Zoeken


Web www.fileunder.nl

Laatste reacties

Stonehead: Nu we toch bezig zijn: zo zit het nummer in elkaar; https://...
Stonehead: 3voor12 kroont "Can't Do Without You" tot meestgedraaide tra...
Eddy: Jack Bruce is niet meer. Vandaag 25-10-2014 overleden. Zijn ...
Ewie: De eerste speelt zelfs nog mee op deze plaat......
tbeest: Inmiddels 10 in de vinyl50......
Stonehead: Op Facebook gaat het er inmiddels over dat je Vengeance-samp...
Stonehead: Zijn stijl muziek schijnt 'vaporwave' te heten; http://en.wi...
Stonehead: Een cover door Feed Me van "Back Home": https://www.youtube....
Stonehead: http://www.upcoming.nl/carmoede/9452/wow-deze-inspirerende-u...
Stonehead: Momenteel zitten half Twitter en Facebook op de kast vanwege...
Stonehead: Fact is nóg later met zijn recensie, maar maakt wel een paar...
Prikkie: Nog een prachtige livevideo: "Os Lunatum" http://www.youtube...
theleonking: En ook ex-seedling Susanne Linssen kwam laatst ook al met ee...
Stonehead: Als Joseph Mount niet naar "Giorgio By Moroder" had geluiste...
Stonehead: Instagramsite bij de single: http://www.hashtagmyass.com/...

Laatste recensies

De Kift - Bidonville
The Medics - Choose Your Battle
Voltage - The Story So Far
The Dynamite Blues Band - Shakedown & Boogie
Mogwai - Rave Tapes
The Honey Trees - Bright Fire
Fabian - The Grand Ville Getaway
Monomyth - Further
Roy and The Devil's Motorcycle - Tino - Frozen Angel (Soundtrack)
Yamantaka // Sonic Titan - Uzu
Deel:  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  10  |  11 

Danko Jones

(Interview: Marz667.)

De rockmachine Danko Jones stond de laatste drie jaar maar liefst vijftien maal in Nederland geprogrammeerd. De energieke frontman beweerde in 2011 een kleine tourpauze ingelast te hebben, waarbij eigenlijk helemaal geen tourplannen gemaakt moesten worden, maar de band belandde alsnog op Paaspop in Schijndel. En dat Danko Jones nog niet door Nederland is uitgekauwd, bewijst het feit dat de band het Masters of Rock-podium mocht headlinen en hiermee het paasfestival afsloot. De komende weken is hij wederom drie keer in Nederland te vinden voor optredens. Hoezo toersabbatical?

Danko Jones

Lees verder..

Meer op File Under over Danko Jones (15)



Susanne Sundfør

(Interview: Blink)

Zonder A-Ha had ik waarschijnlijk nooit op het bankje achter Paradiso gezeten met de Noorse zangeres Susanne Sundfør. Nadat ze in 2008 al de Noorse popprijs (Spellemannprisen) had gewonnen, ontving ze in 2010 uit handen van Morten Harket een cheque ter waarde van 1 miljoen Noorse kroon (zo'n 130.000 euro). Ons gesprek begint dan ook al snel met een vraagje over deze bekende landgenoten.

Susanne Sundfør

Vond je A-Ha al goed voordat je die cheque van ze kreeg?
[Met gespeelde verontwaardiging] Wat bedoel je? Dat ik net doe alsof ik hun muziek goed vind omdat ik geld van ze heb gekregen? Om eerlijk te zijn heb ik mijn eerste platen van A-Ha pas vorig jaar gekocht. Mijn vader maakte vroeger wel verzameltapes voor me met daarop Cat Stevens, The Beatles en ook A-Ha, dus ik kende ze wel al een beetje. Ze zijn in Noorwegen grote sterren en worden door de meeste mensen gerespecteerd voor wat ze hebben bereikt. En wat A-Ha voor nieuwe artiesten doet is heel belangrijk, zeker nu er zo weinig geld beschikbaar is voor beginnende muzikanten om ook buiten de grenzen iets te doen.

Lees verder..

Meer op File Under over Susanne Sundfør (3)



Geike Arnaert

(Interview: Guuzbourg)

Geike Arnaert was tien jaar het boegbeeld van Hooverphonic, tot ze de succesvolle Belgische band ineens vaarwel zei. Moe van de aandacht, moe van het touren, moe van de beperkte invloed op de muziek. Een soloplaat lag voor de hand, en die is er nu: For the Beauty of Confusion.

Hooverphonic

Als journalist probeer je doorgaans wat professionele afstand te bewaren tot je gesprekspartner. Bij Geike Arnaert (30) is dat wat moeilijk. Dat heeft minder met haar betoverende uiterlijk te maken (nou vooruit, dat ook), maar vooral met het volume waarop ze spreekt. Ik moet zowat bij haar op schoot kruipen om haar te kunnen verstaan in de lobby van een Amsterdams hotel. Geen straf, inderdaad, maar goed, die professionele afstand en zo, hè. Wat volgt is wat is zo ongeveer heb kunnen opvangen, en wat ik me kon herinneren omdat mijn recorder het halverwege begaf. Had ik weer.

Lees verder..



Dum Dum Girls

(Interview: Blink. )

Het valt nog niet mee om een van de Dum Dum Girls te pakken te krijgen voor het afgesproken gesprek. Er moet gesoundcheckt worden, dan gegeten, dan opnieuw gesoundcheckt, dan gedronken, dan even gerookt, dan even gebeld, dan geplast, etc. etc. Maar als ik dan toch eindelijk tegenover zangeres Kristin Gundred zit, blijkt er absoluut geen sprake van enige attitude. Gundred is de vriendelijkheid zelve en zet zelfs een kopje koffie voor me.

Dum Dum Girls

Lees verder..

Meer op File Under over Dum Dum Girls (9)



My Brightest Diamond

(Door: Andrew. Foto's: Dennis)

Na tijdenlang My Brightest Diamond te hebben mogen luisteren vanaf mijn comfortabele en veilige bank, was het in de spiegeltent van Haldern Pop 2011 eindelijk zover dat ik haar ook mocht zien...tijdens een van de zo mogelijk minst comfortabele concerten van mijn leven. Niet al te lang hierna mocht ik me dagenlang opvreten van de zenuwen, want de bevlogen FileUnder-hoofdredacteur Storm had bij de vrienden van muziekdistributeur Konkurrent geregeld dat iemand een paar fotootjes kon gaan maken van het singer-songwriterproject van Shara Worden. En of iemand haar wat woorden kon ontfutselen. Of ik dat wilde. Hmm.

My Brightest Diamond

Zo kwam het dat ik op een wisselvallig bewolkte middag bij Aldo 'Konkurrent' Perotti in de achtertuin confetti sta op te vegen. Zo komt het ook dat ik even later diep weggedoken in een kop koffie mijn opname-gadget aanzet, Shara over de tafel heenleunt en de tekst 'one-two....oneeee-two' tegen het kleine apparaat uitspreekt terwijl ze doodserieus diep in mijn ogen kijkt (vlak hiervoor was ze lachend handen vol glitterspul naar fotograaf Dennis aan het gooien). Het ding doet het. De meters slaan uit. Niet zo ver als mijn hart.

Lees verder..

Meer op File Under over My Brightest Diamond (21)



Opeth

(Interview: Vincent.)

Opeth is niet vies van een beetje retro
Het festivalpubliek zal de afgelopen zomer zijn teleurgesteld in Opeth. Er lag een nieuw album klaar voor release dat inmiddels uit is, maar de band weigerde om nieuw werk te laten horen. ‘Ik zal een noot voor jullie spelen’, zei Mikael Åkerfeldt tegen het publiek in Kopenhagen (17 juni). Hij slaat een snaar aan en laat het daarbij.

Opeth

‘Stel dat we slecht spelen, dat het geluid niet goed is of gewoon dat iemand het opneemt met een belabberde telefoon’, zegt hij later. ‘Mensen hebben dan drie maanden voor de release alweer een mening.’ Misschien ziet de geestesvader van Opeth de bui al hangen. Want het nieuwe album van zijn band zal hoe dan ook de tongen losmaken.

Lees verder..

Meer op File Under over Opeth (10)



Djerv

(Interview: Janine. Foto's: Tim van Veen)

Als Djerv het podium betreedt, trekt zangeres Agnete Kjølsrud meteen de aandacht met haar stoere verschijning: kort blond haar, zwartgeverfde ogen en een imponerende pose. Bij de frontvrouw verbleken de vier - toch stoere - mannen die bij haar op het podium staan. Een brul schalt door de Stage01, de kleinste zaal van 013 die tot voor kort nog de Batcave heette. Het is duidelijk dat deze band vanavond snoeihard gaat spelen.

