Zoeken


Web www.fileunder.nl

Laatste reacties

Stonehead: Zes tracks van nieuwe plaat "Rebel Heart" per direct officie...
Prikkie: Oh, wat d√°t wat ik voelde... :-)...
Rene: Recensenten zijn net vrouwen. Als ze te lang bij elkaar zijn...
Prikkie: De meest gebruikelijke HTML zou 'ie toch moeten pakken. Ook ...
Eddy: @Prikkie. De hoekige versie van ( en ) zijn dus niet zichtba...
Eddy: @Prikkie. Blijkbaar kan de website niet omgaan als er tekens...
Prikkie: Censureren doen we niet snel, dus dat lijkt me onwaarschijnl...
Jan Peter: Ze zijn vrij inwisselbaar, al worden in Waging Heavy Peace m...
Eddy: Ik moet zeggen dat DT me elke keer weer verrast. Hoewel SYL ...
Eddy: Sinds wanneer worden reactie gecensureerd? Of worden bepaald...
Eddy: Schrijven hier op Fileunder niet alleen maar Great Minds ...
Prikkie: Eddy: Great minds think alike. :-)...
Eddy: @Rene: Heb jij de recensiegenerator van Prikkie gehackt? Dez...
Stonehead: Nieuw werk :) https://soundcloud.com/adnoiseam/igorrr-ruby-m...
Prikkie: Die docu over Rebel op NPO3 vond ik wel wat verontrustend. H...

Laatste recensies

Strand Of Oaks - HEAL
Rated X - Rated X
United Nations - The Next Four Years
The Dead Brothers - Black Moose
Devin Townsend Project - Z2
Fozzy - Do You Wanna Start A War
Sivert Høyem - Endless Love
Allen Lande - The Great Divide
Sudden Infant - WŲlfli's Nightmare
Bade - Miracle Wave
Deel:  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  10  |  11 

Alice In Chains

(Interview: Danny. Foto's: Danny)

Als tiener was ik getuige van de opkomst van de stroming die begin jaren negentig de rest van het decennium zou bepalen: Grunge. Met Pearl Jam, Soundgarden en Nirvana als koningen van dit genre hield ik ook nauwlettend de andere opkomende bands in de gaten. Naast bijvoorbeeld Stone Temple Pilots was Alice In Chains in mijn ogen een band die met een geheel eigen sound een beetje het buitenbeentje van de Seattle-scene was. Hun muziek was rauwer en donkerder. Desalniettemin heb ik hun succesalbum Dirt in die tijd echt grijsgedraaid.

Alice In Chains

Toen Storm dus mij het verzoek deed of ik de mannen van Alice In Chains wilde interviewen, was daar geen twijfel over mogelijk. In de catacomben van 013 trad ik in gesprek met Jerry Cantrell en Sean Kinney, helden van weleer.

Lees verder..

Meer op File Under over Alice In Chains (3)



Wild Beasts

(Interview: Blink)

'Ik heb mijn studie sociologie afgebroken voor deze band. Ik heb echt alles laten vallen voor deze band.' Aan het woord is Hayden Thorpe van Wild Beasts, de man met het bizar hoge stemgeluid dat een flinke stempel drukt op de sound van de band. 'Op school ontmoette ik Tom en we hadden allebei dezelfde ontembare drang om muziek te maken in een band. We realiseerden ons al snel dat om goed te worden, je al het andere gewoon moet laten vallen. De band is inmiddels al drie jaar een fulltime bezigheid voor me.' Tom Fleming, de tweede zanger van Wild Beasts die met een warm, donker stemgeluid de zang van Thorpe prachtig contrasteert, kan alleen maar instemmend knikken.

Wild Beasts

Lees verder..

Meer op File Under over Wild Beasts (12)



Nits

(Interview: ForestSounds.)

De Nits zijn momenteel op tournee door Nederland, mede om hun nieuwe cd Strawberry Wood te promoten. File Under sprak met voorman Henk Hofstede over verandering, vergankelijkheid, en de drang om te bewegen op het toneel. En hoe een val van datzelfde toneel kan leiden tot nieuw materiaal...

Nits

Lees verder..

Meer op File Under over Nits (6)



Customs

(Interview: Nathalie. Foto's: Wannabes)

Begin dit jaar was daar ineens Customs met hun single "Rex" aan het Vlaamse muziekfirmament. Ze leken vanuit het niets opgedoken en domineerden wekenlang de hitlijsten. En na een tweede single "Justine" kwam begin deze maand hun langverwachte album Enter The Characters uit in België. Of Nederland gaat volgen, we zullen het binnenkort weten. Ik sprak hen alvast voor √©√©n van hun eerste headliner-shows in de AB Club in Brussel, die ook nog eens uitverkocht was.

Customs

Lees verder..

Meer op File Under over Customs (9)



Agua De Annique / Anneke van Giersbergen

(Interview: Vonx)

Het is bijna drie jaar geleden dat Anneke van Giersbergen het solopad verkoos boven haar rol als frontvrouw van The Gathering, de band waarmee ze de evolutie van metal naar trance-achtige rock meemaakte. Met haar nieuwe band Agua de Annique bracht ze het intrigerende debuutalbum Air uit, het bijna akoestische Pure Air (met zeer veel gasten, oa. Marike Jager, Sharon den Adel, John Wetton) en vorige maand nog de live-cd In Parallel met Danny Cavanagh.

Agua de Annique

Daarnaast bouwde ze met haar man (en drummer/multi-instrumentalist) Rob een studio aan huis, toerde in binnen- en buitenland en nam deel aan een keur van projecten waaronder de single "Als Je Ooit Nog Terug Kon" met Artists for Tibet.

Dat ze deze nazomer alweer de tijd vond om het gloednieuwe album "In Your Room" op te nemen is opmerkelijk, zeker omdat het intieme, zelfs wat poppy klinkende album weer een grote stap voorwaarts in haar muzikale carrière betekent.
Op een regenachtige oktoberochtend praten we even bij met de goedlachse zangeres.

Lees verder..

Meer op File Under over Agua De Annique (12) Anneke Van Giersbergen (17)



Mando Diao

(Interview: Reinier. Foto's: Reinier)

Met hun debuutplaat Bring'em In liftte Mando Diao handig mee op de successen van gelijkgestemde bands als The Strokes en The Hives. Gitaarbandjes deden het goed en ook voor de vier brutale Zweedse rockers leek er een veelbelovende toekomst in het verschiet te liggen. Het liep echter anders. Er verschenen nog drie albums, maar de band raakte enigszins in de vergetelheid en tot een echte doorbraak kwam het niet. Met het album Give Me Fire!, dat begin dit jaar verscheen, lijkt daar verandering in te zijn gekomen. De band werd opgepikt door 3FM en ook op Pinkpop deed de band het goed. In november is Mando Diao weer voor een tweetal, inmiddels uitverkochte, optredens in Nederland.

Mando Diao

Lees verder..

Meer op File Under over Mando Diao (5)



Epica

(Interview: Vincent.)

'Stof', roept Mark Jansen als ik Epica's debuutplaat The Phantom Agony uit 2003 voor hem op tafel leg. Met de vlakke hand wrijft de gitarist en oprichter van de band de hoes nog even denkbeeldig schoon. 'Dat is toch die plaat die we twintig jaar geleden opnamen', vult zangeres Simone Simons hem aan. Wie The Phantom Agony vergelijkt met het nieuwste werk, Design Your Universe, kan inderdaad niet anders concluderen dan dat er een wereld van verschil is. 'Alsof je naar twee verschillende bands luistert', bevestigt Simons mijn conclusie.

Epica

Je vraagt je af wat er met die jonge gasten van de eerste plaat is gebeurd. 'We zijn volwassen geworden', stelt Simons. 'Nee, jij bent volwassen geworden', valt Jansen haar lachend in de rede. 'Wij waren dat al.' Simons moet inderdaad bekennen dat ze destijds net achttien was. Maar ook muzikaal heeft de band een grote verandering doorgemaakt. Harder, strakker, vetter, het zijn maar een paar woorden die de nieuwe cd kunnen omschrijven. 'En nog steeds zijn er mensen die zeggen dat we altijd voor de veilige weg kiezen', verzucht Jansen. 'Ik weet niet wat we voor hen nog moeten doen om ze van gedachten te veranderen.'

