Dat de omgeving waarin je je begeeft echt wel invloed heeft op hoe je muziek beoordeelt, bleek wel toen ik tijdens mijn vakantie dacht even te gaan genieten van de nieuwe cd van The Magnetic Fields. Ik dacht zon, water, biertje, daar moet de psychedelische folkpop van Stephin Merritt en de zijnen wel goed bij gedijen. Nou mooi niet dus. Ik ging me nog net niet liggen ergeren, al liggend op mijn stretcher. Dat kon nóóit de bedoeling zijn van zowel een vakantie als een plaat van The Magnetic Fields. Ik liet de boel dan ook de boel en zette Realism niet eerder weer op dan twee weken na thuiskomst. Et voila, toch viel het kwartje wel. Behoorlijk ook, want The Magnetic Fields grijpen op Realism eindelijk weer eens onomwonden terug naar de sound van hun magistrale 69 Love Songs-plaat, die ondertussen al ruim tien jaar oud is. Op de hoes staat ditmaal geen WC-mannetje zoals op Distortion, maar een WC-vrouwtje. Zo geeft Merritt simpel, maar doeltreffend aan dat Realism eigenlijk in alles de tegenpool is van het met ferme gitaren gevulde Distortion. Aan snaarinstrumenten echter geen gebrek op Realism. Noem een snaarinstrument en Merritt heeft het gebruikt in een track op deze cd. Grappig is dat er nadrukkelijk in het boekje gezegd wordt dat er géén synths gebruikt zijn. Alsof dat een doodzonde is. Realism opent weird met zijn vreemde, maar wel mooie samenzang in "You Must Be Out Of Your Mind en neemt je daarna bij de hand op een korte (net iets meer dan dertig minuten durende) trip die per draaibeurt verslavender wordt. Ik zou 'em nu zelfs wel mee durven nemen naar een all-inclusive vakantie.

De tragische geschiedenis van kindsterretje Bobby Driscoll vormt de basis voor de tweede plaat van Benjy Ferree. Driscoll sprak in de jaren vijftig de stem in van de originele Peter Pan-tekenfilm, was kort de lieveling van de Disney-stal maar werd aan de kant gezet toen hij puistjes en de baard in de keel kreeg. Vervolgens spiraalde Driscoll snel omlaag in een leven vol drank, drugs en echtscheidingen dat uiteindelijk resulteerde in zijn eenzame dood in 1968. Er zijn kleurlozere figuren waar je een plaat aan kan wijden. Dat lijkt Ferree ook te vinden: de plaat telt veertien nummers. Ja, Driscoll’s geschiedenis spreekt tot de verbeelding, maar toch weet de plaat niet van begin tot eind te boeien. Uitschieters als "Fear" en "I Get No Love" maken met respectievelijk gruizige doo-wop en onvervalste glamrock zeker indruk. Toch slaat Ferree evenzovaak de plank mis en klinkt hij als een minder goed gelukte versie van Eels of erger nog: een hysterische Marc Bolan. De nummers waarin hij zich daaraan schuldig maakt irriteren nogal eens; in andere nummers weet Ferree die irritatie maar ternauwernood te voorkomen. Jammer genoeg zijn de goeie nummers op de plaat in de minderheid en niet bij machte zich te verdedigen tegen het bij vlagen tenenkrommende bombast.

Ik ben thuis aan het verbouwen. Ik ben van twee slaapkamers één grote slaapkamer aan het maken. Dat betekent dat er een muur uit moet, en met een voorhamer en met twee typische metalcd's gaat dat een stuk sneller. Hoewel de eerste cd die ik opzette van Dream Evil een beetje tegenviel. Hun Into The Night zit op zich muzikaal zeker goed in elkaar. Op het juiste moment tempowisselingen, de dubbele bassdrum doet goed zijn intrede en de gitaren shredden er hevig op los. Nee, wat mij tegenstaat is dat ik het gevoel heb dat ik steeds naar een Iron Maiden-coverband zit te luisteren. Vooral zanger Nick Night doet erg zijn best om op het geluid van Dickinson te lijken. Na een nummer of vier begint dat dan ook vrij irritant te worden, waardoor ik steeds harder en ongecontroleerd op de muur begin in te rammen om maar niet die stem te horen. De bijgeleverde bio concentreert zich ook met name op het semisuccesvolle verleden van de band en zegt maar weinig om dit album nog een positieve vibe mee te geven. Ik vermoed dat het een reden had.

