Het is een van de eerste mooie dagen in de lente en de zon begint Amsterdam op te warmen. Het voorstel om interview buiten te doen, in de binnentuin van het hotel neemt Will Sheff dan ook met beide handen aan. Hij neemt wel een kop thee, met honing. Dit is vooral om zijn keel te smeren en zijn stem te sparen. Een dikke week van interviews, door Europa, aangevuld met wat persoptredens, lijkt zijn tol te gaan eisen. Zozeer zelfs dat Will vraagt of bandlid Pat Pestorius een van de interviews over kan nemen. Al grappend, 'Als hij mijn bril opzet zien ze toch het verschil niet,. En met de volle baard, die beide bandleden hebben, is het verschil ook niet zo groot.  Will: 'Ik zing nogal geforceerd, dus ik moet gewoon uitkijken met mijn stem. En dan is zelfs een uurtje of zes praten ten behoeve van de interviews inspannend, vooral als je ’s avonds nog moet optreden (Okkervil River speelt een korte set op het feestje van 40 jaar Oor (Gr.R.)).

#

|

| Gr.R. | Haldern 2011 | Indiestad 2011 | Interview | 17 mei 2011 - 16:57 | reacties (0)

Als je als band absoluut niet gevonden wil worden op het internet, dan kies je een bandnaam als Dark Dark Dark. En wie nu verwacht dat het kwintet duistere tonen op je loslaat moeten we ook teleurstellen. De groep uit Minneapolis stort namelijk een allegaartje uit decennia muziek over je heen door middel van onder andere een accordeon, klarinet, cello, banjo, trompet, piano en we zagen zelfs allerlei belletjes bespeeld worden door de drummer.

Nadat er nog snel wat Franse kaas en stokbrood naar binnen gewerkt wordt door Nona Marie Invie en Marshall LaCount, met als excuus dat ze er een zes uren durende rit vanuit Nantes erop hebben zitten, kan het interview beginnen.

#

|

| Interview | Nathalie | 13 mei 2011 - 12:57 | reacties (0)

Schaduwen lijken uit het niets de gedaante aan te nemen van een lange tengere man met imposante baardgroei. Josh T. Pearson stapt vanuit de backstageruimte de theaterzaal van de Gouvernestraat binnen. Hij lijkt er zich nimmer van bewust dat hij vanavond op Motel Mozaïque 2011 speelt. Met zachte binnensmondse intonatie (zonder microfoon waarschijnlijk compleet onverstaanbaar) spreekt hij. 'Is dit een muziekfestival of zo? Hebben jullie het naar je zin hier?' Her en der in de zaal hoor je schuchter yes-geroep. Josh: 'Na dit optreden niet meer hoor', waarna gegrinnik hoorbaar is vanuit het publiek. Pearson richt zijn aandacht op de fotograaf, die aarzelend aan de zijkant staat. 'Kom maar dichterbij hoor. Ik bijt niet.' Als een soort zelfpersiflage poseert hij enkele malen voor de camera. Eentje lijkt wel een knipoog naar Johnny Cash: voorover leunend met de gitaar diagonaal omhoog. Bij de laatste pose bedekt hij zijn behaarde tronie met zijn hand, alsof hij in huilen uitbarst:

'This one's pretty good...'

Nog meer lachsalvo's. Pearson poetst zijn vervaarlijke imago eventjes weg. Horrorverhalen dat hij toeschouwers zou bedreigen met messen lijken slechts geruchten, die wellicht door de man zelf de wereld in zijn geholpen. Plotseling zuigt het wonderschone reverb-geluid van Pearsons gitaar de ruimte in een vacuüm van stilte. Toch kan de 37-jarige Texaan het niet laten om nog een grap te maken. 'Willen jullie sad...', terwijl hij de capodastro-klem op zijn gitaar iets naar links schuift '...of SUPERsad?'