Lees verder..

Meer op File Under over Epica (20)



The Horrors

(Interview: Marz667)

Het debuut van The Horrors kreeg de ondertitel 'Psychotic Sounds for Freaks and Weirdos' opgelegd. Het schijfje Strange House werd in 2007 uitgebracht en was eindelijk iets nieuws uit Engeland, inderdaad, enorm psychotisch en experimenteel. Kaiser Chiefs en Bloc Party waren destijds super hip en de gothicrockers van The Horrors vielen juist op doordat ze niet meegingen in het bekende.

The Horrors

"Niemand had nog van ons gehoord en we konden op het debuut lekker gek doen, echt alles wat we wilden." Niet alleen hun zwartomlijnde ogen en de getoupeerd haarbos, maar ook de muziek was verfrissend. Het album staat vol met korte nummers met veel experimenteel geschreeuw en hoekige muziek. "Met het tweede album zijn we heel een andere kant opgegaan. We hebben meer instrumenten uitgeprobeerd en hebben tevens een switch gemaakt in de bezetting". Toetsenist Rhys Webb laat me weten voor het nieuwe album gepromoveerd te zijn als bassist. "We zijn allemaal betrokken geweest bij de nieuwe plaat, hierdoor zijn we ons ook meer met elkaar gaan bemoeien. Behalve met Joshua Hayward, die heeft een aantal nieuwe gitaarpedalen gekocht en is daarmee helemaal in zijn sas."

Niet alleen de stoelendans binnen de band heeft gezorgd voor een kleine verandering in de muziek, maar ook de druk van buitenaf. "Toen we voor de tweede keer de studio indoken, waren er veel hogere verwachtingen. We hadden namelijk reeds iets opgebouwd met het eerste album en de concerten hier omheen. We hebben het hierdoor veel serieuzer en beter aangepakt."

Lees verder..

Meer op File Under over The Horrors (5)



Athlete

(Interview: Tim Fierant.)

Athlete-zanger Joel Pott heeft zijn leven te danken aan een waargebeurd oorlogsverhaal. Een soort Nederlands-Britse versie van Saving Private Ryan, die zich afspeelde rondom Arnhem in 1944, in het hart van de Tweede Wereldoorlog.

Athlete

Dat verhaal wordt verteld in het titelnummer van de nieuwe Athlete-plaat Black Swan, de "Black Swan Song". Joel's grootvader John Pott overleed vier jaar geleden. Hij was een majoor in het Britse leger in de Tweede Wereldoorlog. Zijn zwager John Frost probeerde de brug bij Arnhem te veroveren. Pott moest Frost helpen bij het behouden van de brug. Pott werd neergeschoten, geraakt in zijn been en handen. Hij werd in de bossen achtergelaten, waar hij meer dan twintig uur lag. Met zijn ongeschonden hand probeerde hij een brief aan zijn kersverse vrouw te schrijven. √Č√©n dag voor Pott naar het front vertrok, was hij namelijk getrouwd. Pott werd gevonden door Nederlanders, die een arts voor hem regelden en zo zijn leven redden. Bassist Carey Willetts: 'De reden dat Joel hier nu is, dat hij bestaat, is dankzij die Nederlanders.'

Lees verder..

Meer op File Under over Athlete (5)



Rose Kemp

(Interview: Marz667)

Het optreden van Rose Kemp is vandaag rustig, erg rustig. En het publiek dat is komen opdagen, heeft een plekje uitgezocht ver achterin de zaal, rond de mengtafel en in de buurt van de bar. Voor in de zaal zijn enkel een aantal fotografen te vinden. Toch besluit de Engelse zich helemaal te geven, speciaal voor de fotografen op de voorste rij. Haar optreden is onderdeel van het Summer Darkness Festival, geprogrammeerd als opener op de vierde dag. De locatie is erg afgelegen en de felle zon schijnt buiten: alle ingrediënten voor een niet-geslaagd optreden zijn aanwezig. Gelukkig weet ze alsnog een erg goed optreden neer te zetten.

Rose Kemp

Vandaag staat de zangeres geprogrammeerd als drietal, maar ook als solo-artiest is ze te boeken. Dit doet ze akoestisch en met veel covers. Ook is ze bezig met Jeremy Smoking Jacket. Dit is een softly spoken-project, waarmee ze vooral studioplaten wil gaan vullen.

Lees verder..

Meer op File Under over Rose Kemp (4)



Editors

(Interview: Reinier. Foto's: Dennis)

Op In This Light And On This Evening is Editors een andere richting ingeslagen. Minder gitaar en meer elektronica. De band zelf noemt het een futuristische plaat, ge√Įnspireerd door films als Blade Runner en Terminator. Maar je kunt je afvragen of futuristisch de juiste kwalificatie is voor een album dat eerder klinkt alsof het in 1982 is opgenomen dan, pak ‚Äėm beet in 2019, het jaar waarin Blade Runner zich afspeelt.

Editors

Met deze koerswijziging is de band wel af van de eeuwige vergelijking met Joy Division en Interpol, maar een nieuwe vergelijking ligt alweer klaar. Met dit album treedt Editors in de voetsporen van bands als New Order, Depeche Mode en Human League.

Voor File Under sprak ik met drummer Ed Lay over de totstandkoming van In This Light And On This Evening.

Lees verder..

Meer op File Under over Editors (17)



Fuck Buttons

(Interview: Saskia)

Wie nog nooit van ze gehoord heeft zal zich vast afvragen welke band zich in hemelsnaam Fuck Buttons noemt. Andrew Hung geeft toe dat de naam wel een beetje een obstakel is, maar dat is niet anders. De twee hadden ook nooit verwacht zo veel met hun muziek bezig te kunnen zijn. Na hun veelbesproken debuut Street Horrrsing is er nu het tweede album Tarot Sport, geproduceerd door niemand minder dan Andrew Weatherall, die volgens Hung sinds zijn dagen als arbeider nooit meer zo uitgeput is geweest als bij het maken van dit album. Het opnemen was een intensieve maar ongelofelijke ervaring, met veel inbreng en samenwerking van alle drie. “Elke avond kwam ik thuis en viel ik meteen in slaap.” zegt Hung. “Het was erg intens, maar gaf zeker voldoening.”

Fuck Buttons

Lees verder..

Meer op File Under over Fuck Buttons (5)



Lou Barlow

(Interview: Blink)

Op de stoep voor Paradiso bots ik bijna tegen J Mascis aan. Hij kijkt me aan, ziet dat ik hem herken en slaat snel zijn ogen neer om verder te sjokken richting Leidseplein. Het is enkele uren voordat Dinosaur Jr voor de zoveelste keer in het 25-jarig bestaan van de band op het podium van Paradiso zal staan. De afspraak is niet met J maar met Lou Barlow, die na het concert een bizar berichtje twittert: ‚Äėwhy is it always so good at the paradiso? because i'm on the apple..'.

Barlow's nieuwe solo-album Goodnight Unknown komt binnenkort uit dus de tour met Dinosaur wordt aangegrepen om wat promotie te doen voor zijn echte passie, zijn solowerk.

Lekker gitaartje spelen!

Lees verder..

Meer op File Under over Lou Barlow (6)



The Hickey Underworld

(Interview: Nathalie)

Het titelloze album van The Hickey Underworld (vernoemd naar een nummer van The Nation of Ulysses, een band op het Dischord label) is File Under volledig voorbij gegaan maar onterecht als je het mij vraagt. Ik heb afgesproken met de Antwerpse band in het - toen nog - zonovergoten Brussel, op √©√©n van de vele festivals die België rijk is en waar de groep die er in 2006 met de eerste plaats vandoor ging op Vlaams bekendste rockwedstrijd (alweer die Humo’s Rock Rally) vandaag speelt.

The Hickey Underworld

De release van het album ging met nogal wat mysterie gepaard en wie op de bands MySpace kijkt wordt ook al niet veel wijzer (al beveel ik het blog van harte aan). Of het hier volgende interview daar veel in gaat veranderen is nog maar de vraag.

Lees verder..

