Blitzen Trapper
Part 1
'Laat me even kijken...' is het antwoord van Blitzen Trapper-voorman Eric Earley op mijn vraag of dit een goed moment is voor het interview. De band is te laat binnen, alle bandleden banjeren ergens door het gebouw en er moet nog gesoundcheckt worden. En hoezeer ik - ook na zovele jaren nog - geniet van de foto's op de diverse walls of fame die Vera rijk is; als Earley na tien minuten nog niet terug is ga ik toch eens even poolshoogte nemen. Uiteindelijk vind ik hem in zijn eentje op het podium, met een gitaar om zijn nek, terwijl hij in zichzelf gekeerd de geluiden die uit zijn gitaar komen bijstelt met de diverse knoppen op gitaar, versterker en pedalen. 'Yeah, well... Ik dacht... Just checking my guitar...'
Marble Sounds
Anderhalf jaar geleden bracht Pieter Van Dessel de EP A Painting Or A Spill uit. Daarna bleef het lang stil wat betreft het project Marble Sounds, tot ineens "A New Breeze" ons liet weten dat er nieuws op komst was. Van Dessel heeft in de tussentijd een band (met leden uit Soon en Isbells) om zich heen verzameld en hun eerste full album Nice Is Good -een zin uit de film Eternal Sunshine Of The Spotless Mind- kwam afgelopen maand uit.
Wanneer ik de man en medebandlid Christophe Vandewoude (broer van Isbells-voorman Gaetan Vandewoude) spreek zijn ze juist bezig met het aansluiten van de apparatuur voor een semi-akoestische instore in de net geopende nieuwe Brusselse Fnac.
Spoon
Britt Daniel is opvallend onopvallend. Als ik vlak voor het interview Britt Daniel toevallig voor Paradiso voorbij zie lopen, zijn de grote oorwarmers die hij draagt het meest opvallende aan hem. Het is niet aan hem af te zien dat hij de frontman is van een succesvolle indieband. In het gesprek een half uurtje later komt Daniel bij vlagen zelfs verlegen over, iets wat je eerder verwacht bij een beginnende band die nog niet gewend is aan de aandacht.
Maar Spoon is allesbehalve een beginnend bandje. Al zeventien jaar timmert de Texaanse band aan de weg. En niet onverdienstelijk. In de VS is de band met het verschijnen van hun platen steeds een beetje gegroeid, om uiteindelijk in 2007 met hun zesde album Ga Ga Ga Ga Ga door het grote publiek te worden opgepikt. Ook in Europa betekende deze plaat een doorbraak voor de band, maar zo groot als in de VS is Spoon vooralsnog niet.
Lees verder..The Handshake Affair
The Handshake Affair komt uit Dessau, Duitsland, en maakt verpletterende screamo/hardcore. Zanger Eric Cipowics en gitarist Philipp Kretzschmar kennen elkaar nog van school en zijn alweer vijftien jaar bevriend, terwijl drummer Rico Opitz ze eigenlijk pas echt aan het werk heeft gezet. ‘We hoorden een aantal jaar geleden dat hij een band aan het vormen was en we hebben ons simpelweg aangeboden. Sinds april 2009 is daar ook Sebastian Schutze [bassist, red.] aan toegevoegd. Hij was het missende stukje in onze puzzel zeg maar’, grapt Eric.
De bandleden zouden graag nog eens Vans Warped Tour willen doen in Amerika, maar hebben reeds een dergelijk festival aangedaan in hun thuisland. ‘Ons grootste optreden is alweer even terug, dat was in 2008 met de Taste Of Chaos-tour. We stonden te spelen voor 3.000 mensen en het was gewoonweg ongelofelijk. Het was zeker de beste ervaring die we ooit hebben gehad als band.’ Het viertal stond meerdere keren op Taste Of Chaos met een Rise Against en The Used, maar ze deden ook een tour door Europa met Intohimo. Ze verleggen dagelijks hun grenzen.
Lees verder..Di-rect
Soms zegt een foto meer dan in je woorden kan uitbrengen. Wie herinnert zich nog de niet zo blije gezichten van de overgebleven leden van Di-rect tijdens hun persconferentie vorig jaar. Tim had net aangekondigd dat hij de band ging verlaten en de toekomst van de band hing aan een zijden draadje. Nu een jaar later is het tij gekeerd en lijkt het erop dat het vertrek van Tim misschien wel het beste is wat de band is overkomen. Via een televisieprogramma werd zanger Marcel aangetrokken en is er een nieuw album op komst. Met een heel ander geluid. Tijd voor File Under om dus een jaar later over het nieuwe album te gaan praten met de jongens in hun eigen studio.
Fixkes
Zo'n vijf jaar bestaan ze nu. Even zag het ernaar uit dat Fixkes dat lustrum niet zouden halen. Ondanks -of misschien wel dankzij- hun Belgische megasucces 'Kvraagetaan'. Maar voorman Sam Valkenborgh is naar eigen zeggen een 'koppigaard' en laat zich door negatieve kritiek niet zo snel uit het veld slaan. En zo is er, onder de titel Superheld, inmiddels een tweede Fixkes-album. "Mensen zijn zo hard gefixeerd op succes. Ik niet."
'De twijfel is er nog altijd', bekent Sam Valkenborgh op de dag dat hij met zijn band het nieuwe album Superheld voorstelt in de Amsterdamse Paradiso. 'Is er nog plaats voor Fixkes? Heb ik nog wel iets te vertellen? Maar het plezier is alleen maar groter geworden, dus goesting genoeg. Als groep zijn we ondertussen ook een paar jaar verder. Dan merk je dat het op het podium beter begint te lopen, dat we meer op elkaar ingespeeld raken en dat we ook individueel beter worden. Op dit moment heb ik dus veel minder twijfel dan twee jaar geleden.'
Lees verder..Kate Nash
Ik heb een afspraakje met Kate Nash. We hebben op een zonnige woensdagmiddag afgesproken in Amsterdam bij Restaurant Pancakes in De 9 Straatjes. Romantisch toch? We hebben hier afgesproken vanwege een vervelend souvenirtje. Ze heeft namelijk een koeienmelk-allergie, ergens opgelopen tijdens het touren waarschijnlijk, en juist in dit restaurant serveren ze aangepaste pannenkoeken. Helaas ben ik niet de enige die een afspraakje heeft met de 22-jarige zangeres: wanneer ik mag aanschuiven, pakt ze eerst even haar inhalator. Is ze nu al allergisch voor me? Nee, het blijkt dat de zangeres astma heeft en soms even een inhalator moet gebruiken. De Britse schoonheid zou de jaarlijkse troonrede kunnen voorlezen en ik zou nog geïnteresseerd luisteren. Wat een prachtig en schattig accent heeft ze toch.
Ellie Goulding
'Healthfood is natuurlijk niet echt rock 'n' roll, maar ja, dat ben ik zelf ook niet.'
