Zoeken


Web www.fileunder.nl

Laatste reacties

tbeest: Inmiddels 10 in de vinyl50......
Stonehead: Op Facebook gaat het er inmiddels over dat je Vengeance-samp...
Stonehead: Zijn stijl muziek schijnt 'vaporwave' te heten; http://en.wi...
Stonehead: Een cover door Feed Me van "Back Home": https://www.youtube....
Stonehead: http://www.upcoming.nl/carmoede/9452/wow-deze-inspirerende-u...
Stonehead: Momenteel zitten half Twitter en Facebook op de kast vanwege...
Stonehead: Fact is nóg later met zijn recensie, maar maakt wel een paar...
Prikkie: Nog een prachtige livevideo: "Os Lunatum" http://www.youtube...
theleonking: En ook ex-seedling Susanne Linssen kwam laatst ook al met ee...
Stonehead: Als Joseph Mount niet naar "Giorgio By Moroder" had geluiste...
Stonehead: Instagramsite bij de single: http://www.hashtagmyass.com/...
Prikkie: Naja, daar denken we dan verschillend over. Dat mag. :-)...
tbeest: Dank voor je aanvulling, het e.e.a.is ook al op Spotify vers...
Stonehead: Dat verschilt enorm per plaat. Ik heb over The Eraser en Ato...
Prikkie: Zelf vind ik dat je een plaat moet laten bezinken. Dat lukt ...

Laatste recensies

The Honey Trees - Bright Fire
Fabian - The Grand Ville Getaway
Monomyth - Further
Roy and The Devil's Motorcycle - Tino - Frozen Angel (Soundtrack)
Yamantaka // Sonic Titan - Uzu
Klischťe - Touchť
Erland & The Carnival - Closing Time
Jeff Beadle - The Huntings End
Joe Bonamassa - Different Shades of Blue
Samantha Crain - Songs In The Night / You (Understood)
Deel:  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  10  |  11 

Venus In Flames

(Interview: Nathalie. Foto: Tim)

Jan de Campenaere alias Venus In Flames zit al te wachten in het café van de Vooruit in Gent. Met op de achtergrond het espressoapparaat en rinkelende kopjes begin ik aan een gesprek met de man die inmiddels aan zijn derde album toe is: Intimacy. Het begon ooit echter allemaal met die ene belangrijke wedstrijd in Vlaanderen.

Venus In Flames

In 2000 deed je mee Humo's Rock Rally en was er de doorbraak in Belgi√ę.
'Ja, ik werd daar derde. Het schijnt een legendarische editie geweest te zijn dat jaar, want er was een enorme discussie binnen de jury over de top drie. Dat waren behalve ikzelf Admiral Freebee en Mintzkov (Luna). √Č√©n van de juryleden heeft gedreigd om uit het raam van de derde verdieping van de AB te springen als Mintzkov niet zou winnen (lacht). Ok√©, ik was derde maar wel de enige die solo met mijn gitaar op het podium stond, dus ik was daar enorm blij mee. Er zitten ook nogal wat preselecties aan die finale vast. De Rock Rally heeft echt deuren voor me geopend. Die wedstrijd is wel een enorme schifting, er zijn weinig bands die in Vlaanderen doorgebroken zijn zonder de Rock Rally. V√≥√≥r mijn deelname aan de wedstrijd speelde ik in jeugdhuizen en cafeetjes en kostte het wat moeite om optredens te regelen. Daarna zat meteen mijn agenda vol voor het hele jaar, managementbureaus en boekingsagenten stonden ook in de rij dus het heeft me veel gebracht. Een platenmaatschappij vinden was wat moeilijker, maar dat is uiteindelijk ook gelukt.'

Lees verder..

Meer op File Under over Venus In Flames (5)



A Brand

(Interview: Nathalie)

De band die in Belgi√ę inmiddels een huishoudnaam is en eindelijk ook wel eens Nederland wil gaan veroveren, het Antwerpse A Brand speelt vanavond voor een volle AB Box in Brussel. Maar voor dit concert plaats vindt voel ik zanger/gitarist Dag Taeldeman en drummer/zanger Frederik Heuvinck nog aan de tand.

A Brand

Klopt het dat jullie ooit materiaal via sigarettenautomaten verdeeld hebben?
Dag: 'Ja, dat waren 12 singles en we hebben daarvoor twaalf Belgische kunstenaars gevraagd artwork te maken voor elke song. Dat Phonomatics-project is echt het allereerste wat we met A Brand gedaan hebben, nog voordat we een platencontract hadden. We hebben dat op een single-cd's geplaatst die eruit zien als een bankpas. Het was onder andere met werk van Guillaume Bijl, Luc Tuymans en Jan Fabre die graag hieraan wilde meewerken. Dat werk zat in één automaat en is eigenlijk op tournee geweest door Belgische musea zoals in Kortrijk, Gent en het MuHKA. Daarbij speelden wij als band dan stille concerten in die musea, soms zelfs achter glas, als een soort van kunstwerk.'
Frederik: 'Je kunt op de site nog alle Phonomatic-singles bekijken, het project was in samenwerking met Geoffrey de Beer. Hij was degene die met het automaten gegeven op de proppen kwam… Die singles zijn trouwens ook zeer beperkt uitgebracht.'

Lees verder..

Meer op File Under over A Brand (7)



The Veils

(Interview: Reinier. Foto's: Reinier)

Het is onmogelijk Finn Andrews over het hoofd te zien in het bijna lege caf√© tegenover het Oosterpark. Hij heeft zich aan een tafeltje in een zonnig hoekje bij het raam ge√Įnstalleerd en is zoals altijd getooid met een grote hoed die z'n tengere postuur nog eens benadrukt. De frontman van The Veils is nog midden in een ander interview en lijkt erg spraakzaam, wat verrassend is omdat hij bekend staat als verlegen en een moeilijke prater. Op de MySpace pagina van The Veils verontschuldigt hij zich alvast voor het feit dat hij nogal verlegen is en dat hij om de spervuur van interviewvragen te doorstaan, "will lie stolidly and mercilessly until the threat desists".

The Veils

Moeilijke prater
Als we van start gaan vertelt Andrews dat hij het nogal moeilijk vindt om over z'n muziek te praten. Met helder blauwe ogen kijkt de frontman van The Veils me enigszins verontschuldigend aan. "De reden dat ik nummers schrijf is omdat ik het moeilijk vind om over dingen te praten. Sommige mensen begrijpen dat, anderen noemen mij lastig. Soms weet ik gewoon niet wat ik moet vertellen en dan verzin ik maar wat verhalen" geeft Andrews grinnikend toe.

Lees verder..

Meer op File Under over The Veils (15)



The Death Letters

(Interview: Reinier. Foto's: Reinier)

Zo moeilijk is het allemaal niet. Je vraagt een drummende vriend om Black Keys-covertjes te spelen, je schrijft een dozijn nummers die de pan uit rocken, je wint alle bandwedstrijden waar je aan meedoet en voor je het weet heb je een debuutalbum in de winkel liggen en sta je met lovende recensies in alle belangrijke muziekbladen. Dat is, in het kort, het verhaal achter het succes van The Death Letters.

The Death Letters

Het is zaterdagavond en over drie kwartier opent de band in een bomvolle EKKO voor De Staat. Toch hebben Victor Brand en Jordi "Duende" Ariza Lora wel tijd voor een interview en een fotosessie. Voor het interview van start gaat worden nog wel de laatste voorbereidingen getroffen. De setlist moet nog worden opgesteld en er worden nog wat laatste details doorgenomen: wel of geen rook op het podium. Of een beetje rook. Er wordt getwijfeld tussen geen rook of een beetje - de optie veel rook is dan al afgevallen - besluit de band geen rook op het podium te willen. Of toch maar wel, zolang het niet te veel is.

Lees verder..