Meer op File Under over The Hickey Underworld (7)



Patrick Wolf

(Interview: Stonehead)

Het moet gezegd, de shows van Patrick Wolf worden steeds beter en wervelender. Ik kan me nog herinneren dat ik hem op Lowlands zag in de Juliet-tent, een paar jaar terug, met alleen zijn viool. Een verlegen, vooral 'getalenteerde' jongen was het, met breekbare en vreemde liedjes waar je wel de tijd voor moest nemen. Twee jaar later stond-ie op hetzelfde festival opeens in de India-tent, bespeelde hij nog steeds allerlei instrumenten maar had hij ook een band en waren zijn nieuwe liedjes veel toegankelijker en blijer geworden. En dit jaar stond hij weer in de India-tent, alleen heeft Circus Wolf nu echt zijn vorm gevonden. Patrick is een diva geworden, maar wel een die nu ook durft te bijten.

Patrick speelt ook wel eens wat anders dan viool

Het mooie aan zijn album The Bachelor vind ik dan ook de dreiging die erin zit. Wat de songs betekenen kun je gewoon op internet lezen: bij de biografie die ik kort tevoren als voorbereiding op een interview kreeg zat deze lange beschrijving van de liedjes. Opeens was de helft van mijn vragen irrelevant geworden...

Lees verder..

Meer op File Under over Patrick Wolf (11)



Blue Roses

(Door: Marz667)

Het schema van Laura Groves kent vandaag niet erg veel speling en door wat miscommunicaties valt mijn interview tussen het optreden en het avondeten. Maar ze geeft graag een paar minuten van haar eettijd weg voor een interview. Vandaag treedt ze op onder de naam Blue Roses. Groves is jaren actief geweest als soloartiest, maar heeft tegenwoordig een aantal extra bandleden aangetrokken. Als singer-songwriter ben je namelijk erg beperkt. Vandaag zijn er een drummer en violist om haar te helpen. De twee staan ook regelmatig haar stem bij op de achtergrond, maar op elk moment blijft het Groves die uitblinkt. Haar stem doet denken aan bijvoorbeeld Annie Haslam (Renaissance) en ook Kate Bush - een groot compliment, want er zijn genoeg Britse zangeressen waarmee je minder graag vergeleken wilt worden. Hoewel je beter niet over Kate Bush kunt beginnen wanneer je haar aanspreekt.

Blue Roses

Lees verder..

Meer op File Under over Blue Roses (3)



Noah And The Whale

(Interview: Marz667)

Het nieuws dat de heren van Noah And The Whale nu dan eindelijk met een headlineshow komen, wist voor veel reuring te zorgen binnen de fanbase. Vooral opvallend is dat ze het eindelijk op eigen houtje doen, want zangeressen Laura Marling en Emmy The Great maken geen deel meer uit van de groep. Hun nieuwe album The First Days of Spring bevat, in tegenstelling tot de voorganger, dan ook geen vrouwelijke vocalen. De echte reden hiervoor is ongetwijfeld dat voorman Charlie Fink en Laura Marling hun relatie beëindigd hebben, iets waar ik nauwelijks over durf te beginnen, maar wat uiteraard steevast ontkend wordt.

Noah And The Whale

Lees verder..

Meer op File Under over Noah And The Whale (8)



Jessica Lea Mayfield

(Interview: Blink)

"Wil je echt niks eten? Pizza? Iets anders?" De jongen van de platenmaatschappij probeert Jessica Lea Mayfield tevergeefs aan het eten te krijgen. De broodmagere en bleke zangeres houdt het bij een kopje thee.

Jessica Lea Mayfield

Enkele uren eerder betreedt ze samen met haar gitarist en drummer het zonovergoten Lima-podium van Lowlands. Opvallend is dat de leeftijd van het publiek bij haar optreden aanzienlijk hoger ligt dan het gemiddelde op Lowlands. Wellicht was het publiek afgekomen op de (onbegrijpelijke) aankondiging van 'de vrouwelijke Nick Cave'? Ik spreek met Mayfield over deze vreemde vergelijking, over godslastering en vooral over haar familie.

Lees verder..

Meer op File Under over Jessica Lea Mayfield (6)



Bat For Lashes

(Interview: Marz667. Foto's: Storm)

Nu ben ik bij File Under aangenomen voor de metal- en hardcore, maar of ik een interview met Bat For Lashes wil doen? Bedoel, heb je wel eens een Google Image-search gedaan op Bat For Lashes? Haar tourmanager doet de deur achter me dicht en zegt dat ik twintig minuten krijg. Alleen opgesloten in kamertje met zangeres Natasha Khan. Zo heet ze blijkbaar in het echt. Ze heeft een grote nepbontjas aan, maar die doet ze uit wanneer ik een stoel pak. Zo zie ik het graag. Blijkbaar heeft de dame goede mediatraining gehad - of ze is gewoon heel erg aardig. Geen gesprek onderuit vanuit een luie stoel, maar iemand die voorover naar me toe zit. Ik raak met mijn neus bijna de hare aan.

Bat For Lashes

Lees verder..

Meer op File Under over Bat For Lashes (7)



Kyteman

(Interview: Reinier. Foto's: Reinier)

Drie jaar lang werkte Colin Benders, alias Kyteman, als een kluizenaar in de donkerste uren van de nacht aan zijn debuutplaat. Begin dit jaar was het zover en verscheen eindelijk The Hermit Sessions. Met de release van dit album sloot hij een duistere, maar ook leerzame periode af. En hoe. Met een twintig man tellend Hiphop Orkest trok Kyteman het land in en zorgde overal waar hij speelde voor een groot spektakel, wat niet onopgemerkt bleef bij televisie- en radiozenders. Toch wist het Orkest vooral dankzij grenzeloze fantasie en oneindig veel speelplezier het publiek voor zich te winnen.

Kyteman

Ook Kyteman zelf blijft trouw aan zijn eigen ideeën en principes, ondanks alle lovende kritieken en het succes. Artistieke vrijheid en doen waar hij zin in heeft, dat is waar het volgens hem allemaal om draait. Een interview in citaten.

Lees verder..

Meer op File Under over Kyteman (13)



Johan

(interview: André)

Johan stopt ermee. In navolging van Daryll-Ann en Caesar verdwijnt hiermee het derde vlaggenschip van platenmaatschappij Excelsior uit het Nederlandse muzikale landschap. Net als bij die twee andere bands gebeurt het zonder de overbodige, dik aangezette dramatiek van een persconferentie.

Johan

Ik verwacht dan ook niet dat Jacob, Maarten, Diets en Jeroen bij Matthijs van Nieuwkerk aan tafel worden uitgenodigd om aan het Nederlandse volk uit te leggen waarom de band Johan er na vier albums in dertien jaar een punt achter zet. Hoewel je jezelf zou kunnen afvragen in hoeverre er ooit sprake is geweest van zoiets als "de band" Johan. 'Jacco is Johan,' las ik in een quote van drummer Jeroen Kleijn op 3voor12.nl. Het is dan ook niet vreemd dat de beslissing om ermee te stoppen van Jacob de Greeuw komt. Ik zal eerlijk bekennen dat ook ik van mening was dat Jacco Johan is. Daarom was ik een beetje teleurgesteld toen eerder dit jaar bleek dat ik het voor mijn interview met gitarist Maarten Kooijman en basist Diets Dijkstra moest doen. 'Wij mogen het doen,' waren de woorden van Maarten.

Lees verder..

Meer op File Under over Johan (11)



Hannelore Bedert

(Interview: Nathalie)

In de biografie van Hannelore Bedert staat: een mix van bleitliedjes voor jankers en scheldliedjes voor lievelingen, een zin die me wel erg nieuwsgierig maakte naar haar muziek.

Als ik haar daar naar vraag zegt ze daarover: "Misschien is dat wel de beste omschrijving voor mijn nummers. Het zijn niet allemaal liefdesliedjes, het is vaak de negatieve kant daarvan. Het is een klacht zowel naar anderen als naar mezelf, dus die omschrijving klopt eigenlijk wel."


