Is Born nu een plaatsje in Limburg of in Brabant, vroegen we ons bij het opstaan af? Het is in elk geval het alter ego van singer-songwriter en Essentwinnaar Born Stuyven die de ondankbare taak had om het nauwelijks wakkere publiek als eerste te vermaken. De India-tent was dan ook veel te groot voor hem en hoewel hij applaus in ontvangst mocht nemen, soms welwillend, soms enthousiast, heb ik geen idee waarom hij hier stond. Zijn liedjes klinken anoniem en zijn stem prettig, maar op een manier die vooral Radio 2-luisteraars zal bevallen. Je kunt er lekker andere dingen bij doen.[DM]

# |

|

| Artikel | Lowlands 2005 | 25 augustus 2005 - 16:30 | reacties (7)

Een platenmaatschappij kan meer kapot maken dan je lief is. Dat werd bewezen met Heather Nova's albums Siren en South. Twee platen waarop de platenmaatschappij krampachtig probeerde om Heather in een mainstream-jasje te proppen en dat ging dan ook grandioos verkeerd. Vooral South is een overgeproduceerd gedrocht geworden. Heather nam daarom wat gas terug en bracht als reactie Storm, een vrijwel akoestisch album, dat ook niet helemaal bracht wat ik ervan verwachtte. Alle redenen om toch wat twijfels te gaan krijgen over het verloop van haar carrière. Die moet zij zelf ook gehad hebben, want ze nam het heft in eigen hand, donderde de platenmaatschappij eruit en nam de tijd om moeder te worden. En nam tussendoor een nieuwe plaat op. Wederom een reden om even je wenkbrauwen te fronsen, want zou de vrouw die zo vrijuit over de liefde kon zingen zich nu gaan vergrijpen aan babyliedjes? Gelukkig niet! Slechts één nummer op Redbird gaat erover. Voor de rest is het een redelijk vertrouwde Heather Nova-plaat. Opener Welcome, geschreven met Dido, rockt als vanouds en voor de rest is het de heerlijke gebruikelijke afwisseling van "hard" en zacht. De cover die normaliter bij de toegift gespeeld wordt, is dit maal opgenomen op de plaat (Wicked Game). De plaat riekt alweer lichtjes naar Oyster, hoewel het dat niveau nog niet heeft, maar het is een hele geruststelling dat Heather het dus toch nog kan. En het doet vooral uitkijken naar de komende tour, waarin samen met vaste gitariste Berit Fridahl het tempo iets omhoog zal gaan en wat gescheur links en rechts niet geschuwd zal worden. Kortom, Heather lijkt de zwangerschap goed doorstaan te hebben en ik kijk uit naar de liveconcerten. En ik hoop stiekem dat George de kans krijgt om hier ook wat kiekjes te schieten...

# |

|

| Gr.R. | Lowlands 2005 | 18 augustus 2005 - 16:30 | reacties (0)

De zondag is traditiegetrouw de dag waarop het allemaal wat langzamer op gang komt. Twee dagen weinig slapen, veel drinken en een heleboel herrie verstouwen begint er in te hakken. Het is dan ook de dag waarop de helden van de watjes worden gescheiden. Zo halverwege de dag komt de stroom huiswaartskeerders op gang. Nog voor de laatste acts van de dag vormen ze al een gestage stoet. Of zouden Incubus (ik denk het niet), Foo Fighters (vast niet) of Nick Cave mensen er van weten te overtuigen toch maar een nachtje extra te blijven?

We zullen het zien.

# |

|

| Artikel | DubbelMono | Lowlands 2005 | 16 augustus 2005 - 23:00 | reacties (1)

Het duurde elf edities voordat ik mijn Lowlandsdebuut maakte. Er was altijd wel een smoes om niet te gaan. Vorig jaar had ik geen smoes meer. De kaartjes werden me in de schoot geworpen door Grolsch. Ik win nooit wat groots bij prijsvragen, deze twee kaarten waren de uitzondering op de regel. En Lowlands was leuk. Erg leuk zelfs. Het enige dat me tegenviel was dat ik geen Grote Ontdekkingen deed. Of dat kwam doordat ik te weinig Lowlandsroutine had om ze te vinden of doordat de line-up zich er niet voor leende, ik weet het niet. Dit jaar ga ik weer niet, maar voor wie wel gaat valt er zeker wel wat te ontdekken. Neem nou bijvoorbeeld de knotsgekke Zweden van Quit Your Dayjob. Ze veroverden begin dit jaar al enkele Nederlandse harten bij het optreden op Eurosonic en de paar gigs in kleine zaaltjes die ze deden. Nu staan ze pats-boem op Lowlands. Met in hun bagage tot de maandag na Lowlands slechts een ep-tje. Op die maandag verschijnt het doldrieste Sweden We Got A Problem. Hierop doen songtitels als "Banzai Butterfly", "Sperms Are Germs", "Pissing On A Panda" en "She-Male Godzilla" het ergste vermoeden. En het ergste is waar. Quit Your Dayjob is leuk. Ze klinken ongeveer als Devo met verkeerde pilletjes op die Cramps-covers spelen en daar dan nog wat ingrediënten van Clash-nazaat Big Audio Dynamite tussen moffelen om de trip nog completer te maken. Behoorlijk fucked-up dus. En heel leuk.