Net op het moment dat ik tijdens Eurosonic het NH hotel in Groningen binnenliep, kreeg ik een telefoontje van de PR-dame van Universal: Ellie Goulding voelde zich niet lekker en men was genoodzaakt een aantal interviews te schrappen. Enigszins teleurgesteld besloot ik een biertje te nuttigen. Toen ik vanaf mijn plek in de foyer van het hotel Ellie zag binnenkomen, oogde ze inderdaad vermoeid en bleekjes. Gelukkig kreeg ik een herkansing. Gaat het alweer een beetje beter met Ellie? 'Ja hoor. Dank je. Ik was niet echt ziek hoor, maar ik zat er die dag gewoon even doorheen. Ik had zoveel promotionele activiteiten moeten doen. Sessies, interviews. Ik had nauwelijks geslapen en merkte dat ik mijn stem bijna aan het kwijtraken was. Om het optreden van die avond niet in gevaar te brengen, leek het me beter om mijn stem te sparen.'
Bombay Bicycle Club
Of ik Bombay Bicycle Club wil interviewen voordat ze komende week Nederland aandoen om in Tivoli te spelen. Daar hoef ik niet zo lang over na te denken, de band viel me een jaar of drie geleden al op toen ze één van hun eerste EP'tjes uitbrachten. Schoffies zijn het, van het Engelse soort, althans dat is wat de Britse pers me doet geloven. Groot is dan ook de verbazing als gitarist Jamie MacColl (én kleinzoon van folk-beroemdheden Ewan MacColl en Peggy Seeger) erg bedeesd overkomt aan de telefoon.
Speelman & Speelman
Ruim twee jaar geleden was daar opeens uit het niets het debuutalbum Speelman & Speelman van het gelijknamige duo. De broers Joost en Daan maakten furore in het theater en wilden dit materiaal op een cd zetten. Het resulteerde in een kleinkunst-cd. Twee jaar later hebben ze een radiocolumn bij Giel in de ochtend, en is er een nieuw album Wakker in de stad met een heel ander geluid. Tijd om de mannen dus in het zonnetje op een terras in hun woonplaats Haarlem aan de tand te voelen.
Jongens, vanwaar opeens dat andere geluid?
Joost: Ontwikkeling.
Daan: Ja, nee het is toch ook een bewuste keuze geweest. Het komt vanuit de muziek en natuurlijk doen we cabaret en het theater, maar vanaf kinds af aan is het altijd de muziek op nummer een geweest. En we waren er nu aan toe om een duidelijk verschil te maken.
Joost: Daarnaast drukken Jan-Peter, Joost en Bram (ex-Krezip) ook hun stempel op het geluid.
Unchained Breathing
Unchained Breathing wordt aangevoerd door tweelingbroers, maar ook de rest is goede vrienden. ‘Leroy en Dimi kennen elkaar al bijna zes jaar, omdat ze in een andere hardcore-band samen hebben gespeeld, maar we hebben ondertussen wel al wat wisselingen gehad; we hebben al twee verschillende bassisten versleten en nog een tweede gitarist. Alle drie zijn door omstandigheden weggegaan.
De band zweeft een beetje tussen metalcore en deathcore. Vergelijkbaar met The Analyst, The Contortionist, Architects en The Devil Wears Prada. Niet echt muziek om je ouders mee naar toe te nemen? Nou, de ouders van Youri, Conner en Dimi zijn al eigenlijk vanaf het begin de steun en toeverlaat geweest. ‘Onze vaders brengen ons altijd naar shows en helpen ons met het opbouwen, halen water en zorgen ervoor dat de gage geregeld wordt. De ouders van Leroy zijn minder gecharmeerd van de muziek en zijn daarom net iets minder behulpzaam, maar ze zorgen er wel voor dat Leroy altijd op de repetitie is. Onze ouders vinden het super tof dat wij in een band zitten en ze zijn altijd bereid om ons te helpen als het nodig is.’
Diane Birch
We hebben best het een en ander gemeen, Diane Birch en ik. Zij groeide op in de Bible Belt van de VS, ik in de Nederlandse versie. Zij nam afscheid van het geloof, ik ook. Mijn favoriete Cure-nummer vroeger was "Charlotte Sometimes", het hare ook. Daarnaast zaten we beiden ooit bij Letterman in de show. Toegegeven, zij stond op het podium en ik zat in de zaal, maar toch... Het debuutalbum Bible Belt van de 27-jarige zangeres uit New York kwam vorig jaar al uit in de Verenigde Staten en nu is Europa aan de beurt om te vallen voor haar heerlijk nostalgische stem, die sterk doet denken aan Carole King en Stevie Nicks. Ik spreek haar op een hotelkamer aan het Vondelpark over gothic, het geloof en natuurlijk haar album.
Burn Brighter
Amsterdam, Amersfoort, Utrecht, Deurne, de bandleden van Burn Brighter komen uit alle windstreken! De uit elkaar liggende woonplaatsen zijn gelukkig totaal geen probleem, het oefenen gebeurt namelijk lekker centraal in Utrecht, maar er is nog een groter pluspunt: ‘Omdat we uit verschillende gebieden komen, kan het ook erg handig zijn om optredens in verschillende regio’s te regelen’, zegt drummer Michiel.
De post-hardcore kids kennen elkaar van dezelfde vriendengroep, maar het grootste gedeelte is eigenlijk gewoonweg gevonden via het internet. Zo laat frontman Rick weten: ‘We hadden wat advertenties geplaatst en het was vooral afwachten. Je weet het nooit! We hebben bij de zang- en drumaudities eigenlijk de eerste gekozen. Omdat we wisten hoe moeilijk het was getalenteerde mensen te vinden. Bij de drummer was dat pas na vier a vijf maanden, maar Michiel was gewoon in één keer raak! Mae was wat anders, ze was terughoudender, maar heel erg getalenteerd en gemotiveerd. Na een tijdje kwam ze wat meer los en blijkt ze BIJNA net zo gek als de rest. Gitaristen audities hadden we er wat meer en dat was soms wel wat vreemd. Maar met Rudger was het meteen super gezellig. En dat trok ons toch het meeste naar hem toe.’ De band is hiernaast geboren uit het as van andere groepen. ‘Met name frontvrouw Mae was met haar vorige band Paralyzed (red: alternative rock) een gevestigde naam in de Zaanstreek.’
Lees verder..Bear In Heaven
Fan van het ABCDE-liedje
Terwijl we praten over thuishaven New York en de ontelbare liveshows die daar avond aan avond te bezoeken zijn, informeert Bear in Heaven's zanger en voornaamste songwriter Jon Philpot ogenschijnlijk nonchalant hoeveel shows er vanavond plaatsvinden in een stad als Groningen. Toch klinkt in zijn vraag ook de muzikant door die altijd maar moet afwachten hoeveel mensen er naar zijn show komen kijken. Want ondanks dat Bear in Heaven alweer zeven jaar aan de weg timmert, kan de band pas na een recensie bij het Amerikaanse Pitchfork spreken van enige naamsbekendheid. Het tweede album van de New Yorkers, getiteld Beast Rest Forth Mouth, werd eind vorig jaar positief gerecenseerd en kreeg bovendien het predicaat Best New Music mee. Waarmee -zo blijkt- dit Amerikaanse webzine ervoor heeft gezorgd dat we nog steeds van Bear in Heaven kunnen genieten.