Hannelore Bedert

Hannelore Bedert, wier grote voorbeeld Ani DiFranco is, heeft haar opleiding genoten aan het gerenommeerde Herman Teirlinck Instituut - een beetje vergelijkbaar met onze kleinkunstacademie -, maar waar de meeste studiegenoten superlatieven tekort komen om de school te prijzen, ligt het voor Hannelore toch anders: "Goh, het is niet dat ik daar een hele slechte periode heb meegemaakt. Ik heb daar toch wel hele goede dingen geleerd, maar ik had soms wel het gevoel dat ik dingen aan het doen was die ik helemaal niet wilde doen. Dat had dan vaak met theater te maken. Bijvoorbeeld naakt op een podium gaan staan is ok√© voor een ander als het past in een stuk, maar voor mij hoefde dat niet per se. Het was echter niet alleen dat, ik ben mijzelf daar ook heel erg tegen gekomen. Afkomstig uit een klein dorp, van een veilige school, en dan is die overgang toch wel erg groot. De grote stad, een opleiding waar iedereen zijn mening uit en docenten die soms ‚Äėte' hard kunnen zijn. Ik heb er in die vijf jaar toch wel een moeilijke weg afgelegd."

Lees verder..

Meer op File Under over Hannelore Bedert (4)



William Fitzsimmons

(Interview: Nathalie)

Een half jaar geleden kwam ik per toeval op de MySpace pagina van multi-instrumentalist William Fitzsimmons terecht en was meteen onder de indruk van zijn breekbare The Sparrow and The Crow nummers. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik hoorde dat in Europa eerst zijn Goodnight album uit 2006! uitgebracht zou worden. De man deed een paar maanden geleden al een mini-tour door Europa en op de dag dat ik hem interview staat hij in het voorprogramma van Sophia. Al had dat interview bijna niet plaatsgevonden aangezien hij en zijn Duitse manager de weg waren kwijtgeraakt in Brussel. Na een kort gesprekje in het Duits -van alle markten thuis die William- gaan we toch maar verder in het Engels, waarna ik hem meteen vraag naar dat Goodnight Vs. The Sparrow And The Crow-verhaal.

William Fitzsimmons

Inderdaad is dat een nogal vreemde gang van zaken geeft William Fitzsimmons meteen toe; ‚Äėik weet eigenlijk ook niet waarom daarvoor gekozen is. Voor mijzelf is het wel bizar want mijn albums hebben allemaal een eigen thema en er zit ook stukje verwerking in dus om nu weer geconfronteerd te worden met zaken die ik in 2006 van mij afschreef om daarna verder te gaan met mijn leven is wel moeilijk. Vooral ook omdat ik niet bepaald over zonneschijn en regenbogen zing, het zijn nogal wat persoonlijke issues die ik aankaart. In eerste instantie was ik dan ook niet zo blij om alles weer op te rakelen, maar ok√© eigenlijk is het wel logisch om als luisteraar in chronologische volgorde mijn verhaal te horen. In een boek begin je ook niet in het midden. Het ‚Äėeerste' album gaat namelijk over de scheiding van mijn ouders toen ik jong was, The Sparrow And The Crow behandelt mijn eigen scheiding.

Lees verder..

Meer op File Under over William Fitzsimmons (7)



Metric

(Interview: Marz667)

Emily Haines en James Shaw, de grote kracht achter Metric, doen momenteel een promorondje door Europa. "Vandaag is de laatste dag, we zijn nu in totaal zo'n twintig dagen bezig. Begonnen in Frankrijk en via Engeland nu in Nederland." Het klinkt als een stel Japanners die met een bus alle bekende plekken afgaan, maar Metric doet het helaas een stuk minder uitgebreid. "We gaan van hotel naar hotel en zien eigenlijk niks van het land noch de steden." Het enige wat ze wel uitgebreid hebben gezien is Parijs, waar overigens een erg duidelijke verklaring voor is. "Daar heeft James namelijk zijn vriendin wonen", laat Emily uitgelaten weten. Ze zijn vandaag met het laatste paar interviews bezig en je merkt dat ze hierdoor wat meliger zijn geworden.

Metric

Gelukkig hebben ze ondanks de meligheid evengoed nog de juiste instelling. "Ik ben erg blij met alle interviews en weet zeker dat alles nut heeft in het leven. Dit interview wordt uiteindelijk gelezen door mensen die ons gaan checken en wellicht naar het optreden in Amsterdam komen. Niks is nutteloos. We hadden ook twintig dagen televisie kunnen kijken en dagenlang kunnen slapen, maar dan weet je zeker dat je niks opschiet."

Lees verder..

Meer op File Under over Metric (8)



Anna Ternheim

(Interview: André)

'Door jezelf te laten leiden door intu√Įtie kunnen mooie dingen ontstaan.'
Ze viel er gewoon letterlijk door van haar stoel. Ze had ook helemaal geen speech voorbereid. Zo verrast was Anna Ternheim met de Zweedse Grammy voor Album van het Jaar die ze in ontvangst mocht nemen. 'Het is niet de eerste keer dat ik een Grammy heb gewonnen, maar voor dit album had ik het echt niet verwacht. Ik was al blij met het feit dat ik bij de uitreikingen aanwezig was. Ik was tevreden met het album en had er al succes mee bij mijn publiek, degene die mijn cd's en kaartjes voor de concerten hadden gekocht. Ik weet gewoon niet goed wat ik ervan moet zeggen. Het is uiteraard een grote eer, maar ik voelde mezelf al een winnaar voordat ik daar aanwezig was. Het zit hem eigenlijk ook niet in die prijzen. Het is het publiek dat het verschil maakt. Je kunt wel een prijs winnen, maar dat wil nog niet meteen zeggen dat het publiek je muziek ook zal waarderen. Hoewel ik in dit geval wel dankzij de publieksstemmen heb gewonnen.'

In Roepaen had Anna het heel erg naar haar zin. Wij ook.

Toch had de Zweedse singer/songwriter de nodige twijfels of zelfs angst dat Leaving On A Mayday misschien niet zou aanslaan. Ze was er zich terdege van bewust dat het album anders klonk dan de twee voorgangers, niet in de laatste plaats door de inbreng van producer Bj√∂rn Yttling. 'Ik heb heel vaak met Andreas (D√§hlback) samengewerkt. Onze samenwerking verloopt altijd erg soepel. Hij heeft mijn eerste twee albums geproduceerd. Alleen al daarom, om nieuwe stappen te nemen, nieuwe ideeën te krijgen, leek het mij een goed idee om met andere mensen te werken. Ik vond dat ik iemand anders moest zoeken om dit album te produceren. Ook om elkaar wat ruimte te geven. Wat niet wil zeggen dat ik in de toekomst niet weer met hem zal samenwerken. Ik wilde voor het nieuwe album mezelf in een situatie plaatsen waarbij ik niet kon voorspellen wat er zou gaan gebeuren. Daarom heb ik contact opgenomen met Bj√∂rn. Ik kende hem van vroeger en had zijn producties beluisterd. Hij sluit geen compromissen bij wat hij doet. Hij heeft aan hele uiteenlopende soorten muziek gewerkt: jazz, pop, rock en singer/songwriter. Er is een soort van eenvoud en helderheid in zijn sound die me aanspreekt. Zo wilde ik graag te werk gaan.'

Lees verder..

Meer op File Under over Anna Ternheim (17)



The Pains of Being Pure at Heart

(Interview: Blink. Foto's: Reinier.)

De prijs voor meest pretentieuze bandnaam van 2009 gaat ongetwijfeld naar The Pains of Being Pure at Heart. De naam van deze vier jonge hippe New Yorkers is gebaseerd op de titel van een kinderboek dat was geschreven door een vriend van zanger Kip Berman. Kip lijkt op een jonge Anne Soldaat en praat graag. Enthousiast als een kind met in elke zin zeker vier keer het woord 'like' vertelt hij over de stroomversnelling waarin zijn band de afgelopen maanden verzeild is geraakt.

The Pains of Being Pure at Heart

Lees verder..