Djerv

Enkele uren voor de show spreek ik Kjølsrud en gitarist Stian Kårstad. De brulstem die Kjølsrud tijdens het optreden opzet, zit nog diep verborgen. Beiden vertellen ze ontspannen en met een duidelijk Noors accent over touren, nummers schrijven en een douchebag op straat.

Lees verder..

Meer op File Under over Djerv (3)



Erland & The Carnival

(Interview: Jasper)

Een groot festival als Lowlands voelt soms net als een bezoek aan de kermis. Niet iedereen houdt van dezelfde attracties. De botsautootjes zijn leuk zolang je het sadistische schoffie van de buurt een keertje hard van achteren mag belagen. De breakdance is dolle pret zolang je je niet irriteert aan die nar achter de microfoon met zijn verbale uitspattingen. Het spookhuis is meestal de attractie die iedereen het bangst maakt, maar om de verkeerde redenen. Zombies zijn van papier-maché, rubberen vleermuizen hangen zichtbaar aan een touwtje en die dracula-pop doet Count Chocula enger lijken dan Count Orlok. Het spreekt niet bepaald tot de verbeelding.

Erland And The Carnival

Dat doet de spookachtige freakfolk van Erland and The Carnival gelukkig wel. Deze vijfkoppige band kenmerkt zich door de frequente jazzy uitspattingen en de haast Ennio Morricone-achtige, filmische inslag. De samenstelling van de band is op zijn zachtst gezegd uniek: een creatieve synergie tussen veteranen Simon Tong (ex-The Verve, Gorillaz), David Nock (The Orb, The Cult) en de tamelijk onbekende Schotse zanger/gitarist Gawain Erland Cooper. Door veel pers wordt de band beschreven als een supergroep, maar dat is volgens Simon onzin. ‘Ik vind ons geen supergroep, nee. Dat suggereert een beetje dat wij progrock maken ofzo...’

Lees verder..

Meer op File Under over Erland And The Carnival (4)



Boots Electric

(Interview & Foto's: Reinier)

We zitten voor het Americain langs het water en Eagles of Death Metal-frontman Jesse Hughes probeert een joint te draaien. Er staat een stevig briesje en z’n wiet waait het water in. Erg rouwig is Hughes er niet om. "Als ik in Nederland ben koop ik meteen alle wiet die ik tegenkom. Maar ik heb nu zo’n enorme voorraad, die rook ik nooit van m’n leven op in een middag. Maar ik geef niet op dude, desnoods eet ik het op voor ik straks weer het vliegtuig in moet."

Boots Electric

Jesse 'Boots Electric' Hughes is een dag in Nederland voor de promotie van zijn solodebuut. Al vanaf de eerste Eagles of Death Metal-cd had hij de wens om een eigen album uit te brengen en deze maand is het dan eindelijk zover. Onder zijn bijnaam Boots Electric verschijnt Honkey Kong. "Ik ben mijn plek in het team aan het verdienen", zegt Hughes over dit soloproject. “Ik heb het Eagles of Death Metal-nest verlaten om solo te vliegen, om zo het recht te verdienen om misschien ooit de leidende piloot van de armada te worden." Met de armada doelt hij op de desert rock-clan waar hij en zijn mede-Eagle Josh Homme deel van uitmaken. "We zijn allemaal familie en het doel van de familie is om elkaar sterker te maken." Voor de volgende Eagles of Death Metal plaat hoeft Joshua zich niet meer zo te beperken. "Ik zit nu op een niveau dat meer recht doet aan al mijn ervaring en inbreng."

Lees verder..

Meer op File Under over Boots Electric (2)



EMA

(Interview: Jasper)

In de zomer van 2010 schreef Erika M. Anderson (oftewel EMA) een artikel voor Vice Magazine getiteld KEEPING IT BLEAK - Modern Touring In America. Hierin beschrijft ze gruwelverhalen van bands uit haar vriendenkring tijdens een tournee door de VS: openbare dronkenschap, kapotte tourbussen, niet worden betaald voor shows, slecht voedsel. Ze beschrijft deze opeenhoping van tegenslagen als een hilarische low budget roadmovie. Ik vraag haar of de huidige tour door Europa meevalt in vergelijking daarmee. Erika lacht. ‘Ja, behalve in de UK. Daar lijkt het op Amerika. In Europa begrijpen ze tenminste dat je moet eten en slapen.’ Warempel: op het moment dat ze haar zin wil afmaken, krijgt ze een rijk belegde sandwich voorgeschoteld. Erika: ‘Dit is allemaal nieuw voor mij, zo’n persdag. Waarschijnlijk hoort dit nu bij mijn beroep. Ik mag gewoon deze fantastische sandwich eten.’ Goed voedsel: check.

EMA

Lees verder..

Meer op File Under over EMA (4)



Apparat

(Interview: Marleen)

Sascha Ring is al jaren bekend onder de naam Apparat. De Duitser is vooral bekend door zijn dansbare techno, zijn rustige ambient acts en de samenwerking met Modeselektor (als Moderat). Met 5 albums en diverse EP’s op zijn naam is hij geen nieuweling meer. Maar Apparat zou zichzelf niet zijn als hij niet weer een nieuwe uitdaging zocht. Zijn passie voor het ontwikkelen van geluiden heeft geleid tot een nieuw project in de vorm van Apparat Band. Juist, Apparat als band.

Apparat

Apparat heeft bij Mute Records getekend om hier op 26 september het album The Devil’s Walk uit te brengen. Samen met Patrick ‘Nackt’ Christensen van de electropunkband Warren Suicide, staat Ring als Apparat Band deze zomer op festivals om de komst van dit album aan te kondigen. Zo stond hij onlangs op Lowlands. Voor Apparat alweer de derde keer dat hij op dit grootste festival mocht spelen. 'Lowlands is een mooi festival. Een van de weinigen dat niet te koop loopt met alle sponsoren.' Nackt vult hem aan: 'Het is zo groot, zoveel podia, maar voelt als een dorp, als een grote familie. Het heeft een goede vibe.'

Lees verder..

Meer op File Under over Apparat (3)



dEUS

(Interview: Jasper.)

‘Gezellig, een dagje zo over mezelf praten in Amsterdam’, merkt zanger/gitarist Mauro Antonio Pawlowski droogjes op. Toen de voormalig frontman van Evil Superstars zich eind 2004 voegde bij de iconische Antwerpse band dEUS, kwam het zelfs op het Vlaamse avondjournaal. Pawlowski en Tom Barman - twee muzikanten die de grote opmars van alternatieve rock in België begin jaren negentig katalyseerden - versmolten in een dezelfde band was groot nieuws. Pawlowski: ‘Ik was me daar zelf eerlijk gezegd niet zo van bewust.’

dEUS

Mauro vertelt dat hij steeds assertiever is geworden met zijn creatieve inbreng in dEUS. Bij het vorige album Vantage Point profileerde de flamboyante Zuid-Limburger zich door de leadzang van het aanstekelijke “The Architect’” voor zijn rekening te nemen. Het zesde studioalbum Keep You Close is meer een luisterplaat geworden, waar je goed voor moet zitten om alle nuances en subtiliteiten tot je te nemen. ‘Deze plaat hebben we echt samen gedaan. Elke muzikant heeft zijn deel bijgedragen.’, aldus Mauro. ‘Daarom hebben we een jaar extra genomen om Keep You Close te schrijven. Dat is niet ongebruikelijk als je echt een album wilt maken. Veel albums die ik enorm goed vind hebben twee á drie jaar in beslag genomen.’

Mauro noemt een plaat uit zijn jeugd als voorbeeld: Rumours van Fleetwood Mac. ‘Ik houd van seventies muziek, hé? Muziek uit mijn kindertijd blijft altijd hangen op een of andere manier.’ Pawlowski groeide op in een muzikale familie. Door zijn Pools-Italiaanse roots kwam hij van jongs af in aanraking met verschillende culturele tradities. Het komt daarom als geen verrassing dat Mauro vroegtijdig gefascineerd raakte door veel verschillende muziekstijlen. ‘Toen ik als tiener veel naar freejazz, noise, industrial en hedendaags klassieke muziek luisterde, deed ik dat in mijn kamertje. Niet in de woonkamer... dat wilde ik mijn brave ouders niet aandoen (lacht). Ik was geen rebelse tiener.’

