Yo La Tengo
Er zijn niet veel bands die 25 jaar meedraaien, en daarbij een constante stroom van bovengemiddelde albums hebben weten uit te brengen. Dit trio uit Hoboken, New Jersey heeft inmiddels zo'n vijftien albums uitgebracht, afhankelijk van welke zijprojecten je meetelt. Niet altijd in dezelfde samenstelling en zeker niet altijd met hetzelfde geluid. De constante kern in dit gezelschap vormen gitarist Ira Kaplan en slagwerkster Georgia Hubley. Hun kenmerkende dromerige samenzang en sterke visie heeft van Yo La Tengo een muzikale entiteit gemaakt die los staat van elke hype. Om de fans een kijkje te geven in de wereld van Hubley, Kaplan en bassist James McNew deed de band afgelopen maand een handjevol Europese steden aan met hun 'The Freewheelin' Yo La Tengo'-tour. En album nummer 16, Popular Songs komt begin september uit.
Poison The Well
Na ruim tien jaar en bijna vijf albums zou je denken dat de mannen van Poison The Well, een post-hardcore band uit Florida, hun vlotte verkoopbabbel niet meer op kunnen brengen. Niets is minder waar: na een uur in de kou gewacht te hebben om een praatje te maken met één van de bandleden heb ik de hoop bijna opgegeven. De Amerikanen zijn op tour met 36 Crazyfists en Gwen Stacy, waarmee ze maar liefst twee keer Nederland aandoen. Alle drie de acts zijn alleen veel te laat bij de Tivoli in Utrecht aangekomen, waardoor er eigenlijk geen tijd meer is voor interviews. Toch zie ik daar in de verte een klein mannetje aan komen lopen: Ryan Primack, de gitarist van het stel. Na welgemeende excuses, en een wellicht iets minder oprecht maar vleiend complimentje nodigt hij mij uit om toch snel wat vragen te stellen. Ook belooft hij de rest via internet te beantwoorden. Iets waar hij zich, beter laat dan nooit, netjes aan gehouden heeft.
Drive Like Maria
Bjorn Awouters (drums en zang) en Nitzan Hoffmann (gitaar) doen samen met een bevriende bassist voor de grap mee aan de bandwedstrijd The Global Battle of the Bands. Tegen ieders verwachting in weet de band met twee geïmproviseerde nummers via de voorrondes in de Melkweg de wereldfinale in Londen te halen. Daar eindigt de band als tweede en ziet daarmee de hoofdprijs van 100.000 dollar aan zich voorbijgaan. Het trio houdt er wel een optreden op een festival in Mexico aan over. Pas dan besluiten Bjorn en Nitzan officieel verder te gaan als band en is de oprichting van Drive Like Maria een feit. Onder het motto 'fuck it, we doen het gewoon', laat de band zich door niets of niemand tegenhouden hun droom te verwezenlijken: spelen, spelen, en nog eens spelen.
Voor de meeste beginnende bands betekent spelen vooral optreden in kroegen en jeugdhonken in de provincie, maar dit drietal heeft andere plannen. Zonder album of nog maar een platencontract op zak gaat de band als eerste op tournee door Amerika.
"Na het optreden in Mexico zijn we uitgenodigd om in Amerika showcases op twee festivals te doen. Iedereen heeft het er altijd over om naar Amerika gaan, maar niemand doet het. Wij hadden zoiets van fuck it we gaan gewoon. Wat hebben we te verliezen?" vertelt Nitzan.
Maar voor slechts twee optredens naar Amerika te gaan, dat ziet de band niet zitten. Via internet worden er contacten gelegd en zo komt er een toer tot stand. "We hebben een MySpace-account aangemaakt en we zijn gaan mailen. Voor we het wisten hadden we 25 optredens staan" vertelt Nitzan.
Datarock
Het gaat erg goed met de Noorse band Datarock. De afgelopen twee jaar speelden ze zo'n 500 shows verspreid over de hele wereld, en hun muziek werd voor allerlei computerspellen en reclames gebruikt. "Als een Argentijns biermerk het nummer 'princess, you're a princess, you got the ass of a prince' wil gebruiken voor hun reclame kan ik daar alleen maar om lachen", aldus zanger Fredrik Saroea. Als mensen zo de muziek te horen krijgen en naar de live shows komen is het allemaal prima. Mensen kopen immers toch bijna geen cd's meer. Al weet ik niet of hij dit nu grappig bedoelt want binnenkort komt wel het nieuwe album genaamd Red uit.
Met hun rode trainingspakken, zonnebrillen en teksten zou je Datarock in eerste instantie niet erg serieus nemen. Ze liegen er dan ook niet om dat ze wel degelijk spelen met het concept van een image. Ook het feit dat Datarock op de meeste foto's als duo is afgebeeld hoort hierbij. "Ik ben eigenlijk het enige lid wat er altijd is" zegt Saroea. Verder wisselt de band telkens van opstelling, en is het een groot collectief van vrienden. Iedereen die meewerkt, of dit nu op het podium is of achter de schermen, maakt allemaal deel uit van Datarock. Dit netwerk van vrienden blijkt redelijk indrukwekkend, en varieert van Noorse topmuzikanten tot een drummer van Robbie Williams met eigen studio.
Lees verder..Ghinzu
Na vijf jaar werken is eindelijk het nieuwe album van Ghinzu daar. Hoewel John Israel het liefst met zijn mannen de podia zou langsgaan, moeten ze nog even volhouden. De frontman is namelijk dagenlang te vinden in de meest luxe hotels van Europa. De persdag in Nederland is gevuld met twaalf journalisten en zijn visie moet haast cynisch zijn: "Ik vind persdagen geweldig om te doen, heb me er zelfs twee weken enthousiast op voorbereid. Vanochtend ging om zes uur mijn wekker. Ik heb de hele dag lekker in de trein gezeten en vanavond ga ik weer terug." De zanger van Ghinzu komt helemaal uit Brussel en is het vele reizen ondertussen gewend. "Dit is nog niks. Voor optredens zijn we vaak langer onderweg en is het midden in de nacht. In de trein heb ik kunnen genieten van het uitzicht, het duurde alleen wel langer dan verwacht. Wist ik veel dat hij op echt elke plek in Europa zou gaan stoppen." De Franstalige zanger blijkt sowieso een zwak voor Amsterdam te hebben: "Het hotel is supermooi en ik word hier goed verzorgd. Volgens mij hebben we hier in de buurt ooit eens opgetreden voor 3VOOR12 en ook in Paradiso een keer. Amsterdam is een erg leuke stad."
Elbow
Elbow is helemaal zichzelf
Recht voor de ingang van Desmet in Amsterdam staat een grote rode nightliner met aanhanger. Op de stoep rookt een anonieme Guy Garvey in z'n eentje een sigaretje. Mannen halen kalm de aanhanger leeg. Elbow is net aangekomen uit Manchester. Ze hebben de hele nacht gereden, via de kanaaltunnel in één ruk door voor de semi-akoestische 3VOOR12-sessie van vanavond. De dag erna zullen ze voor een vergelijkbare sessie afreizen naar Studio Brussel, dan volgt een show in Berlijn om op zaterdag Pinkpop aan te doen.
Even later loop ik tussen drummer Richard Jupp, en de broers Mark en Craig Potter, respectievelijk gitarist en toetsenist van de band, richting kleedkamer.