#

|

| Indiestad 2011 | Interview | Jasper | 04 mei 2011 - 16:57 | reacties (0)

'Misschien waren we tot nu toe slimmer dan goed voor ons was', concludeert Evergrey-frontman Tom Englund. Hij probeert te verklaren waarom het nieuwe album Glorious Collision over het algemeen als melodieuzer wordt ervaren. 'Voorheen verstopten we de melodie achter zware gitaren. Die gitaren vonden we het belangrijkst. Nu zien we dat het lied op zichzelf het belangrijkste is. En dus geven we andere instrumenten de kans om op de voorgrond te treden.'

Dat inzicht komt voort uit het feit dat Englund zelf en toetsenist Rikard Zander de nummers dit keer met zijn tweeën hebben geschreven. 'Verder was er namelijk niemand', lacht Englund. Een jaar geleden stapten bijna alle overige bandleden op.

#

|

| Interview | Vincent | 21 april 2011 - 14:57 | reacties (0)

Aviv Geffen is in het land om de nieuwste plaat van Blackfield, Welcome To My DNA te promoten. Blackfield is het volgroeide breinkind van Geffen en Steven Wilson, die menig progrock-liefhebber kent als frontman en producer van de Britse band Porcupine Tree. Geffen is nog nauwelijks ingecheckt in het Dylan Hotel of de muziekpers wacht hem op in de lounge. Deze promo-tour biedt de kleine Israëliër weinig tijd om op adem te komen en uitgebreid te genieten van de steden die hij bezoekt. Hier in Amsterdam heeft hij de luxe nog relatief anoniem te blijven.

In zijn thuisland is Geffen namelijk een controversiële shockrocker en fanatiek pleidooier tegen de bezetting van Palestina. Met zijn androgyne imago provoceert hij al jaren het conservatieve establishment in zijn thuisland en claimt hij vooral bij de jongere generatie een trouw legioen aan fans. Voor mij staat echter een schuchter, tenger mannetje die nog steeds in gebroken Engels spreekt.

#

|

| Interview | Jasper | 01 april 2011 - 14:57 | reacties (1)

'Vergeet je oordopjes niet vanavond!' roept een vaderlijk bezorgde Buffalo Tom-bassist Chris Colbourn mij toe, enkele uren voor het optreden van de band in de Melkweg. Het is typerend voor de band, die al vijfentwintig jaar bekend staat als degelijk, integer en vooral bijzonder sympathiek. Ook zanger Bill Janovitz is de vriendelijkheid zelve, als hij tussen soundcheck en optreden door ondanks zijn kapotgeschreeuwde stem nog even de tijd neemt voor een gesprek met File Under.

#

|

| Blink | Interview | 29 maart 2011 - 14:57 | reacties (0)

Elf jaar geleden hoorde Alison Mosshart Jamie Hince gitaarspelen in de hotelkamer boven die van haar en besloot kennis met hem te gaan maken. Vervolgens stuurden de Amerikaanse en de Engelsman maandenlang tapes via de post over de Atlantische Oceaan, waarna Mosshart besloot naar Londen te verhuizen. The Kills waren geboren. Op de vierde van de vierde komt het vierde album Blood Pressures uit. Mosshart maakte ondertussen uitstapjes als backing op verschillende succesvolle platen en richtte samen met Jack White The Dead Weather op, Hince trok Kate Moss uit de goot en probeert verder vooral op de achtergrond te blijven. Woensdag 30 maart staat het duo in een al tijden uitverkochte Melkweg. Half februari had het label een persdag georganiseerd in een dan zonnig Amsterdam, waarop ik de tijd kreeg voor een praatje met zangeres Alison.

De eerste paar jaren van hun bestaan gaf The Kills praktisch geen interviews. Tegenwoordig vindt Mosshart het niet zo vervelend meer om te doen. 'Het scheelt dat we nu daadwerkelijk gesprekken hebben met mensen die onze muziek kennen, die alle basisinformatie al opgezocht hebben. Als we een paar jaar geleden met iemand moesten praten van ons label, dan wist die persoon vaak niet eens wat we deden. In zo’n gesprek heb ik geen zin.' Ze ziet er zelf bovendien een stuk minder furieus uit dan pakweg vijf jaar geleden. Toen werd tijdens elk concert nog een pakje sigaretten weggepaft op het podium. Nu heeft ze in plaats van rookwaar, een nagelvijl in haar handen.