Lees verder..

Meer op File Under over dEUS (18)



Kaiser Chiefs

(Interview: Jasper)

Kaiser Chiefs, wie kent ze inmiddels niet? De band rondom Nick Hodgson en Ricky Wilson is al zeven jaar lang publiekstrekker op de grote Europese zomerfestivals, een status die gecementeerd is dankzij krakers als "Ruby", "Oh My God" en "I Predict A Riot". Het nieuwste album The Future is Medieval’ presenteerde de band met een radicaal concept. Fans kregen de mogelijkheid om via de website hun eigen digitale Kaiser Chiefs-album samen te stellen uit een totaal van 20 tracks, en er een zelfgemaakte cover aan toe te voegen. Na het kopen van een aldus samengesteld album biedt de band je de mogelijkheid geld terug te verdienen als je jouw versie weer doorverkoopt aan derden. Voor elk Kaiser Chiefs-album dat verkocht wordt krijg je 1 pond terug van de band. Vernieuwend, al merk je daar niets van als je de reguliere 13-track versie in de winkel koopt.

As ever.

File Under treft bassist Simon Rix turend uit het raam aan. Hij observeert de chagrijnige fietsers die in de stromende regen langs de plek van afspraak rijden, een hotel. Zijn sadistische grijns verraadt enig leedvermaak. Dat is wellicht niet zo verwonderlijk: Kaiser Chiefs staat er immers om bekend een zwartgallig gevoel voor ironie uit te drukken door middel van aanstekelijke meezingers. 'Dat klopt inderdaad wel', licht Rix toe. 'We zijn altijd van het donkere gevoel voor humor geweest, bijna op een tongue-in-cheek achtige manier. "Everyday I Love You Less and Less", "Never Miss A Beat", "I Predict A Riot"...dat soort liedjes brengen de duistere aspecten van onze samenleving in perspectief. Als wij ons daarop focussen schrijven we ook onze beste nummers, denk ik.'

Lees verder..

Meer op File Under over Kaiser Chiefs (16)



Shonen Knife

(Interview: Vonx. Foto's: Bart)

Het was een hele vreemde gewaarwording. Midden in het Amerikaans punkgeweld van de verzamelelpee Flipside Vinyl Fanzine vol. 3 van het roemruchte Flipside-fanzine klonk opeens een poeslief liedje over fietstochtjes compleet met fietsbelgerinkel. Met “Cycling is Fun” maakte het Japanse trio Shonen Knife mij gelijk fan voor het leven. Juist in die bloedserieuze punkscene van de jaren tachtig was het een verademing dat er zo’n gezellig bandje bestond.
Dat de Amerikaanse DJ Rodney Bingenheimer van KROQ en vele musici (met voorop ene Kurt Cobain), net als ondergetekende, de band volledig omarmden mag ook niet meer dan logisch zijn. De puntige punky pop van Shonen Knife met teksten over lekkere snoepjes en ander voedsel, lieve dieren en felle kleuren was wel even een verademing.

Shonen Knife

Lees verder..

Meer op File Under over Shonen Knife (6)



Cage The Elephant

(Door: Stonehead. Foto's: Dennis)

Het stond behoorlijk vol rondom de India-tent op Lowlands dit weekend, toen Cage the Elephant optrad. Zanger Matt Shultz duikelde over het podium en maakte net zo'n onberekenbaar ruige rockband-indruk als dat hij op plaat klinkt, ook al klinkt zijn uithaal in het refrein van "Aberdeen" live wel wat ieler.

Cage the Elephant

Ik ben al langer fan van de band. Misschien omdat ik net te jong ben om Nirvana actief beleefd te hebben; de manie rondom de Pixies destijds - de band waar Cage the Elephant voortdurend mee vergeleken wordt - is dus al helemaal aan me voorbijgegaan. Op Twitter gaan al langere tijd geruchten dat Pitchfork zou weigeren Cage the Elephant te recenseren omdat het teveel lijkt op muziek van destijds, alsof het een coverband of een aftreksel zou zijn. Daar trek ik me bij voorbaat overigens niks van aan, want ik ben het zeer regelmatig met die site oneens.

Lees verder..

Meer op File Under over Cage The Elephant (3)



Scott Matthew

(Interview: Jnnk)

Soul in the solar plexus

Inleiding
Hij staat buiten te roken. Er is wel wat belangstelling in Nederland voor de in Australië geboren en in New York wonende Scott Matthew, maar deze is niet overweldigend. Ik ben groot fan en heb mijn interviewpak weer eens uit de kast getrokken. Matthews fanschare is waarschijnlijk het grootst in Duitsland, waar ook zijn platenlabel Glitterhouse huist. Hij kreeg er naar aanleiding van zijn vijf briljante liedjes voor de film Shortbus (US, 2006, John Cameron Mitchell) een contract voor drie albums. Op 13 juni verschijnt Gallantry's Favorite Son, waarmee Scott Matthew deze reeks van drie afsluit. Als ik me heb voorgesteld, dooft Matthew zijn net opgestoken sigaret. Ik zeg hem dat dat niet hoeft, dat ik wel even zal wachten. 'I am smoking to much anyway,' geeft hij toe. Ik zie enige schaamte, die ik vooralsnog negeer.

Scott Matthew

Lees verder..

Meer op File Under over Scott Matthew (6)



Peter Broderick

(door: Jasper. Foto's: Dennis)

Op de rijpe leeftijd van 24 heeft sessiemuzikant en singer-songwriter Peter Broderick een discografie waar de meeste artiesten van blozen. De muzikale duizendpoot startte zijn loopbaan in Portland met bands als Horse Feathers en Norfolk and Western. Sinds 2007, toen de Deense band Efterklang hem via MySpace vroeg om zich bij de band te voegen, leidt Peter een nomadisch bestaan in West-Europa. Sinds anderhalf jaar leeft de Amerikaan in Berlijn. Peter: ‘Het is een perfecte basis voor iemand als ik, die voortdurend heen en weer aan het reizen is.’ Het woord ‘project’ komt vaak voor in het vocabulaire van de charismatische Broderick. De zoektocht naar nieuwe artistieke uitdagingen lijkt voor hem haast onafgebroken: met een oeuvre dat uiteenloopt van neo-klassieke pianomuziek tot akoestische kop en staart-liedjes.

Peter Broderick

Lees verder..

Meer op File Under over Peter Broderick (17)



Miles Kane

(Door: Saskia)

Na zijn succesvolle loopbaan als zanger van The Rascals en de helft van The Last Shadow Puppets timmert Miles Kane nu flink aan de weg als solo artiest. Hij noemt het zelf de ‘old-school way’: geen grote hype maar vooral hard werken, kleine concerten doen zoals in Bitterzoet, fans voor je winnen, en zo opklimmen tot grotere zalen. Het album Colour of the Trap is inmiddels uit maar dit ging echter wel gepaard met grote onzekerheid. Miles vertelt dat zijn zelfvertrouwen laag was na het grote succes van The Last Shadow Puppets en het uit elkaar gaan van The Rascals. Het was vooral producer Gruff Rhys van de Super Furry Animals die in hem geloofde en hem het vertouwen gaf dat hij het kon. ‘Ik had hem een paar jaar geleden ontmoet op de Mercury Awards toen ik heel dronken was’, vertelt Miles. ‘Ik zei toen tegen hem, ooit wil ik eens met je samenwerken. Een jaar later stuurde ik hem mijn demo’s en hij gaf me al vroeg goede feedback. Ik heb heel veel aan die man te danken’. Nu het album uitgebracht is zit Miles stukken beter in z’n vel. ‘Opluchting is een te groot woord, maar ik ben enorm blij dat het zo goed ontvangen wordt. Het duurde zo lang om het goed te krijgen. Ik wilde geen slechte nummers erop dus daardoor nam het veel tijd in beslag. Interviews, foto’s en vooral optredens zijn mijn favoriete dingen om te doen dus het sloopte me wel om daar anderhalf jaar afstand van te moeten doen. Maar als ik terugkijk ben ik toch blij dat er een goed album uit is gekomen.’

Miles Kane

Lees verder..

Meer op File Under over Miles Kane (4)



Channel Zero

(Interview: Rene. Foto's: Tim)

In Nederland is vijftien jaar geleden de hype rondom het Belgische Channel Zero slechts bij de fervente metalfans blijven hangen. Wij Nederlanders keken liever naar de verrichtingen van Pestilence in met name Zuid-Amerika en van het immer brute Gorefest. Haal bijvoorbeeld The Eindhoven Insanity nog maar eens uit je platenkast. Channel Zero kennen we van de bescheiden hit “Black Fuel” dat aansluiting zocht bij de hardere crossovermetal van Biohazard en Bodycount.