Op Lowlands speelt Quit Your Day Job zondag 21 augustus om 14:45 in de Charlie

# |

|

| Lowlands 2005 | Storm | The Music In My Head 2005 | 15 augustus 2005 - 20:15 | reacties (0)

Eén van de prettigste dingen van Lowlands is dat het allemaal niet al te vroeg begint. Pas rond een uur of één of twee 's middags moet de kater verdwenen zijn en de stramheid uit je botten weg zijn, zodat je alle tijd hebt om koffie te halen en eventueel de douches en de toiletten te inspecteren. Wat dat laatste aangaat, heeft Dubbel Mono een goede tip: zorg dat je als één van de eersten op het terrein bent en loop dan door naar de achterste toiletten. Die zijn op dat moment nog redelijk schoon. Al teruglopend kun je dan direct koffie en een broodje halen, zonder dat je op de camping eindeloos lang in de rij hebt hoeven staan.

# |

|

| Artikel | DubbelMono | Lowlands 2005 | 09 augustus 2005 - 23:00 | reacties (0)

Ska sucks. Ska revival isn't cool, you stupid fuck. The bands are only in it for the bucks. And if you don't believe me you're a schmuck. But the trend will die out with any luck. Rudy, a message to you Rudy... Fuck you Rudy!. Veel duidelijker dan met deze woorden van het anarchistische Propagandhi kon het een jaar of tien geleden niet gezegd worden. Ska was uit en oubollig en werd niet meer serieus genomen. Ska was verworden tot het coveren van Madness en The Specials en vooral nog te horen op studentengala's of in de veertigerscafés. Na de zo succesvolle jaren tachtig was het in de negentiger jaren een tranendal voor het genre en moest er steeds weer teruggegrepen worden op fossielen uit het verleden om de moed er een beetje in te houden. Eén van die fossielen was Mark Foggo, de man die nu al zo'n 25 jaar lang onafgebroken de Ska-boodschap op alle mogelijke podia staat te prediken. Ook in de 21ste eeuw heeft Foggo niets te maken met modegrillen. Op You Shot Me brengt hij, samen met zijn Nederlandse begeleidingsband (de Skasters) traditionele Ska die weinig verschilt van de platen die hij begin jaren tachtig maakte. Terug naar zijn wortels, hoewel hij daar nooit echt ver van verwijderd is geweest. Niets vernieuwends aan maar wel subliem uitgevoerd. Twaalf nieuwe nummers om live de boel mee op stelten te kunnen zetten. De terugkeer van het genre zal het niet betekenen maar het levert gegarandeerd een heleboel fantastische avonden op.

# |

|

| Lowlands 2005 | Mr. Ploeg | 28 juli 2005 - 13:11 | reacties (2)

Hoe groot is de kans op commercieel succes voor een hippieband anno 2005? Klein. Maar met een handvol Briljante Liedjes krijg je het voor elkaar. Stel je een knalgroen weiland voor met blij stuiterende schapen en een zuiver blauwe lucht, met twee lelijke langharige broer-zus stelletjes erin. Ze zingen in koortjes, een beetje geknepen, spelen gitaar en maken handklapjes. Daar is-ie dan, die moderne hippieband waar Solo het onmiddellijk tegen moet afleggen. Alleen al omdat die maar in z'n eentje zingt. Maar eigenlijk ook omdat hij geen nummer voor de Chemical Brothers mocht inzingen, niet in het voorprogramma van U2 mocht staan en geen budget had om een leuk-zielige tekenfilmclip op te nemen. Ruik ik hier ergens een hele grote platenmaatschappij? Nou, fuck it, want die heeft hier wel gelijk. Luister naar het verbijsterend mooie "Love's A Game" en besef: dit komt over tien jaar op Radio 10 Gold langs. Het zou zelfs nu al kunnen. Weliswaar kan ik het hele album niet langer dan een kwartier achtereen uitstaan (maar dat lukt me bij Eels ook niet), de liedjes zijn los beeldschoon. The Magic Numbers vragen erom geparodieerd te worden, beschimpt, veroordeeld en uitgelachen. Net als de Kelly Family. Maar zolang ze me blijven raken met oprecht mooie liedjes als "Forever Lost", zal ik hen verdedigen tot het einde.

# |

|

| Lowlands 2005 | Lowlands 2006 | Stonehead | 21 juli 2005 - 12:54 | reacties (4)

Het probleem van de dertigers van onze generatie is dat ze te vroeg gepiekt hebben, zo las ik eens in een blad. Het zal de Intermediair wel geweest zijn nu ik er over nadenk. De dertigers van nu waren te vroeg succesvol, verdienden te vroeg te veel en waren toen ze achtentwintig-en-een-half waren opgebrand en uitgeblust. Te hard gewerkt, te weinig lol gehad. Geen uitdaging meer te bekennen. Ook ik was ooit zo'n dertiger.

Misschien dat ik daarom het probleem van de Dropkick Murphys altijd wel begreep. Die maakten namelijk een fantastische debuutplaat en vervolgens konden ze alleen maar achter zichzelf aanrennen. Compleet uitgeblust klonken ze. En waarom ook niet? Want wat viel er aan dat debuut nog te verbeteren? Platen maken deden ze dan ook wel, stapels zelfs, maar waarom? De noodzaak leek weg te zijn en ik kon me nooit voorstellen dat ze dat zelf niet wisten. Maar natuurlijk geef je dat niet toe in een interview, natuurlijk spreek je dat niet uit. De kassa moet immers rinkelen!