#

|

| Interview | 24 maart 2011 - 16:57 | reacties (1)

Het is een terugkerend gegeven in de populaire muziek: de ware trendsetters en pioniers worden zelden miljonair en de trendvolgers maken mooie sier. Bands als The Offspring en Green Day haalden de mosterd bij T.S.O.L. (voluit True Sounds of Liberty) en hun scènegenoten die de Amerikaanse punkscene begin jaren tachtig vorm gaven. En terwijl Green Days American Idiot: The Musical haar première beleeft, toeren deze mannen langs diverse kleine zaaltjes in West Europa. Van de oorspronkelijke T.S.O.L.-bezetting is alleen drummer Todd Barnes er niet meer bij. Hij overleed in 1999 na een turbulent leven vol drugs en drank. Zanger Jack Grisham, bassist Mike Roche en gitarist Ron Emory zijn al jaren clean, hebben het geloof gevonden maar rocken nog steeds alsof het 1981 is.

T.S.O.L., afkomstig uit Huntington Beach (de voorstad van Los Angeles waar de surfcultuur werd geboren) is een band met een meer dan kleurrijke geschiedenis. Hun eerste EP's waren een blauwdruk voor de vele, vele hardcorebandjes die hen volgden, maar met albums als Dance With Me en Beneath the Shadows ontwikkelden ze zich tot de Amerikaanse neefjes van The Damned. Toen Jack medio jaren tachtig werd vervangen door Joe Wood ontwikkelde T.S.O.L. op albums als Change Today en Revenge een bluesy punkrock variant die zelfs naar hardrock neigde. Na een tussenstap van de heren Grisham en Emory in de geweldige band Joykiller hebben de oorspronkelijke leden zich aan het eind van de jaren negentig weer herenigd om met T.S.O.L. op gezette tijden langs podia te stormen.

File Under praat even bij met Jack Grisham, de charismatische frontman van deze legendarische band, na een keihard en retestrak optreden in de kelder van het Eindhovense Dynamo.

#

|

| Interview | Vonx | 18 maart 2011 - 14:57 | reacties (0)

‘Later weer over whisky en vrouwen, nu even over Jezus en Boeddha’
Na een tijdelijke onderbreking van zo’n drie jaar verscheen onlangs weer een nieuw album van Bright Eyes, genaamd The People’s Key. In deze tussentijd begon Conor Oberst zijn soloproject samen met The Mystic Valley Band, waartoe ook Bright Eyes-lid Nate Walcott behoorde. Alleen muzikant/producer Mike Mogis hield zich even afzijdig. Wanneer er een grap wordt gemaakt die Mike niet begrijpt zegt hij meteen lachend: 'Ik snap hem ook niet hoor, is zeker een Mystic Valley Band-verwijzing.' Met z’n drieën zijn ze de enige vaste leden van Bright Eyes, dat verder per album de samenstelling van zijn gastmuzikanten wisselt. Inmiddels hoort Mike er gelukkig weer helemaal bij en hoeft hij geen grappen meer te missen. De vrolijkheid straalt dan ook van de band af.

#

|

| Interview | 09 maart 2011 - 14:57 | reacties (0)

Wie dacht dat hippies geen ruzie kunnen maken heeft het goed mis. Wanneer ik de psychedelische rockers van Sleepy Sun backstage op Lowlands de slappe hand schud, is er behoorlijk wat frictie binnen de band. Wat blijkt namelijk? Er is te weinig tijd voor zanger Bret Constantino om alle interviews af te werken en Rachel Frannan, enig vrouwelijk bandlid en met haar stem medebepalend voor de sound van Sleepy Sun, heeft spontaan aangeboden dan maar wat interviews van hem over te nemen. Haar aanbod wordt ten overstaan van de hele band en diverse andere toehoorders vriendelijk doch zeer dringend door Constantino afgeserveerd en dat doet pijn. Er hangt geen slaperige zon meer boven haar hoofd, maar een kwaadaardige donderwolk. Zelfs tijdens de fotosessie kan er geen lachje meer vanaf.