Wat wij in Nederland nog steeds niet begrijpen is hoe snel een band zes keer achter elkaar in een uitverkochte Ancienne Belgique te Brussel kan staan, na dertien jaar afwezigheid. Wat is de buzz die wij niet begrijpen en Belgen wel?

Channel Zero

Lees verder..

Meer op File Under over Channel Zero (2)



Junior Eats Alone

(Interview: Jasper)

Uw File Under-verslaggever raakt al snel verdwaald in het spinnenweb van grachten dat Leiden heet. Na een rigoureuze omweg kom ik eindelijk aanwaaien bij de plaatselijke Plato. Hier doet Junior Eats Alone vanavond een instore optreden ter promotie van A Forest Without Trees. Deze plaat is een stuk gearrangeerder dan voorganger Love Will Only Slow Me Down, mede doordat toetsenist Michiel van Poelgeest en gitarist Rob Verbakel zich bij de band hebben gevoegd. De twaalf songs stromen door de naden die alternatieve rock, popmuziek en jazz-fusion van elkaar scheiden.

Als ik binnen kom speelt de band in een semi-akoestische setting, met drummer Bas Ernst op de cajon in plaats van een compleet drumstel. Toch valt het mij op dat Junior Eats Alone zelfs in een meer lo-fi vorm een aardig breed spectrum van geluid genereert. Zanger/gitarist Ron Verton roept een jonge klant tussen de nummers door toe: 'Bij de J!' Junior Eats Alone is vanavond duidelijk in een frivole bui. De bandleden maken volop geintjes, drinken een biertje en laten sommige liedjes over aan hun lot door middel van improvisatiespel en jams.

Lees verder..

Meer op File Under over Junior Eats Alone (3)



Hoquets

(Interview: Nathalie)

Hoquets zijn een ingeweken Amerikaan, Fransman en native Belg die bevriend raakten door hun muzikantenverleden én door elkaar tegen te komen bij concerten in Brussel. Ze bezingen ons zuidelijk buurland met een knipoog op hun eerste album Belgotronics.

Hoquets

Hoquets
Voordat het interview begint bricoleert McCloud Zicmuse (high hoquet, red.) nog even een voicerecorder standaard van een bierviltje. Het is dan ook maar een kleine stap om te vragen naar de zelfgefabriceerde instrumenten. ‘We hebben alle drie al eerder gewerkt met onder andere glas en keukengereedschap als instrument. François heeft zijn kunstprojecten waarbij hij automatische instrumenten gebruikt. Bij mij is het eigenlijk uit pure noodzaak begonnen omdat mijn gitaar gestolen werd en ik muziek wilde blijven maken. Dus ben ik van afgedankt metaal en hout muziekinstrumenten beginnen te fabriceren. Het idee voor het project ontstond eigenlijk met het one-string instrument (Iaen Inaen) dat ik thuis had liggen toen Maxime eens langskwam. Vanuit het niets popmuziek maken, dat zagen we wel zitten. Het experiment sprak ons erg aan.’ Maxime (Lê Hung, basshoquet, red.) vult aan: ‘Hij had er ook blokken hout liggen, waarmee ik ben beginnen te spelen terwijl ik over de “3 régions 3 communautés” zong. Ik had hem namelijk een uitleg meegebracht over hoe de federale Belgische staat in elkaar steekt.’ McCloud: ‘Van daaruit zijn we gaan jammen. Aangezien ik nog niet zo lang in het land woonde, was ik gefascineerd door België en ontstond het idee om te zingen over mijn nieuwe thuisland. Vanaf dat moment zijn we ook serieus begonnen met het bouwen van meer instrumenten om precies de klank te krijgen waar we naar op zoek waren. De percussie-instrumenten hebben we dan meteen maar de naam hoquets gegeven (afgeleid van het middeleeuwse hoquetus, maar ook het Franse woord voor de hik, uitgesproken als OK, red.).

Lees verder..



MaYaN

(Door: Vincent. Foto's: Awarnach)

MaYaN doorbreekt alle hokjes
Uit oude vriendschappen kunnen mooie dingen ontstaan. Dat blijkt maar weer uit Quarterpast, het debuut van Nederlands nieuwe metalsensatie MaYaN. Oprichters van de band zijn niemand minder dan Mark Jansen (Epica en ex-After Forever) en Jack Driessen (ex-After Forever). MaYaN zou zomaar eens een nieuwe standaard kunnen zetten voor het metalgenre. Een uiterst succesvolle samenwerking dus, terwijl de twee mannen elkaar jarenlang niet hadden gesproken. 'We hadden een klein conflictje', glimlacht Jansen.

MaYaN

Dat 'conflictje' stamde al uit de tijd van het debuut van After Forever, Prison Of Desire (2000). 'We zaten in de studio en toen belde zijn vader op: 'Jack komt niet hoor.' 'Hoezo niet?' 'Hij moet naar school. Dus hij komt niet, dan weet je het vast.' Wel godver… Dus wij hebben alle schema's om moeten gooien. En als tegenprestatie hebben we toen wat credits voor hem weggelaten die hij wel verdiend had. Zo ging dat toen, haha!'

Lees verder..

Meer op File Under over MaYaN (2)



Crystal Fighters

(Interview Jasper. Foto's: Storm)

De Crystal Fighters treden vanavond rond middernacht op in het kader van het Walk The Line-festival in Den Haag. Eerst zou mijn interview gaan plaatsvinden in Paard van Troje. Op het laatste moment is de locatie verplaatst naar het hotel waar de band verblijft. De andere kant van de festivalhectiek vindt hier plaats: veel telefonerende tourmanagers en perschefs en hotelpersoneel dat heen en weer rent om de koffers van de vele gasten aan te nemen. Ik zie veel muzikanten in de lobby achter hun laptops, waaronder de drummer van de Canadese band Zeus, eerder vandaag te bewonderen op De Grote Markt. Crystal Fighters-zanger Sebastian is nog druk aan het Skypen, evenals zangeres Ellie Fletcher. Gilbert en Graham, de andere twee kernleden, slepen met hun bagage richting de receptie.

Crystal Fighters

Mede dankzij het optreden op Eurosonic en de hitsingle "Plage” mag Crystal Fighters zich toevoegen aan het lijstje nieuwe muziekhypes van 2011. De infectieuze mix van dance, Baskische folk en pop op het debuutalbum Star Of Love slaat steeds meer aan bij het grote publiek. Met steeds meer hits en pers komt ook een steeds drukker schema kijken: Graham en Sebastian zijn zichtbaar vermoeid na het optreden in Metropool te Hengelo afgelopen nacht. Gilbert is verreweg het meest opgewekt en spraakzaam van het drietal: hij onderbreekt een discussie met de tourmanager om zich vriendelijk aan mij voor te stellen.

Lees verder..

Meer op File Under over Crystal Fighters (6)



Lior

(Interview: Jasper. Foto's: Charlona)

In 2005 brak Lior als independent artiest in thuisland Australië door met het album Autumn Flow. Twee studio-albums en een live-album later heeft de singer-songwriter Down Under inmiddels aardig wat platina schijfjes verzameld. Met het compilatie-album 3-2-1 hoopt hij in Europa dit succes te evenaren. Hier in Nederland valt zijn zoete kampvuurmuziek alvast goed in the smaak: de single "This Old Love" is onlangs opgepikt door 3FM, ruim zes jaar nadat het nummer is geschreven. Na zijn fotoshoot schuift File Under bij Lior aan tafel. Van sterallures is er absoluut geen sprake: Lior is een nuchtere, vriendelijke jongen, eloquent en bijna té politiek correct. Ik spreek onder andere met hem over zijn motivatie achter 3-2-1 en de do’s and don’ts voor aspirant independent songwriters.

Lior

Lees verder..

Meer op File Under over Lior (5)



Slayer

(Interview: Reinier.)