Maar kennelijk wisten ze het stiekem toch wel. Al denk ik nog steeds dat ze dat nooit toe zullen geven. Want op hun nieuwe dingetje, The Warriors Code, is het opeens allemaal beter. Frisser, oorspronkelijker. Alsof ze besloten hebben weer eens een plaat te maken omdat het leuk is, omdat het fijn is om leuke muziek te maken. Omdat er mensen zijn die er blij van worden dat ze weer klinken zoals de Dropkick Murphys horen te klinken. Sing Loud, Sing Proud!

# |

|

| George | Lowlands 2005 | 06 juli 2005 - 12:33 | reacties (2)

Mijn T-shirt zit onder de vieze zweetplekken. Ik ruik dan ook niet zo lekker. De oorzaak is een rit in een bloedhete auto. Ik verlang onderweg naar ��n fris shirt en ��n (en aansluitend wel meer) biertjes. Als ik bij mijn woning aankom ben ik dan ook gaar en blij tegelijk. Ik zet echter, voordat ik me naar de koelkast spoed, als eerste de nieuwe cd van het Nederlandse Mala Vita op. Een snikhete dag als deze vraagt namelijk om zomerse feestmuziek en hiervoor ben ik bij hen aan het goede adres. Onder het genot van de mix van ska, dub, reggae, rumba en punk open ik het eerste flesje bier. Ik sla hem in een keer achterover en bedenk dat ik op dit moment nog meer behoefte heb aan nog een biertje dan aan een fris shirt. Mani Fiesta is namelijk een live registratie van een concert in het Paard in Den Haag en ik kan me niet voorstellen dat de bezoekers na afloop nog maar een droge draad aan hun lichaam hadden. Stinken moet het. Mala Vita is even kort door de bocht, de Nederlandse Mano Negra, een band die toch alweer een kleine vijftien jaar terug furore maakte. Mala Vita lijkt zich hier echter niet aan te storen, zingt de teksten in diverse Zuid-Europese talen alsof wij Nederlanders dit allemaal wel begrijpen en brengt vooral een swingend geheel dat mij doet verlangen naar een concert van deze tienkoppige (!) band. De cd is dan ook prima geschikt als een lokkertje naar of een fijne herinnering aan een concert.

Mala Vita heeft zojuist een Essent Award gewonnen en valt dus op Lowlands te bewonderen eind augustus

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2008 | Eurosonic / Noorderslag 2012 | Ewie | Lowlands 2005 | 29 juni 2005 - 16:22 | reacties (1)

De mevrouw die in de trein tegenover mij zit kijkt verstoord op. Ik volg haar blik en zie m'n knieën heftig bewegen. Luchtdrummen pur sang. Verontschuldigend kijk ik haar aan en ik zet mijn voeten in rust naast elkaar op de coupévloer. Terwijl mijn blik door het oneindig laagland waart geniet ik verder van de klanken van Foo Fighters' In Your Honor. Het is weer een echte. Stuwend drumwerk, Dave Grohl die zijn idool Frank Black naar de kroon steekt met zijn ingehouden gebrulde zang op een cd die vooral hard gedraaid moet worden. En ijzersterke melodieëen natuurlijk. De voorspelbaarheid is inmiddels behoorlijk groot en desondanks verveelt het geen moment. De Foo Fighters hebben hetzelfde als AC/DC: het is uit duizenden herkenbaar en toch weten ze er steeds weer een ijzersterke riff of hook in te proppen, waardoor het steeds weer een feestje is. En op het moment dat je je verzoend hebt met die Foo Fighters en nooit meer iets anders verwacht, stoppen ze er ineens een rustige cd bij! Nou ja, "One loud, One not so loud", zoals ze het zelf noemen. Aanvankelijk was deze grotendeels akoestische cd bedoeld als solo-cd van Grohl, maar terecht is het alsnog een bandplaat geworden. De eerste nummers van die cd zijn in lijn met wat we van de Foo Fighters-ballads kennen. Meer onderhuidse spanning dan ontspannen deuntjes, zeg maar. De spaarzame maar sfeervolle pianoklanken uit het eerste nummer zijn echter al een indicatie dat er meer aan zit te komen. De grootste verrassing is wel het bijna loungy jazzdeuntje met achtergrondzang en piano van Norah Jones. Dat Foo Fighters niet Dave Grohl met ingehuurde muzikanten is, blijkt uit "Cold Day in The Sun", waar drummer Taylor Hawkins de zang voor zijn rekening neemt. Deze dubbel-cd is voorspelbaar én verrassend, en in allebei de gevallen is daar niets mis mee. En de mevrouw tegenover mij heeft pech. Inmiddels bewegen álle ledematen mee...