Meer op File Under over The Death Letters (22)



Gwen Stacy

(Interview: Lisa Marie. Foto's: Tim van Veen)

Gwen Stacy. Een vierkoppige christelijke hardcore-band uit Indiana met een boodschap. Voor veel Europeanen nog ietwat onbekend, maar als het aan deze mannen ligt zal het niet lang duren voordat ze hier net zo groot zijn als in de Verenigde Staten. Mede dankzij hun gezamenlijke platenmaatschappij mag de band het podium delen met Poison The Well en 36 Crazyfists. Hun tour door landen als Engeland, Zweden, Itali√ę en Denemarken slaat gelukkig Nederland niet over. Maar liefst twee maal mogen wij Hollanders genieten van deze 'nieuwelingen' en wat ze te vertellen hebben. Vanavond staat Gwen Stacy in ieder geval in de Tivoli te Utrecht, waar ik onder etenstijd snel even een paar vragen stel aan de bassist en de nieuwe zanger. Helaas blijf ik na die paar minuten met veel vraagtekens zitten, en zo wordt mij wederom beloofd de rest via MySpace te vervolgen.

Gwen Stacy

Lees verder..

Meer op File Under over Gwen Stacy (3)



Lay Low

(Interview: Blink. Foto's: Awarnach)

Ze durft me nauwelijks aan te kijken als ze naar binnen schuifelt in de kleedkamer van Paradiso, minuten na haar optreden in het voorprogramma van Emiliana Torrini. Lov√≠sa El√≠sabet Sigr√ļnard√≥ttir, beter bekend als Lay Low, heeft de aftrap van dit IJslandse avondje gegeven en is best tevreden. Ze is erg verlegen en ieder optreden is weer een overwinning. Een grote zaal als Paradiso dus al helem√°√°l. Het is ook al haar derde interview op √©√©n dag. En dat terwijl het praten in Engels toch lastiger blijkt dan in haar moedertaal.

Lay Low

Lovísa is nog maar 26 jaar oud, geboren in Londen en opgegroeid in IJsland. Haar debuutalbum Please Don't Hate Me verscheen in 2006 nadat haar demo's op MySpace waren ontdekt door een lokale platenmaatschappij. Het album werd een groot succes in IJsland en werd binnen no-time platinum. Eind 2008 verscheen haar tweede album Farewell Good Night's Sleep in IJsland en in maart volgt de Europese release.

Lees verder..

Meer op File Under over Lay Low (5)



Fever Ray

(Interview: André)

'Een heel natuurlijk proces.'
Op 12 februari 1809 werd in de Engelse plaats Shrewsbury een jongen geboren. Zijn ouders gaven hem de naam Charles Robert Darwin mee. Op vijftig-jarige leeftijd zou deze Charles een boek publiceren, getiteld On The Origin of Species by Means of Natural Selection, or the Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life. Hierin zet hij zijn evolutietheorie uiteen; een theorie die met name in Christelijke kringen op weinig bijval kon rekenen. Zelfs honderdvijftig jaar na de publicatie van dit boek blijkt deze theorie nog steeds voor enige opschudding te kunnen zorgen als EO-coryfee Andries Knevel te kennen geeft dat hij meer ziet in Darwin's theorie dan het in zijn kringen vele malen populairdere creationisme.

Fever Ray

Op 11 februari van het Darwin-jaar 2009 - een dag voor zijn tweehonderdste verjaardag - zit ik in de foyer van het NH Hotel Amsterdam Centre tegenover de Zweedse zangeres Karin Dreijer Andersson om met haar te babbelen over haar eerste soloproject Fever Ray. Ze zegt dat ze nooit heeft getwijfeld over de juistheid van de evolutietheorie. Sterker nog: ze is er pas sinds kort op de hoogte van het bestaan van zoiets als het creationisme. 'In Zweden kende ik het woord creationisme zelfs niet eens. We zijn niet zo religieus. De meesten onder ons hebben een socialistische achtergrond. Zelfs van degene die religieus zijn, vermoed ik dat ze nauwelijks of geen twijfels hebben over de theorie√ęn van Darwin.'

Lees verder..

Meer op File Under over Fever Ray (4)



Asobi Seksu

(Interview & Foto's: Reinier)

Volgens de biografie die ik met het promo exemplaar van Hush kreeg thuisgestuurd, zijn James Hanna (gitaar/zang) en Yuki Chikudate (zang/toetsen) niet vies van een trip op het een of het ander. Er wordt verteld over de "narcotic nature" van beiden en over hoe het nummer Blind Little Rain - dat op hun laatste cd is terug te vinden - zijn oorsprong heeft in een paddo trip. Maar als ik de band vlak voor hun optreden in de kleedkamer van Paradiso spreek, lijkt het allemaal wel mee te vallen, m'n gesprekspartners ogen wat vermoeid maar bovenal nuchter. En dat in Amsterdam. "Vroeger gebruikte ik wel paddo's en lsd en dat soort spul, maar daar ben ik al een tijd mee gestopt, op die ene keer na dan. M'n brein kan het niet meer aan", verklaart James lachend de nuchtere toestand waarin hij verkeert.


Asobi Seksu

Lees verder..

Meer op File Under over Asobi Seksu (6)



Delain

(Interview: Sa√Į. Foto's: Klaas)

Twee jaar na het verschijnen van hun debuut album Lucidity komt Delain op 20 maart met hun nieuwe album: April Rain. Was Lucidity toen nog een 'project van Martijn Westerholt' (ex-toetsenist van Within Temptation), dit album is het resultaat van een band die zelf vindt dat ze een hechte groep zijn geworden. Na het beluisteren van de cd kon ik de 'hechte groep' nog niet echt herkennen. Goede reden om eens met Martijn Westerholt en Charlotte Wessels (vocals) in gesprek te gaan.

Delain

In 2007 zag ik hen voor het eerst op Noorderslag. Bloednerveus stonden ze daar in de grote hal. Desondanks was het optreden toen simpelweg goed te noemen. Martijn had tijdens zijn herstel van de ziekte van Pfeiffer een hoop nummers geschreven. Deze nummers nam hij op met gastmuzikanten. Hij noemde het project Delain. Nadat er steeds meer vraag kwam om ook op te treden was het noodzakelijk om vaste muzikanten te vinden. De zoektocht naar een passende vocaliste was nog het moeilijkst, vertelt hij. Toen hij de hoop had opgegeven hoorde hij Charlotte Wessels bij de opname van de rockopera Infernorama. Hij vroeg haar wat teksten voor hem te schrijven, voor zijn project. Zij kwam deze zelf voorzingen en hij wist meteen dat zij de zangeres moest worden. Toen hij haar weer thuisbracht bleek zij in dezelfde straat te wonen als zijn ouders.

Lees verder..

Meer op File Under over Delain (20)



Sky Larkin

(Door: Marz667. Foto's: Dennis)

Drinken tijdens werktijd, ik kan me bijna geen baan voorstellen waarbij dat mogelijk is. Onze Storm van File Under is gelukkig niet streng en het is dan ook een "Ja, graag", wanneer Katie Harkin vraagt of ik een biertje wil. "We hebben belachelijk veel blikjes gekregen. We zijn slechts met drie mensen, die volle koelkast krijgen we nooit leeg!" De zangeres van Sky Larkin blijkt vandaag in een extra aardige bui, "Het is gewoon geweldig om weer te mogen touren." Vandaag is de eerste dag en ondanks de tegenslagen eerder vandaag, stralen ze alle drie erg veel energie uit. "Onze tourbus was vanochtend stuk gegaan, we hebben uiteindelijk gelukkig vrij snel een vervanger gekregen. We zijn erg gematst ook, want deze is veel groter en heeft veel meer extra's. We gaan ons er de komende dertien dagen zeker in vermaken."

Sky Larkin

Lees verder..