Dertig jaar geleden stond Slayer aan de wieg van wat uitgroeide tot trash metal. In de jaren erop werd samen met de andere Big Four bands - Metallica, Anthrax en Megadeth - metal definitief op de kaart gezet. Tegenwoordig is metal niet meer weg te denken. Volgens drummer Dave Lombardo is dit nog het meest opmerkelijke feit als hij terugkijkt op zijn muzikale verleden. 'Toen ik op m'n vijftiende met drummen begon zeiden m'n ouders dat het nooit wat zou worden met die muziek. Ik moest een baan zoeken, anders zou ik m'n leven verkloten. Later, toen we getekend hadden bij een platenlabel, waren m'n ouders nog steeds bezorgd dat ik m'n toekomst vergooide met metal. Op m'n 25ste trouwde ik en toen waren ze bezorgd hoe het verder moest als ik 30 was. Ze waren er nog steeds van overtuigd dat metal nooit lang zou blijven bestaan. Nu ben ik 46. Volgens mij zal metal nooit verdwijnen.' Dat komt volgens Lombardo omdat metal eerlijke muziek is. 'Mensen weten wat echt is en metal is echte muziek. Metal wordt met hart en ziel gemaakt en dat weten mensen. Het is geen Britney Spears of Justin Bieber ofzo.'

Slayer

Lees verder..

Meer op File Under over Slayer (12)



Miami Horror

(Interview: Arnoud)

'Australische bands spelen meestal pub rock, wij niet'
'We klinken live als een echte rockband, man,' grinnikt Josh Moriarty, de goedlachse en praatgrage gitarist van de Australische elektronische popband Miami Horror. Frontman Benjamin Plant glimlacht flauwtjes: 'We zijn niet een heavy band of zo. Ons album klinkt gelaagd, als een collage. Tijdens een concert moet het ook werken, daarom hebben we een redelijk klassieke samenstelling, met drums, gitaar en keyboard.'

Miami Horror
Vanaf het verschijnen van hun debuutplaat Illumination bij EMI in 2010 toeren de twee samen met de andere bandleden Aaron Shanahan en Daniel Whitechurch onafgebroken over de hele wereld. Zo spelen ze in 2010 en 2011 in Japan, Verenigde Staten, Canada en Brazilie, voordat ze dit voorjaar voor het eerst Europa aandoen. Half mei zijn ze in Nederland voor twee optredens in Paradiso, een eigen optreden en eentje tijdens het London Calling festival. Ik spreek de vieren heren nadat ze de avond ervoor in de kleine zaal speelden. Ze kijken met tevredenheid terug.

Lees verder..

Meer op File Under over Miami Horror (2)



The Jon Spencer Blues Explosion

(Interview: Reinier)

Na een paar jaar van relatieve stilte rondom de band is The Jon Spencer Blues Explosion weer bij elkaar voor een uitgebreide tournee door de VS, Europa en Australië. Aanleiding is de heruitgave van een zestal tot voor kort niet meer te verkrijgen platen, inclusief een berg bonusmateriaal. Maar het gaat ook om de lol van het spelen zelf, vertelt Jon Spencer. "We hebben er veel plezier in en het voelt goed, dat was ook de reden waarom we deze band ooit zijn begonnen. Natuurlijk hebben die re-issues er ook mee te maken, ik wilde ze niet zomaar uitbrengen. We vonden het belangrijk om deze gebeurtenis te markeren met een tour."

The Jon Spencer Blues Explosion

Jon Spencer groeide op in een klein plaatsje in New Hampshire, ver weg van alles dat ook maar iets leek op een underground of alternatieve muziekcultuur. Tijdens zijn middelbare school speelde Spencer banjo in de schoolband, maar interesse in rock had hij niet, vertelt hij. "Rock was volstrekt oninteressant. De muziek die ik hoorde was Aerosmith en Led Zeppelin of die softrock, zoals van America. Weet je, er was zoveel slechte jaren zeventig rock. Het was ook onderdeel van de populaire cultuur. Op TV werd die muziek gebruikt in reclames of in tekenfilmseries als Scooby Doo. Dat waren de dingen waar ik naar keek. Maar het was zo enorm eenvormig. Als ik dat hoorde dacht ik "oh ja, dit is dus rock 'n' roll." Daar hield ik niet van, het was verschrikkelijk. Pas toen ik een jaar of 18 was wilde ik muzikant worden, ik voelde ineens die enorme aantrekkingskracht van muziek en ik wilde met niets anders meer bezig zijn."

Lees verder..

Meer op File Under over The Jon Spencer Blues Explosion (6)



Kyuss Lives!

(Interview: Reinier.)

Onder de naam Kyuss Lives! is de oerbron van talloze stoner bands voor het eerst in vijftien jaar op tournee. Zij het zonder Queens of the Stone Age frontman en mede-oprichter van Kyuss Josh Homme. Over een reünie is Homme altijd uitgesproken negatief geweest, maar dat weerhield zanger John Garcia er niet van de andere bandleden van het eerste uur te polsen of zij er wel iets voor voelden. Zowel bassist Nick Oliveri en drummer Brant Bjork hadden er wel oren naar om weer op pad te gaan als Kyuss. Als vervanger van Homme is gekozen voor de Belgische gitarist Bruno Fevery van Arsenal, die onlangs ook meespeelde tijdens Garcia Plays Kyuss tour van John Garcia.

Brant Bjork

Kyuss werd eind jaren '80 opgericht in het ingeslapen woestijnstadje Palm Desert opgericht door vier highschool jongens met een voorliefde voor punkrock. Veel was er in de Californische woestijn niet te doen, behalve in een bandje spelen en "generator parties" bezoeken. Deze feesten waren al in de jaren zestig ontstaan, vertelt Brant Bjork voorafgaand aan de show in Paradiso. "Generator parties" dankten hun naam aan de generatoren waarmee midden in de woestijn stroom werd opgewekt voor de apparatuur van de bands. Meer was er niet nodig voor een geslaagd feest.

Lees verder..

Meer op File Under over Kyuss (5)



Destroyer

(Interview & Foto's: Reinier)

Daniel Bejar is zo’n vijftien jaar actief in de muziek en zijn naam duikt op in de credits van een indrukwekkende lijst cd’s. Onder de naam Destroyer nam hij in deze periode maar liefst negen cd’s op. Daarnaast bracht hij albums uit met The New Pornographers en met zijn vrienden Spencer Krug van Sunset Rubdown en Carey Mercer van Frog Eyes. Toch blijft hij heel bescheiden over zijn kunnen. Als we het over films en muziek in films hebben, vraag ik hem of hij er ooit aan heeft gedacht om filmmuziek te schrijven. Bejar antwoord hij dat hij daar niet goed genoeg voor is. "Ik ben geen componist en ook geen goede muzikant. Ik ben meer iemand die goed is in het bij elkaar brengen van ideeën en muzikanten om die ideeën uit te werken. Ik ben dan ook afhankelijk van de mensen met wie ik samenwerk. De input van de andere muzikanten is van essentieel belang."

Destroyer

Hoewel hij zichzelf geen goede muzikant vindt, heeft hem dat er niet van weerhouden zich met grootse plannen op de muziek te storten. Toen Bejar begon als muzikant maken zag hij het als zijn plicht om rock muziek te verbeteren door invloeden uit andere kunstdisciplines als literatuur en film in z’n liedjes te verwerken. "Ik vond rockmuziek zoals die was niet bevredigend en ik vond dat het mijn doel was om daar iets aan te veranderen. Maar ik heb gefaald," vertelt Bejar lachend. "Je hebt een mooie uitdrukking die hier van toepassing is: een verloren zaak. Dat was dit plan ook. Het was bij voorbaat al gedoemd te mislukken, maar het hele idee stond me gewoon aan."

Lees verder..

Meer op File Under over Destroyer (8)



Manic Street Preachers

(Interview: Reinier. Foto's: Reinier & Jorg)

In 2008 nam de Manic Street Preachers het emotioneel zwaar beladen Journal For Plague Lovers op. Toen gitarist Richey Edwards in 1995 verdween, liet hij een boekje met songteksten en schetsen achter. Na jarenlang hier niets mee te hebben gedaan, vonden de drie overgebleven bandleden dat de tijd rijp was om op basis van deze teksten een plaat op te nemen. Bassist Nicky Wire vertelt dat de opnames zelf niet zo moeilijk waren, maar de tour die erop volgde des te zwaarder was. 'In de zes weken dat we aan Journal for Plague Lovers hebben gewerkt voelde het alsof we weer met z’n vieren waren. Het voelde alsof het 1994 was en niet 2008. Maar het was een hele moeilijke plaat om mee te touren, dat was een stuk droeviger.'