We passeren de bescheiden zaal van Desmet. Ik vraag Mark of ze nog wel eens zo'n klein podium hebben gezien het afgelopen jaar. Het jaar waarin onder andere de Mercury Prize, Brit Award (beste band) en Ivor Novello Award werden gewonnen en de carrière van de mannen een grote vlucht nam. 'Nee, eerlijk gezegd niet ' zegt Mark, 'maar we hebben er erg veel zin in.'
White Lies
Binnen een jaar van niks naar een uitverkochte Melkweg Max. Het overkwam White Lies, een van de grootste Britse hypes van de afgelopen maanden. Enkele uren voor hun grootste optreden als hoofdact in het bestaan van de band spraken we met Jack Brown, de drummer van White Lies.
Ik verwachtte eigenlijk een bleek, puisterig Brits jochie van net twintig maar Jack blijkt een lange, welbespraakte, zongebruinde gentleman te zijn die bovendien leuk kan vertellen. Er zijn momenten dat zijn antwoorden wat ingestudeerd aandoen, maar gezien de enorme hoeveelheid promotie die de band het afgelopen half jaar heeft gedaan, zal hij alle vragen waarschijnlijk al eens eerder beantwoord hebben.
Lees verder..Wintersleep
Jaren geleden had ik het twijfelachtige genoegen om twee dagen door mogen te brengen in Halifax, de hoofdstad van de provincie Nova Scotia in het meest oostelijke puntje van Canada. Het was er koud, grijs, miezerig en vooral ook erg saai. De laatste keer dat er iets echt spannends gebeurde in Halifax was in 1912, toen er vanuit de stad een reddingsoperatie werd opgezet voor de opvarenden van de Titanic. Veel van de slachtoffers zijn begraven in Halifax en er is zelfs een deel van het plaatselijke maritieme museum ingericht ter herinnering aan deze ramp. Ik zie mezelf nog staan in dat piepkleine museum, starend naar een originele deck chair van de Titanic, me schamend voor deze toch wel erg ramptoeristische sensatie.
De uit Nova Scotia afkomstige heren van Wintersleep hebben geen van allen ooit een stap gezet in het Titanic-museum, maar gitarist Tim D'Eon heeft inderdaad wel eens iemand horen vertellen dat de echte Jack Dawson in Halifax begraven ligt en dat fanatieke filmfans nog wel eens op zoek gaan naar zijn graf. Met Tim en drummer Loel Campbell praat ik over Canada, awardshows en een jarenlange promotietour.
Lees verder..Jason Lytle
Jason Lytle, oud frontman van Grandaddy, is ter promotie van zijn nieuwe album Yours Truly, the Commuter voor een kleine week in Europa. File Under spreekt met hem in een zonnig kantoortje van Epitaph Europe, met een fraai uitzicht over de binnenstad van Amsterdam. Met een glas rode wijn bij de hand vertelt Lytle openhartig over zijn leven na Grandaddy en over zijn nieuwe plaat, die vandaag verschijnt.
The Sheer
Sadder but wiser
Het moet ergens in 2003 zijn geweest dat ik ze voor het eerst zag. Ze speelden in het voorprogramma van Skik in het inmiddels met de grond gelijk gemaakte poppodium Tagrijn in Hilversum. Vier net iets te enthousiaste jongetjes met vrolijke britpopliedjes. Ik had nog nooit van ze gehoord, maar hun muziek klonk aanstekelijk. Een jaar later hadden ze een plaat uit en kon je geen festivalweide oplopen of daar stonden ze weer te zingen dat ze "Something To Say" hadden. Er kwam een tweede plaat waar ik niet zoveel van meekreeg en daarna werd het stil. En best wel lang stil ook. Waar was The Sheer gebleven?
Blijkt dat ze even hebben uitgerust, een jaar of twee even een andere koers. Niet dat ze volledig stil hebben gezeten. Eind april verscheen hun derde album, The Devil On His Own.
Op een van de eerste mooie dagen van 2009, na de eerste try-out spreek ik zanger Bart van Liemt en toetsenist Jasper Geluk in hun hometown Haarlem. Bart draagt een dikke sjaal en wil een kopje thee. Als je het mij vraagt, niet de allerbeste look & feel voor een zanger die op het punt staat met een tour te beginnen.
Marike Jager
'Ik weet echt serieus niet hoe het moet, een liedje schrijven.'
'Die nominatie betekent gewoon heel veel. Ik verwacht helemaal niet dat ik zoiets ga winnen, maar dat geeft niet. Ik vind het echt een grote erkenning.' Inmiddels weten we dat Marike Jager zoals ze zelf al voorspelde inderdaad geen Edison in ontvangst heeft mogen nemen. De nominatie zelf was voor haar al een aangename verrassing. 'Ik heb het hele juryrapport nog niet gelezen maar ik las wel iets over een eigen sound. Nou dat vind ik echt supergaaf om te horen. Dat streef je wel na. Dan sta je ineens in het rijtje met Ilse DeLange en Trijntje Oosterhuis. Hele gevestigde namen.'
Het gaat goed met Marike. Ik spreek haar op een van de eerste mooie lentedagen van dit jaar waarop de de zon haar uiterste best doet om net zo hard te stralen als de dertigjarige singer/songwriter zelf. Het werd dan ook de hoogste tijd voor een interview op File Under. Op onze site staan immers niet voor niks al aardig wat foto's van de dame met het warrige haar dat desondanks altijd goed lijkt te zitten en volgens Storm niet alleen de leukste maar ook de beste singer/songwriter van Nederland is. Met de release van haar zowel door critici als publiek positief ontvangen tweede album Celia Trigger lijkt de stap naar het grote publiek te kunnen worden gemaakt. 'Eindelijk. Mensen snappen het ook, zeg maar. Je zit jarenlang in een soort van underground-circuit. Dat is wel bereikbaar voor heel veel bandjes, maar die stap naar het grote publiek is een hele moeilijke opgave. Daar heb je tv voor nodig en grote kranten en media. Dat is wel een lange weg. Zo'n Edison-nominatie doet een hoop. Dat is heel belangrijk. Het is echt zo'n klassieke prijs. Hij is er al negenenveertig jaar. Dat voel je wel. Het is niet zo'n nieuw wedstrijdje met sms-jes of zo.'
Lees verder..Ane Brun
Welcome
My dear friend
I notice you are wearing
Your armour again
(Armour - Ane Brun)
Mijn zoekende blik verraadt dat ik degene ben die haar weldra zal gaan interviewen. 'Over here,' klinkt het vanuit een hoekje van het restaurant. Gezeten aan een tafel bij het raam - om zo de eerste zonnestralen van de dag op te vangen - is Ane Brun bezig met haar ontbijt van die dag. Of ik het erg vind dat ze tijdens het interview gewoon doorgaat met het eten van haar riant belegde broodje met een overdaad aan sla? Natuurlijk niet! We vinden het allebei een beetje een raar tijdstip voor een interview, zo vroeg op de dag. Het kon blijkbaar niet anders worden geregeld. Het is rustig in het restaurant. Helemaal aan de andere kant van de zaal zit een wat oudere man zijn krantje te lezen. 'Hij zit daar volgens mij nu al een half uur dezelfde bladzijde te bestuderen,' observeert Ane. Het soort observaties dat haar inspireert? 'Het zou kunnen. Ik haal mijn inspiratie uit verschillende dingen. Meestal de mensen en gebeurtenissen om mij heen.' Er valt een stilte terwijl ze nog een hap neemt. Ze zullen vaker vallen. Ane Brun blijkt deze ochtend een stuk minder spraakzaam dan ik had gehoopt op basis van het interview dat collega Spookrijder eerder met haar had. Ik kan er mijn vinger niet op leggen waar het aan ligt. Het vroege tijdstip? Stel ik de verkeerde vragen? Of is ze door ervaring wat berekenender geworden? Professioneler, om dat vervelende woord maar eens te gebruiken.