Meer op File Under over Sky Larkin (5)



Di-Rect

(Door: Danny)

Het moet ongeveer zo'n tien jaar geleden zijn toen ik van een Haags vriendinnetje een demo-tape in mijn handen gedrukt kreeg. "Moet je naar luisteren, vind je leuk" zei ze er bij. Er stonden iets van zes liedjes op maar het deed me niet zo veel. Tot ik niet veel later het eerste singletje in mijn handen kreeg. "Just the way I do" was een verfrissend neo-punkliedje van vier jonge snotapen die ervan overtuigd waren dat ze Nederland gingen veroveren.

aus die reihe: shiny happy people

Die zelfde band bracht mij vandaag naar het Hard Rock Cafe in Amsterdam. Nederland is ruimschoots veroverd, alleen was mijn enthousiasme lang geleden al verdwenen. Di-Rect was toch vooral dat bandje gebleven voor tienermeisjes. Momenteel toert Di-Rect echter zeer succesvol met hun interpretatie van de rockmusical 'Tommy' van the Who door de theaters. Hierdoor begon ik ze als band net weer een beetje te waarderen (ze kennen dus toch hun klassiekers) en ik had stiekem de hoop dat de band dat eeuwige tienerfans-imago van zich af kon schudden en toch zou kunnen groeien. Maar toen kondigde de zanger vandaag op een persconferentie aan dat ook hij niet langer tegen het 'Doe Maar-effect' wilde opboksen en zich muzikaal op een hele andere koers wilde zetten.

Lees verder..

Meer op File Under over Di-rect (19)



The Black Lips

(Interview: Charlie)

Hot, dat zijn deze vier boefjes uit Atlanta - Georgia. Hot bij meisjes met strakke skinny jeans, oversized t-shirts, hoekige danspasjes en MySpace-poppenoogjes. Maar ook gekoesterd door ouwe rotten die The Gories en The Oblivians in de platenkast hebben staan. Gewaardeerd door de trendsetters en de kenners, dus. Maar verworven faam staat niet zelden synoniem aan het verliezen van de knusse magie die zo onmisbaar is voor sympathieke rammelbandjes als de Black Lips. Toch is de roem niet iets waar het viertal noch voor terugschrikt, noch nat op gaat: "We spelen al zo'n tien jaar samen. Het werd eens tijd, niet? En oh ja, het is ook fijn om op tour eens fatsoenlijk eten te krijgen."

Black Lips

Lees verder..

Meer op File Under over Black Lips (4)



Claire Denamur

(Interview: Guuzbourg.)

Claire Denamur is een Frans zuchtmeisje. Met een hese stem. Drie kwartier met haar aan de telefoon is genoeg voor een stevige coup de foudre.

'Mijn vader zong al liedjes van Bob Dylan voor ons toen we nog in de buik van onze moeder zaten. En toen we nog in Amerika woonden, speelde hij jaarlijks met zijn rockband in ons huis, voor vier- tot vijfhonderd mensen.' Dat Claire Denamur (25) zelf is gaan zingen, verbaast niet. Dat ze dat in het Frans doet wel, en dat ze daarbij onder meer Leo Ferré en Georges Brassens als voorbeelden noemt, ook.

Claire Denamur

Lees verder..



Sepultura

(Interview: Mark Boomsma. Foto's: Dennis)

De morrende achterban heeft er al jaren moeite mee dat Max Cavalera niet meer aan het roer staat van Sepultura. Nu ook drummer en broerlief Igor Cavalera zich heeft aangesloten bij het familiebedrijf Cavalera Conspiracy, lijkt Sepultura zijn twee belangrijkste steunpilaren verloren te hebben. Toch is het onlangs verschenen album A-lex goed ontvangen en mogen we zelfs spreken van een Sepultura-revival. Wellicht omdat het fundament van de band overeind gehouden wordt door Andreas Kisser, hij is al ruim twintig jaar de gitarist. Of ligt het toch aan de conceptalbums Dante XXI en A-lex? Zwaar materiaal als de dichter Dante en componist Beethoven spoken rond in het collectieve brein van Sepultura. Dan stel je natuurlijk de vraag: hoe doordacht zijn deze conceptalbums eigenlijk? Is het een gimmick om te verhullen dat deze mannen geen nummers kunnen maken met een kop en een staart? En misschien nog wel belangrijker: staan deze heren op Lowlands?

Sepultura

Lees verder..

Meer op File Under over Sepultura (7)



Polar Bear Club

(Interview: Lisa. Foto's: Jelmer)

Op zondag 1 maart 2009 staan op de Lijnbaansgracht in hartje Amsterdam om drie uur al rijen met mensen. De Melkweg mag in zijn handjes knijpen vanavond: in de uitverkochte Max staat het frisse pop-icoon Katy Perry, terwijl de Oude Zaal de rockers van The Gaslight Anthem mag verwelkomen. Ook deze kant van het poppodium zal vanavond overvol zijn. De band brengt hierbij nog een verrassing met zich mee: twee sterke voorprogramma's, namelijk Frank Turner en Polar Bear Club. Beide relatief onbekend, maar ze staan er natuurlijk niet voor niets. Aan mij de eer om dat onbenoembare Polar Bear Club eens wat vragen te stellen.

Polar Bear Club

Lees verder..

Meer op File Under over Polar Bear Club (3)



Daily Bread

(Interview & Foto's: Reinier)

In een vrolijk gekleurd Volkswagen-busje komt Daily Bread voorrijden. Snel laden Stefan (drums), Chris (basgitaar) en Kimberly (zang en toetsen) hun spullen uit. De versterkers en instrumenten worden de zaal van EKKO binnen gerold, waar zZz al bezig is met een oorverdovende soundcheck. Vanachter z'n drumstel begroet Bj√∂rn Ottenheim het drietal: 'Ha schorriemorrie!' De bands kennen elkaar van eerdere optredens: Daily Bread heeft inmiddels een aantal keer voor de Amsterdammers geopend en als het meezit gaan ze ook met zZz naar Belgi√ę voor een paar optredens. Veel spelen, dat is het doel voor de komende maanden.' We willen nog heel veel voorprogramma's doen, zo proberen we mensen een beetje warm te maken en bekend te worden', vertelt Chris.

Daily Bread

Behalve optredens kunnen we nog veel meer van Daily Bread verwachten. Vorige maand maakte de band bekend te hebben getekend bij Excelsior en deze zomer gaan ze de studio in om hun debuut op te nemen. De komende tijd zullen ze eerst demo's opnemen om te bepalen welke nummers goed genoeg zijn voor het album. Ze zijn kritisch en hebben geen haast. 'We wilden niet te vroeg een album opnemen, vooral niet het eerste album, want dat is toch het belangrijkste album', zegt Chris. Maar voor de band de studio induikt wordt er toch alvast een singletje uitgebracht.

Lees verder..

Meer op File Under over Daily Bread (14)



Eugene McGuinness

(Interview: Nathalie. Foto's: Barrie Thompson)

In een klein charmant restaurant in Carnaby Street heb ik met Eugene McGuinness afgesproken. Even zoeken is het wel, maar gelukkig blijkt dat ook McGuinness hier nooit eerder was en zich bij binnenkomst óók afvroeg of hij wel juist zat. Na een kleine speurtocht naar een tafeltje -het is lunchpauze in het drukke centrum van Londen - kan het interview beginnen.

Eugene McGuinness

Je hebt een paar maanden geleden een album uitgebracht hier in de UK, maar was dat het eerste dat de wereld van Eugene McGuinness hoorde?
'Nee, voordat ik dit volledig album uitbracht maakte ik al een EP, The Early Learnings of Eugene McGuinness, maar het was eigenlijk nooit de bedoeling dat die gereleased zou worden want die nummers waren eigenlijk alleen bedoeld voor mijn MySpace... Eigenlijk was 2007 meer het jaar van de eerste kennismaking met mijn muziek. Ik hoop echter dat het volledige album mensen goed kennis laat maken met de muziek die ik maak.

Lees verder..