Fiction Plane
Ik had even de vrees dat het interview met Joe Sumner, frontman en bassist van de band Fiction Plane (en de zoon van) geen doorgang zou hebben. Want ons land is in de ban van een aswolk van een vulkaan die honderden kilometers verderop tot uitbarsting is gekomen. En deze had dus roet in het eten kunnen gooien, ware het niet dat Joe en Seton Daunt, de gitarist, gisteren al op tijd ons land binnen waren gekomen.
Bij binnenkomst van het American Hotel zit Joe nog aan de telefoon met mijn collega van Oor. Ik vertel de persvoorlichters dat ik niet voornemens ben om ook maar een enkele vraag te stellen over Joe's beroemde papa. 'Godzijdank, want gisteren in België gingen de eerste zeven vragen van de eerste journalist over Sting en The Police en daar werd hij best pissig om', is het commentaar. Ik heb het veel liever over het nieuwe album, Sparks, waar ik al een paar keer naar heb mogen luisteren. Terwijl Seton even lekker ontspant op de gitaar, ga ik in gesprek met Joe.
Lees verder..De Portables
Tot dusver brachten ze samen zes albums en een handvol EP's uit, en dan heb ik het nog niet over alle soloactiviteiten. Maar tot voor kort had ik nog nooit van De Portables gehoord, moet ik toegeven. Een band uit de Gentse contreien die in het verleden al eens optrad met een beiaardier - ook in Nederland - en een eigen webplek heeft op StudioMuscle.com waar ongeveer de hele backcatalogue beluisterd kan worden. Niet alleen dat, er kwam zelfs een heuse mockumentary uit in 2006: Now Here We Stand (een aanrader voor iedereen die wil weten hoe het toch begon en vooral hoe het zal aflopen met de band). De Portables prijzen zichzelf aan als frietfolk, al is dat misschien niet zo'n gelukkige woordkeuze. De band doet namelijk niet echt aan PR. Eens zien hoe een interview met twee van de vier bandleden, Bertrand Lafontaine en Jürgen De Blonde, verloopt.
Local Natives
Ryan Hahn (gitaar en zang), Taylor Rice (zang en gitaar) en Kelcey Ayer (zang en toetsen) kennen elkaar al sinds de middelbare school toen ze samen muziek gingen maken. In de loop van de tijd voegden bassist Andy Hamm en drummer Matt Frazier zich bij de band, die toen nog Cavil at Rest heette. "In die tijd speelden we veel shows, maar de band was nog geen full time bezigheid. We waren voornamelijk nog druk met studeren en werk." vertelt Andy over de beginperiode. "Maar zo'n anderhalf jaar geleden besloten we ons volledig op de band te richten. We veranderden onze naam in Local Natives en we zijn serieus nummers gaan schrijven en heel veel gaan spelen. Als we een show kregen aangeboden, dan speelden we." Met deze instelling ging Local Natives afgelopen jaar ook naar het South By South West festival in Austin toe, waar de band negen shows speelden en daarmee aandacht op zich wist te vestigen. Dat was het begin van een kleine hype op muziekblogs.
CHEW LiPS
Als ik James en Tigs aantref in hun kleedkamer, hebben ze zojuist het dak eraf gespeeld tijdens hun albumvoorstelling in een oud theater in Hoxton Street (u weet wel, die straat waar de video van "Bittersweet Symphony" van The Verve werd opgenomen). Als ik al iets had verwacht, was het toch zeker niet een zeer rustige zangeres Tigs met een watertje. Dit interview had eigenlijk vorig jaar moeten plaatsvinden, toen ze op het punt stonden hun eerste single, "Solo", uit te brengen via het Franse platenlabel Kitsuné. Voor die misgelopen afspraak excuseert één van de heren in de groep, James, zich dan ook meteen. Genoeg water onder de brug, verder met het interview voordat we allemaal uit het gebouw gegooid worden in verband met het late tijdstip. Value for money, daar gaat het namelijk allemaal om bij CHEW LiPS.
A Place To Bury Strangers
Bij A Place to Bury Strangers heb je niet lang nodig om te bedenken waar deze New Yorkse band de mosterd vandaan haalt. Opgefokte drums, overstuurde gitaren die muren van feedback optrekken met daaroverheen monotone zang. Het is overduidelijk dat de band goed heeft geluisterd naar bands als The Jesus & Mary Chain en My Bloody Valentine.
A Place To Bury Strangers is in feite een voortzetting van Skywave. Met deze band timmerde zanger en gitarist Oliver Ackermann jarenlang aan de weg in zijn oude thuishaven Fredericksburg, Virginia. Tevergeefs. De genadeloze gitaarherrie van Skywave viel niet in goede aarde en op veel waardering hoefde de band dan ook niet te rekenen. "Bij optredens bekogelde het publiek ons vaak met flessen en andere zooi. We werden dan regelmatig de club uit gegooid. Het leek erop dat we ertoe veroordeeld waren die muziek alleen maar voor onszelf te spelen", vertelt Ackermann over deze tijd.
Lees verder..Frank Turner
'Ik zie mijzelf liefst als een werkende muzikant'
Er zijn mensen wiens hart bij het horen van de term 'folk-punk' sneller gaat kloppen. Ik ben niet een van deze mensen, maar toch: de muziek van Frank Turner, die "officieel" het predicaat folk-punk draagt, doet wel iets met mij. Is er wellicht een verkeerd etiket op zijn cd's geplakt, of is hier meer aan de hand?
Frank Turner is net met zijn soundcheck begonnen als ik hem opzoek. En ondanks het feit dat deze tour gepresenteerd wordt als 'Frank Turner solo', staat er een vijfkoppige band op het podium.
Turner, lachend: 'Solo moet je meer zien als 'niet meer met mijn vorige band' (Million Dead). Ik had helemaal genoeg van het gedoe binnen die band en moest even tot mijzelf komen. Vooral daar waar het ging om het optreden, want bij de opnames van de cd's zijn altijd andere artiesten betrokken geweest. Maar nu speel ik dus ook live weer met een band. En dat is ook vanaf het begin de bedoeling geweest. Solo spelen is weliswaar intenser, omdat je er echt alleen voor staat, maar je bent muzikaal een stuk beperkter. Ik hou wel van de mogelijkheden die een band je muzikaal biedt. Je hebt de beschikking over een veel groter palet aan geluiden en stemmingen.'