Bell X1
'Het voelt als thuiskomen'
'Wacht even, ik ga proberen een koptelefoontje aan te sluiten... *KRAK! PIEEEEEEEP!!* ...' Soms loopt het afnemen van een interview niet van een leien dakje. Het begon allemaal al met het feit dat ik, dankzij een auto die dienst weigerde, niet in staat was aanwezig te zijn bij de persdag van Bell X1 in Amsterdam. Toch besloot ik het interview met zanger Paul Noonan alsnog telefonisch af te nemen. Hoewel ik geen voorstander ben van zogenaamde phoners - je gaat toch die veelzeggende blikken missen - weet ik uit het verleden dat het soms toch een mooi resultaat kan opleveren. En ook al had ik Paul nog geen jaar geleden gesproken, toch vond ik dat zijn band nog steeds niet de aandacht had gekregen die deze in mijn ogen wel verdiende. Het beluisteren van de promo van het nieuwe album Blue Lights On The Runway bevestigde dit gevoel alleen maar.
Terwijl ik mijn huis binnenloop en mijn jas uittrek, gaat de telefoon. De manager van Bell X1 vanuit Amerika aan de lijn; of ik al klaar ben voor het interview met Paul? Hè, dat zou toch pas over een uur zijn? Daylight saving time blijkt roet in het eten te hebben gegooid. Halsoverkop zet ik de telefoon op speaker, pak mijn dictafoon en druk op record. Waar had ik die notitielijst neergelegd? Geen idee. Jammer dan. 'Hi André, is je auto alweer gerepareerd?' Mijn bevestigend antwoord ontgaat Paul; hij staat buiten het hotel en hoort niks door het voorbijrazend verkeer. Het aangesloten haperende koptelefoontje blijkt niet de ideale oplossing, maar is in ieder geval beter. Nog een geluk dat Paul van het spraakzame type is waar je vijf eurocent ingooit en voor twee euro terugkrijgt.
Lees verder..Peaches
Rockdiva Merrill Beth Nisker (beter bekend als Peaches) heeft net een weekendje Parijs achter de rug en stapte vanochtend al vroeg in de Thalys. "Ik heb normaal niet zo met Frankrijk, de wiet is daar namelijk heel erg slecht. Ze roken daar sowieso bijna alleen maar hasj, daar ben ik eigenlijk niet zo van ook. Dit weekend kreeg ik echter best goed spul aangeboden dus het was wel erg leuk." Vandaag is ze in Amsterdam en heeft twaalf interviews en een aantal fotoshoots op de planning, blij met al de aandacht? "Natuurlijk niet, zou jij dat zijn? Ik moet steeds hetzelfde vertellen keer op keer. Had veel liever de stad ingegaan, ik vind Amsterdam geweldig en wil wiet halen. Je kunt hier legaal stoned worden, prachtig land." Wellicht is dit de reden dat ze hier vaak is te vinden. In Amsterdam stond ze reeds met haar band en drie keer als dj. "Ik heb ook een aantal keer in Rotterdam (Bazar Curieux) gestaan, maar daar was ik helemaal niet blij mee. Ik wil hier in Amsterdam spelen. Gelukkig sta ik in de Melkweg binnenkort en doe ik de dag erna een latenightshow hier, waarvan ik de naam even vergeten ben."
Sia
'Ergens zit in mij een kind van rond de vijf jaar dat regelmatig om veel aandacht schreeuwt.'
Als we door de wandelgangen van het American Hotel in Amsterdam richting haar hotelkamer lopen, komen we geheel toevallig Sia's oude gitarist tegen. Hij moet die avond met Priscilla Ahn in Paradiso spelen en had er al op gehoopt dat hij zijn voormalige werkgeefster tegen het lijf zou lopen. Geheel begrijpelijk dat hij daarop gehoopt had. De drieëndertig-jarige Australische zangeres blijkt namelijk een van de leukste, meest sympathieke personen te zijn waarmee ik voor File Under een gesprekje heb mogen aangaan. In de wandelgangen vang ik alvast op dat het er door prutswerk van haar accountant momenteel financieel gezien niet zo rooskleurig voor staat. 'En iedereen maar denken dat ik degene ben met het grote geld, terwijl ik vrijwel zeker weet dat ik van ons allemaal het minste geld op mijn bankrekening heb staan. Ik hoop dat de samenwerking met Christina Aguilera daar verandering in gaat brengen.'
Oh ja, dat is waar ook. Ik was bijna vergeten dat Sia (volledige naam: Sia Kate Isobelle Furler) door Aguilera persoonlijk benaderd was om mee te werken aan haar nieuwe album. De geruchten gaan rond dat ook Goldfrapp en Ladytron hun medewerking hieraan hebben verleend. Nu we het er toch over hebben kan ik - als groot Goldfrapp liefhebber - mooi meteen even vragen of ze dat kan bevestigen. 'Inderdaad, die zijn er ook bij betrokken. Het is een erg tof album geworden. Ik heb aan vier nummers meegewerkt en nu maar hopen dat ik daar ook iets van ga merken,' zegt ze, waarop haar kenmerkende lach volgt.
Lees verder..Elle Bandita
Elle Bandita is terug op de Nederlandse podia. En ze heeft deze keer een band om zich heen verzameld die precies weet hoe je moet rocken.
"Zal ik ze houden?" vraagt Elle Bandita halverwege de set in het Paard van Troje.
Het is een retorische vraag. Toch klinkt er vanuit de zaal een antwoord.
"Nee! Oprotten met die band. Maar jij mag blijven!"
Elle Bandita duldt geen tegenspraak en zoekt met afkeurende blik naar de grappenmaker. Een dergelijke blik van Elle Bandita is blijkbaar reden om van mening te veranderen.
"Vooruit ze mogen blijven, maar dan moeten ze wel gaan spelen."
"Oké dan. Het volgende liedje gaat over neuken."
Vier tellen later dendert de genadeloze bulldozerpop van Elle Bandita en haar mannen weer uit de speakers.
Venus In Flames
Jan de Campenaere alias Venus In Flames zit al te wachten in het café van de Vooruit in Gent. Met op de achtergrond het espressoapparaat en rinkelende kopjes begin ik aan een gesprek met de man die inmiddels aan zijn derde album toe is: Intimacy. Het begon ooit echter allemaal met die ene belangrijke wedstrijd in Vlaanderen.
In 2000 deed je mee Humo's Rock Rally en was er de doorbraak in België.
'Ja, ik werd daar derde. Het schijnt een legendarische editie geweest te zijn dat jaar, want er was een enorme discussie binnen de jury over de top drie. Dat waren behalve ikzelf Admiral Freebee en Mintzkov (Luna). Één van de juryleden heeft gedreigd om uit het raam van de derde verdieping van de AB te springen als Mintzkov niet zou winnen (lacht). Oké, ik was derde maar wel de enige die solo met mijn gitaar op het podium stond, dus ik was daar enorm blij mee. Er zitten ook nogal wat preselecties aan die finale vast. De Rock Rally heeft echt deuren voor me geopend. Die wedstrijd is wel een enorme schifting, er zijn weinig bands die in Vlaanderen doorgebroken zijn zonder de Rock Rally. Vóór mijn deelname aan de wedstrijd speelde ik in jeugdhuizen en cafeetjes en kostte het wat moeite om optredens te regelen. Daarna zat meteen mijn agenda vol voor het hele jaar, managementbureaus en boekingsagenten stonden ook in de rij dus het heeft me veel gebracht. Een platenmaatschappij vinden was wat moeilijker, maar dat is uiteindelijk ook gelukt.'