Meer op File Under over Eugene McGuinness (2)



The Wedding Present

(Door: Blink. Foto: George)

Het gebeurt niet dagelijks dat je een jeugdheld door zijn dikke brillenglazen kan aankijken. Het was dan ook best bijzonder toen ik David Gedge van The Wedding Present de hand schudde in de kantine van Paradiso. In het begin van de jaren negentig was ik groot fan van The Wedding Present. Ik miste geen concert, kon alle teksten letterlijk opdreunen en had natuurlijk alle cd's en singles keurig op een rijtje in de kast staan. En dat waren er nogal wat. Zo werd er in 1992 iedere maand een nieuwe single uitgebracht en waren er ook diverse Peel-sessies, want John Peel was ook groot fan. Niet al het materiaal was even sterk, maar als Gedge op dreef was dan kon hij vooral tekstueel sterk en vooral ook grappig uit de hoek komen.

De oervaders van de Britpop. Scherpe teksten, strakke gitaren. Fijn concertje.

Ondanks (of dankzij?) het feit dat The Wedding Present nooit echt voet aan de grond heeft gekregen in de Benelux neemt Gedge alle tijd voor een goed gesprek over vroegah, extreme albums en een parallelle carrière.

Lees verder..

Meer op File Under over The Wedding Present (7)



The Sedan Vault

(Interview: Marz667)

"Perfect. Hier heb je het nummer van Marius, bel hem maar om 12:00, dan zitten ze in de tourbus", aldus de vrouw van de platenmaatschappij. Ik moet op een zondagmiddag de leden van The Sedan Vault bellen. Nu kun je een druk tourende band zijn of iemand in het studentenleven, maar op een zondagmorgen staan veel mensen niet te wachten op een telefoontje van een interviewer met vervelende vragen. Hij gaat over...

The Sedan Vault

Geen rumoerige tourbus, als verwacht, maar een rustige huiskamer is de achtergrond van het gesprek. "We zouden eigenlijk nu al onderweg naar Eindhoven moeten zijn, maar hebben een kleine wijziging gemaakt. Onze thuisstad lag op de route en ik heb heerlijk thuis geslapen en gedoucht vandaag. Het paste nog in het schema, we gaan nu over een uurtje richting Nederland." Vanavond staan ze namelijk in de Effenaar, samen met de voorvaders van post-hardcore: Helmet. "Een grote eer, maar nee, zenuwachtig zijn we niet meer voor optredens. We hebben al erg veel show achter de rug en het gaat eigenlijk altijd erg goed, we kunnen echt op elkaar vertrouwen."

Lees verder..

Meer op File Under over The Sedan Vault (3)



James Yuill

(Interview: Nathalie)

Op een van de koudste dagen tot nu toe in Londen deze winter heb ik met James Yuill afgesproken. Gelukkig niet buiten, maar in een warme pub in het √ľberhippe Hoxton. Als ik vooraf nog even snel op zijn MySpace kijk voor ik me in de kou begeef, valt het me al op dat een week voordat hij naar het continent vertrekt daar al 'off to Europe' staat. Hij heeft duidelijk zin in deze tour. En nog voordat we het over de muziek gaan hebben overvalt hij me met wat vragen over de topografie van Nederland, want hij heeft de trip de dag ervoor al helemaal zitten uitstippelen.


James Yuill

Lees verder..

Meer op File Under over James Yuill (4)



Novastar

(Interview: Storm)

Soms heb ik geen idee waar ik de tijd laat. Voor mijn gevoel is het nog maar kort geleden dat ik dik een half uur praatte met Joost Zweegers over zijn nieuwe cd Almost Bangor. Maar dat was al begin september van het vorige jaar. Ik had toen niet durven voorspellen dat Almost Bangor zo succesvol zou worden als het hier geworden is de afgelopen maanden. Elke zaal die Novastar aandeed was strak uitverkocht, zijn liedjes zijn dagelijks te horen op de radio en hij schreef zelfs de themasong van de Serious Request-actie op 3FM. Het zijn zaken die Joost waarschijnlijk zelf ook niet verwacht had, die warme donderdagmiddag toen hij de pers te woord stond. Maar dat er hard gewerkt werd aan het tot een succes maken van zijn nieuwe plaat was me wel duidelijk. Volgens mij voerde hij al zittend op het balkon in de zon wel vijf telefoongesprekken in de korte tijd die hij had tussen mijn interview en het voorgaande. En in alle gesprekken klonk zijn enorme gedrevenheid door. Gelukkig zet hij tijdens het interview zijn telefoon uit.

Novastar

Lees verder..

Meer op File Under over Novastar (12)



Paulusma

(Interview: Blink. Foto's: Klaas)

Terror Jaap en Jelle Paulusma, een niet erg voor de hand liggend duo. Dat ze ooit een podium zullen delen is niet waarschijnlijk, maar toch is er een zeker verband. In een kroegje bij het Oosterpark sprak File Under met Paulusma over reality-televisie, 'kutbandjes', de rockacademie, Fairport Convention en natuurlijk zijn nieuwe cd iRecord.

Paulusma

Lees verder..

Meer op File Under over Paulusma (15)



Joey Cape

Alweer voor de vijfde keer stond de frontman van Lagwagon met zijn mannen in de Amsterdamse Melkweg, en kreeg ik de kans om frontman Joey Cape uit te horen over zijn nieuwe project. De songwriter uit Californi√ę bracht namelijk dit jaar zijn eerste offici√ęle album uit met akoestische prachtliedjes, waar de zanger erg trots op is. Als ik Cape vertel dat ik het voornamelijk over zijn solo-uitstapje wil hebben, leeft hij dan ook op; "Oh echt? Wat gaaf, dat mensen dat echt boeit! Ik waarschuw je trouwens alvast, ik raak er niet uitgepraat over als ik eenmaal begin!"

Joey Cape

Lees verder..

Meer op File Under over Joey Cape (3)



Machine Head

(Interview: Marz667. Foto's: Paco)

Met trots vertel ik aan m'n vrienden dat ik vandaag Machine Head ga interviewen. "Ow, vraag ze dan even waarom ze in hemelsnaam met zo'n kutband als Slipknot aan het toeren zijn." Iets genuanceerder dan dat, leg ik oprichter/gitarist Phil Demmel de vraag voor. Zijn reactie is echter heel anders dan verwacht: "Slipknot is één van de beste metalbands, natuurlijk ben ik blij dat we samen met ze kunnen toeren. Mede hierdoor kunnen we spelen in grote zalen als de vandaag. Dat brengt het beste in ons boven." Samen met de nu-metalband en de snelle gitaren van Children Of Bodom staat Machine Head namelijk in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Die is voor vandaag even omgetoverd tot Heineken Metal Hall - aldus de organisator. Voor aanvang pik ik wat van zijn tijd in, om mijn blaadje met verdere vragen voor te leggen. Hij herkent me nog van vorig jaar, toen het interview tussen ons niet erg soepel verliep...

Machine Head

Gelukkig is Phil vandaag een stuk meer uitgeslapen en veel rustiger. "We voelden ons gewoon niet lekker tijdens de vorige tour. Niks ging zoals het hoorde en zoals we het graag gehad hadden. De schuld lag bij de tourmanager, die hebben we na afloop ook gelijk ontslagen." Wanneer ik verder wil vragen, kapt hij me af; "en meer wil ik echt niet over die man kwijt."

Lees verder..

Meer op File Under over Machine Head (7)



Slipknot

(Interview: Marz667. Foto's: Paco)

In de hal struikel ik over een knullig mannetje, die wat foto's aan het maken is van mensen die backstage de trap oplopen. Ik schenk er niet veel aandacht aan. Een half uur later geef ik dezelfde persoon een hand en stelt hij zich voor als Chris Fehn. De nummer #3 van Slipknot, die de rol als percussionist/zanger vervult. ''Ik maak graag foto's van de plekken waar we zijn geweest, gewoon, voor eigen gebruik. Het gaat allemaal zo snel wanneer je op tour bent en het is allemaal zo geroutineerd. Wanneer ik thuis ben kan ik pas echt genieten, dit doe ik altijd met behulp van foto's." Thuis zijn de gemaskeerde heren helaas nog lang niet, hoewel hij dit wel zou willen. "We zijn al heel lang aan het touren, eigenlijk zijn we het allemaal een beetje zat... Ik ben ook super ziek, heb gister en vandaag de hele dag in bed gelegen." Het bandlid is vandaag lekker eerlijk en ik vraag zonder schaamte dan ook snel door, terwijl hij nog een sigaret aansteekt in de Slipknot-kleedkamer.

