het dromerige Melody A.M. met zijn tijdloze video's vond ik heerlijk, maar ik hoopte dat het live wat heftiger zou zijn. Nou, het werd de grootste sensatie van het festival: het kenmerkende piepje in "Eple" werd een complete gitaarsolo, er kwam een flink heet opgestookte versie van "Sparks" langs en we kregen een pompende remix van Mekon's "Please Stay" voor onze kiezen. En toch bleef het typisch Röyksopp, droefblije orkestrale elektronica, met die eigen melodieuze bas. De band trok zich een tijdje terug in Noorwegen, het fijne remixalbum Spoiler werd aangekondigd maar nooit uitgebracht (alle tracks zijn wel los te vinden) en alleen de cd van de zangeres Annie van vorig jaar (voor Röyksopp-fans ook een aanrader) liet een glimp zien van de toekomst. Want de helft van het moeilijke tweede album The Understanding klinkt beduidend commerciëler dan Melody A.M. Harder ("Follow My Ruin"), sneller ("Circuit Breaker"), maar geen duidelijke hit als "Poor Leno". De zang staat veel te centraal ("49%"). Zonde, moest dat nou? The Understanding als geheel belandt daardoor onvermijdelijk op de berg 'tjaaaa...'-albums. Gelukkig is er de andere helft: "Triumphant" en "Someone Like Me" zijn verrukkelijk en volbloed Röyksopp, "Alpha Male" wordt live waarschijnlijk net zo heftig als drie jaar terug, op de bonus-CD staat nog het sterke Benjamin Diamond-achtige "Go Away" en iemand riep het al op royksopp.net: bij het horen van het spannende "Sombre Detune" slaan al je dierlijke jachtinstincten op tilt. Genoeg om wel van te genieten dus. Maar helemaal begrijp ik het niet.

#| |

| Lowlands 2005 | Motel Mozaique 2009 | Stonehead | 03 juli 2005 - 16:21 | reacties (5)

Knoop het in uw oren, dit ga je op Lowlands nog lang meezingen: There is blood on our hands again / From the bedroom is where we will / Bring it back to the start again / Bring it back to the love we had. Slechts twee minuten duurt het supernummer "Blood On Our Hands". En slechts uit twee bandleden, een baardige drummer en een snorrige basgitarist, bestaat de Canadese band Death From Above 1979. Dat 1979 staat er pas sinds kort achter, omdat de band het aan de stok kreeg met James Murphy's platenlabel DFA. Maar You're A Woman, I'm A Machine, dat eigenlijk al uit 2004 dateert, zou wel eens zomaar een klassiek album kunnen worden. Die voorkant. Die riffs in "Little Girl" en "Romantic Rights". Je hoort ze één keer en staan dan voorgoed in je geheugen gegrift. Het lijkt "Seven Nation Army" wel! Wat een energie! Dit tweetal rauzende Chewbacca's krijgt geheid de Alpha-tent nog plat. Maar voor die Alpha-tent is het nog te vroeg, want verder is You're A Woman... leuk ("Going Steady"!) maar niet zo catchy. Ze gaan wel groot worden: DFA'79 deed een remixsplit met de Futureheads, covert Bloc Party en toert binnenkort met QOTSA. Let wel op: als je de cd koopt, koop dan de nieuwe versie, met de bonus-cd met die alweer geniale Justice-remix. En ik heb mijn eigen tekst: Er zit bloed / op m'n handen schat / Waarom heb ik / je liefgehad / Spring in bed / ik ben echt gestopt / Ben je soms / door Dave Grohl beklopt

DFA'79 speelt op 3 juli op Metropolis, op 4 juli in Paradiso en op 20 augustus op Lowlands.

#| |

| Lowlands 2005 | Stonehead | 12 juni 2005 - 16:34 | reacties (4)

Mijn broertje en mijn zusje vinden mijn muzieksmaak maar niks. Hij luistert veel klassiek en daar weet hij meer van dan ik en mijn zusje luistert wat er zoal in haar leven voorbij komt. Soms kan ik haar met een liedje mijnerzijds verblijden, maar meestal komt het uit de kroeg en "Komt ie dan" was de eindexamenhit van alle zesdeklassers. Ja, ze is nog jong, dus het komt vast nog goed. Mijn muziek wordt, zeker als die iets te blij is of met iets te veel synthesizers geproduceerd is, vrijwel altijd bestempeld als Jennekemuziek. Blijkbaar heb ik een voor hen herkenbare voorkeur. Er is maar één ander lid van de familie die een sticker opgeplakt zou kunnen krijgen en dat is mijn vader. Zijn voorkeur is iets minder uitgesproken - hoewel ik meestal wel weet wat ik hem cadeau moet doen -, maar het is heel duidelijk dat zijn basis in de jaren zestig ligt. The Doors, The Kinks, The Beatles, Jimi Hendrix... hij luisterde er allemaal naar en speelde het na in zijn bandje The Knucklehead Society. Toch is het genre Papamuziek nog niet in onze hoofden opgekomen. Hij is niet blijven hangen en luistert nu ook graag naar Supergrass en Nick Cave. Als dat niet het geval was geweest, dan had ik hem The Blue Van zeker cadeau gedaan voor zijn verjaardag. 't Liefst op LP, omdat zelfs de hoes van "The Art of Rolling" aan de sixties herinnert. Dan zou het net zijn of ik even terug was gegaan in de tijd en dan waren we heel even net zo oud. Dan zou 2005 nog lang niet bestaan.

#| |

| Jnnk | Lowlands 2005 | 03 juni 2005 - 16:51 | reacties (0)

Het bevrijdingsfestival in Wageningen had dit jaar twee grote verrassingen. De eerste was de massale opkomst bij de leuke middeleeuwse Nederfolk van Rapalje, helemaal in stijl gebracht. De tweede was het optreden van Zuco 103 op de afgeladen Markt. Met afstand het beste van de dag. Ik ben niet zo'n wereldmuziek-persoon. Manu Chao en Spearhead vind ik goed, maar niet veel meer. Jaren terug zag ik Zuco optreden als het Zuco 103 Soundsystem, en dat was echt geweldig. Het leek wel Underworld! Sowieso heeft Zuco al jaren een uitzonderlijk prima ritmesectie live, die met gemak jazz speelt, en dan weer wervelende latin of drum'n'bass. Die lappendeken heet officieel brasilectro, een genre waar Amon Tobin, Suba en Bebel Gilberto al eerder mee aankwamen. Maar de X-factor van Zuco (en wat ze onderscheidt van een ook al Amsterdamse brasilectro-band als Electro Côco) is de ontwapenende zangeres Lilian Vieira. In Wageningen werd haar aan het slot van het concert een mobieltje toegegooid, en was ze niet te beroerd om even hallo te zeggen tegen degene die nog aan de lijn hing... Ook op de nieuwe derde cd Whaa! speelt Lilian de sleutelrol: ze zingt, kirt, zweept op en haalt uit op dansnummers als "It's a Woman's World", "Garganteiro", "Duele Le Le" en het meest vrouwelijke nummer dat ooit over voetbal geschreven is, "Futebol". Wel gaan de Air-achtige ballads na verloop van tijd een beetje vervelen. En iemand moet me eens uitleggen waarom leuke liedjes moeten worden ontsierd door gastzangers met hemelbestormende teksten als 'shawaddywaddy'. Desondanks een fijne cd. Zeker met deze tropische temperaturen.

#| |

| Lowlands 2005 | Stonehead | 29 mei 2005 - 16:49 | reacties (0)