A Brand
De band die in België inmiddels een huishoudnaam is en eindelijk ook wel eens Nederland wil gaan veroveren, het Antwerpse A Brand speelt vanavond voor een volle AB Box in Brussel. Maar voor dit concert plaats vindt voel ik zanger/gitarist Dag Taeldeman en drummer/zanger Frederik Heuvinck nog aan de tand.
Klopt het dat jullie ooit materiaal via sigarettenautomaten verdeeld hebben?
Dag: 'Ja, dat waren 12 singles en we hebben daarvoor twaalf Belgische kunstenaars gevraagd artwork te maken voor elke song. Dat Phonomatics-project is echt het allereerste wat we met A Brand gedaan hebben, nog voordat we een platencontract hadden. We hebben dat op een single-cd's geplaatst die eruit zien als een bankpas. Het was onder andere met werk van Guillaume Bijl, Luc Tuymans en Jan Fabre die graag hieraan wilde meewerken. Dat werk zat in één automaat en is eigenlijk op tournee geweest door Belgische musea zoals in Kortrijk, Gent en het MuHKA. Daarbij speelden wij als band dan stille concerten in die musea, soms zelfs achter glas, als een soort van kunstwerk.'
Frederik: 'Je kunt op de site nog alle Phonomatic-singles bekijken, het project was in samenwerking met Geoffrey de Beer. Hij was degene die met het automaten gegeven op de proppen kwam… Die singles zijn trouwens ook zeer beperkt uitgebracht.'
The Veils
Het is onmogelijk Finn Andrews over het hoofd te zien in het bijna lege café tegenover het Oosterpark. Hij heeft zich aan een tafeltje in een zonnig hoekje bij het raam geïnstalleerd en is zoals altijd getooid met een grote hoed die z'n tengere postuur nog eens benadrukt. De frontman van The Veils is nog midden in een ander interview en lijkt erg spraakzaam, wat verrassend is omdat hij bekend staat als verlegen en een moeilijke prater. Op de MySpace pagina van The Veils verontschuldigt hij zich alvast voor het feit dat hij nogal verlegen is en dat hij om de spervuur van interviewvragen te doorstaan, "will lie stolidly and mercilessly until the threat desists".
Moeilijke prater
Als we van start gaan vertelt Andrews dat hij het nogal moeilijk vindt om over z'n muziek te praten. Met helder blauwe ogen kijkt de frontman van The Veils me enigszins verontschuldigend aan. "De reden dat ik nummers schrijf is omdat ik het moeilijk vind om over dingen te praten. Sommige mensen begrijpen dat, anderen noemen mij lastig. Soms weet ik gewoon niet wat ik moet vertellen en dan verzin ik maar wat verhalen" geeft Andrews grinnikend toe.
The Death Letters
Zo moeilijk is het allemaal niet. Je vraagt een drummende vriend om Black Keys-covertjes te spelen, je schrijft een dozijn nummers die de pan uit rocken, je wint alle bandwedstrijden waar je aan meedoet en voor je het weet heb je een debuutalbum in de winkel liggen en sta je met lovende recensies in alle belangrijke muziekbladen. Dat is, in het kort, het verhaal achter het succes van The Death Letters.
Het is zaterdagavond en over drie kwartier opent de band in een bomvolle EKKO voor De Staat. Toch hebben Victor Brand en Jordi "Duende" Ariza Lora wel tijd voor een interview en een fotosessie. Voor het interview van start gaat worden nog wel de laatste voorbereidingen getroffen. De setlist moet nog worden opgesteld en er worden nog wat laatste details doorgenomen: wel of geen rook op het podium. Of een beetje rook. Er wordt getwijfeld tussen geen rook of een beetje - de optie veel rook is dan al afgevallen - besluit de band geen rook op het podium te willen. Of toch maar wel, zolang het niet te veel is.
Lees verder..
Gwen Stacy
Gwen Stacy. Een vierkoppige christelijke hardcore-band uit Indiana met een boodschap. Voor veel Europeanen nog ietwat onbekend, maar als het aan deze mannen ligt zal het niet lang duren voordat ze hier net zo groot zijn als in de Verenigde Staten. Mede dankzij hun gezamenlijke platenmaatschappij mag de band het podium delen met Poison The Well en 36 Crazyfists. Hun tour door landen als Engeland, Zweden, Italië en Denemarken slaat gelukkig Nederland niet over. Maar liefst twee maal mogen wij Hollanders genieten van deze 'nieuwelingen' en wat ze te vertellen hebben. Vanavond staat Gwen Stacy in ieder geval in de Tivoli te Utrecht, waar ik onder etenstijd snel even een paar vragen stel aan de bassist en de nieuwe zanger. Helaas blijf ik na die paar minuten met veel vraagtekens zitten, en zo wordt mij wederom beloofd de rest via MySpace te vervolgen.
Lay Low
Ze durft me nauwelijks aan te kijken als ze naar binnen schuifelt in de kleedkamer van Paradiso, minuten na haar optreden in het voorprogramma van Emiliana Torrini. Lovísa Elísabet Sigrúnardóttir, beter bekend als Lay Low, heeft de aftrap van dit IJslandse avondje gegeven en is best tevreden. Ze is erg verlegen en ieder optreden is weer een overwinning. Een grote zaal als Paradiso dus al helemáál. Het is ook al haar derde interview op één dag. En dat terwijl het praten in Engels toch lastiger blijkt dan in haar moedertaal.
Lovísa is nog maar 26 jaar oud, geboren in Londen en opgegroeid in IJsland. Haar debuutalbum Please Don't Hate Me verscheen in 2006 nadat haar demo's op MySpace waren ontdekt door een lokale platenmaatschappij. Het album werd een groot succes in IJsland en werd binnen no-time platinum. Eind 2008 verscheen haar tweede album Farewell Good Night's Sleep in IJsland en in maart volgt de Europese release.
Fever Ray
'Een heel natuurlijk proces.'
Op 12 februari 1809 werd in de Engelse plaats Shrewsbury een jongen geboren. Zijn ouders gaven hem de naam Charles Robert Darwin mee. Op vijftig-jarige leeftijd zou deze Charles een boek publiceren, getiteld On The Origin of Species by Means of Natural Selection, or the Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life. Hierin zet hij zijn evolutietheorie uiteen; een theorie die met name in Christelijke kringen op weinig bijval kon rekenen. Zelfs honderdvijftig jaar na de publicatie van dit boek blijkt deze theorie nog steeds voor enige opschudding te kunnen zorgen als EO-coryfee Andries Knevel te kennen geeft dat hij meer ziet in Darwin's theorie dan het in zijn kringen vele malen populairdere creationisme.