Slipknot

Lees verder..

Meer op File Under over Slipknot (4)



Mogwai

(Interview: Okkie)

Mogwai maakt muziek voor iedereen
Het is koud en donker. Bovendien begint het net te regenen als ik me richting mijn interview met Mogwai begeef. Ideale omstandigheden voor een gesprek met deze band die zich thuis moet voelen in dit weer (in Schotland is het toch altijd koud en nat?) en daardoor hopelijk gezellig spraakzaam is.

Mogwai

De vijftien minuten(!?) die ik met de overigens vriendelijke gitarist Stuart Braithwaite krijg ondermijnen dit idee een beetje, dus na een kort praatje over het weer en zijn die dag aangeschafte sjaal gaan we maar snel van start.

Lees verder..

Meer op File Under over Mogwai (12)



Kids In Glass Houses

(Interview: Paddo.)

Frontman Aled Philips komt aangestrompeld. Het is dat hij zijn pantoffels niet aan heeft, anders zou je zeggen dat we hier met een grieperig persoon te maken hebben. Zijn haar is een grote bos chaos, hij heeft een trainingsbroek aan waar de meeste mensen alleen mee op de bank liggen en als Aled zich voorstelt horen we dat zijn stem gister een te ruig feestje heeft meegemaakt. 'Eerst zijn we naar het Anne Frank-huis geweest in Amsterdam. Indrukwekkend om zoiets te zien, al blijft de gedachte achter dit alles zeer triest. Hierna zijn we de stad in geweest met Simple Plan en Zebrahead om een paar biertjes te pakken en een coffeeshop te bezoeken.' Met als gevolg: Aled is pas net wakker.

Kids in Glass Houses

Het is vier uur 's middags dus Kids In Glass Houses lijdt nu al een rock'n'roll bestaan? 'Het was ook nooit de bedoeling om zo serieus te worden. Persoonlijk mis ik de oude tijd. Hier konden we nog gewoon flink zuipen voor het optreden, tijdens het optreden en na het optreden. Nu hebben we verantwoordelijkheid, aangezien verschillende mensen voor ons werken. Er lopen hier perspromotors rond, er zijn programmeurs, geluidsmannen en lichtmannen voor ons in de weer. We kunnen dit eigenlijk niet meer maken, maar af en toe mag het.'

Lees verder..

Meer op File Under over Kids In Glass Houses (2)



Bring Me The Horizon

(Interview: Marz667)

Masturberen, heel veel masturberen. Dat is wat Bring Me The Horizon gaat doen wanneer klaar met toeren. "En veel kip eten, la·ding·en, en veel Xboxen." De rust die ze krijgen is echter kort, heel 2009 is namelijk reeds voor ze ingepland. Dit blijkt echter geen probleem, "Je kunt toeren en masturberen best goed combineren hoor. Ook zijn we de band juist begonnen voor de live shows, daar gaat het ons echt om. Dat is het leukste wat er is." Met die reden staan ze vandaag in onze hoofdstad, waar ze hun puberale levensstijl perfect kunnen doorzetten. "We gaan drinken, veel wiet roken, nog meer drinken en daarna paddo's doen." Tijd voor een soundcheck is er dan natuurlijk ook niet, je moet nu eenmaal prioriteiten stellen hè...

Bring Me The Horizon

Lees verder..

Meer op File Under over Bring Me The Horizon (6)



Trivium

(Interview: Kanij. Foto's: Danny)

Onder de rook van 's wereld bekendste attractiepark, werd in de loop van 2000 in Orlando, FL Trivium ter wereld gebracht. Terwijl op gepaste afstand duizenden mensen per dag het park bezochten, vonden in het huis van drummer Travis Smith de eerste, sessies plaats die uiteindelijk zouden leiden tot de incarnatie van een van de meest spraakmakende metalacts van de laatste jaren. In die begindagen stond zanger Brad Lewter nog aan het roer, maar het duurde niet lang voordat het stokje werd overgenomen door Matt Heafy die daarnaast ook nog eens de gitaarpartijen voor zijn rekening nam. Wrang genoeg voor Brad was hij degene geweest die zijn latere opvolger had binnengehaald na hem aanschouwd te hebben op een talentenjacht van een lokale High School waar deze met veel bravoure een aantal covers ten gehore had gebracht van onder andere Metallica.

Trivium

Kort na Matt's toetreding tot de band - en reeds na enkele optredens in plaatselijke kroegen - besloot Brad naar verluidt wegens muzikale meningsverschillen zijn heil elders te zoeken, hiermee de weg vrijmakend voor Matt. Enige tijd daarna werd de eerste demo opgenomen en het was deze opname die via een bevriende webdesigner zijn weg zou vinden naar de burelen van het Duitse Lifeforce Records met als welkome bonus een contract. Het resultaat en tevens enige wapenfeit van deze trans-Atlantische samenwerking liet zich verzilveren in de vorm van een schijfje met de welluidende titel Ember To Inferno, een alleraardigst debuut waarop de potentie, geschreven in muzikale hoofdletters, duidelijk naar voren trad. Tot het onuitsprekelijke genoegen van de band vond Monte Conner, de grote baas van Roadrunner Records, dat ook toen hij een nummer hoorde dat min of meer toevalligerwijs op een compilatie-cd van een tijdschrift terecht was gekomen. Na wat contacten over en weer was alles in kannen en kruiken en kon de overstap gemaakt worden van een klein naar een groot label. Het zou Trivium geen windeieren leggen getuige de voor een metalalbum gigantische verkoopcijfers van enkele honderdduizenden exemplaren van de tweede vrucht genaamd Ascendancy. Tegen die tijd waren Corey Beaulieu en Paolo Gregoletto inmiddels lid van de band geworden om hun niet misselijke kunsten met vingervlugge vlijt tentoon te spreiden op respectievelijk drums en basgitaar.

Lees verder..

Meer op File Under over Trivium (10)



Amanda Palmer

(Interview: Marz667. Foto's: Dennis)

Ik ben vast niet alleen, wanneer ik zeg dat ik Amanda Palmer een beetje gek en eng vind. Ten tijde van The Dresden Dolls speelde ze met haar benen wijd keyboard en met ongeschoren oksels gingen haar armen de lucht in. Tussen de nummers door spuugt ze regelmatig op de grond en brengt een betere rockshow dan haar mannelijke collega's. Of ik een interview met haar wil doen in de Melkweg? Uhm...

Amanda Palmer

Wanneer ik backstage kom is alle angst gelukkig weg, haar been blijkt gebroken en zit in het gips. "Die ren ik er makkelijk uit, wanneer ze gek doet" concludeer ik. De 32-jarige vindt het allemaal geen groot probleem "Ik ben aangereden en loop hierdoor met één been in het gips. Het uitstellen van de tour was geen optie, ik heb erg veel doorzettingsvermogen. Gewoon even doorbijten en doen alsof je geen last hebt. Gelukkig zit ik veel achter de piano vanavond en wanneer ik verplaatst moet worden, dan tillen ze me gewoon even op." Met "ze" verwijst ze naar de vele acteurs die op het podium staan. "Ik heb geen band mee op het podium, maar een groot aantal acteurs. Die zullen gaan dansen en een voorstelling geven tijdens de nummers. Het is iets wat je vooral moet meemaken en ik niet echt kan uitleggen."

Lees verder..