Holly Miranda
We zitten aan de cappuccino, het is vroeg en haar haar is nog vochtig van de douche die ze een paar minuten eerder heeft genomen. In Nederland is ze bekend als voorprogramma van The XX en Scott Matthew en ze staat binnenkort op London Calling. Maar om de zangeres echt een duwtje in de rug te geven worden er veel vergelijkingen uit de kast getrokken. Zo wordt ze vaak vergeleken met Norah Jones. Waarom? "Ik denk omdat we gewoonweg hetzelfde kapsel hebben, meer dan dat is het namelijk niet. Ik heb echt niks met haar". We zitten in een hotel aan de Herengracht en een toerist maakt een foto van ons. Ze kijkt een beetje vreemd naar de gezette meneer en zijn camera. "Hij denkt vast dat je Norah Jones bent" zeg ik tegen Holly Miranda. Ze geeft me een glimlach en haar middelvinger, het interview kan niet beter beginnen.
Ze vertelt dat ze haar hotelkamer heeft omgebouwd tot een kleine opnamestudio, want hoewel ze The Magicians Private Library net heeft uitgebracht, is ze allang met nieuw werk bezig. Ze is een harde werker en hoewel touren al zwaar is, vertelt ze dat persdagen als vandaag nog veel slopender zijn.
Lees verder..Tom McRae
Tom McRae en ik, we go way back. Het was op een dinsdag in april, 2001, toen hij langskwam voor een 2 Meter Sessie. Ik werkte als redacteur voor Jan Douwe Kroeske die me had gevraagd bij de opnames van deze (voor mij) onbekende Britse singer/songwriter aanwezig te zijn. Met vers liefdesverdriet luisterde ik naar "Bloodless", "You Cut Her Hair" en "Draw Down The Stars". De een nog mooier en fraaier dan de ander. Ik kan me niet herinneren ooit om muziek te hebben gehuild, maar toen had ik moeite mijn tranen binnen te houden. Ik werd fan voor het leven.
Inmiddels is Tom McRae tien jaar en vijf albums verder. Zijn nieuwste album heet The Alphabet Of Hurricanes (orkanen krijgen hun namen toebedeeld op alfabetische volgorde) en dat heeft (vindt ook Tom zelf) wel wat weg van zijn debuut waar het allemaal mee begon. Het was een droomstart. De zanger/songschrijver werd vergeleken met Neil Young en Nick Drake en Tom McRae (2000) werd genomineerd voor zowel een Mercury Prize als een Brit Award. Maar een echte doorbraak bleef uit. En dat levert (nog steeds) de nodige frustratie op, als je zijn logs zo mag geloven: de teksten van Coldplay zijn slecht, de cokeverslaving van Tom Chaplin (Keane) is bedacht en de reden dat Tom McRae zelf het grote publiek nooit heeft weten te bereiken is 'omdat ik geen pak draag en niet ‘The Tom McRaes' heet". Maar ook omdat 'Leona Lewis zoveel mooier is'.
Lees verder..Jess
'Kijk nou, ik krijg er gewoon een rood hoofd van!'
Als een wervelwind komt ze café De Bruine Pij in Breda binnenstormen. Op het moment dat ze haar hagelwit met zuurstokroze Skullcandy-koptelefoon in haar tas wil stoppen, gaat haar mobiele telefoon. Even weet ze niet zo goed of ze eerst zal opnemen of toch maar eerst die koptelefoon zal opbergen. Tegelijkertijd is ook een optie maar dat blijkt niet echt handig. Al snel schuift haar telefoon langzaam tussen haar schouder en hoofd vandaan en ze kan hem nog maar net op tijd opvangen alvorens hij op de grond valt. Dit is dus typisch Jess - het alias van de achtentwintig-jarige Janneke Steffens. Het getuigt dan ook van veel zelfkennis en gezonde zelfspot dat ze zichzelf in haar bio de Bridget Jones van de Nederlandse popmuziek noemt.
Laura Marling
Laura Marling ziet de naschokken van Crossing Border dagelijks in haar spiegel. 'Het is jullie schuld!', zegt ze wanneer ze voor de zoveelste keer haar pony aan het stijlen is. 'Het was eigenlijk helemaal niet de bedoeling. Ik had in Nederland een haarproduct gekocht, maar ik kon natuurlijk de verpakking helemaal niet lezen. Het bleek uiteindelijk ook echt dertig euro te zijn en dat vond ik al erg vreemd. Toen ik de prijs hoorde wilde ik het eigenlijk niet eens kopen en terug zetten, maar ik hoorde het pas bij de kassa. Dan vind ik het altijd een beetje gênant. Vervolgens werd mijn haar gewoon blauw! Ik ging meteen naar de kapper en dit was het enige wat hij ervan kon maken. Wanneer het weer genezen is stap ik echt direct weer over op blond hoor. Ik vind het niks.'
The Go Find
Dieter Sermeus begon zijn muzikale carrière ooit in de band Orange Black, maar was het groepsstramien in 2004 beu en hij sloot zich op in zijn zolderkamer. Om uiteindelijk weer met zijn soloproject The Go Find te voorschijn te komen. Inmiddels is het 2010, zijn we drie platen verder en heeft hij gewoon weer vijf bandleden om zich heen verzameld. Tijd om de man eens aan de tand te gaan voelen voordat hij in Leuven het podium opstapt.
Sivert Hoyem
'Hallo! Ik ben er weer! Ik ben er klaar voor!'
'Ik heb me door mijn gevoel laten sturen. Uiteindelijk merkte ik dat er bij mij de behoefte aanwezig was om verder te gaan. Ongeacht of iemand er op zat te wachten of niet. Het was iets wat ik moest doen. Voor mij ook een soort bevestiging dat het goed is waar ik mee bezig ben.' De ochtendwandeling die hij deze morgen heeft gemaakt heeft bij Sivert Höyem een gezonde blos op zijn gelaat getoverd. De kale Noorse zanger met het donkerbronzen stemgeluid oogt ontspannen. Hij neemt rustig de tijd om de op hem afgevuurde vragen te beantwoorden. Hij geeft toe door een diep dal te zijn gegaan in de periode voor de opnames van zijn derde solo-album. De plotselinge dood van zijn vriend en muzikale kompaan Robert Burås, het vervolgens uiteenvallen van zijn band Madrugada en het overlijden van zijn vader; allemaal dingen die hem niet in de koude kleren zijn gaan zitten. Toch klinkt Moon Landing niet als een loodzware verwerkingsplaat. 'Het grootste deel van mijn verwerkingsproces vond tijdens de laatste tour met Madrugada plaats. Ook dat was iets waarvan ik het gevoel had dat het iets was wat we moesten doen. Het was goed zo. De beslissing om aan het einde van die tour besloten definitief te stoppen was voor mij op dat moment een hele logische maar ook een hele pijnlijke. Ik had geen zin om na te denken over hoe verder te gaan. Ik wist me even geen raad en besloot mezelf afwachtend op te stellen.'