Op 11 februari van het Darwin-jaar 2009 - een dag voor zijn tweehonderdste verjaardag - zit ik in de foyer van het NH Hotel Amsterdam Centre tegenover de Zweedse zangeres Karin Dreijer Andersson om met haar te babbelen over haar eerste soloproject Fever Ray. Ze zegt dat ze nooit heeft getwijfeld over de juistheid van de evolutietheorie. Sterker nog: ze is er pas sinds kort op de hoogte van het bestaan van zoiets als het creationisme. 'In Zweden kende ik het woord creationisme zelfs niet eens. We zijn niet zo religieus. De meesten onder ons hebben een socialistische achtergrond. Zelfs van degene die religieus zijn, vermoed ik dat ze nauwelijks of geen twijfels hebben over de theorieën van Darwin.'
Lees verder..Asobi Seksu
Volgens de biografie die ik met het promo exemplaar van Hush kreeg thuisgestuurd, zijn James Hanna (gitaar/zang) en Yuki Chikudate (zang/toetsen) niet vies van een trip op het een of het ander. Er wordt verteld over de "narcotic nature" van beiden en over hoe het nummer Blind Little Rain - dat op hun laatste cd is terug te vinden - zijn oorsprong heeft in een paddo trip. Maar als ik de band vlak voor hun optreden in de kleedkamer van Paradiso spreek, lijkt het allemaal wel mee te vallen, m'n gesprekspartners ogen wat vermoeid maar bovenal nuchter. En dat in Amsterdam. "Vroeger gebruikte ik wel paddo's en lsd en dat soort spul, maar daar ben ik al een tijd mee gestopt, op die ene keer na dan. M'n brein kan het niet meer aan", verklaart James lachend de nuchtere toestand waarin hij verkeert.
Delain
Twee jaar na het verschijnen van hun debuut album Lucidity komt Delain op 20 maart met hun nieuwe album: April Rain. Was Lucidity toen nog een 'project van Martijn Westerholt' (ex-toetsenist van Within Temptation), dit album is het resultaat van een band die zelf vindt dat ze een hechte groep zijn geworden. Na het beluisteren van de cd kon ik de 'hechte groep' nog niet echt herkennen. Goede reden om eens met Martijn Westerholt en Charlotte Wessels (vocals) in gesprek te gaan.
In 2007 zag ik hen voor het eerst op Noorderslag. Bloednerveus stonden ze daar in de grote hal. Desondanks was het optreden toen simpelweg goed te noemen. Martijn had tijdens zijn herstel van de ziekte van Pfeiffer een hoop nummers geschreven. Deze nummers nam hij op met gastmuzikanten. Hij noemde het project Delain. Nadat er steeds meer vraag kwam om ook op te treden was het noodzakelijk om vaste muzikanten te vinden. De zoektocht naar een passende vocaliste was nog het moeilijkst, vertelt hij. Toen hij de hoop had opgegeven hoorde hij Charlotte Wessels bij de opname van de rockopera Infernorama. Hij vroeg haar wat teksten voor hem te schrijven, voor zijn project. Zij kwam deze zelf voorzingen en hij wist meteen dat zij de zangeres moest worden. Toen hij haar weer thuisbracht bleek zij in dezelfde straat te wonen als zijn ouders.
Sky Larkin
Drinken tijdens werktijd, ik kan me bijna geen baan voorstellen waarbij dat mogelijk is. Onze Storm van File Under is gelukkig niet streng en het is dan ook een "Ja, graag", wanneer Katie Harkin vraagt of ik een biertje wil. "We hebben belachelijk veel blikjes gekregen. We zijn slechts met drie mensen, die volle koelkast krijgen we nooit leeg!" De zangeres van Sky Larkin blijkt vandaag in een extra aardige bui, "Het is gewoon geweldig om weer te mogen touren." Vandaag is de eerste dag en ondanks de tegenslagen eerder vandaag, stralen ze alle drie erg veel energie uit. "Onze tourbus was vanochtend stuk gegaan, we hebben uiteindelijk gelukkig vrij snel een vervanger gekregen. We zijn erg gematst ook, want deze is veel groter en heeft veel meer extra's. We gaan ons er de komende dertien dagen zeker in vermaken."
Di-Rect
Het moet ongeveer zo'n tien jaar geleden zijn toen ik van een Haags vriendinnetje een demo-tape in mijn handen gedrukt kreeg. "Moet je naar luisteren, vind je leuk" zei ze er bij. Er stonden iets van zes liedjes op maar het deed me niet zo veel. Tot ik niet veel later het eerste singletje in mijn handen kreeg. "Just the way I do" was een verfrissend neo-punkliedje van vier jonge snotapen die ervan overtuigd waren dat ze Nederland gingen veroveren.
Die zelfde band bracht mij vandaag naar het Hard Rock Cafe in Amsterdam. Nederland is ruimschoots veroverd, alleen was mijn enthousiasme lang geleden al verdwenen. Di-Rect was toch vooral dat bandje gebleven voor tienermeisjes. Momenteel toert Di-Rect echter zeer succesvol met hun interpretatie van de rockmusical 'Tommy' van the Who door de theaters. Hierdoor begon ik ze als band net weer een beetje te waarderen (ze kennen dus toch hun klassiekers) en ik had stiekem de hoop dat de band dat eeuwige tienerfans-imago van zich af kon schudden en toch zou kunnen groeien. Maar toen kondigde de zanger vandaag op een persconferentie aan dat ook hij niet langer tegen het 'Doe Maar-effect' wilde opboksen en zich muzikaal op een hele andere koers wilde zetten.
Lees verder..The Black Lips
Hot, dat zijn deze vier boefjes uit Atlanta - Georgia. Hot bij meisjes met strakke skinny jeans, oversized t-shirts, hoekige danspasjes en MySpace-poppenoogjes. Maar ook gekoesterd door ouwe rotten die The Gories en The Oblivians in de platenkast hebben staan. Gewaardeerd door de trendsetters en de kenners, dus. Maar verworven faam staat niet zelden synoniem aan het verliezen van de knusse magie die zo onmisbaar is voor sympathieke rammelbandjes als de Black Lips. Toch is de roem niet iets waar het viertal noch voor terugschrikt, noch nat op gaat: "We spelen al zo'n tien jaar samen. Het werd eens tijd, niet? En oh ja, het is ook fijn om op tour eens fatsoenlijk eten te krijgen."
Claire Denamur
Claire Denamur is een Frans zuchtmeisje. Met een hese stem. Drie kwartier met haar aan de telefoon is genoeg voor een stevige coup de foudre.
'Mijn vader zong al liedjes van Bob Dylan voor ons toen we nog in de buik van onze moeder zaten. En toen we nog in Amerika woonden, speelde hij jaarlijks met zijn rockband in ons huis, voor vier- tot vijfhonderd mensen.' Dat Claire Denamur (25) zelf is gaan zingen, verbaast niet. Dat ze dat in het Frans doet wel, en dat ze daarbij onder meer Leo Ferré en Georges Brassens als voorbeelden noemt, ook.
Sepultura
De morrende achterban heeft er al jaren moeite mee dat Max Cavalera niet meer aan het roer staat van Sepultura. Nu ook drummer en broerlief Igor Cavalera zich heeft aangesloten bij het familiebedrijf Cavalera Conspiracy, lijkt Sepultura zijn twee belangrijkste steunpilaren verloren te hebben. Toch is het onlangs verschenen album A-lex goed ontvangen en mogen we zelfs spreken van een Sepultura-revival. Wellicht omdat het fundament van de band overeind gehouden wordt door Andreas Kisser, hij is al ruim twintig jaar de gitarist. Of ligt het toch aan de conceptalbums Dante XXI en A-lex? Zwaar materiaal als de dichter Dante en componist Beethoven spoken rond in het collectieve brein van Sepultura. Dan stel je natuurlijk de vraag: hoe doordacht zijn deze conceptalbums eigenlijk? Is het een gimmick om te verhullen dat deze mannen geen nummers kunnen maken met een kop en een staart? En misschien nog wel belangrijker: staan deze heren op Lowlands?