#

|

| Blink | Interview | 02 maart 2011 - 14:57 | reacties (0)

Net voordat we het interview in willen gaan komt Paskal van de hotelkamer afgerend. 'Ik kom over vijf minuten, nog even snel roken'. 'Ben je weer begonnen dan?', vraag ik hem verbaasd. 'Nee, ik ben eigenlijk nooit echt gestopt', zegt hij met een glimlachje. De toon voor een leuk gesprek is gezet, een gesprek met Paskal Jakobsen en Norman Bonink, respectievelijk de zanger/gitarist en drummer van de momenteel grootste band van Nederland: Bløf. Want ze hebben een nieuwe plaat te promoten.

Voordat Oktober uitkwam zeiden jullie al “de volgende plaat wordt een rockplaat”. Is dat gelukt?
Paskal: 'Ja. Toen wisten we ook wel dat April nog uit moest komen, maar dat zagen we meer als één ding in plaats van een op zichzelf staand album, want April namen we in dezelfde tijd op als Oktober. En het werd eigenlijk ook wel weer tijd dat we met een stevige rockplaat zouden komen.'
Norman: 'Ik denk ook dat we met deze plaat en met bepaalde nummers een heel ander Blof laten zien.'

#

|

| Danny | Interview | 22 februari 2011 - 12:57 | reacties (5)

De laatste jaren heeft Denemarken zich als muziekland op de kaart gezet met uiteenlopende bands als Efterklang, Under Byen, The Asteroids Galaxy Tour, The Kissaway Trail, Oh No Ono, The Raveonettes en Saybia. En dan is dit nog maar een kleine greep uit de lijst Deense bands die ook buiten het thuisland voet aan de grond weten te krijgen. Een nieuwe band in dit rijtje is Our Broken Garden en ook zij zijn hard bezig over de grens voet aan de grond te krijgen.

#

|

| Interview | Reinier | 08 februari 2011 - 12:57 | reacties (0)

Waar hij in België al een flinke reputatie heeft opgebouwd, heeft Nils Verresen (The Bear That Wasn’t) Nederland pas drie keer mogen verblijden met zijn dromerige luisterliedjes. Twee weken terug tijdens Eurosonic had hij de kans om de harten van muziekminnend Nederland te veroveren. Op de donderdag met een volledige show in het Kruithuis en de volgende dag achter de beslagen ruiten van de volgepakte Coffee Company. Voor de mensen die dat gemist hebben een korte introductie:

The Bear That Wasn’t was een beer die geen beer was. Althans, niet volgens de mensen om hem heen. Toen hij na zijn winterslaap ontdekte dat zijn bos weg was moest hij van de grondbezitter aan het werk. “Ja maar ik ben een beer”, zegt de beer, maar volgens de baas is hij gewoon een luie werknemer in een bontjas. De beer en zijn baas gaan naar de dierentuin en vragen de beren achter de tralies wat hij is: een beer of gewoon een werknemer. De beren antwoorden dat hij wel een werknemer moet zijn. Anders had de beer wel achter de tralies gezeten bij zijn soortgenoten…

#

|

| Interview | 27 januari 2011 - 16:57 | reacties (0)

Komende donderdag is het zover; dan staat Goose in de 3FM-tent op Eurosonic, omringd door acts als Ginger Ninja en Stromae. Met twee goed ontvangen albums op zak en succesvolle optredens, eerst op een bomvol Pukkelpop, toen helemaal op eigen houtje in Paradiso en later in de HMH als voorprogramma bij Underworld, mag de synthesizergroep niet klagen. Ik belde met voorman Mickael Karkousse. "Over Underworld hoefden we niet lang na te denken. Dat was fantastisch om te doen. Het leuke voor ons was dat ze ons onze eigen show lieten doen. Geen restricties of zo, ze hebben gewoon respect voor andere muzikanten. We spelen niet vaak voorprogramma's om die reden, je mag meestal minder luid spelen dan de hoofdact of je krijgt maar een deel van het podium."