Noyalty
De mannen van Noyalty kennen elkaar van het bandcircuit en de plaatselijke kroeg. Na veel aanmodderen begon het in 2005 pas echt na de eerste demo. Ze staan voor spetterende melodische punk/hardcore en zelf vinden ze het vooral een mix van A Wilhelm Scream, Comeback Kid, Boysetsfire en Shai Hulud. ‘Maar we zijn met zoveel bands vergeleken dat we zelf niet eens meer weten waar we op lijken', aldus frontman Daniël Calder.
Calder kreeg het eigenlijk met de paplepel al ingegoten, want ook zijn ouders zijn professionele muzikanten. ‘Ze vinden het natuurlijk geweldig dat ik ook iets met muziek doe. Niet dat ze ook fan zijn van ons genre, maar ze waarderen de muzikaliteit zeer. Vroeger gingen ze soms naar de shows in Eindhoven, maar dat is uiteindelijk vervaagd. Mijn vader is laatst wel naar de Melkweg gereden om ons te zien spelen met New Found Glory.' Dat optreden was dan ook het grootste van Noyalty tot nu toe, met duizend man publiek.
Lees verder..Goldfrapp
'Ik vind dat het onze taak is om te dromen.'
Knalpaars, gifgroen en fluorescerend geel. Vier keer op een rij. Ze doen bijna pijn aan mijn ogen, deze felgekleurde beenwarmers. Wat een apart toeval dat ik ze nu tegenkom. Op de achtergrond schalt Head First uit de speakers. Het Goldfrapp-album dat ongetwijfeld de boeken in zal gaan als hun eighties album. Negen compacte composities bomvol catchy hooks, vette synthesizermelodieën en pompeuze drums met zo'n galmende knal precies op de tel. Je zou er haast felgekleurde beenwarmers van gaan dragen. Toch klinkt alles ontegenzeggelijk herkenbaar Goldfrapp. Neem dat van mij aan. Ik volg de verrichtingen van de intrigerende Alison Goldfrapp en haar muzikale compagnon Will Gregory namelijk op de voet. Laat ik er geen doekjes om winden en verklappen dat ik fan ben. Dus daar sta ik dan, wachtend voor een hotelkamerdeur in The Grand in Amsterdam op een teken van de vertegenwoordiger van EMI om naar binnen te gaan. Ik heb niet snel last van zenuwen voor een interview. Vandaag gieren ze door mijn keel. Alison heeft nu eenmaal de reputatie niet de gemakkelijkste dame te zijn als het op interviews aankomt. De deur gaat open. Ik ben aan de beurt.
Airbourne
Zo'n twee jaar geleden was daar het debuut van Airbourne, een Australische hardrockgroep die het gat dat AC/DC had laten vallen mooi vulde. Helaas voor hen besloten Angus en Co zelf de gitaar weer op te pakken, waardoor naar mijn mening de aandacht voor Airbourne een beetje ondersneeuwde. De groep vist tenslotte in het zelfde rockvijvertje en met een nieuw album op komst, No Guts No Glory, is het nu aan Airbourne om de eeuwige vergelijking met AC/DC van zich af te schudden. Ik reisde af naar Amsterdam en stelde een aantal vragen aan drummer en ‘mate' Ryan O'Keeffe over wat Airbourne de komende jaren in petto heeft.
Yeasayer
‘Godverdomme. Dit is lekkere cola. Precies zoals het hoort te zijn.' Yeasayer-zanger Chris Keating schreeuwt enthousiast naar de barman alsof hijzelf het Coca Cola-recept heeft bedacht en speciaal voor hem een glas cola heeft gemaakt. ‘In Amerika is het aangelengde troep en niet te drinken, maar dit is echt goed.' Ik schuif mijn stoel aan en mompel dat er wel meer negatiefs is te noemen over Amerika. Iets wat bij Chris en Yeasayer-gitarist Ira Wolf Tuton in het verkeerde keelgat schiet. Binnen een paar seconden heb ik al ruzie. ‘Maar ben je wel eens in Amerika geweest dan? Hoe kun je een mening over een land hebben waar je nog nooit bent geweest? En waarom een negatieve mening omdat je waarschijnlijk gewoon het verkeerde stereotype voor je hebt. Wedden dat al je favoriete artiesten uit Amerika komen? Iedereen houdt van Amerika en New York. Hoe kun je zoiets zeggen, heel de wereld komt bij elkaar in New York. Ik zie dat je een Spiderman-shirt draagt, dat komt toch ook uit Amerika? Peter Parker die als Spiderman door de straten van New York gaat.' Ik trek mijn wenkbrauwen op en Chris begint alvast aan de chips. ‘Even kijken of dit wel hetzelfde smaakt. Ja. De Pringles in Europa zijn gewoon hetzelfde.'
De band staat vandaag bekend om de vreemde opmerkingen. ‘Ik ben ze al heel de dag aan het quoten op m'n FaceBook. Kijk maar', aldus de promotiedame die vandaag meeloopt met de twee afgevaardigden. Een saaie dag heeft ze zeer zeker niet.
Maria Timm
'Het gaat helemaal goedkomen met mij!'
De voorgaande avond deed haar dansbare electropop tijdens Eurosonic de vloer van de bovenzaal van De Spieghel nog gevaarlijk heen en weer bewegen. Het is nu elf uur in de ochtend en Maria Timm geeft op een ondeugend fluistertoontje toe dat ze misschien wel een beetje teveel biertjes heeft gedronken. 'Ik ben pas rond half vijf in mijn bed beland. Gelukkig voel ik me niet ziek of zo. Geen kater. Maar wel dat tintelende, zweverige gevoel dat je hebt als je flink dronken bent geweest.' Op de albumhoes van haar debuutplaat The Plan heeft zichzelf laten afbeelden als een reus die door kleinere versies van haarzelf op de grond wordt vastgebonden. Ondanks het avondje doorhalen, wijst ze als ik haar vraag welke Maria het beste uitdrukt hoe ze zich nu voelt, niet de reuze-Maria op de grond aan. 'Verrassend genoeg voel ik me nu meer zo.', zegt ze terwijl ze de mini-Maria aanwijst die stoer met de handen in de zij bovenop haar reuze-ik staat. 'Dat komt omdat ik straks nog een flink stuk moet rijden en daar is een stoere Maria voor nodig.' Een trotse twinkeling verschijnt in de helblauwe Scandinavische ogen.
Blood Red Shoes
Het is de ochtend na de val van Balkenende IV en Den Haag wordt wakker met een politieke kater. Als ik in een kroeg in Den Haag de hand schud van Steven Ansell, de drummer/zanger van Blood Red Shoes, blijkt al snel dat hij geen idee heeft over wat er die nacht op enkele honderden meters afstand heeft plaatsgevonden. 'Geen regering meer? Wow, let's party in the streets, what the fuck are we doing here?'.