Meer op File Under over The Pains Of Being Pure At Heart (5)



Danger

(Door: Stonehead, foto: Willie Kerkhof)

Ik ben een groot fan van de Franse electroheld Danger. Hij maakt van die nostalgische eighties-tracks, net zoals overigens Kavinsky en Fred Falke. Woensdagavond speelde hij op het festival De Affaire in Nijmegen, vlak na het dj-duo Scrambled dat met een harde set vele honderden liefhebbers flink liet dansen ondanks de regen. Op 'vreemde eend in de bijt' Danger werd dan ook wisselend gereageerd. Voor 3VOOR12 mocht ik hem gelukkig interviewen. Je kunt hier lezen waarom hij alleen gemaskerd optredens geeft. Maar het interview ging verder dan dat.

Danger

Lees verder..



Barbie Bangkok

(Interview: Nathalie)

Even zoeken is het wel naar het huis van Barbie Bangkok-drummer Laurens Smagghe in Gent. Bij aankomst zijn de heren nog druk in overleg met de ontwerper over de typografie die op de merchandise gebruikt gaat worden. Maar nadat de eerste knopen daarover zijn doorgehakt kan het interview beginnen met de kern van de band: Laurens zelf en Tom Goethals, de zanger van Barbie Bangkok. Tom kijkt duidelijk vermoeid. Op de achtergrond klinkt een rustige plaat en ligt een kat te slapen. Het is weer eens iets anders dan een kleedkamer, hotelkamer of café, waar doorgaans de meeste interviews met muzikanten worden gehouden.

Barbie Bangkok

Tom verontschuldigt zich direct voor zijn moeheid, die te wijten is aan zijn dagelijkse bezigheid: hij is postbode in Gent waardoor hij voor dag en dauw op moet. Tja, tot zover de glamour van het rockbestaan in België. Ik val maar meteen met de deur in huis en vraag hoe ze toch aan die ietwat aparte bandnaam komen? Tom: 'Je kunt het natuurlijk op allerlei manieren interpreteren zoals de Barbie die staat voor het Westen (kapitalisme) en Bangkok uit het Oosten, maar dat is het allemaal niet. Het is gewoon een woordspeling op Herbie Hancock.' Laurens: 'Het klinkt gewoon wel ok√© en als je het √©√©n keer hoort dan blijft het wel hangen, al hebben we er wel sterk over gedacht om onze naam met deze plaat de naam te veranderen in Tom and Larry - een nummer op het album. (Lachend) Maar die mega fanbase in Gent kunnen we natuurlijk ook niet verloochenen, dus hebben we het maar bij Barbie Bangkok gehouden.'

Lees verder..

Meer op File Under over Barbie Bangkok (2)



Disturbed

(Interview: Danny. Foto's: Danny)

Het is een zonnige dag in Tilburg en ik zit voor een hotel, op een steenworp afstand van de popzaal 013. Vanavond geeft de Amerikaanse metalband Disturbed daar een voor hun doen intiem optreden en voor dat optreden heb ik een gesprek met Dan Donegan, gitarist van de band. Dan, gekleed in typische zwarte kledij met stoere vliegeniersspiegelzonnebril, is goed gemutst en geniet van het weer. Daarnaast blijkt hij ook nog eens op zijn praatstoel te zitten als ik hem vraag naar het afronden van de laatste Amerikaanse 'Music As A Weapon'-tour. "Ja, dat was heel leuk om te doen. We hadden een tweede podium deze keer, buiten de zalen waar we optraden. Daarbij hadden we ook motorshows met stuntacts en dergelijke. Het was een grote productie voor ons doen. We hopen dan ook op een gegeven moment dit te kunnen doen in Europa: ons eigen rondtrekkende festival. Als we de bands ervoor kunnen krijgen en iedereen gaat ervoor hopen we dit binnen een paar jaar ook hier te kunnen brengen.

Disturbed

Lees verder..

Meer op File Under over Disturbed (5)



...And You Will Know Us By The Trail Of Dead

(Interview: Okkie)

Het is niet moeilijk Conrad Keely, zanger-gitarist van ...And You Will Know Us By the Trail of Dead voor je te zien terwijl hij een cameo doet in South Park. Met gitaar in de hand opgewonden maar onopgemerkt citerend uit eeuwen religie, kunst, wetenschap en zaken die de wetenschap te boven gaan. Om tenslotte uit onverwachte hoek zijn welverdiende waardering te krijgen: buitenaards leven dat hem meteen benadert voor een toekomst als denker-artiest op galactisch niveau. Iets waar hij natuurlijk geen nee tegen zegt. Keely: 'Ik kan geen wetenschapper bedenken die niet zou gaan.'

Wooooooeeeee!

De muziek van ...And You Will Know Us By the Trail of Dead barst over het algemeen uit zijn voegen van de ideeën. Eigenlijk net als zanger-gitarist Keely's pentekeningen, die meestal door grootse voorstellingen maar minutieuze details gesierd worden (zie het hoesje van tCoS), en net als het hoofd van de man zelf; hij is de voornaamste leverancier van muziek en teksten voor de band die in februari met The Century of Self haar vijfde langspeler uitbracht. Interviews met Keely beperken zich dan ook zelden tot muziek. Deze kunstvorm lijkt slechts √©√©n van de manieren te zijn waarmee hij al wat hem bezig houdt een tastbare vorm geeft.

Lees verder..




Micachu

(Interview & foto's: Reinier)

Op haar debuutalbum Jewellery laat Micachu horen dat er muziek zit in een stofzuiger. Mica Levi, zoals de Londense eigenlijk heet, laat geen mogelijkheid onbenut om het geluid te krijgen waar ze naar op zoek is. Verwacht op haar album dan ook geen standaard popliedjes, maar dwarse, experimentele nummers waarbij geluiden en texturen belangrijker zijn dan makkelijk in het gehoor liggende melodietjes. Toch klinkt het geheel verdomd aanstekelijk.

Voor de productie wist Micachu elektronica goeroe Matthew Herbert te strikken. Aanvankelijk werken zij met z'n tweeën aan het album, maar halverwege de opnamen voegen Raisa en Marc zich bij Micachu. De drie kennen elkaar van het conservatorium. Sindsdien gaat het trio verder onder de naam Micachu & The Shapes.

Micachu & The Shapes

Lees verder..

Meer op File Under over Micachu (6)



Lucy & The Popsonics

(Interview: Marz667. Foto's: Klaas)

Hoewel we steeds vaker hippe bands uit Brazilië zien opduiken, blijken ze in hun thuisland niet echt gewaardeerd te zijn. Werk hebben in de culturele sector is volgens veel inwoners slechts een lachertje: met dit vooroordeel heeft ook Lucy & The Popsonics helaas te maken. Zo steunen de ouders van het duo de band dan ook zeker niet. Ze hadden beter 'een echte baan' kunnen gaan zoeken. Gelukkig deden ze dit niet en kennen we de twee van heel wat lekkere electropunk. De ouders van Lucy zijn totaal niet bezig met muziek en toen ze vertelde voor drie optredens naar Nederland te gaan - en gelijk even België en Frankrijk mee te pakken - kreeg ze meer onbegrip dan felicitaties. 'Het interesseert ze ook eigenlijk niet heel erg, gelukkig heb ik meer steun aan m'n vrienden.'

Lucy & The Popsonics

Wanneer je in een groot land als Brazilië woont, dat zo'n tweehonderd keer groter dan Nederland is, dan reis je niet snel naar het buitenland. Gelukkig hebben de twee de Engelse taal redelijk onder de knie en zijn ze niet bang voor nieuwe uitdagingen. En nu ze er dan toch zijn, willen ze zoveel mogelijk zien van ons kleine landje. 'Uiteraard gaan we vandaag even naar de Red Light District, daar heeft iedereen het altijd over. We hebben trouwens zelfs een plattegrond van Amsterdam gekocht en net bij de receptie van Paradiso even gevraagd wat de leuke plekken zijn. Misschien dat je ook nog leuke plekken weet? Of weet je anders iets leuks waar we naar ons optreden nog even kunnen door feesten? Ga je dan ook mee?'

Lees verder..

Meer op File Under over Lucy & The Popsonics (2)



The Asteroids Galaxy Tour

(Interview: Reinier. Foto's: Reinier)

In het Deense muzieklandschap is The Asteroids Galaxy Tour een vreemde eend in de bijt. Dit is namelijk niet het zoveelste droeftoeterbandje uit dit Scandinavische land, maar een groovende hitmachine met stevige wortels in de soul.