#

|

| Eurosonic / Noorderslag 2011 | Interview | Stonehead | 11 januari 2011 - 14:57 | reacties (0)

Hier in Nederland staat ze vooral bekend als ‘die ene van de The OC Soundtrack’. Het afgelopen jaar kreeg haar bekendheid nogmaals een boost omdat de Amerikaanse zanger Jason Derulo haar stem samplede in een van zijn hits. Enkele weken geleden stond de zangeres voor een behoorlijk gevulde Melkweg en ik wist eerlijk gezegd nog steeds niet hoe je haar naam uitspreekt. Imogen Heap ziet er niet alleen uit als een plaatje maar blijkt ook zo genoemd te worden. ‘Imagen’, legt haar tourmanager uit.

De Engelse dame zelf komt ondertussen binnen met tassen kleding. Ze heeft net geshopt in onze hoofdstad en is van plan om hier na de soundcheck nog even mee verder te gaan. Imogen Heap zit midden in haar Europese tour en wilt derhalve elke dag op de planken staan met een net bij elkaar gewinkeld outfit. Na een voorstelrondje trekt ze direct haar nieuwste aanwinst uit een tas, laat haar zien aan een ieder die geïnteresseerd is en gaat vervolgens heen en weer wippend zitten. Heap staat bekend als enthousiast en ze praat dan ook veel.

#

|

| Interview | 03 januari 2011 - 16:57 | reacties (0)

Ólafur Arnalds is een workaholic en nog bezig met een ander project wordt ons (pers) meegedeeld als we samengebracht worden in de catacomben van de Botanique, en of we nog even geduld hebben. Als de IJslander dan een minuut of tien later aankomt, is de vraag of het mogelijk is om tegelijk een interview te doen voor zowel camera, radio en een medium als File Under, omdat er ook nog gegeten moet worden. Uiteindelijk valt de radio wegens technische issues af en wordt het een multimediaal duo interview met op de achtergrond de soundcheck van Nils Frahm in de naastgelegen Witloofbar.

Je nieuwe plaat ...And They Have Escaped The Weight Of Darkness klinkt een stuk opgewekter dan je eerder werk, is daar een reden voor?
�Ik had er eigenlijk genoeg van dat ik op tour altijd maar muziek speelde die me verdrietig maakte, als je honderd shows per jaar in die gemoedstoestand speelt, denk ik niet echt dat dat goed voor je gezondheid is. We toerden met Sigur R�s die tot dan toe ook meer depressieve muziek hadden uitgebracht en ineens maakten zij een opgewektere plaat en waren de optredens dat ook. Op dat moment was ik wel jaloers, ze hadden gewoon plezier op het podium en dat triggerde me om ook een andere kant op te gaan met muziek. Het was er tijd voor...

#

|

| Interview | Nathalie | 21 december 2010 - 12:57 | reacties (1)