We blijven toch maar rustig zitten en Ansell legt uit dat ze net zijn aangekomen uit Japan en dat bandgenote Laura-Mary Carter met een enorme jetlag op haar hotelkamer ligt. Halverwege belt ze op om zich af te melden voor de interviews en het is leuk om te zien hoe Ansells ogen oplichten als hij haar spreekt. Het zit wel goed tussen die twee.
Lees verder..John Coffey
John Coffey maakt heerlijke Amerikaanse rock en neigt hiermee richting bands als Refused, Silver en The Ghost Of A Thousand. Ooit begonnen in 2002 als een bandje dat in de pauze het muzieklokaal molesteerde. Maar ondertussen alweer een grote stap verder en heeft alweer twee gitaristen en een zanger versleten. ‘Soms was het gewoonweg tijd voor wat vernieuwing in de band' laat gitarist Alfred van Luttikhuizen weten. De groep werd opgericht op de middelbare school en dat kunnen de ouders bijna nooit goed hebben gekeurd? Toch wel. ‘Mijn vader vindt het erg tof, niet gek voor een vroegere Bon Jovi-fan hè? Ik heb nog nooit een negatief woord van m'n ouders gehoord.'
Het is niet alleen die boomlange Afro-Amerikaanse acteur in The Green Mile, maar de Utrechters vonden destijds John Coffey ook zeker een geschikte bandnaam. ‘We vonden de naam wel hardcore klinken, maar het is natuurlijk ook echt een retecoole film. We zagen de film een aantal jaar geleden en we waren compleet overdonderd. En toevallig waren we net op zoek naar een nieuwe naam. Het refereert vooral naar de angstaanjagende negroïde man die uiteindelijk toch erg vriendelijk blijkt. Verder heeft de bandnaam overigens geen speciale betekenis… wel is onze gitarist Twan een groot fan van Stephen King.'
Lees verder..David Bazan
Jarenlang was David Bazan de drijvende kracht achter Pedro the Lion, een van de weinige religieuze indiebands die ook buiten de reli-kringen voet aan de grond kreeg. Na een hele lijst muzikanten te hebben versleten, hield Bazan het in 2005 voor gezien met Pedro the Lion. Hij bracht onder de naam Headphones nog een album uit in 2005. In 2009 bracht hij onder zijn eigen naam z'n debuutplaat Curse Your Branches uit. Op de cd rekent Bazan af met zijn worsteling met alcohol en met zijn geloof in God.
Bound In Blood
De bandnaam van Bound In Blood is erg makkelijk te verklaren. De gitarist en drummer zijn namelijk broers en de rest komt uit een vriendengroep. De band komt uit Boskoop en het zal niet meevallen om daar vrienden te treffen met dezelfde harde muzieksmaak. Het viertal speelt het op de old school manier met punk- en metalinvloeden en wekelijks oefenen ze in een koude Kwekers-loods. Het doel is om waar dan ook geprogrammeerd te worden. ‘We genieten van elk optreden en vaak zijn de kleine lugubere zaaltjes zelfs nog het leukst. Maar ons grootste optreden was in Tsjechië waar we voor zo'n 600 mensen speelden. Optreden in het buitenland is echt minder moeilijk dan iedereen denkt. Je kunt dat het het beste doen door de optredens van te voren te regelen, daarna is het simpelweg in de bus stappen en plezier maken. We hebben in het verleden een tour door Polen gedaan en ook in Duitsland, Tsjechië en België zijn we geweest.' Bound In Blood kijkt het liefst niet terug naar hun eerste optreden, maar met zo'n honderd optredens in het verleden hebben ze heel wat podiumervaring opgebouwd.
Fanfarlo
Door miscommunicatie mijnerzijds bij Fanfarlo's instore in Rough Trade East in Londen ging het interview daar niet door. Anderhalve week later kreeg ik echter een herkansing in Brussel, al was ook deze afspraak bijna niet doorgegaan door een busje dat niet echt wil meewerken tijdens hun tour door Europa. Uiteindelijk is er toch nog even tijd voor een interview met zanger en bandleider Simon Balthazar terwijl de rest van de band aan het soundchecken is op de achtergrond.
Klopt het dat Fanfarlo als een tweekoppige band begonnen is?
‘Ja en nee. Het was eigenlijk een recording project en helemaal geen band. Tussendoor verhuisde ik van Zweden naar Londen en was helemaal niet bezig met het hele project. Al ontmoette ik wel mensen waarmee ik over mijn muziek praatte en zo ging het balletje eigenlijk rollen. De eerste optredens speelde ik, een bassist en gebruikten webacking tracks. En van daaruit groeide de band vanzelf, mensen kwamen naar de optredens en vroegen "hey, heb je geen drummer nodig?". Cathy (Lucas, de violiste/zangeres/keyboards) zat op dat moment nog in een andere groep. Ik was eigenlijk op zoek naar de laatste missing link in de band; een vrouwelijke stem, die dan ook nog eens een aantal instrumenten kon bespelen. Het moest dus wel een specifiek slag muzikante zijn (lacht).'
Isbells
Gaëtan Vandewoude is een bescheiden man. Nergens op zijn debuutplaat onder de naam Isbells is zijn eigen naam terug te vinden. Daar is zijn ego niet groot genoeg voor, vertelt hij. 'Ik wil vooral de muziek laten spreken.' Dan kan het nogal overweldigend zijn als je door de muziekpers in de armen wordt gesloten en vrijwel alleen maar lovende woorden over je schrijft.
Vlak voor het Klub Radar optreden in Tivoli de Helling vertelt Gaëtan hoe de plotselinge aandacht hem aangreep. Dat hij zich er geen houding aan wist te geven als mensen vertelden dat ze zijn muziek goed vonden. 'Ik stond daar heel wantrouwend tegenover. De kritiek zal nog wel komen dacht ik dan.' Later in het interview komt hij er nog eens op terug, hoe snel het de media zijn muziek heeft opgepikt en dat hij zich verbaasde over de positieve reacties in de media. 'Ik werd er zelfs emotioneel van als Geert van Zeal Records mij vertelde dat Radio 1 of Stu Bru iets moois had gezegd en dat De Morgen en De Standaard iets wilden doen. Ik kreeg bijna letterlijk een krop in de keel,' aldus de sympathieke Leuvenaar.
Lees verder..
Katzenjammer
Nooit eerder schudde ik vier levende stripfiguren de hand. De vier dames van het Noorse Katzenjammer lijken rechtstreeks weggelopen uit een muzikaal stripverhaal. Poepige jurkjes, bloemetjes in het haar en een grote verzameling bizarre instrumenten. Vooral de gigantische driesnarige bas balalaika zie je zelden op een podium verschijnen.