De band uit Kopenhagen bracht vorig jaar al twee EP's uit en wist met het nummer "Around the Bend" een kleine buzz te creëren toen het nummer te horen was in een commercial voor iPod Touch. Het debuutalbum Fruit zal dit najaar verschijnen op hun eigen label Small Giants.

File Under sprak met zangeres Mette Lindberg en bassist Lars Iversen, de motor achter deze veelbelovende retro-band.

The Asteroids Galaxy Tour

Lees verder..

Meer op File Under over The Asteroids Galaxy Tour (12)



Lamb Of God

(Interview: Marz667. Foto's: Tim)

De aftrap van Sonisphere is een groot feest voor zowel het publiek als voor de bands. Alle bandleden zien elkaar namelijk sinds jaren weer en in de artiestenlounge is het vooral een samensmelting van verschillende bands. Mensen worden aan elkaar voorgesteld en vooral muzikant Sidney "Sid" Wilson, het jongste lid van Slipknot, doet het goed backstage. Zo willen veel bandleden met de draaitafelkunstenaar op de foto en worden er veel stoere verhalen uitgewisseld. Hoewel de gitaristen van Lamb Of God zich ook mengen in de gesprekken en heerlijk blikjes Dommelsch aan het drinken zijn, zitten de drummer en zanger verstopt in een hoekje.

Lamb Of God

Lees verder..

Meer op File Under over Lamb Of God (6)



Stereo

(interview: Blink)

Het programma Rock Nation werd eind 2008 uitgezonden door RTL 5. Edwin Jansen, de man achter Kane, Di-Rect en Anouk, ging in het programma op zoek naar de meest geschikte mensen voor een succesvolle rockband. 'Het programma volgt acht weken lang het rauwe, realistische proces dat getalenteerde rockmuzikanten moeten doorlopen op weg naar een carrière in de muziek' aldus de makers. Na diverse selectie- en eliminatierondes en onderlinge muzikale battles bleven er zes muzikanten over, die samen de band Stereo vormden en een platencontract bij EMI wonnen. Op 19 juni 2009 verscheen hun debuutalbum Monogamy.

Stereo

Op een speciaal door EMI Music ingelaste persdag spreek ik in de vreselijk oubollige ambiance van het Amsterdamse Hard Rock Café twee van de zes "jonge honden" van Stereo: zangeres Astrid Kunst en gitarist Jean-Baptiste Zablone. Astrid kletst voluit en geniet duidelijk van de persdag en alle aandacht voor de band. Jean-Baptiste is een stille jongen die het allemaal van een afstandje lijkt gade te slaan.

Lees verder..

Meer op File Under over Stereo (4)



Yo La Tengo

(Interview: Melvin. Foto's: Storm)

Er zijn niet veel bands die 25 jaar meedraaien, en daarbij een constante stroom van bovengemiddelde albums hebben weten uit te brengen. Dit trio uit Hoboken, New Jersey heeft inmiddels zo'n vijftien albums uitgebracht, afhankelijk van welke zijprojecten je meetelt. Niet altijd in dezelfde samenstelling en zeker niet altijd met hetzelfde geluid. De constante kern in dit gezelschap vormen gitarist Ira Kaplan en slagwerkster Georgia Hubley. Hun kenmerkende dromerige samenzang en sterke visie heeft van Yo La Tengo een muzikale entiteit gemaakt die los staat van elke hype. Om de fans een kijkje te geven in de wereld van Hubley, Kaplan en bassist James McNew deed de band afgelopen maand een handjevol Europese steden aan met hun 'The Freewheelin' Yo La Tengo'-tour. En album nummer 16, Popular Songs komt begin september uit.

Yo La Tengo

Lees verder..

Meer op File Under over Yo La Tengo (11)



Poison The Well

(Interview: Lisa. Foto's: Tim)

Na ruim tien jaar en bijna vijf albums zou je denken dat de mannen van Poison The Well, een post-hardcore band uit Florida, hun vlotte verkoopbabbel niet meer op kunnen brengen. Niets is minder waar: na een uur in de kou gewacht te hebben om een praatje te maken met één van de bandleden heb ik de hoop bijna opgegeven. De Amerikanen zijn op tour met 36 Crazyfists en Gwen Stacy, waarmee ze maar liefst twee keer Nederland aandoen. Alle drie de acts zijn alleen veel te laat bij de Tivoli in Utrecht aangekomen, waardoor er eigenlijk geen tijd meer is voor interviews. Toch zie ik daar in de verte een klein mannetje aan komen lopen: Ryan Primack, de gitarist van het stel. Na welgemeende excuses, en een wellicht iets minder oprecht maar vleiend complimentje nodigt hij mij uit om toch snel wat vragen te stellen. Ook belooft hij de rest via internet te beantwoorden. Iets waar hij zich, beter laat dan nooit, netjes aan gehouden heeft.

Poison The Well

Lees verder..

Meer op File Under over Poison The Well (2)



Drive Like Maria

(Interview: Reinier. Foto's: ook :))

Bjorn Awouters (drums en zang) en Nitzan Hoffmann (gitaar) doen samen met een bevriende bassist voor de grap mee aan de bandwedstrijd The Global Battle of the Bands. Tegen ieders verwachting in weet de band met twee ge√Įmproviseerde nummers via de voorrondes in de Melkweg de wereldfinale in Londen te halen. Daar eindigt de band als tweede en ziet daarmee de hoofdprijs van 100.000 dollar aan zich voorbijgaan. Het trio houdt er wel een optreden op een festival in Mexico aan over. Pas dan besluiten Bjorn en Nitzan officieel verder te gaan als band en is de oprichting van Drive Like Maria een feit. Onder het motto 'fuck it, we doen het gewoon', laat de band zich door niets of niemand tegenhouden hun droom te verwezenlijken: spelen, spelen, en nog eens spelen.

Drive Like Maria

Voor de meeste beginnende bands betekent spelen vooral optreden in kroegen en jeugdhonken in de provincie, maar dit drietal heeft andere plannen. Zonder album of nog maar een platencontract op zak gaat de band als eerste op tournee door Amerika.
"Na het optreden in Mexico zijn we uitgenodigd om in Amerika showcases op twee festivals te doen. Iedereen heeft het er altijd over om naar Amerika gaan, maar niemand doet het. Wij hadden zoiets van fuck it we gaan gewoon. Wat hebben we te verliezen?" vertelt Nitzan.
Maar voor slechts twee optredens naar Amerika te gaan, dat ziet de band niet zitten. Via internet worden er contacten gelegd en zo komt er een toer tot stand. "We hebben een MySpace-account aangemaakt en we zijn gaan mailen. Voor we het wisten hadden we 25 optredens staan" vertelt Nitzan.

Lees verder..

Meer op File Under over Drive Like Maria (19)



Datarock

(Interview: Saskia)

Het gaat erg goed met de Noorse band Datarock. De afgelopen twee jaar speelden ze zo'n 500 shows verspreid over de hele wereld, en hun muziek werd voor allerlei computerspellen en reclames gebruikt. "Als een Argentijns biermerk het nummer 'princess, you're a princess, you got the ass of a prince' wil gebruiken voor hun reclame kan ik daar alleen maar om lachen", aldus zanger Fredrik Saroea. Als mensen zo de muziek te horen krijgen en naar de live shows komen is het allemaal prima. Mensen kopen immers toch bijna geen cd's meer. Al weet ik niet of hij dit nu grappig bedoelt want binnenkort komt wel het nieuwe album genaamd Red uit.

Datarock

Met hun rode trainingspakken, zonnebrillen en teksten zou je Datarock in eerste instantie niet erg serieus nemen. Ze liegen er dan ook niet om dat ze wel degelijk spelen met het concept van een image. Ook het feit dat Datarock op de meeste foto's als duo is afgebeeld hoort hierbij. "Ik ben eigenlijk het enige lid wat er altijd is" zegt Saroea. Verder wisselt de band telkens van opstelling, en is het een groot collectief van vrienden. Iedereen die meewerkt, of dit nu op het podium is of achter de schermen, maakt allemaal deel uit van Datarock. Dit netwerk van vrienden blijkt redelijk indrukwekkend, en varieert van Noorse topmuzikanten tot een drummer van Robbie Williams met eigen studio.