Ze was al een aantal keer in Nederland te zien met haar Deer Children. Het gaat om Nive Nielsen, een singer/songwriter die oorspronkelijk uit Groenland komt, maar die inmiddels meer een wereldburger genoemd kan worden. Vanuit uitvalsbasis België krijg ik de songstress aan de lijn.
Een wat timide vrouw, op het muzikale pad gezet door vriend Jan De Vroede (tevens bandlid) die haar een rode ukelele gaf als afleiding toen ze het moeilijk had tijdens haar studie in Canada. ‘Ik kreeg die ukelele en ineens kwamen er nummers tevoorschijn tot mijn eigen stomme verbazing. In het begin speelde ik die songs met de rug naar mijn vriend toe en de lichten uit, zo onzeker was ik over mijn eigen kunnen. Mijn zelfvertrouwen nam toe door zijn enthousiasme, vooral ook omdat hij nogal een muziekfanaat is en er verstand van heeft. En ook andere mensen om mij heen spoorden me aan om door te gaan. De optredens die ik af en toe deed werden na verloop van tijd steeds groter. En voor de grap namen we eens wat op. Het hielp ook wel dat ik zoveel goede muzikanten tegenkwam.’

#

|

| Interview | Nathalie | 25 november 2010 - 14:57 | reacties (0)

It’s Hard to Be Humble (When You’re From Alabama) zingt Matthew Houck zelfverzekerd op de nieuwe Phosphorescent-cd Here’s To Taking It Easy. Houck is misschien weinig bescheiden over zijn muzikale kunnen en hij mag graag beweren dat hij de beste band ter wereld heeft, maar verder valt het allemaal wel mee met die bravoure. Als ik hem in de kleedkamer van Paradiso tref, stelt hij zich met zachte stem voor en gedurende het gesprek stelt hij zich bescheiden en terughoudend op. Het wordt al snel duidelijk dat interviews geven maar een lastige verplichting vindt en dat hij niet van plan is het achterste van z’n tong te laten zien. Hij is de vriendelijkheid zelve, maar z’n antwoorden verzanden na lang nadenken nogal vaak in onafgemaakte zinnen en onverstaanbaar gemompel. Vooral bij vragen van meer persoonlijke aard, maar ook als ik informeer naar het verloop van de tour, lijkt het hem grote moeite te kosten om een antwoord te formuleren. ‘Het gaat erg goed. Deze tour is…’er valt een stilte. Houck denkt na, zoekt naar woorden en vervolgt zijn antwoord met ‘… ehm, great.’

#

|

| Crossing Border 2010 | Interview | Reinier | 16 november 2010 - 12:57 | reacties (0)

Eind mei is na lang wachten de plaat uitgekomen waar ik al enige maanden naar uitkeek: het debuut van Revamp. Het is de nieuwe band van voormalig After Forever-zangeres Floor Jansen, eigenaresse van een van Nederlands beste metalstemmen. Als ik eenmaal de kans krijg om haar door te zagen over de nieuwe start, baal ik dan ook stevig als mijn stad dankzij een wielrenevenement hermetisch blijkt te zijn afgesloten. Wegkomen is vrijwel onmogelijk. Een kwartier te laat en met nog maar een kwartier op de klok, arriveer ik uiteindelijk toch in Amsterdam. Nog net wat tijd dus, om de belangrijkste vragen te stellen.

Jansen ziet er opvallend wakker uit deze ochtend, als je bedenkt dat ze de dag tevoren op het podium heeft gestaan. 'Dat was 's middags al, maar voordat je vanuit Zierikzee eenmaal thuis bent' We hebben het hele weekend gespeeld, dus ik heb inderdaad wat weinig slaap gehad. Maar dat geeft niet, het is heerlijk om weer op het podium te staan.' En daar zullen velen het mee eens zijn, het is een streling voor het oor om haar stem weer te horen.

#

|

| Interview | Vincent | 27 september 2010 - 12:57 | reacties (0)

Een halfvol zakje M&M's staat voor haar op tafel. Zo nu en dan pakt ze er eentje uit en zakt dan weer lekker lui achterover in de grote bank van de Amsterdamse hotelkamer. Nog een paar jaar en ze laat misschien de lekkerste kleuren door haar personeel uit het zakje halen, want Eliza Doolittle (echte naam: Eliza Caird) is toch echt wel een beetje een diva in de dop. Piepjong, uit een zeer artistiek gezin en plotseling onmetelijk populair.