Shearwater
'Kijk daar zit 'ie! Shit hij vliegt weer weg! Kom op, erachteraan!' Een hele horde fotografen rent achter het kleine gekleurde vogeltje aan dat verschrikt in een boom van een Alkmaarse buitenwijk is beland. Het vogeltje is compleet de weg kwijt want het is begin januari en eigenlijk had deze Baltimore Troepiaal al lang in Zuid-Amerika moeten zitten. Sinds 1890 is deze Troepiaal maar twee keer eerder in Nederland gesignaleerd dus vogelminnend en -spottend Nederland is massaal uitgerukt naar Alkmaar.
Rue Royale
Voor me op de tafel ligt een mooi stukje handwerk. Eigenlijk is het niets meer dan een bedrukt lichtgeel A3-tje om een cd gevouwen. Er zit een touwtje om de linkerbovenhoek en de rechteronderhoek om het geheel bijeen te houden. Ik kocht het kleinnood van Ruth Dekker nadat ze met haar echtgenoot Brookln voor een schandalig klein publiek van zo'n tien man (inclusief barpersoneel) in het Mezz Café in Breda een bijzonder fraai optreden had gegeven. Het hoesje bleek een creatieve noodoplossing. Een paar dagen ervoor in Amsterdam was er in hun auto ingebroken en de onverlaat was er vandoor gegaan met een lading cd's. Dan was het in ieder geval een dief met smaak. Ik vind het een beetje stom van mezelf dat ik nooit een stukje aan Parachutes and Lifeboats van Rue Royale heb gewijd. Een erg fijn album met akoestische popliedjes waarin de stemmen van het echtpaar Dekker een harmonische huwelijk aangaan. Als ik me niet zo stug had gehouden aan zelfopgelegde regels dan had het album - waar achterop '(c) 2008 Be With Me Music' staat - ongetwijfeld hoog in mijn jaarlijstje van 2009 gestaan.
Cymbals Eat Guitars
Een van de interessantste gitaarbands van de laatste tijd vind ik Cymbals Eat Guitars. Begin 2009 verscheen hun debuutplaat in Amerika en sinds kort is de cd ook aan deze kant van de grote plas te verkrijgen. Op Why There Are Mountains laat Cymbals Eat Guitars laat horen goed te hebben geluisterd naar bands als Pavement en Built To Spill. De cd werd in de VS enthousiast onthaald door critici en liefhebbers van gitaarnoise. Ook Wayne Coyne is fan van de band en zodoende stonden de New Yorkers afgelopen maand in het voorprogramma van The Flaming Lips.
Your Demise
Het culturele festival Incubate in Tilburg is dit jaar weer net zo veelzijdig geweest als voorgaande jaren. Er zijn weinig festivals die zich richten op meerdere doelgroepen tegelijk, maar ergens in september is Tilburg de plek waar ‘black metal next to free jazz' even geen probleem mag zijn. Een hele week staat de stad vol geprogrammeerd met uiteenlopende genres in verschillende zalen. Dit jaar is de zaterdagavond in Extase gereserveerd voor de hardcore-liefhebber, waar De Weight Of The World tour met Misery Signals, The Number Twelve Looks Like You en Your Demise Nederland niet overslaat. Vanavond spreek ik na de show met de laatstgenoemde van het stel, en hoop ik stiekem ook dat ze nog nuchter genoeg zijn om dit goed te laten verlopen. Of voldoen deze mannen helemaal niet aan het stereotype beeld van een Engelse hardcore- punkband?
The Raveonettes
Er staan minstens tweehonderd vrouwen en meisjes voor de Melkweg op een regenachtige, doordeweekse dag. Ik ben even van mijn à propos. Wat is er aan de hand? Ik kijk nog eens goed rond. Security-mensen staan kauwgum kauwend breed te zijn bij de afzettingen, een zenuwachtige mevrouw lijkt dwingende bevelen te geven via een mobilofoon…Pas als ik me bij de loge meld blijkt wat er aan de hand is: Robbie Williams speelt in de Melkweg. Aha, nu is het me duidelijk. Grappig. Ik heb niet zoveel met dit fenomeen maar goed, ik ben er dan ook niet voor hem. The Raveonettes zijn namelijk óók in de stad. En daar kom ik voor!
Als zangeres/bassiste Sharin Foo zich met kinderwagen (gevuld met dochtertje Molly) langs de massa naar binnen wurmt, is er niemand die haar een blik waardig gunt.
Bij de garderobe mogen we even rustig aan Sharin vragen hoe het met the Raveonettes gesteld is eind 2009. Sharin is vriendelijk maar een tikje gehaast. Over een uurtje wordt de band verwacht voor een instore-concertje bij de hoofdstedelijke platenwinkel Concerto.
Lees verder..Jörgen van den Wijngaart (Kunstbende/Popronde)
Jörgen van den Wijngaart is betrokken bij Kunstbende Noord-Holland, bij de jaarlijkse Popronde en gaat met veel plezier zo vaak mogelijk bandjes kijken. Hij is geboren in Almelo in 1974, deed CMV Kunst & Cultuur in Nijmegen, verhuisde naar Amsterdam om te gaan werken bij een film productiemaatschappij en sinds 2005 is hij werkzaam met een eigen bedrijf. Hiermee maakt hij films met jongeren, veel op scholen, maar ook daarbuiten in opdracht. Het werken met jongeren en het scouten van nieuw talent is iets wat bij Jörgen past en hij al jaren doet, maar vanwaar de grote liefde voor amateurkunst?
Kunstbende
De Kunstbende is een van de langstlopende talentontwikkelingen van Nederland. Momenteel viert de jongerenorganisatie de twintigste editie en Jörgen werd destijds vooral aangetrokken door het succes. ‘In 2005 heb ik een film gemaakt over Kunstbende en haar werkwijze en sindsdien ben ik bij het project betrokken. Ieder jaar zijn er vele vrijwilligers, stagiaires, jongerenwerkers, docenten en partnerorganisaties die Kunstbende helpen neer te zetten. Samen met Kirsten Dijk en Wouter Helmig zit ik in het Kunstbende Noord Holland-kernteam. Ons doel is om het Kunstbende-vuur brandend te houden bij iedereen.'
Madensuyu
Magisch, zo beschrijft gitarist Stijn van Madensuyu de samenwerking met drummer en medebandlid Pieter Jan, oftewel PJ. 'Muzikaal klikt het gewoon. Pieter Jan vult mij perfect aan en andersom. Het is echt een magie. Zolang we dat kunnen nastreven en ook werkelijk ervaren, blijven we Madensuyu.' PJ beaamt dat. 'We hebben erg geluk gehad. Muziek is een expressie en je moet elkaar begrijpen op dat vlak.' Stijn: 'Het is zoiets kostbaars en schoon, dat je met weinig woorden zoveel kunt zeggen. Die vriendschap is ontstaan door samen muziek te maken, maar opvallend genoeg is er buiten de muziek om weinig contact. Onze vriendschap ligt echt in het muzikaal begrijpen van elkaar. Als we niet echt spelen of repeteren, dan zien we elkaar niet echt veel.' PJ: 'Hij gaat ook naar een ander café dan ik.'