# |

|

| Lowlands 2005 | Prikkie | 17 juni 2005 - 16:21 | reacties (13)

Het is voor weinig punkbandjes weggelegd om drie keer het volle vertrouwen van een platenlabel te krijgen. Dit geldt in het bijzonder wanneer de eerste twee platen nu niet direct gillend goede verkoopcijfers hadden en de verwachte doorbraak uitgebleven is. Toch kreeg Alkaline Trio de kans om het tegenvallende Good Mourning te overtreffen met een nieuwe plaat. En dat hebben ze voortvarend aangepakt. Allereerst hebben ze de meneer achter de knoppen een flinke draai om zijn oren gegeven en een andere producer aangetrokken, die duidelijk meer verstand van zaken heeft. Op Crimson is het hoogst irritante doffe geluid vervangen voor een lekker vet klinkende productie. Daarnaast zijn ze er deze keer eens rustig voor gaan zitten en hebben ze net zolang gewacht totdat er ook daadwerkelijk dertien ijzersterke liedjes op tape stonden. Geen afwisselende kwaliteit en geen vullertjes dus, iets waar eerder werk nog wel eens last van had. De elementen die de band zo uniek en bijzonder maken zijn verder uitgediept en meer op de voorgrond geplaatst. Het is zowel qua melodie als qua teksten één heerlijk groot melodramatisch bombast en de - op het gehoor - lieve liedjes zijn meer macaber dan ooit. Ik vind het formidabel hoe iemand zonder gene over de meest gruwelijke geweldvormen ('Down on my knees but not to pray, Hit so hard across the skull it buckled my legs') kan zingen en ik toch glimlachend meeneurie en zing alsof het vrolijke liefdesliedjes betreft. Crimson voldoet met gemak aan alle verwachtingen en is een subliem en volwassen vervolmaking van het trio.

# |

|

| Lowlands 2005 | Mr. Ploeg | 06 juni 2005 - 15:44 | reacties (0)

Ja! Er is er weer een! Een Britse gitaarband. En ik moet zeggen, het lijkt allemaal wel weer ergens op, maar echt eerder gehoord heb ik het niet. De jongens van Maxïmo Park komen uit het Newcastle en hebben misschien nog het meeste weg van The Futureheads, al is de grootste overeenkomst misschien wel het accent; The Futureheads komen immers uit een dorpje aan zee - "The coast is always changing" -, twintig kilometer verderop. Maxïmo Park - dat trema intrigeert me! - valt bij eerste beluistering al op en dat moet met kwaliteit te maken hebben. A certain trigger telt dertien liedjes waartussen geen slechte staan. Kort, krachtig, puntig, energiek. Een droge maar doordringende bas - die ik wel eens 'zo'n Engelse bas' noem -, onrustige, maar vlammende gitaren, een zeer goed passend orgel en haastige vierkwartsmaat drums. Och, eigenlijk kennen we het wel, maar de zang van Paul Smith is charmant, niet in de laatste plaats door zijn accent, en de teksten zijn zeer de moeite waard. Onweerstaanbaar direct - 'I sleep with my hands across my chest and I dream of you with someone else' - en enorm universeel - 'Thinking clearly never came as easy as it did for you' - en dat maakt ze sterk. Warp Records, bekend van Autechre en Aphex Twin, maar ook van "Babies" en "Razzmatazz" van Pulp, heeft er goed aan gedaan Maxïmo Park zo snel mogelijk te laten tekenen. Met A Certain Trigger bewijst Maxïmo Park niet zomaar een nieuwe Franz Ferdinand of Kaiser Chiefs te zijn en steekt de band zijn kop ver boven het maaiveld uit.

# |

|

| Jnnk | Lowlands 2005 | Pinkpop 2007 | The Music In My Head 2006 | 01 juni 2005 - 09:05 | reacties (6)

Ik sjok naar het koffiezetapparaat dat in een hok verderop in de gang staat voor mijn zoveelste portie van de dag. Dubbele portie, extra sterk, klontje suiker, wolkje melkpoeder. Ik sjok terug. Aangekomen bij mijn kamer waar ik nog steeds alleen zit is de deur dicht. Ik weet zeker dat ik dat niet gedaan had. Door het sleutelgat waar geen slot in zit klinkt harde muziek. Ik weet zeker dat ik het volume niet zover opgevoerd had. De cd heb ik wel zelf opgezet: zZz's langverwachte debuut The Sound of zZz. Ik doe de deur open. Achter mijn bureau zit een collega. Hij zit te neuzen in de stapel cd's op mijn bureau. Ondertussen hij met zijn hoofd te knikken en zijn voet te tappen op de maat van zZz. Hij heeft het duidelijk naar zijn zin. "Cool hè", zeg ik. Hij kijkt op. "Ja man, dit is vet!" Het is raar een dikke veertiger dit te horen zeggen. "Alsof ze Jim Morrison opgegraven hebben in Parijs, gebakken hebben in oud bakvet in een smoezelige cafetaria en hij in zijn krokante korstje nu opgebaard ligt midden in een kerk die gesloopt moet worden, maar wonder boven wonder toch nog kan zingen. Ondertussen ramt de organist voor de laatste keer op het toch al half vergane orgel en zorgt het opgejutte publiek voor machinale beats door in de maat de banken te slopen alsof het de Oude Galgenwaard is". Hij kijkt me verbaasd aan. "Hoe kom je daar nou weer bij?", vraagt hij. "Ik heb geen idee", zeg ik, "Dit beeld spookt al dagen door mijn hoofd". Ik neem een slok koffie en ga weer werken.