Meer op File Under over Amanda Palmer (5)



No Turning Back

(Interview: Paddo. Foto's: Tim van Veen & Paco)

No Turning Back kwam na hun release van Holding On in een stroomversnelling terecht. De mannen gingen naar Japan, Zuid-Amerika, Noord-Amerika, speelden op festivals zoals Groezrock en deden zo'n 220 shows in één jaar. No Turning Back speelt vandaag voor de zoveelste keer in de Pul te Uden. Namen ze hier in 2003 nog hun clip voor "Nothing Remains" op, vandaag staan ze hier gewoon omdat het bijna traditie is geworden. Zo spelen Martijn en de rest van de band al enkele jaren steevast in de Pul, een zaal in de stad waar het ooit allemaal begon voor No Turning Back. Na vorig jaar staan ze in december weer op de Jay Holland Birthday Bash Party in de Bunker hier te Gemert.

NTB

'Jeroen vroeg of we weer kwamen, we zitten dan toch thuis en hadden de tijd. Waarom niet dan? Vorig jaar was het een sk√īn feestje.' Zondag 30 november speelden ze samen op het podium als voorprogramma Biohazard in de 013. 'Ja zeg ! Die stonden nog op de lijst om een keer mee te spelen. In eerste instantie was alleenBackfire! het voorprogramma maar na lang zeuren en zaniken is het nu toch gelukt.' Die zondag hoefde Martijn dus niet te werken bij zijn distributiebedrijf. Dit hopen we althans voor hem want zondag is nu niet bepaald een dag om apotheken, ziekenhuizen en andere zorginstellingen van hun middelen te voorzien. Vandaag deed hij dit wel, maar 's avonds gaf No Turning Back een show van ongekende hardheid weg.

Lees verder..

Meer op File Under over No Turning Back (8)



MGMT

(Interview: Gwen Poll en Alma Mathijsen)

I'll miss the playgrounds and the animals and digging up worms. MGMT houdt van wormen. Wij vandaag ook en besluiten er een paar voor ze mee te nemen. In het park bootsen we de regen na met onze voeten. Maar de wormen laten zich niet zien. Alleen een agent kijkt ons verbaasd na. Met een emmer vol aarde, hoogstwaarschijnlijk zonder wormen, stappen we de Melkweg binnen waar MGMT vanavond optreedt. De vrouw die ons ophaalt meldt dat Andrew VanWyngarden en Ben Goldwasser een beetje ziek zijn. Dit blijkt meteen als we Andrew half slapend op een tafeltje aantreffen. Hij schrikt op. Ben komt sloffend binnen. Met een klap zetten we de emmer op tafel. Als eerste steken ze hun neuzen boven de aarde en ruiken. 'Geen wormen?' vraagt Andrew een beetje teleurgesteld. We hebben ons best voor ze gedaan.

MGMT

Lees verder..

Meer op File Under over MGMT (5)



Luka Bloom

(Interview: ForestSounds. Foto's Klaas)

Luka Bloom is op tournee om zijn nieuwste cd Eleven Songs te promoten. Compleet met alle hectiek die daar nou eenmaal bij hoort. En tsja, dan gaat er wel eens wat mis. Op dinsdag 18 november bijvoorbeeld stond-ie in Paradiso, en platenmaatschappij V2 Benelux had voor File Under een interview met hem geregeld. Maar helaas, door allerlei onvoorziene drukte rondom het concert konden de interviews op het laatste moment niet doorgaan. En daar sta je dan als interviewer met je vragenlijst en draagbare recorder.

Luka Bloom

Volgend jaar dan maar? Welnee, tijd dus om zelf in actie te komen! Koppig heen-en-weer mailen via de juiste kanalen bracht mij wonder boven wonder in contact met Bloom zelf, en mijn brutale voorstel om het interview alsnog via mail te laten plaatsvinden werd door hem met open armen ontvangen. En zo kon het gebeuren dat vraag en antwoord elkaar via de digitale snelweg toch nog konden ontmoeten. Het resultaat leest u hieronder: een vraaggesprek over de betekenis van liedjes voor de artiest, de luisteraar en de wereld in het algemeen.

Lees verder..

Meer op File Under over Luka Bloom (12)



Nina Kinert

(Interview: Blink. Foto's: Storm)

Op een onopgemaakt bed in een hotel aan het Leidseplein zit ze voor me, de jonge Zweedse zangeres Nina Kinert. Nina heeft er net een behoorlijk pittig weekje promotie in Nederland opzitten als ik haar spreek over haar nieuwe album, haar 3FM Megahit Beast en het plotselinge succes van de single. Het feit dat de journaliste die net Nina's hotelkamer verlaten heeft voor de Viva schrijft en Nina diezelfde middag opnames heeft bij een radioprogramma van de TROS spreekt boekdelen over het brede publiek dat ze vooral met de single Beast voor zich heeft weten te winnen.

Nina Kinert

Lees verder..

Meer op File Under over Nina Kinert (8)



Cansei De Ser Sexy

(Interview: Marten)

CSS is een band uit S√£o Paulo, al komen jij en je bleke bloembollengezicht daar tegenwoordig misschien wel vaker dan zij. Ze zijn namelijk al jarenlang achter elkaar door alle plekjes op deze aardbol aan het bezoeken. Hun in skinny jeans en ruitjesblousen gestoken fans zitten immers overal. Ik spreek de drie bandleden Ana Rezende (gitaar), Luiza S√° (gitaar/drum) en Carolina Parra (gitaar/drum) in hun kleedkamer in de Melkweg, vlak voor hun zoveelste concert in Amsterdam, over hun oneindige wereldreis.

CSS

Lees verder..



Dan Le Sac vs Scroobius Pip

(Interview: Paddo. Foto's: Dennis)

File Under had online contact met Dan le Sac vs. Scroobius Pip. Dit duo is bekend geworden met de hit 'Thou Shalt Always Kill'. Een mix van hiphop, elektronica en triphop die onge√ęvenaard is in de muziekwereld. Weinig bands hebben zulke diepgaande teksten als Dan Stephens ( Dan le Sac) en David Meads (Scroobius Pip ).

Dan le Sac vs. Scroobius Pip

Zij beantwoordden beide dezelfde vragen op het zelfde tijdstip. Raar genoeg zijn de meningen over sommige onderwerpen verdeeld. Toch zijn ze het vaker eens met elkaar dan oneens. Punt een is toch wel het feit dat David de grootste baard heeft en Dan zelfs online een veel rustiger persoon lijkt. Op het moment van typen bevinden ze zich in de trein. Ze reizen vanuit het Verenigd Koninkrijk, waar ze net enkele shows achter de rug hebben, naar Brussel. 'Dadelijk nog even soundchecken en vanavond weer optreden. Zo gaat het al de afgelopen twee jaar', vertelt David.

Lees verder..

Meer op File Under over Dan Le Sac vs Scroobius Pip (4)



I Am Ghost

(Interview: Paddo. Foto's: Dennis)

Tilburg is deze keer de eerste stop van I Am Ghost. In een totaal vreemde omgeving ontmoeten ze hun nieuwe toergenoten van Blessed By A Broken Heart, Fei Comodo en Devil's Gift. Zanger Steve Juliano zit in zijn hemdshirt in een van de kleedkamers in de 013. Koud en nog zonder make- up vertelt hij enthousiast over de lekkere Big Mac's en de gigantische kerken in het centrum. Hij is vooral jaloers op het feit dat Amerika geen kerken kent en alleen maar torenhoge gebouwen en kantoren in de grotere steden.

I Am Ghost

Vol verbazing is Steve ook dat I Am Ghost vanavond afsluit. 'We dachten dat I Am Ghost de support was van Blessed By A Broken Heart, maar we schijnen op een co-headline toer te spelen waar we omstebeurten een avond afsluiten. Vandaag hebben wij de eer'. Maar de zenuwen beginnen al op te spelen. 'Zijn er wel genoeg mensen die de woorden kennen? Is het √ľberhaupt wel druk? Hoe is de scene in Nederland? Weet jij dat niet?' Met enkele geruststellende woorden dat veel Amerikaanse bands pas laat na hun doorbraak in de Verenigde Staten naar Nederland komen, wanneer de fans van de band al lang met smacht zitten te wachten, staan ze natuurlijk vooraan om mee te zingen. 'Gelukkig maar, we zijn echt doodsbang dat we niet worden opgepikt door het publiek. Thuis staan we voor volle zalen te spelen en hier is het maar afwachten. Ook hielpen onze optredens in Griekenland niet echt mee. Die Grieken wisten niet wat hun overkwam en stonden met zijn allen met open mond te kijken.'

