Fat Cat
C. Duncan is geen muzikaal wonderkind, maar wel klassiek geschoold en gevormd door The Royal Scottish Academy of Music and Drama. Hij baarde vooral opzien met zijn sfeervolle debuut Architect waarmee hij genomineerd was voor de Mercury Music Prize voor het beste Britse album. The Midnight Sun is de opvolger. Met een sterke voorliefde voor Sigur Ros koppelt Duncan mystieke Highlands-folk aan een Keltische historie en aan loungy wegebbende elektronica. Donald Fagen ontmoet Air en samen herijken ze op een uiterst rustige manier de samenzang van Godley & Creme. Onze rapper Sef zou er moeiteloos geïnspireerd door kunnen raken. Op de een of andere manier hebben recensenten het dan over synthesizerpop waarbij je wegdroomt of in no-time in slaap sukkelt. Perfecte muziek dus voor in het ziekenhuis als patiënt op de anesthesie-afdeling, levensgevaarlijk als automuziek voor wie ‘s avonds nog een eindje moet rijden. Dat is dus het enige punt van kritiek. Duncan maakt wonderschone geluidslagen die prettig je gehoor binnendringen. Maar, het blijft maar nadruppelen en het gestage tempo overschrijdt nergens de 50 beats per minuut. Oftewel, het versuft. Je wordt er dromerig van en je valt onherroepelijk in slaap. Daar lig je dan, met je veel te dure polsbandje achterin een tent, terwijl je nog drie dagen zomergeweld hebt te gaan. Wat overblijft is een veel te hoge rekening voor een muziekschijfje en een concertkaartje. Het was prachtig, geloof ik, maar meer kan ik me ook niet herinneren.
File: C Duncan – The Midnight Sun
File Under: Slaapverwekkende droompopelektronica