Manic Street Preachers

Ondanks de zwaarbeladen tour had de band bij thuiskomst meer dan genoeg energie om vrijwel direct aan Postcards From A Young Man te beginnen en dat is ook te horen op de plaat. De Manics trekken de registers flink open met grootse refreinen, wervelende strijkarrangementen en vlammende gitaarsolo’s. Daarnaast wordt de band bijgestaan door een lokaal zangkoor en gastmuzikanten als Ian McCulloch, Duff McKagan en John Cale. Een heel verschil met de vorige cd, beaamt Wire. 'Postcards From a Young Man voelt veel meer als de natuurlijke opvolger van Send Away The Tigers. Het klinkt fris en veel opgewekter, terwijl Journal for Plague Lovers te vergelijken is met ijskoude duisternis.'

Lees verder..

Meer op File Under over Manic Street Preachers (5)



Warpaint

(Interview: Blink)

De meningen waren vrijwel unaniem positief: Warpaint was het absolute hoogtepunt op de laatste editie van London Calling in Paradiso in 2010. Dat de vier dames uit Los Angeles er goed uitzien helpt natuurlijk, maar ook muzikaal was het allemaal dik in orde. Waarschijnlijk de reden dat ze dit jaar op de grotere Europese festivals te zien zijn, waaronder Lowlands.

Warpaint

Lees verder..

Meer op File Under over Warpaint (9)



The Naked And Famous

(Interview: Jasper. Foto's Time)

Het Nieuw-Zeelandse The Naked And Famous (TNAF) is voor het eerst in Nederland. Momenteel wordt de single "Young Blood" veelvuldig gedraaid op zowel de alternatieve als de commerciële radiozenders. Dat het succes van de band rondom zangeres/toetsenist Alisa Xayalith en zanger/gitarist Thom Powers zich momenteel in een stroomversnelling bevindt, was gisteravond al evident. Eerst zou het debuutoptreden van TNAF in Nederland plaatsvinden in Tivoli De Helling. Dit concert moest door de uit de hand lopende animo uiteindelijk worden verhuisd naar het ruimere Tivoli Oude Gracht.

The Naked And Famous

Vandaag treedt TNAF op tijdens het 40-jarige jubileumfeest van OOR in Paradiso. File Under is echter ook van de partij, in het bijzonder om bassist David Beadle en electrowizard Aaron Short te spreken. In de kelder, dat vanavond het domein wordt van DJ Tom Barman, wordt er slap geouwehoerd over eighties metal, videogames en natuurlijk het debuutalbum Passive Me, Aggressive You.

Lees verder..

Meer op File Under over The Naked And Famous (3)



Stranded Horse

(Interview Nathalie.)

Yann Tambour is (vooral) in Frankrijk gekend voor zijn andere groep Encre, die hij vijf jaar geleden in de ijskast stopte. In 2007 ging hij verder als Thee, Stranded Horse, inmiddels is dat ingekort tot Stranded Horse. Omdat hij het allemaal wat simpeler en recht door zee wenste, zo laat hij in dit telefonisch interview weten. Dat is eigenlijk ook al één van de redenen geweest waarom hij begonnen is met Thee, Stranded Horse. ‘Ik verhuisde van Parijs terug naar mijn geboortestreek Normandië, waar ik een huis dichtbij de zee huurde en dat betekende ook dat ik de mensen waarmee ik werkte achterliet (Encre was een solo-project maar live een full band). Een paar jaar daarvoor had ik bovendien de kora ontdekt en wilde ik meer met dat instrument gaan werken. Al heb ik met Encre wel nog Encre a Kora opgenomen, wat meer samples en gelaagde kora stukken waren dan echte songs.’

Stranded Horse

Lees verder..



Low

(Interview: Jasper.)

Fans van Low kunnen weer glimlachen. De band rondom het echtpaar Alan Sparhawk en Mimi Parker brengt op 12 April ,C'mon uit via Sub Pop. Het negende album van Low, een band die door muziekpers wordt beschreven als een van de pioniers van de 'slowcore'. Het is een term die Alan de afgelopen jaren heeft verworpen. Een kleine week na een integrale albumpresentatie op SXSW zit hij op het zonnige terras van Café De Pont een serie interviews te geven.

Een lachende Alan Sparhawk. Donders!

Het praatje vooraf wordt meerdere keren onderbroken. 'Niet bewegen', zegt Alan. Hij plukt een mug weg die op mijn hoofd is geland. De La Chouffe die per misverstand aan hem wordt bediend weigert hij vriendelijk. Als aanhanger van 'De kerk van Jezus Christus van de Heiligen der laatste dagen' (oftewel de Mormonen) is Sparhawk niet het prototype rockster: hij drinkt niet, rookt niet en hij sport regelmatig. Ook zijn meest heldere herinneringen aan Amsterdam zijn bescheiden te noemen. Alan: 'Ik ben hier vaak geweest. Ik heb vooral veel hardgelopen hier...meestal in de regen.'

Lees verder..

Meer op File Under over Low (14)



Dan Sartain

(Interview: Arnoud.)

'Rockabilly-fans zijn een stelletje snobs'
Dan Sartain ziet eruit als de James Dean van de punk rock. Of het gemene broertje van Johnny Depp uit de film Cry Baby van John Waters. In werkelijkheid is hij echter een stuk toegankelijker. Ik spreek de rocker uit Alabama, Verenigde Staten, voorafgaand aan zijn concert in de Exit in Rotterdam begin mei, over onder andere zijn nieuwe plaat Legacy of Hospitality, rockabilly en het afwassen van borden in pizza-restaurants.

Dan Sartain

Je nieuwe album Legacy of Hospitality is een verzameling liedjes van 1999 tot 2009. Waarom breng je dit nu uit?
'Fans hebben me erom gevraagd, dus ik dacht, waarom niet? Sommige nummers zijn maar in heel beperkte uitgave uitgebracht, bijvoorbeeld maar honderd exemplaren. En andere nummers zijn zelfs nog nooit uitgebracht.'

Hoe zou je je eigen muziek omschrijven?
'Het verandert eigenlijk constant. Mijn nieuwste muziek kun je denk ik het beste vergelijken met de Ramones. Welke ontwikkeling er in mijn muziek zit? Mijn muziek is eigenlijk steeds eenvoudiger geworden. Vroeger maakte ik nummers met complexe structuren, die klonken alsof ik eenzaam en depressief was. Nu zit er nog wel agressie in mijn nummers, maar is het ook meer 'upbeat'. Ik ben ook maar gewoon een normale jongen, die van punk rock houdt en iets vrolijkers wilde doen.'

Lees verder..

Meer op File Under over Dan Sartain (4)



Okkervil River

(Interview: Gr.R.)

Het is een van de eerste mooie dagen in de lente en de zon begint Amsterdam op te warmen. Het voorstel om interview buiten te doen, in de binnentuin van het hotel neemt Will Sheff dan ook met beide handen aan. Hij neemt wel een kop thee, met honing. Dit is vooral om zijn keel te smeren en zijn stem te sparen. Een dikke week van interviews, door Europa, aangevuld met wat persoptredens, lijkt zijn tol te gaan eisen. Zozeer zelfs dat Will vraagt of bandlid Pat Pestorius een van de interviews over kan nemen. Al grappend, 'Als hij mijn bril opzet zien ze toch het verschil niet,. En met de volle baard, die beide bandleden hebben, is het verschil ook niet zo groot.  Will: 'Ik zing nogal geforceerd, dus ik moet gewoon uitkijken met mijn stem. En dan is zelfs een uurtje of zes praten ten behoeve van de interviews inspannend, vooral als je ’s avonds nog moet optreden (Okkervil River speelt een korte set op het feestje van 40 jaar Oor (Gr.R.)).

Okkervil River

Lees verder..

Meer op File Under over Okkervil River (14)



The Crookes

(Interview: Marleen.)

Voor de Vera in Groningen zitten vier nette jongens in pantalons en blouses op de stoep te wachten. Beleefd als ze zijn, durven ze niet op de bel te drukken om aan te geven dat ze aanwezig zijn. Gelukkig zijn File Under-journalisten niet zo bang aangelegd en de deuren gaan open. Binnen komt de historie tot leven als backstage de posters uit het verleden geen stukje muur vrij laten. De jonge Britten kijken amper naar de posters van wereldsterren, maar ploffen meteen op de comfortabele banken.

The Crookes

The Crookes hebben al sinds de zomerfestivals van 2010 menig hart van bezoekers in Nederland gestolen. De rock-'n-roll songs van de jonge, beleefde Britten zijn geliefd bij jong en oud. Afgelopen januari tijdens Eurosonic scoorden ze met succesvolle optredens. Ze kennen Groningen dus al een beetje. Alleen niet met deze heerlijke warmte. De ijzige kou van januari is ze altijd bijgebleven en ze verbazen zich over de hete zon. Nu zitten ze liever voor het open raam. 'Willen jullie nog wat thee?', vraagt de vrouwelijke manager, een overbodige vraag aan deze Engelse heren.