Polar Bear Club
Op zondag 1 maart 2009 staan op de Lijnbaansgracht in hartje Amsterdam om drie uur al rijen met mensen. De Melkweg mag in zijn handjes knijpen vanavond: in de uitverkochte Max staat het frisse pop-icoon Katy Perry, terwijl de Oude Zaal de rockers van The Gaslight Anthem mag verwelkomen. Ook deze kant van het poppodium zal vanavond overvol zijn. De band brengt hierbij nog een verrassing met zich mee: twee sterke voorprogramma's, namelijk Frank Turner en Polar Bear Club. Beide relatief onbekend, maar ze staan er natuurlijk niet voor niets. Aan mij de eer om dat onbenoembare Polar Bear Club eens wat vragen te stellen.
Daily Bread
In een vrolijk gekleurd Volkswagen-busje komt Daily Bread voorrijden. Snel laden Stefan (drums), Chris (basgitaar) en Kimberly (zang en toetsen) hun spullen uit. De versterkers en instrumenten worden de zaal van EKKO binnen gerold, waar zZz al bezig is met een oorverdovende soundcheck. Vanachter z'n drumstel begroet Björn Ottenheim het drietal: 'Ha schorriemorrie!' De bands kennen elkaar van eerdere optredens: Daily Bread heeft inmiddels een aantal keer voor de Amsterdammers geopend en als het meezit gaan ze ook met zZz naar België voor een paar optredens. Veel spelen, dat is het doel voor de komende maanden.' We willen nog heel veel voorprogramma's doen, zo proberen we mensen een beetje warm te maken en bekend te worden', vertelt Chris.
Behalve optredens kunnen we nog veel meer van Daily Bread verwachten. Vorige maand maakte de band bekend te hebben getekend bij Excelsior en deze zomer gaan ze de studio in om hun debuut op te nemen. De komende tijd zullen ze eerst demo's opnemen om te bepalen welke nummers goed genoeg zijn voor het album. Ze zijn kritisch en hebben geen haast. 'We wilden niet te vroeg een album opnemen, vooral niet het eerste album, want dat is toch het belangrijkste album', zegt Chris. Maar voor de band de studio induikt wordt er toch alvast een singletje uitgebracht.
Lees verder..Eugene McGuinness
In een klein charmant restaurant in Carnaby Street heb ik met Eugene McGuinness afgesproken. Even zoeken is het wel, maar gelukkig blijkt dat ook McGuinness hier nooit eerder was en zich bij binnenkomst óók afvroeg of hij wel juist zat. Na een kleine speurtocht naar een tafeltje -het is lunchpauze in het drukke centrum van Londen - kan het interview beginnen.
Je hebt een paar maanden geleden een album uitgebracht hier in de UK, maar was dat het eerste dat de wereld van Eugene McGuinness hoorde?
'Nee, voordat ik dit volledig album uitbracht maakte ik al een EP, The Early Learnings of Eugene McGuinness, maar het was eigenlijk nooit de bedoeling dat die gereleased zou worden want die nummers waren eigenlijk alleen bedoeld voor mijn MySpace... Eigenlijk was 2007 meer het jaar van de eerste kennismaking met mijn muziek. Ik hoop echter dat het volledige album mensen goed kennis laat maken met de muziek die ik maak.
The Wedding Present
Het gebeurt niet dagelijks dat je een jeugdheld door zijn dikke brillenglazen kan aankijken. Het was dan ook best bijzonder toen ik David Gedge van The Wedding Present de hand schudde in de kantine van Paradiso. In het begin van de jaren negentig was ik groot fan van The Wedding Present. Ik miste geen concert, kon alle teksten letterlijk opdreunen en had natuurlijk alle cd's en singles keurig op een rijtje in de kast staan. En dat waren er nogal wat. Zo werd er in 1992 iedere maand een nieuwe single uitgebracht en waren er ook diverse Peel-sessies, want John Peel was ook groot fan. Niet al het materiaal was even sterk, maar als Gedge op dreef was dan kon hij vooral tekstueel sterk en vooral ook grappig uit de hoek komen.
Ondanks (of dankzij?) het feit dat The Wedding Present nooit echt voet aan de grond heeft gekregen in de Benelux neemt Gedge alle tijd voor een goed gesprek over vroegah, extreme albums en een parallelle carrière.
Lees verder..The Sedan Vault
"Perfect. Hier heb je het nummer van Marius, bel hem maar om 12:00, dan zitten ze in de tourbus", aldus de vrouw van de platenmaatschappij. Ik moet op een zondagmiddag de leden van The Sedan Vault bellen. Nu kun je een druk tourende band zijn of iemand in het studentenleven, maar op een zondagmorgen staan veel mensen niet te wachten op een telefoontje van een interviewer met vervelende vragen. Hij gaat over...
Geen rumoerige tourbus, als verwacht, maar een rustige huiskamer is de achtergrond van het gesprek. "We zouden eigenlijk nu al onderweg naar Eindhoven moeten zijn, maar hebben een kleine wijziging gemaakt. Onze thuisstad lag op de route en ik heb heerlijk thuis geslapen en gedoucht vandaag. Het paste nog in het schema, we gaan nu over een uurtje richting Nederland." Vanavond staan ze namelijk in de Effenaar, samen met de voorvaders van post-hardcore: Helmet. "Een grote eer, maar nee, zenuwachtig zijn we niet meer voor optredens. We hebben al erg veel show achter de rug en het gaat eigenlijk altijd erg goed, we kunnen echt op elkaar vertrouwen."
Lees verder..James Yuill
Op een van de koudste dagen tot nu toe in Londen deze winter heb ik met James Yuill afgesproken. Gelukkig niet buiten, maar in een warme pub in het überhippe Hoxton. Als ik vooraf nog even snel op zijn MySpace kijk voor ik me in de kou begeef, valt het me al op dat een week voordat hij naar het continent vertrekt daar al 'off to Europe' staat. Hij heeft duidelijk zin in deze tour. En nog voordat we het over de muziek gaan hebben overvalt hij me met wat vragen over de topografie van Nederland, want hij heeft de trip de dag ervoor al helemaal zitten uitstippelen.
Novastar
Soms heb ik geen idee waar ik de tijd laat. Voor mijn gevoel is het nog maar kort geleden dat ik dik een half uur praatte met Joost Zweegers over zijn nieuwe cd Almost Bangor. Maar dat was al begin september van het vorige jaar. Ik had toen niet durven voorspellen dat Almost Bangor zo succesvol zou worden als het hier geworden is de afgelopen maanden. Elke zaal die Novastar aandeed was strak uitverkocht, zijn liedjes zijn dagelijks te horen op de radio en hij schreef zelfs de themasong van de Serious Request-actie op 3FM. Het zijn zaken die Joost waarschijnlijk zelf ook niet verwacht had, die warme donderdagmiddag toen hij de pers te woord stond. Maar dat er hard gewerkt werd aan het tot een succes maken van zijn nieuwe plaat was me wel duidelijk. Volgens mij voerde hij al zittend op het balkon in de zon wel vijf telefoongesprekken in de korte tijd die hij had tussen mijn interview en het voorgaande. En in alle gesprekken klonk zijn enorme gedrevenheid door. Gelukkig zet hij tijdens het interview zijn telefoon uit.