# |

|

| Crossing Border 2006 | Lowlands 2005 | Storm | 23 mei 2005 - 20:26 | reacties (4)

Dat Merie als echte Rotterdammert met Koninginnedag nog niet met een stok Amsterdam ingeslagen kon worden is meteen afgestraft, want Kaiser Chiefs gaven een nu al roemrucht optreden op London Calling in Paradiso. Dan maar als troost de studiocd aangeschaft. Kaiser Chiefs, ook wel aangeduid als 'the next big thing' uit Engeland. Nou maken dat soort kwalificaties ook mij als liefhebber van Britpop erg afwachtend, maar zo te horen aan Employment hebben Kaiser Chiefs alles in huis om heel, heel erg groot te worden. Want, wat krijg je als je in een grote blender Blur, The Clash, Pulp, Madness, David Bowie (ja, David Bowie), The Jam, Supergrass en Big Audio Dynamite, vermaalt met een paar kilo gevoel voor humor, enthousiasme en - kom, we letten niet op de calorieën - een paar stevige pints??? Een intrigerend brouwsel. De cd knalt er meteen in met de vileine humor van 'every day I love you less and less', gevolgd door single 'I predict a riot', zodat je direct weet wat voor vlees je in de kuip hebt. En dat is geen zitvlees kan ik u vertellen! Van het begin tot het eind is Employment een aaneenschakeling van opwindende 'anthems'. Het zweet en het plezier druipen er als het ware vanaf. De soms hilarische teksten als 'Pneumothorax is a word that is long. They're just trying to put the punk back in to punctured lung' voegen nog eens een tweede laag toe. Het meezinggehalte is hoog, met name waneer men zich beperkt tot teksten als 'Na na na na naa'. Tel daarbij het nummer "Saturday Night" op, een knappe knipoog naar Bowie, compleet met saxofoon en waa-waa-wahoeee koortjes, en constateer dat Kaiser Chiefs dan wel 'absolute beginners' zijn, het is wel een verrekt veelbelovende start.

# |

|

| Lowlands 2005 | Lowlands 2007 | Merie | 08 mei 2005 - 12:29 | reacties (2)

Vitalic is adrenaline. Het werkt beter dan koffie. Handelsmerk is dat je halverwege een hard Vitalic-nummer in de lach schiet en denkt "Wow, het kan dus nóg lomper!" Ik loop al wekenlang op OK Cowboy te grijnzen. Pascal Arbez, zo heet Vitalic in het echt. De Fransman spreekt het zelf uit als "Vitalique", maar dat dondert niet. Levenslustig? Kom maar op! Sinds zijn "La Rock 01" een hit werd in 2002, met dank aan het mixalbum van 2 Many DJ's, zoemt Vitalic door de clubs, festivals en muziekfora. Op deze eerste cd was het ruim drie jaar wachten, maar dan krijg je ook wat. Diep overstuurde synthesizers! Heftige beatbombardementen! Ik tel zeker zeven superstampers. Maar er staat ook warme seventies-achtige electro op. Een scheutje Kraftwerk ("The Past"), een moppie Squarepusher (het schitterende "Trahison", kippevel!) en een ode aan het harmonieorkest ("Valletta Fanfares", waarvan op vinyl nog een erg goede techno-remix bestaat). In het interviewdat ik met Pascal Arbez deed, noemt hij het de melancholische kant van OK Cowboy. Je kunt dit album ook gewoon in de huiskamer opzetten. Vitalic wilde met dit album origineel zijn en verrassen. Nou, daarin is-ie verdomd goed geslaagd. Dit is het album dat Daft Punk had moeten maken en wat mij betreft de vuigste en mooiste danceplaat van 2005 tot nu toe. Zet hem naast je Underworld-platen!

# |

|

| Lowlands 2005 | Lowlands 2009 | Stonehead | 24 april 2005 - 13:01 | reacties (0)

'Hij speelt piano, alt-viool, ukelele en gitaar. Om de beurt. En daar zingt ie dan bij,' zei ik tegen een vriendin.
'Ehm, hij speelt viool en zingt daarbij? En verder dan?'
'Verder niks. Live tenminste niet, op de cd is alles veel meer uitgewerkt, en daar zitten nog kraakjes en piepjes bij. Op de cd klinken genoemde instrumenten vaker samen. Bovendien speelt er op de cd ook een drummer mee.'
'Nou, ik kan me er niets bij voorstellen,' zei de vriendin en ik stopte maar met uitleggen, hoewel ik me niet kon voorstellen dat ze zich er echt niets bij kon voorstellen. Wind in the wires, de tweede cd van Patrick Wolf, staat vol met wonderschone liedjes, die soms een beetje treurig zijn. En, zoals de zanger zelf ergens zei, net zoals het leven, ook met kraakjes en piepjes. Te mooi en te sterk om zomaar in een hokje te stoppen, en ik geloof ook niet dat dat mogelijk is. De stem van Patrick Wolf, die pas eenentwintig is, klinkt vol en diep, maar gaat soms de hoogte in alsof het niets is. De liedjes wortelen ergens diep in een traditie van pure singer-songwriters, maar gebruiken moderne elektronische middelen om ze te versieren, te detailleren en mysterieuzer te maken. Op die manier lijken liedjes niet altijd wat ze zijn: ze verdienen meerdere luisterbeurten om alle geluiden te kunnen horen en te kunnen vaststellen hoe ingenieus de liedjes in elkaar zitten. Een liedjesmaker naar mijn hart: iemand die door een enorme muzikaliteit scherpzinnige liedjes maakt en daarbij oog heeft voor de mogelijkheden van hedendaagse elektronische apparaten.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2007 | Jnnk | Lowlands 2005 | Lowlands 2007 | 19 april 2005 - 17:31 | reacties (1)