Lees verder..

Meer op File Under over I Am Ghost (3)



Eli "Paperboy" Reed

(Interview: jnnk)

'I make music and that's just what I do'
Eli "Paperboy" Reed krijgt jubelende recensies. Pas 24 jaar, en nu al een levende soulsensatie. En - en ik wil het niet zeggen, maar ik doe het toch - blank. Jackie Wilson, James Brown, Al Green… De referenties zijn niet van de lucht. En natuurlijk, er zijn zangeressen die hetzelfde proberen. Ik noem een Amy Winehouse. Ik noem een Duffy. Daar wordt het label "soul" ook opgeplakt. Begrijpelijk, maar dit is anders: Eli "Paperboy" Reed staat terecht tussen al deze legendes en wat mooier is, hij houdt zich er nog staande ook. Ik bel met hem. Niet lang nadat hij opgenomen heeft, besef ik dat ik naar een Amerikaanse mobiel aan het bellen ben die vastgehouden wordt door de krantenjongen die zanger wilde worden en nu met band in een woestijn in een toerbus met mij aan het praten is. Een mooi beeld.


Eli

Lees verder..

Meer op File Under over Eli "Paperboy" Reed (3)



Extreme

(Interview: Prikkie)

"Ik noem het liever reforming the band"
Na hun wereldhit "More Than Words" in 1991 viel het Extreme niet mee om aan de verwachtingen van publiek en platenmaatschappij te voldoen. In 1996 werd het bijltje erbij neergegooid. Tot deze zomer, toen de heren na omzwervingen in diverse bands en projecten weer met een uitstekend nieuw album op de proppen kwamen. De pret was hoorbaar terug. Aan de vooravond van het concert in 013, Tilburg op 3 november sprak File Under met gitaarvirtuoos Nuno Bettencourt.

Extreme

Hoe is het om terug te zijn na al die jaren? Hoe begon het trouwens, was het met dat reünieoptreden in Boston een paar jaar geleden?
Nou, ik noem het liever geen reunie, ik heb het liever over reforming the band. We waren toevallig op dezelfde plek en van het een kwam het ander. Zelf had ik net een project achter de rug waar ik een wat nare smaak van had overgehouden. Satellite Party met Perry Farrell werd niet wat ik ervan verwacht had. Daarna zijn we eens samen gaan jammen en het ging eigenlijk verder vanzelf.

Lees verder..

Meer op File Under over Extreme (3)



Keith Caputo

(Interview: Kanij)

Ooit, in wat inmiddels een ver en grijs verleden lijkt, maakte Keith Caputo furore als de frontman van de hardcoreformatie Life Of Agony. Wat vooral opviel, was de agressieve manier waarop de kleine man zijn in diepe melancholie en frustratie gedrenkte teksten de microfoon in slingerde, soms bijna tegen het maniakale aan. Het leverde hem en zijn band een meer dan eervolle vermelding op in de annalen van de harde muzieksector. Gesproken wordt dan met name over het legendarische debuut River Runs Red uit 1993, een album dat door hordes adepten wordt gezien als blauwdruk voor de ultieme hardcoreplaat. Dit lijkt in eerste instantie een mooie prestatie, maar in muzikaal opzicht tekenden Keith en de zijnen wel hun eigen doodvonnis met het uitbrengen van het kleinood, omdat de fanschare het als maatstaf zou blijven gebruiken voor alles wat daarna kwam.

Keith Caputo

Indirect of misschien zelfs wel direct leidde deze conceptie er toe dat Keith in 1997 besloot Life Of Agony de rug toe te keren om zich te storten op een solo-carrière die hem als artiest in staat zou stellen te evolueren naar een hoger niveau. Als solo-artiest klinkt Caputo als een verstilde versie van zichzelf in popachtig aandoende deuntjes, die evenwel getuigen van de door hem nagestreefde muzikale groei en hoewel hij nog slechts sporadisch op agressieve wijze uithaalt, bezit zijn karakteristieke stemgeluid nog immer de charismatische uitstraling die hem eens zo groot maakte. Op zijn meest recente album -A Fondness For Hometown Scars - draagt de heer Caputo zijn boodschap uit door middel van een twaalftal liedjes, puur in eenvoud en voorzien van donkere teksten over de zelfkant van de maatschappij. Een maatschappij die hij beschrijft als een duister oord, maar vatbaar voor veranderingen ten goede. De toonzetting van het album is - op een enkele uitzondering na, zoals het bijtende "Troubles Down" - rustig van aard en geeft op breekbare wijze inzicht in de psyche van een getroebleerde ziel. Opmerkelijk is de jazzy trompetbijdrage van Flea van de Red Hot Chili Peppers. Om een en ander toe lichten, was Keith bereid enkele vragen te beantwoorden.

Lees verder..

Meer op File Under over Keith Caputo (5)



The Death Letters

(Interview: André. Foto's: Danny)

Soms moet je als bandje jarenlang met je demo's rondzeulen, op zoek naar die ene deur die op een kier staat om je voet ertussen te proppen. Dat is dan nog steeds geen garantie voor succes, maar in ieder geval een begin. Soms kan het echter ineens heel erg hard gaan. Komt het door de juiste connecties of gewoon omdat ze niet om je talenten heen kunnen? Is dat laatste bijvoorbeeld ook het geval bij het Dordrechtse bluesrock duo The Death Letters? De vijftienjarige zanger/gitarist Jordi 'Duende' Ariza Lora geeft een bescheiden glimlach van onder zijn gitzwarte emo-kuif als ik hem ernaar vraag.

The Death Letters

Lees verder..

Meer op File Under over The Death Letters (22)



Curtis Eller

(Interview: Eddie Baby. Foto's: George)

Ik zag dat mijn favoriete jodelende banjospeler en Groucho Marx-lookalike Curtis Eller tijdens mijn vakantie in New York in Brooklyn op zou treden. Dat leek me een mooie gelegenheid om hem voor File Under aan de tand te voelen over zijn nieuwe cd "Wirewalkers and Assassins", over zijn circusverleden en zijn extravagante podiumpresentatie. Curtis Eller noemt zichzelf "New York City's angriest yodeling banjo player". Hij is opgegroeid in het circus van zijn vader. Hij begon als jongleur en acrobaat maar stapte toch over op de banjo omdat daar nu eenmaal het grote geld mee te verdienen is. Tijdens zijn optredens is zijn circusachtergrond altijd duidelijk aanwezig. Hij kan als geen ander met niets meer dan een banjo, twee zeer flexibele benen en een hoop humor een zaal aan zijn voeten krijgen. Zijn teksten en grappen gaan vaak over de Amerikaanse geschiedenis maar op zijn laatste plaat komt zijn pasgeboren dochter ook ruimschoots aan bod.

Een clown met een banjo. YIIIHAAAA!

Lees verder..

Meer op File Under over Curtis Eller (3)



Emiliana Torrini

(Interview: Blink. Foto's: George)

Slijmerige suiker. Slimy sugar. Zo omschrijft Emiliana Torrini haar eigen stem op een zonnige middag op een terras aan het Amsterdamse IJ. Vooral zonder de juiste productie vindt Emiliana haar stem veel en veel te zoet klinken. Ze vindt het dan ook absoluut niet leuk om haar eigen muziek terug te horen, zeker niet live. Dat er gelukkig genoeg mensen zijn die er wel graag naar luisteren blijkt uit de vele positieve reacties op haar laatste plaat, Me And Armini. Ik sprak met Emiliana over haar jeugd, het nieuwe album en haar slijmerige suikerstem.