Paulusma
Terror Jaap en Jelle Paulusma, een niet erg voor de hand liggend duo. Dat ze ooit een podium zullen delen is niet waarschijnlijk, maar toch is er een zeker verband. In een kroegje bij het Oosterpark sprak File Under met Paulusma over reality-televisie, 'kutbandjes', de rockacademie, Fairport Convention en natuurlijk zijn nieuwe cd iRecord.
Joey Cape
Alweer voor de vijfde keer stond de frontman van Lagwagon met zijn mannen in de Amsterdamse Melkweg, en kreeg ik de kans om frontman Joey Cape uit te horen over zijn nieuwe project. De songwriter uit Californië bracht namelijk dit jaar zijn eerste officiële album uit met akoestische prachtliedjes, waar de zanger erg trots op is. Als ik Cape vertel dat ik het voornamelijk over zijn solo-uitstapje wil hebben, leeft hij dan ook op; "Oh echt? Wat gaaf, dat mensen dat echt boeit! Ik waarschuw je trouwens alvast, ik raak er niet uitgepraat over als ik eenmaal begin!"
Machine Head
Met trots vertel ik aan m'n vrienden dat ik vandaag Machine Head ga interviewen. "Ow, vraag ze dan even waarom ze in hemelsnaam met zo'n kutband als Slipknot aan het toeren zijn." Iets genuanceerder dan dat, leg ik oprichter/gitarist Phil Demmel de vraag voor. Zijn reactie is echter heel anders dan verwacht: "Slipknot is één van de beste metalbands, natuurlijk ben ik blij dat we samen met ze kunnen toeren. Mede hierdoor kunnen we spelen in grote zalen als de vandaag. Dat brengt het beste in ons boven." Samen met de nu-metalband en de snelle gitaren van Children Of Bodom staat Machine Head namelijk in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Die is voor vandaag even omgetoverd tot Heineken Metal Hall - aldus de organisator. Voor aanvang pik ik wat van zijn tijd in, om mijn blaadje met verdere vragen voor te leggen. Hij herkent me nog van vorig jaar, toen het interview tussen ons niet erg soepel verliep...
Gelukkig is Phil vandaag een stuk meer uitgeslapen en veel rustiger. "We voelden ons gewoon niet lekker tijdens de vorige tour. Niks ging zoals het hoorde en zoals we het graag gehad hadden. De schuld lag bij de tourmanager, die hebben we na afloop ook gelijk ontslagen." Wanneer ik verder wil vragen, kapt hij me af; "en meer wil ik echt niet over die man kwijt."
Lees verder..Slipknot
In de hal struikel ik over een knullig mannetje, die wat foto's aan het maken is van mensen die backstage de trap oplopen. Ik schenk er niet veel aandacht aan. Een half uur later geef ik dezelfde persoon een hand en stelt hij zich voor als Chris Fehn. De nummer #3 van Slipknot, die de rol als percussionist/zanger vervult. ''Ik maak graag foto's van de plekken waar we zijn geweest, gewoon, voor eigen gebruik. Het gaat allemaal zo snel wanneer je op tour bent en het is allemaal zo geroutineerd. Wanneer ik thuis ben kan ik pas echt genieten, dit doe ik altijd met behulp van foto's." Thuis zijn de gemaskeerde heren helaas nog lang niet, hoewel hij dit wel zou willen. "We zijn al heel lang aan het touren, eigenlijk zijn we het allemaal een beetje zat... Ik ben ook super ziek, heb gister en vandaag de hele dag in bed gelegen." Het bandlid is vandaag lekker eerlijk en ik vraag zonder schaamte dan ook snel door, terwijl hij nog een sigaret aansteekt in de Slipknot-kleedkamer.
Mogwai
Mogwai maakt muziek voor iedereen
Het is koud en donker. Bovendien begint het net te regenen als ik me richting mijn interview met Mogwai begeef. Ideale omstandigheden voor een gesprek met deze band die zich thuis moet voelen in dit weer (in Schotland is het toch altijd koud en nat?) en daardoor hopelijk gezellig spraakzaam is.
De vijftien minuten(!?) die ik met de overigens vriendelijke gitarist Stuart Braithwaite krijg ondermijnen dit idee een beetje, dus na een kort praatje over het weer en zijn die dag aangeschafte sjaal gaan we maar snel van start.
Lees verder..Kids In Glass Houses
Frontman Aled Philips komt aangestrompeld. Het is dat hij zijn pantoffels niet aan heeft, anders zou je zeggen dat we hier met een grieperig persoon te maken hebben. Zijn haar is een grote bos chaos, hij heeft een trainingsbroek aan waar de meeste mensen alleen mee op de bank liggen en als Aled zich voorstelt horen we dat zijn stem gister een te ruig feestje heeft meegemaakt. 'Eerst zijn we naar het Anne Frank-huis geweest in Amsterdam. Indrukwekkend om zoiets te zien, al blijft de gedachte achter dit alles zeer triest. Hierna zijn we de stad in geweest met Simple Plan en Zebrahead om een paar biertjes te pakken en een coffeeshop te bezoeken.' Met als gevolg: Aled is pas net wakker.
Het is vier uur 's middags dus Kids In Glass Houses lijdt nu al een rock'n'roll bestaan? 'Het was ook nooit de bedoeling om zo serieus te worden. Persoonlijk mis ik de oude tijd. Hier konden we nog gewoon flink zuipen voor het optreden, tijdens het optreden en na het optreden. Nu hebben we verantwoordelijkheid, aangezien verschillende mensen voor ons werken. Er lopen hier perspromotors rond, er zijn programmeurs, geluidsmannen en lichtmannen voor ons in de weer. We kunnen dit eigenlijk niet meer maken, maar af en toe mag het.'
Lees verder..Bring Me The Horizon
Masturberen, heel veel masturberen. Dat is wat Bring Me The Horizon gaat doen wanneer klaar met toeren. "En veel kip eten, la·ding·en, en veel Xboxen." De rust die ze krijgen is echter kort, heel 2009 is namelijk reeds voor ze ingepland. Dit blijkt echter geen probleem, "Je kunt toeren en masturberen best goed combineren hoor. Ook zijn we de band juist begonnen voor de live shows, daar gaat het ons echt om. Dat is het leukste wat er is." Met die reden staan ze vandaag in onze hoofdstad, waar ze hun puberale levensstijl perfect kunnen doorzetten. "We gaan drinken, veel wiet roken, nog meer drinken en daarna paddo's doen." Tijd voor een soundcheck is er dan natuurlijk ook niet, je moet nu eenmaal prioriteiten stellen hè...
Trivium
Onder de rook van 's wereld bekendste attractiepark, werd in de loop van 2000 in Orlando, FL Trivium ter wereld gebracht. Terwijl op gepaste afstand duizenden mensen per dag het park bezochten, vonden in het huis van drummer Travis Smith de eerste, sessies plaats die uiteindelijk zouden leiden tot de incarnatie van een van de meest spraakmakende metalacts van de laatste jaren. In die begindagen stond zanger Brad Lewter nog aan het roer, maar het duurde niet lang voordat het stokje werd overgenomen door Matt Heafy die daarnaast ook nog eens de gitaarpartijen voor zijn rekening nam. Wrang genoeg voor Brad was hij degene geweest die zijn latere opvolger had binnengehaald na hem aanschouwd te hebben op een talentenjacht van een lokale High School waar deze met veel bravoure een aantal covers ten gehore had gebracht van onder andere Metallica.