Tipje van de DJ. Volgende week mag ik weer ergens draaien. In het rijtje succes-gegarandeerd-muziek waar meisjes op willen dansen, Franz Ferdinand, The Killers, Hot Hot Heat en Mando Diao mag u onmiddellijk toevoegen: The Bravery. Je krijgt daar onmiddellijk dezelfde kriebels van als toen je het intro van "Take Me Out" voor het eerst hoorde. Geniaal simpele gitaarriffs ("Fearless"), rollende drums, een stuwende bas, jaren tachtig-orgeltjes, de woo-woo koortjes ("Public Service"), alles is er weer. En voor wie het boeit: de jongeheren zijn uberhip. Zowel Metro als Nieuwe Revu deden deze week een Bravery- diepteinterview over make-up... Enfin. Welk nummer ga ik in vredesnaam draaien? Er staat teveel leuks op de plaat! De single "An Honest Mistake" (met Superdiscount remix!) hoorde ik in januari voor het eerst, in een SixxMixx-mashup samen met Duran Duran's "Planet Earth". Goed gevonden, want die twee nummers lijken enorm op elkaar. Bijna plagiaat! Maarrr... "Planet Earth" blijft duidelijk langer in je hoofd hangen. Dat is het hele manco aan The Bravery: ze maken ontzettend leuke liedjes, maar elk nummer herhaalt één trucje en bouwt weinig spanning op. Ter vergelijking, waar The Killers op hun debuutalbum voor twee nummers een tien scoren, "Somebody Told Me" en "Mr Brightside", en een keer of drie een acht, krijgt The Bravery zes (!) keer een negen. Maar ja, als DJ wil je vooral tienen draaien. De Pinkpop-programmeurs hadden in elk geval groot gelijk om deze jonge band zo vroeg te boeken. Helaas heeft de band wegens verplichtingen in de VS afgezegd.

The Bravery speelt wel op 6 mei in de Melkweg, Amsterdam.

# |

|

| Lowlands 2005 | Stonehead | 01 april 2005 - 08:58 | reacties (4)

Om half twee ben ik in Doornroosje. Omdat ik daar nooit op klaarlichte dag was, vraag ik me via de mensen in de fitnessruimte - die ik door een workshop acrobatiek wel weet te vinden - een weg naar binnen. Het wachten is op Vive la Fête, ze zijn wat verlaat. Ik word vriendelijk geparkeerd in het café, waar ik wat in een boekje blader. Medewerkers lopen in en uit.

Door gestommel van mensen die ik nog niet gezien heb, krijg ik het vermoeden dat de band gearriveerd is. Een man loopt binnen en zegt me in het Vlaams dat hij even het café komt bekijken. Ah, de band is gearriveerd. Als ik hem vraag of ik hem wat mag vragen en hij al ja heeft gezegd, gaat zijn telefoon. Ik maak uit het gesprek op dat hij bij de band hoort en bedenk dat hij dan vast de nieuwe drummer is. Hij neemt me mee naar de kleedkamer.

# |

|

| Interview | Jnnk | Lowlands 2005 | 25 maart 2005 - 23:28 | reacties (5)

Eerlijk gezegd was ik wat laat met het ontdekken van de band die enkel met singles al tot hype verworden was en toen ik de eerste keer naar "Movement", de laatste single, luisterde vond ik de B-kant ("Your City is a Sucker") eigenlijk het leukst en twijfelde ik over de aanschaf ervan. Ruim voordat het full length album uitkwam, begon "Movement" me al te bevallen en werd ik toch langzaamaan meer benieuwd naar de plaat. Kom maar op, James Murphy, Man achter LCD Soundsystem, dacht ik. Het eerste schijfje is het volwaardige debuutalbum, het tweede de herhaling van de singles. Voor de mensen die vanaf 2002 tegen de muren opvliegen van ongeduld, zal dit tweede schijfje wellicht een verademing zijn. Toch vind ík hun geduld meer dan beloond worden. Want sodeju, wat is dit een leuke en goede plaat. Wat indiehypes vaak ontberen, zeker Franz Ferdinandachtige gitaarbands, is een portie zelfreflectie (ironie incluis), een contemporaine tijdgeest en een gezond relativeringsvermogen, zowel in muziek als in tekst. En laat James Murphy nu de perfecte mix gevonden hebben. LCD Soundsystem mag dan misschien van heel veel wat weghebben - postpunk, funk, dance, electronica, electro, rock -, deze plaat komt precies op het juiste moment: het is de paradox van neo-retro. Het is precies daarom dat ik een rustig nummer als "Never as tired as when I'm waking up" net zo weet te waarderen als de doorbraak van twee jaar geleden, "Give it up", of als de electrodansplaat "Tribulations". Of als... of als... Werkelijk, ik vind alles leuk, zelfs "Movement" en ik zie de eerste keer dat ik deze platen op de dansvloer hoor vol hoop en zin tegemoet. Waar het debuutalbum van James Murphy voor LCD-fans van het eerste uur misschien tegenvalt, doet het mij deugd alles tegelijk tot me te kunnen nemen. Ik had na die eerste single echt geen twee jaar willen wachten...