Emiliana Torrini

Je woont al een tijdje in Brighton, voel je je daar al meer thuis dan in IJsland?
IJsland is absoluut mijn thuis, maar ik heb er nog een woning en ik ga er regelmatig naar toe om vrienden en familie te bezoeken. Ik woon inderdaad in Brighton en dat bevalt nog prima. Het is vergelijkbaar met Reykjavik met zo'n 150.000 inwoners en een enorm actief kunstwereldje. Er spelen ieder weekend overal bands en bovendien kun je de bekendere artiesten vaak in relatief kleine zaaltjes zien. Ik zal daar voorlopig wel blijven denk ik, al plan ik zelden iets.

Lees verder..

Meer op File Under over Emiliana Torrini (13)



The Kevin Costners

(Interview: Eddie Baby. Foto: Marc Driessen)

The Kevin Costners is de nieuwste telg van Excelsior Recordings. De keuze van The Kevin Costners voor Excelsior is niet zo vreemd, want ze grossieren in mooie melodieuze gitaarpopliedjes, enigszins vergelijkbaar met labelgenoten Daryll Ann en Johan. Hun debuutplaat "Come On In" is net uit.

The Kevin Costners

Maar die naam... Die heeft mij een hele tijd tegengehouden om de band √ľberhaupt te proberen. Ik kwam de naam al vaker tegen - want hij blijft wel hangen - maar had het idee dat het niet serieus te nemen zou zijn. Ik bleek niet de enige. Bij navraag in mijn vriendenkring kreeg ik van een paar anderen iets vergelijkbaars te horen: "Ik zag dat ze in de luisterpaal van 3voor12 stonden, maar heb ze niet geprobeerd. Met zo'n naam zal het wel niet veel zijn, dacht ik". Als ik zanger/gitarist Bouke Zoete en gitarist/zanger Sjors van der Meulen na een radio-optreden in DeSmet in Amsterdam daarmee confronteer zie ik bij Zoete een blik van "daar gaan we weer" en legt Van der Meulen geduldig uit waarom de band nou zo heet.

Lees verder..

Meer op File Under over The Kevin Costners (3)



Klub Radar

(Interview: Storm)

Klub Radar zet in op muziekliefhebbers met brede smaak
Utrecht is vanaf volgende week een nieuw feestje rijker. In Tivoli de Helling treden dan vier bands op: Bowerbirds, Friska Viljor, Die!Die!Die! en Crystal Castles. Inderdaad, dat is een beetje een raar feestje, want Bowerbirds en Crystal Castles liggen qua stijl nogal een eindje uit elkaar. Daarom belden we even met Johan Gijsen om maar eens te horen wat nu precies de bedoeling is van deze nieuwe bandjesavond en hoe hij denkt dat dit gaat uitpakken.

Friska Viljor

Lees verder..



The Futureheads

(Interview: Stonehead)

Deze week toeren de Futureheads door Nederland. Dat is bijzonder, want de band deed tot nu toe Nederland nauwelijks nog aan. Ik belde afgelopen vrijdag met (co)zanger Ross Millard, die toen nog in Ierland zat. De groep is dit jaar namelijk aan een grote tournee bezig. (Prachtig half-Schots accent heeft Ross trouwens, het was bijna jammer om het onderstaande interview uit te schrijven en te vertalen.)

futureheads-uitsnede.jpg

Lees verder..

Meer op File Under over The Futureheads (8)



Opeth

(Interview: Vincent)

Opeth gaat zijn eigen weg
Net ingevlogen vanuit Amerika, met een jetlag van hier tot Tokio, staat Mikael √Ökerfeldt op 3 juni in Amsterdam de nodige journalisten te woord. Hoewel zichtbaar vermoeid, beantwoordt de zanger en gitarist alsmede het muzikaal meesterbrein achter Opeth toch geduldig alle vragen. Want het nieuwe album Watershed heeft weer wat stof doen opwaaien. Gelukkig weet hij zich in de met rook gevulde salon gesteund door zijn trouwe pakje peuken.

Om maar direct met de deur in huis te vallen: dan koop je de nieuwste cd van Opeth, bekend als brute metalband, vol verwachting klopt je hart, je snelt naar huis, gooit je haar los, stopt de cd in de speler, en dan...?!

Opeth

Lees verder..

Meer op File Under over Opeth (10)



Xavier Rudd

(interview: Okkie. Foto's: Klaas)

Xavier Rudd maakt muziek met een geschiedenis

Hoe excentriek of uncool iemand in het dagelijks leven ook mag zijn; als artiest blijkt betreffende handicap vaak een sellingpoint. Hoewel multi-instrumentalist Xavier Rudd in deze tijden van 'awareness', of het nu om het milieu gaat of om mensenrechten, marketing-wijs een geschenk uit de hemel moet zijn, lijkt zijn populariteit vooralsnog op natuurlijke wijze te groeien. 'This weeks next big thing' is hij in ieder geval niet. De waan van de dag lijkt ook muzikaal gezien volledig voorbij te gaan aan deze artiest, die zichzelf als doorgeefluik ziet voor de geesten van zijn voorvaderen.

Lees verder..

Meer op File Under over Xavier Rudd (5)



Ben Folds

(Interview: Claver)

Ik ben niet zo goed in interviewen. Ik kan best wel goed vragen stellen en zelfs goede gesprekken voeren. Maar interviewen...mwah. Want op papier dan wel scherm komen die uiteraard briljante vragen en intieme gesprekken nooit meer zo tot leven.

En daarom doe ik altijd net of ik de mailtjes van File Under-opperhoofd Storm over interviewbare muziektypes niet zie. Ik had 'm ook al eens gezegd dat ik liever geen interviews doe, mits. Ja, mits ja. Want natuurlijk is er altijd één uitzondering. En de naam van die uitzondering is Ben Folds. En deze meneer staat, samen met zijn piano, al jaren heel erg hoog op mijn muziekheldenlijstje. Om niet te zeggen dat hij gewoon keihard bovenaan staat. Met stip.

Ben Folds

Lees verder..

Meer op File Under over Ben Folds (12)



Soulfly

(Interview: Marz667. Foto's: Dennis)

In 1998 begon Marc Rizzo de latin-metalgroep Ill Ni√Īo en sinds dat jaar kunnen we eigenlijk al niet meer om de gitarist heen. Hij viel niet alleen op door zijn hoge sprongen en het optreden met rugzak om, maar vooral door zijn goede gitaarspel. Na vijf jaar gediend te hebben verliet hij de groep, omdat die een een andere kant op wilde gaan. Hij protesteerde en zette zijn carri√®re solo voort. Veel rust werd hem echter niet gegund. Een klein jaar later hing metallegende Max Cavalera aan de telefoon. De gevolgen zijn ondertussen bekend; Rizzo speelt momenteel in Soulfly, heeft het erg naar zijn zin en krijgt hier erg veel ruimte. Ook voor het nieuwste project van de Cavalera-broertjes is hij gevraagd en maakt samen met hun de steden in Europa onveilig. Vanavond staat Cavalera Conspiracy in Paradiso in Amsterdam, File Under zoekt een stil plekje op om met Rizzo te praten over zijn opvallende carri√®re.

Soulfly

Wanneer ik een sociaal gesprek begin over voetbal blijk ik de verkeerde persoon voor me te hebben. "Het klopt dat ik vaak voetbalshirts draag, maar ik heb er eigenlijk maar weinig mee. Ik draag ze vooral omdat ik het lekker vind zitten. In Amerika is het niet echt een populaire sport ook, we vinden het erg saai om naar te kijken." Wanneer hij de keuze moet maken, hoopt hij dat Itali√ę er met de Europese titel vandoor gaat. "Maar ik volg het niet bepaald." Hoewel hij geen fan is, vertel ik uiteraard dat Nederland onlangs 'zijn club' met gemak heeft ingemaakt.

Lees verder..

Meer op File Under over Soulfly (6)



Pagina  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  10  |  11