In de dagen voordat ik Eliza spreek, hoor ik haar single "Pack Up" continu op de radio: 'I don't care what the people may say, what the people may say about me'. Het is een heerlijke, vrolijke zomerhit die in de verregende augustusweken van 2010 voor de broodnodige luchtigheid zorgt. Zelf vindt ze het behoorlijk 'wicked' dat de single zoveel op de radio te horen is. Tijdens ons gesprek vindt ze trouwens een behoorlijk aantal zaken nogal 'wicked'. Ze lijkt zelfs nogal verrast te zijn door het plotselinge succes. Zo heeft ze geen idee dat haar debuutalbum inmiddels al uit is in Nederland.

#

|

| Blink | Interview | 17 september 2010 - 16:57 | reacties (2)

Recentelijk werd bekend dat België de meeste muziekfestivals in Europa kent. Voor een Belgische band luidt het credo dan ook niet 'af en toe eens een festivalletje doen in eigen land', nee, de hele zomer lang zie je bands als Das Pop en Mintzkov door het kleine land touren. Voor opkomende bands die onlangs in de finale van Humo’s Rock Rally hebben gestaan bieden de festivals daarnaast een mooie kans om te laten zien wat ze live waard zijn. Zo ook Willow, de band die er dit jaar met de publieksprijs vandoor ging in ’s lands bekendste ‘talentenjacht’. Ik spreek zanger Pieter-Jan Van Den Troost en gitarist Nils Goddeeris op één van de festivals, Bruksellive in Brussel.

'Het was superplezant om mee te doen aan de Rock Rally als klein groepke. Je kijkt daar echt wel naar op en als je dan inschrijft en elke ronde gaat het beter en beter, dan is dat wel heel cool', laat Pieter-Jan weten. En dat niet alleen, Van Den Troost schreef zich maar liefst twee keer in voor de wedstrijd, al sneuvelde zijn soloproject Kites On Coast al in de voorrondes. 'Maar ik ben daar niet de enige in. Dat is al eerder gebeurd, zelfs dat ze in de finale kwamen (The Galacticos), al liep dat toen niet zo goed af voor de andere groep die meedeed.'

#

|

| Interview | Nathalie | 14 september 2010 - 14:57 | reacties (0)

Balthazar is de perfect mysterieuze indieband. Een vijftal studentikoze hipsters uit het toch al zo sympathieke België, dat vier jaar na hun eerste EP eindelijk een fraaie debuutplaat uit heeft. Ze zijn gespecialiseerd in rare gitaarliedjes met fraaie samenzang die n´t niet glad in het oor liggen, rare videoclips en eigenlijk best normale optredens. In België staan ze al het hele jaar hoog in de alternatieve Studio Brussel-hitlijst 'De Afrekening', ik had ze al eerder gezien bij een leuk optreden in Merleyn en ik mocht ze interviewen op Lowlands. Het finest moment van Balthazar, hun grootste optreden tot dusver.

En dat interview werd niet helemaal de openbaring waar ik op hoopte. Aan de band lag het niet en mijn voorbereiding was ook nog wel oké. Je leest van te voren wat andere interviews op teh interwebs en verzint wat interessante vragen die hopelijk nog niet aan de band gesteld zijn of die niet té knullig of standaard klinken ('waarom heet jullie band zo'?). Een backstage-perskaart kreeg ik niet, wel een neon-oranje travelpas (stel je die voor als een ronde sticker die je op je shirt moet plakken) waarmee ik enkel toegang kreeg tot de perstent, naast de Grolsch, althans voor het enkele half uurtje dat was afgesproken. Half-illegale MP3-recorder in de aanslag, papiertje met vragen haastig in de broek gefrommeld, extra batterijen voor een noodgeval in de achterzak. Terwijl All Time Low in de Grolsch aan zijn optreden begint, mag ik plaatsnemen naast Maarten en Jinte, en zet ik de recorder aan.