# |

|

| Jnnk | Lowlands 2005 | Lowlands 2007 | 21 januari 2005 - 15:54 | reacties (1)

Samenwerking in duo's levert Will Oldham niet zijn beste CD's op. De plaat die hij nu met Matt Sweeney (ex-Chavez, ex-Zwan) aflevert is daar geen uitzondering op. Het minst gelukt was wat hij onder de naam Continental OP samen met David Payo deed: sample-achtige experimenten die op hun best aardig zijn. De EP Almost Heaven met Rian Murphy en de Get on Jolly-CD uit datzelfde jaar met Marquis de Tren (aka Mick Turner van de Dirty Three) zijn halfslachtige pogingen, maar blijven dichter bij Will Oldham 'normale' songs. Kort door de bocht zijn dat zijn grotendeels lofi-liedjes voor gitaar, gezongen met zijn karakteristieke op breken staande stem. De ene keer giert een gitaar uit de bocht, de andere keer blijft het bij acoustisch getokkel. Bij het Superwolf-project is dat niet anders. Will Oldham schreef de teksten, Matt Sweeney verzorgde de muziek en samen zingen ze, Oldham meer dan Sweeney. Zonder Bonnie Prince Billy - het pseudoniem gaat nu al een fikse reeks platen mee - en zijn teksten en zang vrees ik dat ik de moeite niet zou nemen om Superwolf in zijn geheel te beluisteren. Geen beroerde plaat ("My Home Is The Sea" en ook "Bed Is For Sleeping" zijn voltreffers), maar het wachten is nu toch echt op een nieuwe eigen full-length. En dan niet zoals bij zijn vorige songs uit je eigen verleden nadoen, of, zoals bij Superwolf, teksten uit het verleden bewerken, maar een totaal nieuwe Bonnie Prince Billy. Of Palace, of Will Oldham of hoe hij zich dan ook noemen gaat.

# |

|

| DubbelMono | Lowlands 2005 | 19 januari 2005 - 09:03 | reacties (3)

Twaalf minuten. Niet negen of vijftien. Nee, twaalf. Wat kun je in twaalf minuten doen? Een goed boek lezen? Op de wc nadenken over de zin van het leven? De hond uitlaten, de buurvrouw vertellen dat ze haar bek moet houden? Je cd-collectie van het balkon af naar beneden gooien? Of je baas vertellen dat hij zijn hoofd moet steken waar zijn kont zit en ontslag nemen? Dat laatste zou de titel van "Quit Your Dayjob" kunnen suggereren. Maar ergens hoop ik niet dat de mannen uit het Zweedse land dat gedaan hebben. Want of dat nu zo'n verstandige carrieremove geweest zou zijn... Wat ze deden was het volgende: ze namen een gitaar en een synthesizer. Natuurlijk ook nog een drumstel en een microfoon. En met die ingrediënten maakten ze een hele, hele melige plaat. Zo maakten ze een liedje dat ze Coconut noemden. En ook nog een liedje dat ze "Look! A Dollar" noemden. Vervolgens waren er opeens nog zes andere melige liedjes en zetten ze het op een cd. En natuurlijk ervoor zorgden dat het geheel net iets meer dan twaalf minuten van de luisteraar zijn tijd in beslag neemt. Want het moet niet te serieus zijn allemaal natuurlijk. Kijk. En daar moet ik dan weer wat over zeggen. Lekker dan. Wat ik wil zeggen is dat dit stukje typen al meer dan twaalf minuten van mijn tijd in beslag nam en dat dat alweer veel te veel moeite was. Maar misschien denkt u daar wel anders over. Misschien vindt u het wel de B52's die speed gebruikten of Devo in een punkjasje. Misschien vindt u het wel heel leuk. Wie weet.

# |

|

| George | Lowlands 2005 | The Music In My Head 2005 | 04 december 2004 - 12:41 | reacties (2)

Wat had ik een hekel aan het vak Frans op de middelbare school. Ik kreeg die stomme woordjes er niet in. Drie jaar had ik dit vak. Het was verloren tijd. Het enige wat me nog bijstaat is die keer dat ik eruit gestuurd ben, en het zingen van het lied "Voici les clés" van Gerard Lenorman. Ik kreeg spijt toen ik het werk van Jacques Brel hoorde. Ik begrijp er tekstueel weinig van, terwijl het met zoveel emotie is gezongen. En dat kan ik nu niet optimaal bevatten. Grrrrrrrrrrr.... De spijt wordt nog groter door Stef Kamil Carlens die op de nieuwe schijf van Zita Swoon Song about a girls plots vier nummers in het Frans gaat zingen. Was die schijf nu maar zo matig geweest als het laatste album Life = A Sexy Sanctuary dan maakte dat niet uit. Nee, Zita Swoon moest zo nodig weer een relevant plaatje maken. Bedankt Stef! Geen geforceerde pogingen om een ander en groter publiek te bereiken. Zita Swoon is weer de oude, een bandje dat ik koester. Grrrrrrrrrrr... Het is een album geworden met liedjes over meisjes, meisjes en nog eens meisjes. Zover ik het verstaan kan dan. "Song about a girls" is zelfs met een zingend meisje genaamd Axelle Red, wereldberoemd in België en omstreken. Zij mag een liedje meezingen. Ik begrijp er weinig van. Ze zingt immers in het Frans. Het gaat echter over L'amour, een woord dat vreemd genoeg toch is blijven hangen. De andere acht nummers, waarin ook Josie als vanouds weer opduikt, zijn echter - gewoon - in het Engels. De twee semi-blote dames op de hoes geven de muzikale inhoud aan. Het is een semi-akoestisch werk voorzien van een rijk arrangement. Wat ik met mijn spijt ga doen weet ik nog niet. Misschien moet ik als niemand die teksten voor mij vertaalt, maar terug naar de schoolbanken. De quoi a besoin l'amour? Ehhhhhhhhhhhhh..... Je veux l'amour!