Lees verder..



Ghinzu

(Interview: Marz667)

Na vijf jaar werken is eindelijk het nieuwe album van Ghinzu daar. Hoewel John Israel het liefst met zijn mannen de podia zou langsgaan, moeten ze nog even volhouden. De frontman is namelijk dagenlang te vinden in de meest luxe hotels van Europa. De persdag in Nederland is gevuld met twaalf journalisten en zijn visie moet haast cynisch zijn: "Ik vind persdagen geweldig om te doen, heb me er zelfs twee weken enthousiast op voorbereid. Vanochtend ging om zes uur mijn wekker. Ik heb de hele dag lekker in de trein gezeten en vanavond ga ik weer terug." De zanger van Ghinzu komt helemaal uit Brussel en is het vele reizen ondertussen gewend. "Dit is nog niks. Voor optredens zijn we vaak langer onderweg en is het midden in de nacht. In de trein heb ik kunnen genieten van het uitzicht, het duurde alleen wel langer dan verwacht. Wist ik veel dat hij op echt elke plek in Europa zou gaan stoppen." De Franstalige zanger blijkt sowieso een zwak voor Amsterdam te hebben: "Het hotel is supermooi en ik word hier goed verzorgd. Volgens mij hebben we hier in de buurt ooit eens opgetreden voor 3VOOR12 en ook in Paradiso een keer. Amsterdam is een erg leuke stad."

Ghinzu

Lees verder..

Meer op File Under over Ghinzu (5)



Elbow

(Interview: Ruud. Foto's: Storm)

Elbow is helemaal zichzelf
Recht voor de ingang van Desmet in Amsterdam staat een grote rode nightliner met aanhanger. Op de stoep rookt een anonieme Guy Garvey in z'n eentje een sigaretje. Mannen halen kalm de aanhanger leeg. Elbow is net aangekomen uit Manchester. Ze hebben de hele nacht gereden, via de kanaaltunnel in één ruk door voor de semi-akoestische 3VOOR12-sessie van vanavond. De dag erna zullen ze voor een vergelijkbare sessie afreizen naar Studio Brussel, dan volgt een show in Berlijn om op zaterdag Pinkpop aan te doen.

Elbow

Even later loop ik tussen drummer Richard Jupp, en de broers Mark en Craig Potter, respectievelijk gitarist en toetsenist van de band, richting kleedkamer.
We passeren de bescheiden zaal van Desmet. Ik vraag Mark of ze nog wel eens zo'n klein podium hebben gezien het afgelopen jaar. Het jaar waarin onder andere de Mercury Prize, Brit Award (beste band) en Ivor Novello Award werden gewonnen en de carrière van de mannen een grote vlucht nam. 'Nee, eerlijk gezegd niet ' zegt Mark, 'maar we hebben er erg veel zin in.'

Lees verder..

Meer op File Under over Elbow (12)



White Lies

(Interview: Blink. Foto's: Reinier)

Binnen een jaar van niks naar een uitverkochte Melkweg Max. Het overkwam White Lies, een van de grootste Britse hypes van de afgelopen maanden. Enkele uren voor hun grootste optreden als hoofdact in het bestaan van de band spraken we met Jack Brown, de drummer van White Lies.

White Lies

Ik verwachtte eigenlijk een bleek, puisterig Brits jochie van net twintig maar Jack blijkt een lange, welbespraakte, zongebruinde gentleman te zijn die bovendien leuk kan vertellen. Er zijn momenten dat zijn antwoorden wat ingestudeerd aandoen, maar gezien de enorme hoeveelheid promotie die de band het afgelopen half jaar heeft gedaan, zal hij alle vragen waarschijnlijk al eens eerder beantwoord hebben.

Lees verder..

Meer op File Under over White Lies (9)



Wintersleep

(Interview: Blink)

Jaren geleden had ik het twijfelachtige genoegen om twee dagen door mogen te brengen in Halifax, de hoofdstad van de provincie Nova Scotia in het meest oostelijke puntje van Canada. Het was er koud, grijs, miezerig en vooral ook erg saai. De laatste keer dat er iets echt spannends gebeurde in Halifax was in 1912, toen er vanuit de stad een reddingsoperatie werd opgezet voor de opvarenden van de Titanic. Veel van de slachtoffers zijn begraven in Halifax en er is zelfs een deel van het plaatselijke maritieme museum ingericht ter herinnering aan deze ramp. Ik zie mezelf nog staan in dat piepkleine museum, starend naar een originele deck chair van de Titanic, me schamend voor deze toch wel erg ramptoeristische sensatie.

Wintersleep

De uit Nova Scotia afkomstige heren van Wintersleep hebben geen van allen ooit een stap gezet in het Titanic-museum, maar gitarist Tim D'Eon heeft inderdaad wel eens iemand horen vertellen dat de echte Jack Dawson in Halifax begraven ligt en dat fanatieke filmfans nog wel eens op zoek gaan naar zijn graf. Met Tim en drummer Loel Campbell praat ik over Canada, awardshows en een jarenlange promotietour.

Lees verder..

Meer op File Under over Wintersleep (8)



Jason Lytle

(Interview: Reinier. Foto's: Reinier)

Jason Lytle, oud frontman van Grandaddy, is ter promotie van zijn nieuwe album Yours Truly, the Commuter voor een kleine week in Europa. File Under spreekt met hem in een zonnig kantoortje van Epitaph Europe, met een fraai uitzicht over de binnenstad van Amsterdam. Met een glas rode wijn bij de hand vertelt Lytle openhartig over zijn leven na Grandaddy en over zijn nieuwe plaat, die vandaag verschijnt.

Jason Lytle

Lees verder..

Meer op File Under over Jason Lytle (3)



The Sheer

(Interview: Claire)

Sadder but wiser
Het moet ergens in 2003 zijn geweest dat ik ze voor het eerst zag. Ze speelden in het voorprogramma van Skik in het inmiddels met de grond gelijk gemaakte poppodium Tagrijn in Hilversum. Vier net iets te enthousiaste jongetjes met vrolijke britpopliedjes. Ik had nog nooit van ze gehoord, maar hun muziek klonk aanstekelijk. Een jaar later hadden ze een plaat uit en kon je geen festivalweide oplopen of daar stonden ze weer te zingen dat ze "Something To Say" hadden. Er kwam een tweede plaat waar ik niet zoveel van meekreeg en daarna werd het stil. En best wel lang stil ook. Waar was The Sheer gebleven?

Niet mokken, lekker wokken!

Blijkt dat ze even hebben uitgerust, een jaar of twee even een andere koers. Niet dat ze volledig stil hebben gezeten. Eind april verscheen hun derde album, The Devil On His Own.
Op een van de eerste mooie dagen van 2009, na de eerste try-out spreek ik zanger Bart van Liemt en toetsenist Jasper Geluk in hun hometown Haarlem. Bart draagt een dikke sjaal en wil een kopje thee. Als je het mij vraagt, niet de allerbeste look & feel voor een zanger die op het punt staat met een tour te beginnen.

Lees verder..

Meer op File Under over The Sheer (6)



Marike Jager

(Interview: André)

'Ik weet echt serieus niet hoe het moet, een liedje schrijven.'
'Die nominatie betekent gewoon heel veel. Ik verwacht helemaal niet dat ik zoiets ga winnen, maar dat geeft niet. Ik vind het echt een grote erkenning.' Inmiddels weten we dat Marike Jager zoals ze zelf al voorspelde inderdaad geen Edison in ontvangst heeft mogen nemen. De nominatie zelf was voor haar al een aangename verrassing. 'Ik heb het hele juryrapport nog niet gelezen maar ik las wel iets over een eigen sound. Nou dat vind ik echt supergaaf om te horen. Dat streef je wel na. Dan sta je ineens in het rijtje met Ilse DeLange en Trijntje Oosterhuis. Hele gevestigde namen.'