Lees verder..

Meer op File Under over The Crookes (10)



Dark Dark Dark

(Interview: Nathalie)

Als je als band absoluut niet gevonden wil worden op het internet, dan kies je een bandnaam als Dark Dark Dark. En wie nu verwacht dat het kwintet duistere tonen op je loslaat moeten we ook teleurstellen. De groep uit Minneapolis stort namelijk een allegaartje uit decennia muziek over je heen door middel van onder andere een accordeon, klarinet, cello, banjo, trompet, piano en we zagen zelfs allerlei belletjes bespeeld worden door de drummer.

Dark Dark Dark

Nadat er nog snel wat Franse kaas en stokbrood naar binnen gewerkt wordt door Nona Marie Invie en Marshall LaCount, met als excuus dat ze er een zes uren durende rit vanuit Nantes erop hebben zitten, kan het interview beginnen.

Lees verder..

Meer op File Under over Dark Dark Dark (4)



Wild Beasts

(Interview: Blink)

Hayden Thorpe heet de man met het hoge stemgeluid dat grotendeels het geluid van Wild Beasts bepaalt. Ik spreek Thorpe en met medevocalist en gitarist Ben Little tussen de boeken in het bibliotheekje van het Amsterdamse Lloyd Hotel. Een passende omgeving, zeker als blijkt dat de nieuwe single gebaseerd is op een eeuwenoud boek.

Wild Beasts

Lees verder..

Meer op File Under over Wild Beasts (12)



Josh T. Pearson

(Interview: Jasper. Foto's: Storm)

Schaduwen lijken uit het niets de gedaante aan te nemen van een lange tengere man met imposante baardgroei. Josh T. Pearson stapt vanuit de backstageruimte de theaterzaal van de Gouvernestraat binnen. Hij lijkt er zich nimmer van bewust dat hij vanavond op Motel Mozaïque 2011 speelt. Met zachte binnensmondse intonatie (zonder microfoon waarschijnlijk compleet onverstaanbaar) spreekt hij. 'Is dit een muziekfestival of zo? Hebben jullie het naar je zin hier?' Her en der in de zaal hoor je schuchter yes-geroep. Josh: 'Na dit optreden niet meer hoor', waarna gegrinnik hoorbaar is vanuit het publiek. Pearson richt zijn aandacht op de fotograaf, die aarzelend aan de zijkant staat. 'Kom maar dichterbij hoor. Ik bijt niet.' Als een soort zelfpersiflage poseert hij enkele malen voor de camera. Eentje lijkt wel een knipoog naar Johnny Cash: voorover leunend met de gitaar diagonaal omhoog. Bij de laatste pose bedekt hij zijn behaarde tronie met zijn hand, alsof hij in huilen uitbarst:

'This one's pretty good...'

Nog meer lachsalvo's. Pearson poetst zijn vervaarlijke imago eventjes weg. Horrorverhalen dat hij toeschouwers zou bedreigen met messen lijken slechts geruchten, die wellicht door de man zelf de wereld in zijn geholpen. Plotseling zuigt het wonderschone reverb-geluid van Pearsons gitaar de ruimte in een vacuüm van stilte. Toch kan de 37-jarige Texaan het niet laten om nog een grap te maken. 'Willen jullie sad...', terwijl hij de capodastro-klem op zijn gitaar iets naar links schuift '...of SUPERsad?'

Josh T. Pearson

Lees verder..

Meer op File Under over Josh T. Pearson (4)



Glasvegas

(Interview: Blink. Foto's: Storm)

Het gebeurt me niet vaak dat ik aan het eind van een interview wordt omhelsd door de geïnterviewde. Zeker niet door een kleine Schot met zonnebril. Zanger James Allen van Glasvegas is zo blij dat ik de uitschakeling van de Glasgow Rangers door PSV in de Europa League ter sprake breng dat hij spontaan om mijn nek komt hangen. Allen zelf is namelijk groot Celtic-fan terwijl bassist Paul en gitarist Rab tot het Rangers-kamp behoren. De twee heren kijken ietwat beteuterd toe.

Glasvegas

Lees verder..

Meer op File Under over Glasvegas (3)



Evergrey

(Interview: Vincent.)

'Misschien waren we tot nu toe slimmer dan goed voor ons was', concludeert Evergrey-frontman Tom Englund. Hij probeert te verklaren waarom het nieuwe album Glorious Collision over het algemeen als melodieuzer wordt ervaren. 'Voorheen verstopten we de melodie achter zware gitaren. Die gitaren vonden we het belangrijkst. Nu zien we dat het lied op zichzelf het belangrijkste is. En dus geven we andere instrumenten de kans om op de voorgrond te treden.'

Evergrey

Dat inzicht komt voort uit het feit dat Englund zelf en toetsenist Rikard Zander de nummers dit keer met zijn tweeën hebben geschreven. 'Verder was er namelijk niemand', lacht Englund. Een jaar geleden stapten bijna alle overige bandleden op.

Lees verder..

Meer op File Under over Evergrey (5)



Face Tomorrow

(Interview: Danny)

Als ik rond 18.00 Rotown binnenloop zitten de heren van Face Tomorrow nog te eten. De heren presenteren vanavond voor een uitverkochte zaal met thuispubliek hun nieuwe album Face Tomorrow. Het schema loopt iets uit maar als ik dan uiteindelijk met Jelle Schrooten (zang) en Tijs Hop (basgitaar) in gesprek ga, is er gelukkig weinig te merken van enige druk. Ze zijn superenthousiast voor het komende optreden en over het feit dat ze een nieuw album uit hebben. Maar het gesprek kan niet beginnen zonder de onvermijdelijke vraag aan Jelle te stellen.

Face Tomorrow. Waar blijft die nieuwe cd eigenlijk?

Wat bezielde je?
Jelle: Ja wat bezielde de band? Het was meer van 'Verdomme stoppen ze ermee'. We hebben zware gesprekken gehad en daar kwamen we niet zo vrolijk uit. En toen hoorde ik dat ze nog een zanger zochten bij een andere band. En toen had ik dus de keuze van stel dat de band stopt, dan moet ik weer andere jongens zoeken om een nieuw bandje te gaan beginnen. Ik nam me voor om gewoon mee te doen, ik ga kijken wat het is en dan weten in ieder geval al meer mensen dat ik een band aan het zoeken ben. Maar toen kwam Face Tomorrow al weer heel snel bij elkaar en toen moest ik nog op tv acteren dat ik met Di-rect verder ging voor het programma.

Lees verder..

Meer op File Under over Face Tomorrow (14)



Blackfield - Aviv Geffen

(Interview: Jasper.)

Aviv Geffen is in het land om de nieuwste plaat van Blackfield, Welcome To My DNA te promoten. Blackfield is het volgroeide breinkind van Geffen en Steven Wilson, die menig progrock-liefhebber kent als frontman en producer van de Britse band Porcupine Tree. Geffen is nog nauwelijks ingecheckt in het Dylan Hotel of de muziekpers wacht hem op in de lounge. Deze promo-tour biedt de kleine Israëliër weinig tijd om op adem te komen en uitgebreid te genieten van de steden die hij bezoekt. Hier in Amsterdam heeft hij de luxe nog relatief anoniem te blijven.

Blackfield - Aviv Geffen

In zijn thuisland is Geffen namelijk een controversiële shockrocker en fanatiek pleidooier tegen de bezetting van Palestina. Met zijn androgyne imago provoceert hij al jaren het conservatieve establishment in zijn thuisland en claimt hij vooral bij de jongere generatie een trouw legioen aan fans. Voor mij staat echter een schuchter, tenger mannetje die nog steeds in gebroken Engels spreekt.

Lees verder..

Meer op File Under over Blackfield (6)



The Twilight Singers - Greg Dulli

(Interview:Blink)

Het blijft bijzonder om een artiest te interviewen die je je hele leven al enorm bewondert en waarvan je de meeste songteksten luidkeels kunt meeblèren. Ik had de eer om op een maandagochtend Greg Dulli te bellen in zijn woonplaats New Orleans. Dulli was ooit voorman van The Afghan Whigs, is bekend door zijn project met Mark Lanegan (The Gutter Twins), maar is ook al meer dan tien jaar actief met zijn band The Twilight Singers.

The Twilight Singers. Op dreef!