Deze muzikale vriendschap van de twee dertigers gaat vele jaren terug, naar de middelbare school om precies te zijn. Op de achterbank op weg naar school ontdekten ze hun gedeelde voorkeur voor bands als de Pixies, Nirvana, Ministry, Butthole Surfers, Pavement en The Velvet Underground. 'Die muziek, dat is de eerste klik geweest. We gingen naar dezelfde school en de moeder van Stijn bracht ons met de auto. Stijn liet dan cassettebandjes horen met daarop allemaal nummers die ik ook al op plaat had gekocht,' herinnert Pieter Jan zich.
Niet lang daarna begon het duo met repeteren. 'We zijn Madensuyu begonnen in 1992. Stijn had een gitaar gekocht en ik drumde maar wat op stoelen en pannen. Stijn heeft mij toen gepusht om een drumstel te kopen,' vertelt PJ. Vrijwel meteen is de band begonnen met schrijven van eigen nummers. 'Dat is eigenlijk van de eerste dag de insteek geweest. Ik denk dat we in al die jaren dat we spelen twee covers hebben gedaan. Dat was tijdens de eerste vier repetities,' zegt Stijn over de begintijd van de band.
Lees verder..Charlie Winston
Je krijgt niet vaak de kans om twee broers uit een muzikale familie te spreken. Zeker niet als het niet om van die kibbelende broers in een en dezelfde band gaat. Dus toen ik de kans kreeg om, in navolging van Tom Baxter (nog steeds een van de tofste ontmoetingen voor File Under), zijn jongere broer Charlie Winston te spreken, greep ik deze met beide handen aan. En dan te weten dat ze ook nog een muzikaal aktieve zus hebben die luistert naar de naam Vashti Anna. Maar goed, die spreek ik vast ook nog wel een keertje. Tom Baxter, Charlie Winston, Vashti Anna, allemaal klinkende namen. Toch gaat het hier niet om artiestennamen. 'We zijn opgegroeid in een muzikaal en creatief gezin. Onze ouders zijn van die vrijgevochten geesten die blijkbaar al vroeg een grootse toekomst voor hun kinderen voorzagen. Zo gaven ze ons allemaal een tweede naam mee die zich goed zouden kunnen lenen als artiestennaam. Mijn naam komt van Charlie Chaplin en Winston Churchill.'
Oceans With Tragedy
Wanneer je naar de cd-winkel loopt, dan vind je Oceans With Tragedy in dezelfde categorie als Gwen Stacy, Parkway Drive, Means en Emmure. Behalve het feit dat er nog helemaal niks is uitgebracht. De heren maken metalcore/hardcore en begon destijds met een gezellige vriendengroep en zonder drummer. Drummer Niels werd uiteindelijk weggepikt bij zijn oude band en het avontuur kon beginnen. Of toch niet? ‘Helaas niet, de bassist bleek uiteindelijk toch niet bij de band te passen qua muziekstijl. Een paar telefoontjes later hebben we Jacko gevonden. En ook hebben we besloten om zonder de tweede gitarist verder te gaan. Wat in het begin heel erg wennen was, omdat we vonden dat de nummers hierdoor veel leger klonken. Gelukkig hebben we een paar aanpassingen gemaakt en klinkt de leegte vooral bij de nieuwe nummers een stuk minder.'
De Dordrechtenaren geven toe dat de bandnaam niet echt een duidelijke betekenis heeft, wel gaan de meeste teksten over de oceaan. ‘Vandaar ook dat we iets met Oceans in de bandnaam wilden hebben.'
The Black Atlantic
"Je mag wel een beetje vertrouwen hebben in de luisteraar"
Reverence For Fallen Trees, het debuutalbum van het Groningse The Black Atlantic, verscheen in de laatste dagen van de zomer van 2009. De plaat bevat ijle, melancholieke en over het algemeen minimale composities die vergezeld worden door meerdere zanglagen en die regelmatig vergeleken worden met bijvoorbeeld Bon Iver. Alles werd een jaar eerder opgenomen onder de vlag van het Nederlandse, maar internationaal opererende In A Cabin With (IACW) muziekproject. Het doel van IACW is om als een project verschillende artiesten samen te brengen, liefst op bijzondere en afgelegen locaties. The Black Atlantic had dan ook de singer-songwriter Kim Janssen uitgenodigd mee te werken aan de opnames van de plaat. Ook was als bijzondere plaats al een cabin door de band geregeld: de schoonouders van The Black Atlantic's zanger en liedjesschrijver Geert van der Velde, die in upstate New York wonen, stelden hiervoor hun 'vakantiehuisje' ter beschikking. En die cabine verliet de band tevreden weer, met het al genoemde resultaat. Kim Janssen is sindsdien bovendien definitief tot de band toegetreden.
Marit Larsen
In april vorig jaar sprak ik met Marit Larsen, na een eerste kennismaking met haar muziek op Eurosonic. Nederland is nog steeds niet gevallen voor de kleine Noorse zangeres, maar Duitsland ging wel helemaal plat voor haar. De single "If A Song Could Get Me You" belandde zelfs op de eerste plaats in de Duitse hitlijsten en er ging vrijwel geen televisieshow voorbij zonder de knappe verschijning van Larsen. In 2010 mag ze het opnieuw gaan proberen op Eurosonic in Groningen, want succes in Noorwegen en Duitsland is leuk, maar de rest van Europa zou toch eindelijk eens moeten volgen.
Vanachter haar grote Ray Ban-zonnebril begroet Marit Larsen me op het zonnig terras achter Paradiso, waar Marit en haar band even genieten van een half uurtje rust en lentezon. Het is een lange dag geweest, vooral omdat Marit na slechts vier uur slaap acte de présence mocht geven in het ochtendprogramma van Giel Beelen.
Marit is haar tweede solo-album, The Chase, aan het promoten en doet enkele concerten in Nederland en Noorwegen, na eerder dit jaar een uitgebreide toer in het voorprogramma van Jason Mraz te hebben afgerond. Sinds 2006 heeft Marit vrijwel non-stop in Noorwegen getoerd, maar nu moet de rest van Europa nog gaan vallen voor de charmes van deze jonge Noorse zangeres.
The Antlers
Zoals zoveel muzikanten werd Peter Silberman door New York aangetrokken en hij vestigde zich een aantal jaar geleden in Brooklyn. In de eerste jaren in deze stad raakte Silberman geïsoleerd van familie en vrienden. Deze twee jaar vormen de basis voor de debuutplaat Hospice van The Antlers, vertelt Silberman als ik hem naar die tijd vraag. 'Het was niet zo dat ik twee jaar lang in een kamer heb gezeten en niets heb gedaan, maar het was gewoon een periode in mijn leven dat ik verwijderd raakte van familie en vrienden.'