# |

|

| Ewie | Lowlands 2005 | 28 oktober 2004 - 09:06 | reacties (0)

Het is 22 september, het waait, het regent, het liefst zou ik in bed blijven liggen, maar ik moet naar mijn werk. De plicht roept. De auto staat voor de deur, maar op 10 minuten fietsen is dat overdreven. Ik heb ook zo mijn principes. Ik trek mijn regenpak aan, de herfst is weer in het land. Als ik op mijn fiets zit houdt het op met regenen, ik kijk omhoog, de lucht is grijs. Ik besluit maar te gaan met het regenpak nog aan. Halverwege komt het alsnog naar beneden zeilen: lang leve het regenpak. Het zal de hele dag blijven regenen en waaien. Niet extreem: af en toe stevige buien en iets van - naar ik schat - windkracht 6. Als ik 's avonds thuis kom ligt het nieuwe album 11-11 van het Amsterdamse Voicst op mij te wachten. Dit lijkt geen toeval, want het gaat er hier ook relatief onstuimig aan toe. Nu kenden wij elkaar al een tijdje uit het live circuit, de e.p. Eat the Evidence en de cd Unsigned College Radio. Mijn verwachtingen worden op dit volwaardige album waargemaakt. Tjeerd, Joppe en Sven hebben de tijd genomen om aan hun eerste baby - onder leiding van producer Eli Janney in New York - te werken. De betere tracks van de eerder genoemde geluidsdragers werden geleend, en in een prettige balans aan de nieuwe nummers toegevoegd. Lekker tot rust komen is er op deze kleurrijke gestructureerde gitaarplaat zonder dieptepunten niet bij, alhoewel er met een aantal relatief rustige tracks wel een poging gedaan wordt. Dat hoeft ook niet, het is namelijk herfst. Het gaat buiten nog steeds tekeer. En binnen ook, bijna 39 minuten lang.

File: Voicst - 11-11
File Under: 13 onstuimige gitaarliedjes
File Audio: [Luisterpaal]

# |

|

| Ewie | Lowlands 2005 | 27 september 2004 - 09:05 | reacties (0)

File-under wat? Bij deze plaat van Coheed and Cambria heb ik het toch even lastig. Vooruit, laten we het vooralsnog houden bij een soort van symfonische emo-rock. Hoe dat klinkt? Hmm. Als een eclectisch gezelschap met een voorliefde voor lange nummers die uit de voegen barsten van verschillende ideeën. Zet er een zanger-gitarist bij met een hoog stemgeluid die bijna elk nummer kleurt met zijn aparte stem en zijn koortjes. Plak op de plaat een veelbelovende lange titel waar alleen na enige studie de betekenis van te herleiden is. Sier het geheel op met her en der een catchy emo-rock nummer en je komt in de buurt van Coheed and Cambria. Ik zeg expres in de buurt, want de lading is nog niet gedekt. Ik ben bang dat zelf luisteren de enige echte manier is om deze muziek te doorgronden. Waar voorganger The Second Stage Turbine Blade zich kenmerkte door kortere en eenvoudigere songstructuren, kost het bij In Keeping Secrets Of Silent Earth: 3 aanzienlijk meer tijd om de plaat op waarde te schatten. 8 minuten durende songs, een medley van bestaande nummers met nieuwe ideeën (bonustrack), een compleet koor: niets wordt geschuwd. Echter wie net als ik de aangeboren luiheid heeft om zijn mp3-stick niet tijdig te verversen kan veel plezier beleven aan deze plaat. De aanhoudender wint weer eens!

# |

|

| Lowlands 2005 | T-tusz | 01 september 2004 - 08:50 | reacties (1)

Wie zat er nog te wachten op een nieuwe plaat van The Prodigy? Na een wachttijd zo lang als sinds Fat of the Land kun je als band twee dingen doen: of nog een keer dezelfde plaat maken, maar dan met de middelen van nu (Wire!) of aanhaken bij de geluiden-du-jour (jezelf doorontwikkelen heet dat dan). The Prodigy's Always Outnumbered, Never Outgunned hinkt op beide gedachten. Vandaag doen we het met de jaren tachtig en dus plukt The Prodigy uit die periode wat ze gebruiken kunnen. De track "Phoenix" (met een sample uit "Love Buzz" van Shocking Blue) klinkt bij tijd en wijle als PiL op electro, terwijl de springerige beats van "Memphis Belle" op een eerdere Prodigy-plaat hadden kunnen staan. "Girls", de tweede track, heeft weer verradelijke jaren 80-synths meegekregen, maar dan klinkend alsof ze van een kapotte 12" zijn getrokken. De herrie-track "Wake Up Call" (met Kool Keith) is nog de beste track en de enige waarin iets van noodzaak doorklinkt. Het is in elk geval stukken beter dan "You Will Be Under My Wheels", dat volgens Liam Howlett in een interview in Q als vullertje gebruikt is. Slappe hap waar je ook nog eens zeven jaar op moest wachten.

File: The Prodigy - Always Outnumbered, Never Outgunned
File Under: Outdated

# |

|

| DubbelMono | Lowlands 2005 | 06 augustus 2004 - 09:04 | reacties (1)