In maart verscheen hun vijfde album, Dynamite Steps. Opnieuw komt er een aantal oude bekenden van Dulli voorbij op het album, waaronder Joseph Arthur en Mark Lanegan, maar ook zijn nieuwe geluiden te vinden, zoals de stem van Ani DiFranco op "Blackbird And The Fox" en de gitaar van The Verve's Nick McCabe op "Be Invited". Telefonisch licht Dulli het een en ander toe.

Lees verder..

Meer op File Under over The Twilight Singers (7)



Buffalo Tom

(Interview: Blink. Foto's: Storm)

'Vergeet je oordopjes niet vanavond!' roept een vaderlijk bezorgde Buffalo Tom-bassist Chris Colbourn mij toe, enkele uren voor het optreden van de band in de Melkweg. Het is typerend voor de band, die al vijfentwintig jaar bekend staat als degelijk, integer en vooral bijzonder sympathiek. Ook zanger Bill Janovitz is de vriendelijkheid zelve, als hij tussen soundcheck en optreden door ondanks zijn kapotgeschreeuwde stem nog even de tijd neemt voor een gesprek met File Under.

Buffalo Tom

Lees verder..

Meer op File Under over Buffalo Tom (9)



Paul Cook & The Chronicles

(Interview: Nathalie.)

Wie naar Londen gaat voor concerten gaat meestal naar zalen als Koko, Scala of het -inmiddels afgebroken- Astoria waar het meest gehypte bandje van de dag de tent afbreekt. Niet wetende dat er ook alternatieve circuits zijn zoals bijvoorbeeld de akoestische scene, waaruit bands als Mumford and Sons, Noah and The Whale en James Yuill voortkomen. Eén van de podia die hierin een grote rol speelt is de als huiskamer ingerichte Electric Acoustic Club, gelegen onder een veelbezochte pub, waar je hangend op de bank misschien wel een act bewondert die over een paar jaar de bovengenoemde zalen plat speelt. Het is hier dat ik de dag ervoor Paul Cook & The Chronicles zag spelen.

Paul Cook & The Chronicles

Als ik hem vandaag in weer een andere pub spreek komen die Chronicles als eerste aan bod, want waar was de rest van de band nu de vorige avond? Paul Cook (overigens niet te verwarren met de drummer van The Sex Pistols) legt uit dat hij zowel met, als zonder band als Paul Cook & The Chronicles door het leven gaat. 'Er zit een dubbele betekenis achter, de band zou potentieel The Chronicles kunnen zijn, maar het kan ook evengoed over de verhalen achter de songs gaan. Het geeft mij in ieder geval de vrijheid om zowel solo als met band als Paul Cook & The Chronicles op te treden. Ik denk dat als er een album uitkomt dat het dan ook mix van beiden gaat worden. De andere betekenis van het woord staat voor de verhalen die ik de afgelopen jaren heb verzameld van mensen om mij heen die de uiteindelijke songs zijn geworden, zoals flarden van gesprekken in de metro of e-mails.' Cook legt uit: 'Singer-songwriters hebben namelijk wel eens de neiging om erg getormenteerd over te komen, het gaat dan vaak alleen maar over hun eigen crappy liefdesleven. Ik probeer dat enigszins te voorkomen door niet alleen over mijzelf te schrijven.' Al voegt hij er lachend aan toe dat het er uiteindelijk toch wel inkruipt.

Lees verder..



The Kills

(Interview: Maartje. Foto's: Tim )

Elf jaar geleden hoorde Alison Mosshart Jamie Hince gitaarspelen in de hotelkamer boven die van haar en besloot kennis met hem te gaan maken. Vervolgens stuurden de Amerikaanse en de Engelsman maandenlang tapes via de post over de Atlantische Oceaan, waarna Mosshart besloot naar Londen te verhuizen. The Kills waren geboren. Op de vierde van de vierde komt het vierde album Blood Pressures uit. Mosshart maakte ondertussen uitstapjes als backing op verschillende succesvolle platen en richtte samen met Jack White The Dead Weather op, Hince trok Kate Moss uit de goot en probeert verder vooral op de achtergrond te blijven. Woensdag 30 maart staat het duo in een al tijden uitverkochte Melkweg. Half februari had het label een persdag georganiseerd in een dan zonnig Amsterdam, waarop ik de tijd kreeg voor een praatje met zangeres Alison.

Jamie Hince

De eerste paar jaren van hun bestaan gaf The Kills praktisch geen interviews. Tegenwoordig vindt Mosshart het niet zo vervelend meer om te doen. 'Het scheelt dat we nu daadwerkelijk gesprekken hebben met mensen die onze muziek kennen, die alle basisinformatie al opgezocht hebben. Als we een paar jaar geleden met iemand moesten praten van ons label, dan wist die persoon vaak niet eens wat we deden. In zo’n gesprek heb ik geen zin.' Ze ziet er zelf bovendien een stuk minder furieus uit dan pakweg vijf jaar geleden. Toen werd tijdens elk concert nog een pakje sigaretten weggepaft op het podium. Nu heeft ze in plaats van rookwaar, een nagelvijl in haar handen.

Lees verder..

Meer op File Under over The Kills (8)



Alela Diane

(Interview: Jasper. Foto's: Dennis)

Haar verschijning is tegenwoordig niet meer dat van een plattelandsmeisje dat letterlijk uit de jaren '50 lijkt te zijn weggelopen. Tegenover mij zit een strak geklede, volwassen vrouw met felrode lippenstift zorgvuldig te genieten van een warme kop muntthee. Als nieuwste aanwinst van Rough Trade Records heeft Alela Diane Bevitori veel om aan te wennen tegenwoordig. Zo is de 27-jarige singer-songwriter vorig jaar in het huwelijksbootje gestapt en deelt ze met haar nieuwste plaat de spotlight met haar vers omgedoopte achtergrondband Wild Divine. Alela Diane & Wild Divine komt uit op 4 april en een kleine maand later speelt ze in Paradiso, geflankeerd door haar kersverse echtgenoot Tom Bevitori en vader Tom Menig.

Alela Diane

Liefhebbers van het introverte The Pirates Gospel en de succesvolle opvolger To Be Still zullen evenzeer moeten acclimatiseren. De gitaartokkelfolk waarmee Alela doorbrak heeft op de nieuwe cd verder plaatsgemaakt voor een meer bandgeoriënteerd americana-geluid. Alela: 'Het zal in het begin ongetwijfeld een schok zijn, want ik denk niet dat deze plaat voldoet aan wat mensen van me hadden verwacht. Maar tot dusver hoor ik positieve reacties.'

Lees verder..

Meer op File Under over Alela Diane (9)



T.S.O.L.

(Interview: Vonx )

Het is een terugkerend gegeven in de populaire muziek: de ware trendsetters en pioniers worden zelden miljonair en de trendvolgers maken mooie sier. Bands als The Offspring en Green Day haalden de mosterd bij T.S.O.L. (voluit True Sounds of Liberty) en hun scènegenoten die de Amerikaanse punkscene begin jaren tachtig vorm gaven. En terwijl Green Days American Idiot: The Musical haar première beleeft, toeren deze mannen langs diverse kleine zaaltjes in West Europa. Van de oorspronkelijke T.S.O.L.-bezetting is alleen drummer Todd Barnes er niet meer bij. Hij overleed in 1999 na een turbulent leven vol drugs en drank. Zanger Jack Grisham, bassist Mike Roche en gitarist Ron Emory zijn al jaren clean, hebben het geloof gevonden maar rocken nog steeds alsof het 1981 is.

T.S.O.L.

T.S.O.L., afkomstig uit Huntington Beach (de voorstad van Los Angeles waar de surfcultuur werd geboren) is een band met een meer dan kleurrijke geschiedenis. Hun eerste EP's waren een blauwdruk voor de vele, vele hardcorebandjes die hen volgden, maar met albums als Dance With Me en Beneath the Shadows ontwikkelden ze zich tot de Amerikaanse neefjes van The Damned. Toen Jack medio jaren tachtig werd vervangen door Joe Wood ontwikkelde T.S.O.L. op albums als Change Today en Revenge een bluesy punkrock variant die zelfs naar hardrock neigde. Na een tussenstap van de heren Grisham en Emory in de geweldige band Joykiller hebben de oorspronkelijke leden zich aan het eind van de jaren negentig weer herenigd om met T.S.O.L. op gezette tijden langs podia te stormen.

File Under praat even bij met Jack Grisham, de charismatische frontman van deze legendarische band, na een keihard en retestrak optreden in de kelder van het Eindhovense Dynamo.

Lees verder..



Pagina  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  10  |  11