#

|

| Eurosonic / Noorderslag 2011 | Interview | Into The Great Wide Open 2010 | Into The Great Wide Open 2012 | Stonehead | 01 september 2010 - 23:09 | reacties (0)

Hollandse Nieuwe was een wekelijks rubriekje op 3voor12.nl waar de klad in kwam. Door de frequentie te veranderen en compilaties van nieuwe Nederlandse songs te maken, groeide het uit tot een succesvol item op de VPRO-muzieksite. Bij de tiende editie van Hollandse Nieuwe (UPDATE: hier de aankondiging) een interview met samensteller Erik Zwennes.

De belangrijkste drijfveer van Zwennes (25) is dat hij 'de gedachte haat dat in Nederland geen goede muziek wordt gemaakt.' Tien volgepropte cd’s, die als streaming audio te beluisteren zijn op de fameuze Luisterpaal geven hem gelijk: van Fresku (die op HN#1 werd geïntroduceerd) en I Am Oak, tot Lola Kite en Haribo Macht Kinder Froh, wat aanbod en diversiteit betreft was het samenstellen van de Hollandse Nieuwe-compilaties iedere keer weer proppen. Labels en programmeurs keken mee over de schouder van Zwennes (die ook input krijgt van de 3voor12-redactie). 'Ik weet dat enkele bandjes zijn getekend of binnenkort gaan tekenen bij labels die via compilaties op ze attent waren gemaakt. Ekko in Utrecht zet het Hollandse Nieuwe-visje op publiciteitsmateriaal als ze een band boeken die op een van de verzamelaars heeft gestaan. Het is blijkbaar een kwaliteitsstempel geworden.'

#

|

| Guuzbourg | Interview | 25 augustus 2010 - 12:57 | reacties (0)

Bijzonder sympathieke jongen, die James Cook van Delphic. Hij neemt alle tijd voor een gesprek in een rumoerige kleedkamer van Paradiso, waar hij samen met bandleden Matt Cocksedge en Richard Boardman de tijd tussen soundcheck en optreden probeert door te komen. Ik vraag of ze misschien nog in de tourbus naar de Brit Awards van de voorgaande avond hebben gekeken. Cook: 'Ben je gek? Die Londense showbizz hypeflauwekul vinden we echt verschrikkelijk!'

Toch werd ook Delphic door de Britse muziekpers als een van de beloftes van 2010 de lucht in gehypet en massaal als "de nieuwe New Order" bestempeld. 'Een wel erg voor de hand liggende vergelijking' volgens Cook. 'Als je gitaren met elektronica combineert en dan ook nog eens uit Manchester komt, is de link snel gelegd. Zelf zien we het eigenlijk niet zo. Bovendien kom ik zelf niet eens uit Manchester!'

#

|

| Haldern 2010 | Interview | Lowlands 2010 | 09 augustus 2010 - 14:57 | reacties (0)

Voorafgaand aan hun show op Motel Mozaïque spreek ik Angus & Julia Stone in de lobby van hun hotel. Ze zijn net aangekomen uit Parijs, waar ze de avond ervoor een albumpresentatie hebben gegeven. Julia is erg goed gehumeurd en praat honderduit, terwijl Angus zich aan het gesprek probeert te onttrekken. Hij zit wat onderuit gezakt in een hoekje van de bank en houdt zich zoveel mogelijk afzijdig, maar Julia doet de nodige pogingen om hem bij het gesprek te betrekken. Als dat al lukt, dan drukt hij zich het liefst in zo min mogelijk woorden uit.

’s Avonds op het podium is de rolverdeling niet anders dan die middag. Julia is het stralende middelpunt op het podium, terwijl Angus zich terugtrekt in z’n schulp en zich afzijdig houdt. Voor de fans die op een grotere inbreng van Angus hadden gehoopt is dat een tegenvaller, maar desondanks komen liefhebbers van mooie liedjes niets tekort bij Angus & Julia Stone.

#

|

| Interview | Reinier | 15 juli 2010 - 12:57 | reacties (0)