Kort na Matt's toetreding tot de band - en reeds na enkele optredens in plaatselijke kroegen - besloot Brad naar verluidt wegens muzikale meningsverschillen zijn heil elders te zoeken, hiermee de weg vrijmakend voor Matt. Enige tijd daarna werd de eerste demo opgenomen en het was deze opname die via een bevriende webdesigner zijn weg zou vinden naar de burelen van het Duitse Lifeforce Records met als welkome bonus een contract. Het resultaat en tevens enige wapenfeit van deze trans-Atlantische samenwerking liet zich verzilveren in de vorm van een schijfje met de welluidende titel Ember To Inferno, een alleraardigst debuut waarop de potentie, geschreven in muzikale hoofdletters, duidelijk naar voren trad. Tot het onuitsprekelijke genoegen van de band vond Monte Conner, de grote baas van Roadrunner Records, dat ook toen hij een nummer hoorde dat min of meer toevalligerwijs op een compilatie-cd van een tijdschrift terecht was gekomen. Na wat contacten over en weer was alles in kannen en kruiken en kon de overstap gemaakt worden van een klein naar een groot label. Het zou Trivium geen windeieren leggen getuige de voor een metalalbum gigantische verkoopcijfers van enkele honderdduizenden exemplaren van de tweede vrucht genaamd Ascendancy. Tegen die tijd waren Corey Beaulieu en Paolo Gregoletto inmiddels lid van de band geworden om hun niet misselijke kunsten met vingervlugge vlijt tentoon te spreiden op respectievelijk drums en basgitaar.
Lees verder..Amanda Palmer
Ik ben vast niet alleen, wanneer ik zeg dat ik Amanda Palmer een beetje gek en eng vind. Ten tijde van The Dresden Dolls speelde ze met haar benen wijd keyboard en met ongeschoren oksels gingen haar armen de lucht in. Tussen de nummers door spuugt ze regelmatig op de grond en brengt een betere rockshow dan haar mannelijke collega's. Of ik een interview met haar wil doen in de Melkweg? Uhm...
Wanneer ik backstage kom is alle angst gelukkig weg, haar been blijkt gebroken en zit in het gips. "Die ren ik er makkelijk uit, wanneer ze gek doet" concludeer ik. De 32-jarige vindt het allemaal geen groot probleem "Ik ben aangereden en loop hierdoor met één been in het gips. Het uitstellen van de tour was geen optie, ik heb erg veel doorzettingsvermogen. Gewoon even doorbijten en doen alsof je geen last hebt. Gelukkig zit ik veel achter de piano vanavond en wanneer ik verplaatst moet worden, dan tillen ze me gewoon even op." Met "ze" verwijst ze naar de vele acteurs die op het podium staan. "Ik heb geen band mee op het podium, maar een groot aantal acteurs. Die zullen gaan dansen en een voorstelling geven tijdens de nummers. Het is iets wat je vooral moet meemaken en ik niet echt kan uitleggen."
Lees verder..No Turning Back
No Turning Back kwam na hun release van Holding On in een stroomversnelling terecht. De mannen gingen naar Japan, Zuid-Amerika, Noord-Amerika, speelden op festivals zoals Groezrock en deden zo'n 220 shows in één jaar. No Turning Back speelt vandaag voor de zoveelste keer in de Pul te Uden. Namen ze hier in 2003 nog hun clip voor "Nothing Remains" op, vandaag staan ze hier gewoon omdat het bijna traditie is geworden. Zo spelen Martijn en de rest van de band al enkele jaren steevast in de Pul, een zaal in de stad waar het ooit allemaal begon voor No Turning Back. Na vorig jaar staan ze in december weer op de Jay Holland Birthday Bash Party in de Bunker hier te Gemert.
'Jeroen vroeg of we weer kwamen, we zitten dan toch thuis en hadden de tijd. Waarom niet dan? Vorig jaar was het een skôn feestje.' Zondag 30 november speelden ze samen op het podium als voorprogramma Biohazard in de 013. 'Ja zeg ! Die stonden nog op de lijst om een keer mee te spelen. In eerste instantie was alleenBackfire! het voorprogramma maar na lang zeuren en zaniken is het nu toch gelukt.' Die zondag hoefde Martijn dus niet te werken bij zijn distributiebedrijf. Dit hopen we althans voor hem want zondag is nu niet bepaald een dag om apotheken, ziekenhuizen en andere zorginstellingen van hun middelen te voorzien. Vandaag deed hij dit wel, maar 's avonds gaf No Turning Back een show van ongekende hardheid weg.
Lees verder..MGMT
I'll miss the playgrounds and the animals and digging up worms. MGMT houdt van wormen. Wij vandaag ook en besluiten er een paar voor ze mee te nemen. In het park bootsen we de regen na met onze voeten. Maar de wormen laten zich niet zien. Alleen een agent kijkt ons verbaasd na. Met een emmer vol aarde, hoogstwaarschijnlijk zonder wormen, stappen we de Melkweg binnen waar MGMT vanavond optreedt. De vrouw die ons ophaalt meldt dat Andrew VanWyngarden en Ben Goldwasser een beetje ziek zijn. Dit blijkt meteen als we Andrew half slapend op een tafeltje aantreffen. Hij schrikt op. Ben komt sloffend binnen. Met een klap zetten we de emmer op tafel. Als eerste steken ze hun neuzen boven de aarde en ruiken. 'Geen wormen?' vraagt Andrew een beetje teleurgesteld. We hebben ons best voor ze gedaan.
Luka Bloom
Luka Bloom is op tournee om zijn nieuwste cd Eleven Songs te promoten. Compleet met alle hectiek die daar nou eenmaal bij hoort. En tsja, dan gaat er wel eens wat mis. Op dinsdag 18 november bijvoorbeeld stond-ie in Paradiso, en platenmaatschappij V2 Benelux had voor File Under een interview met hem geregeld. Maar helaas, door allerlei onvoorziene drukte rondom het concert konden de interviews op het laatste moment niet doorgaan. En daar sta je dan als interviewer met je vragenlijst en draagbare recorder.
Volgend jaar dan maar? Welnee, tijd dus om zelf in actie te komen! Koppig heen-en-weer mailen via de juiste kanalen bracht mij wonder boven wonder in contact met Bloom zelf, en mijn brutale voorstel om het interview alsnog via mail te laten plaatsvinden werd door hem met open armen ontvangen. En zo kon het gebeuren dat vraag en antwoord elkaar via de digitale snelweg toch nog konden ontmoeten. Het resultaat leest u hieronder: een vraaggesprek over de betekenis van liedjes voor de artiest, de luisteraar en de wereld in het algemeen.
Lees verder..Nina Kinert
Op een onopgemaakt bed in een hotel aan het Leidseplein zit ze voor me, de jonge Zweedse zangeres Nina Kinert. Nina heeft er net een behoorlijk pittig weekje promotie in Nederland opzitten als ik haar spreek over haar nieuwe album, haar 3FM Megahit Beast en het plotselinge succes van de single. Het feit dat de journaliste die net Nina's hotelkamer verlaten heeft voor de Viva schrijft en Nina diezelfde middag opnames heeft bij een radioprogramma van de TROS spreekt boekdelen over het brede publiek dat ze vooral met de single Beast voor zich heeft weten te winnen.