Marike Jager

Het gaat goed met Marike. Ik spreek haar op een van de eerste mooie lentedagen van dit jaar waarop de de zon haar uiterste best doet om net zo hard te stralen als de dertigjarige singer/songwriter zelf. Het werd dan ook de hoogste tijd voor een interview op File Under. Op onze site staan immers niet voor niks al aardig wat foto's van de dame met het warrige haar dat desondanks altijd goed lijkt te zitten en volgens Storm niet alleen de leukste maar ook de beste singer/songwriter van Nederland is. Met de release van haar zowel door critici als publiek positief ontvangen tweede album Celia Trigger lijkt de stap naar het grote publiek te kunnen worden gemaakt. 'Eindelijk. Mensen snappen het ook, zeg maar. Je zit jarenlang in een soort van underground-circuit. Dat is wel bereikbaar voor heel veel bandjes, maar die stap naar het grote publiek is een hele moeilijke opgave. Daar heb je tv voor nodig en grote kranten en media. Dat is wel een lange weg. Zo'n Edison-nominatie doet een hoop. Dat is heel belangrijk. Het is echt zo'n klassieke prijs. Hij is er al negenenveertig jaar. Dat voel je wel. Het is niet zo'n nieuw wedstrijdje met sms-jes of zo.'

Lees verder..

Meer op File Under over Marike Jager (28)



Ane Brun

(Interview: André)

Welcome
My dear friend
I notice you are wearing
Your armour again
(Armour - Ane Brun)

Mijn zoekende blik verraadt dat ik degene ben die haar weldra zal gaan interviewen. 'Over here,' klinkt het vanuit een hoekje van het restaurant. Gezeten aan een tafel bij het raam - om zo de eerste zonnestralen van de dag op te vangen - is Ane Brun bezig met haar ontbijt van die dag. Of ik het erg vind dat ze tijdens het interview gewoon doorgaat met het eten van haar riant belegde broodje met een overdaad aan sla? Natuurlijk niet! We vinden het allebei een beetje een raar tijdstip voor een interview, zo vroeg op de dag. Het kon blijkbaar niet anders worden geregeld. Het is rustig in het restaurant. Helemaal aan de andere kant van de zaal zit een wat oudere man zijn krantje te lezen. 'Hij zit daar volgens mij nu al een half uur dezelfde bladzijde te bestuderen,' observeert Ane. Het soort observaties dat haar inspireert? 'Het zou kunnen. Ik haal mijn inspiratie uit verschillende dingen. Meestal de mensen en gebeurtenissen om mij heen.' Er valt een stilte terwijl ze nog een hap neemt. Ze zullen vaker vallen. Ane Brun blijkt deze ochtend een stuk minder spraakzaam dan ik had gehoopt op basis van het interview dat collega Spookrijder eerder met haar had. Ik kan er mijn vinger niet op leggen waar het aan ligt. Het vroege tijdstip? Stel ik de verkeerde vragen? Of is ze door ervaring wat berekenender geworden? Professioneler, om dat vervelende woord maar eens te gebruiken.

Ane Brun

Lees verder..

Meer op File Under over Ane Brun (14)



Bell X1

(Interview: André)

'Het voelt als thuiskomen'
'Wacht even, ik ga proberen een koptelefoontje aan te sluiten... *KRAK! PIEEEEEEEP!!* ...' Soms loopt het afnemen van een interview niet van een leien dakje. Het begon allemaal al met het feit dat ik, dankzij een auto die dienst weigerde, niet in staat was aanwezig te zijn bij de persdag van Bell X1 in Amsterdam. Toch besloot ik het interview met zanger Paul Noonan alsnog telefonisch af te nemen. Hoewel ik geen voorstander ben van zogenaamde phoners - je gaat toch die veelzeggende blikken missen - weet ik uit het verleden dat het soms toch een mooi resultaat kan opleveren. En ook al had ik Paul nog geen jaar geleden gesproken, toch vond ik dat zijn band nog steeds niet de aandacht had gekregen die deze in mijn ogen wel verdiende. Het beluisteren van de promo van het nieuwe album Blue Lights On The Runway bevestigde dit gevoel alleen maar.

Bell X1

Terwijl ik mijn huis binnenloop en mijn jas uittrek, gaat de telefoon. De manager van Bell X1 vanuit Amerika aan de lijn; of ik al klaar ben voor het interview met Paul? Hè, dat zou toch pas over een uur zijn? Daylight saving time blijkt roet in het eten te hebben gegooid. Halsoverkop zet ik de telefoon op speaker, pak mijn dictafoon en druk op record. Waar had ik die notitielijst neergelegd? Geen idee. Jammer dan. 'Hi André, is je auto alweer gerepareerd?' Mijn bevestigend antwoord ontgaat Paul; hij staat buiten het hotel en hoort niks door het voorbijrazend verkeer. Het aangesloten haperende koptelefoontje blijkt niet de ideale oplossing, maar is in ieder geval beter. Nog een geluk dat Paul van het spraakzame type is waar je vijf eurocent ingooit en voor twee euro terugkrijgt.

Lees verder..

Meer op File Under over Bell X1 (6)



Peaches

(Interview: Marz667)

Rockdiva Merrill Beth Nisker (beter bekend als Peaches) heeft net een weekendje Parijs achter de rug en stapte vanochtend al vroeg in de Thalys. "Ik heb normaal niet zo met Frankrijk, de wiet is daar namelijk heel erg slecht. Ze roken daar sowieso bijna alleen maar hasj, daar ben ik eigenlijk niet zo van ook. Dit weekend kreeg ik echter best goed spul aangeboden dus het was wel erg leuk." Vandaag is ze in Amsterdam en heeft twaalf interviews en een aantal fotoshoots op de planning, blij met al de aandacht? "Natuurlijk niet, zou jij dat zijn? Ik moet steeds hetzelfde vertellen keer op keer. Had veel liever de stad ingegaan, ik vind Amsterdam geweldig en wil wiet halen. Je kunt hier legaal stoned worden, prachtig land." Wellicht is dit de reden dat ze hier vaak is te vinden. In Amsterdam stond ze reeds met haar band en drie keer als dj. "Ik heb ook een aantal keer in Rotterdam (Bazar Curieux) gestaan, maar daar was ik helemaal niet blij mee. Ik wil hier in Amsterdam spelen. Gelukkig sta ik in de Melkweg binnenkort en doe ik de dag erna een latenightshow hier, waarvan ik de naam even vergeten ben."

Peaches

Lees verder..

Meer op File Under over Peaches (5)



Sia

(Interview: André)

'Ergens zit in mij een kind van rond de vijf jaar dat regelmatig om veel aandacht schreeuwt.'
Als we door de wandelgangen van het American Hotel in Amsterdam richting haar hotelkamer lopen, komen we geheel toevallig Sia's oude gitarist tegen. Hij moet die avond met Priscilla Ahn in Paradiso spelen en had er al op gehoopt dat hij zijn voormalige werkgeefster tegen het lijf zou lopen. Geheel begrijpelijk dat hij daarop gehoopt had. De drie√ęndertig-jarige Australische zangeres blijkt namelijk een van de leukste, meest sympathieke personen te zijn waarmee ik voor File Under een gesprekje heb mogen aangaan. In de wandelgangen vang ik alvast op dat het er door prutswerk van haar accountant momenteel financieel gezien niet zo rooskleurig voor staat. 'En iedereen maar denken dat ik degene ben met het grote geld, terwijl ik vrijwel zeker weet dat ik van ons allemaal het minste geld op mijn bankrekening heb staan. Ik hoop dat de samenwerking met Christina Aguilera daar verandering in gaat brengen.'


Sia

Oh ja, dat is waar ook. Ik was bijna vergeten dat Sia (volledige naam: Sia Kate Isobelle Furler) door Aguilera persoonlijk benaderd was om mee te werken aan haar nieuwe album. De geruchten gaan rond dat ook Goldfrapp en Ladytron hun medewerking hieraan hebben verleend. Nu we het er toch over hebben kan ik - als groot Goldfrapp liefhebber - mooi meteen even vragen of ze dat kan bevestigen. 'Inderdaad, die zijn er ook bij betrokken. Het is een erg tof album geworden. Ik heb aan vier nummers meegewerkt en nu maar hopen dat ik daar ook iets van ga merken,' zegt ze, waarop haar kenmerkende lach volgt.

Lees verder..

Meer op File Under over Sia (6)



Pagina  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  10  |  11