Wie wel over een markante stem beschikt is Heathen. Op het moment dat deze band met Victims Of Deception zijn definitieve doorbraak maakte sloeg helaas het noodlot toe en kwam bassist Randy Laire bij een auto-ongeluk om het leven. En ik had meteen het gevoel dat ze die klap eigenlijk nooit meer te boven zouden komen. Nieuw materiaal verscheen dan ook nog maar mondjesmaat, tot het begin van dit jaar. Hun onlangs uitgebrachte Evolution Of Chaos heeft vijf jaar geduurd om tot stand te komen en dat is te horen ook. Want dit zou in het thrashgenre zomaar eens een instant-classic kunnen worden. Al bij het mystieke intro voel je de spanning opgebouwd worden, die tot een explosie komt in "Dying Season" en daarna bij aan "A Hero's Welcome" pas aan een kort rustpunt komt. De productie van al dit metalgeweld is loepzuiver, de drums en het harde gitaargeluid zijn mooi in balans gebracht met daarin een glansrol voor gitarist Lee Altus. Agressieve ritmes, mooie afwisseling tussen akoestische stukken en keiharde gitaarpartijen zoals in "Silent Nothingness" en zanger David White is in topvorm. Alle ingrediënten om een gipswandje even naar beneden te halen zijn binnen. Iemand suggesties voor muziek voor verven en laminaat leggen?

'Zeg collega, zal ik eens wat muziek opzetten? Ik mag voor File Under iets nieuws beluisteren.'
'Sure. Wat is het voor iets?'
'Nou, dit is de tweede plaat van Alphabeat. Je weet wel, die Deens-Londense popband die in 2008 een gigantische hit had met "Fascination". Het is een beetje gay, maar ik draai het nog regelmatig als dj 's nachts om een uur of twee. Werkt altijd, fijn nummer. Ik heb nu een digitale promo van hun tweede plaat, maar het is voor het eerst een online player die zwaar onder de DRM zit. Ik ben eigenlijk alleen al benieuwd of dat een beetje werkt."
'"Fascination" ken ik wel geloof ik. Maarre, wat je nu hebt aanstaan klinkt eigenlijk meer als de Spice Girls met wat meer electro.'
'Ja, het is wel retecommercieel he? Pop in top 40-stijl. Het klinkt eerder glad dan vrolijk. En dat maakte Fascination nou juist zo leuk...'
'Hmm, dit is nog het beste tot nu toe. Hoe heet dit?'
'Even zien... "DJ". Joaaaah, wel aardig. Maar ook wel weer dertien in een dozijn.'
(drie minuten later) 'Man, dit soort muziek playbackte ik in groep acht! Het is wel héél erg nineties. Een decennium te laat, dit, misschien wel twee. De intro's zijn soms nog wel hoopvol, maar de refreintjes doen me niks. Komt de single zometeen nog?'
'Uh, die is al geweest, helaas... Maar dit nummer heet "Chess". Leuke tekst ook, eindelijk.'
'Ja, dat goedkope Casio-keyboardje is echt grappig. Jammer dat ze daar niet meer mee gedaan hebben. En wat is dit?'
'Dit nummer heet "Heatwave".'
'Het klinkt wel als een mashup! De trancebeat past helemaal niet bij de zang!'
'Ik denk dat ik het vorige album toch wat leuker vond.'
Tijdens "Q&A", onuitstaanbare standaard wijven-arrenbie, kijken we elkaar ongelukkig aan en besluit ik de rest van het nummer maar te skippen.
'En wat is dit? Dit lijkt echt op die hit die ik vorige week op MTV zag, "Replay" van Iyaz. Dit gaat nog wel.'
'Dat was alweer het laatste nummer.'
'Nou, van mij hoeft het niet nog eens op, eerlijk gezegd.'
'Maar goed dat het geen echte cd was dan.'

Het was me niet helemaal duidelijk wat ik moest gaan verwachten van het solo-album van mr. a balladeer, Marinus de Goederen. Stiekem is hij namelijk natuurlijk ook gewoon a balladeer. Dus waar zou het verschil dan in moeten gaan zitten? Ik hoopte stiekem hoop dat 'ie misschien wel een pianoalbum opgenomen had. Dat had me machtig mooi geleken, omdat ik vind dat Marinus een stem heeft die mooi kleurt bij warme pianoklanken. Ook al bewijst een track als "Noah" dat hij echt nog een keer zo'n album uit moet gaan brengen, Sorry, Kid is niet 'een man met een piano'-album geworden,. Ik zou bijna helaas zeggen, maar dat zou onjuist zijn. Sorry, Kid is namelijk wel degelijk een mooie plaat geworden. Wat ik vooral erg fraai vind is de inzet van leden van het Metropole Orkest. Hun strijkers geven bijvoorbeeld "What the world needs now is a killer storm" een extra dramatisch tintje en de blazers in "One Sunday" zijn een minder aanwezige, maar wel een fraaie toevoeging. Bij beluistering van Sorry, Kid wordt overigens ook al snel duidelijk waarom Marinus de plaat als mr. a balladeer uitbrengt. Je krijgt als luisteraar namelijk een inkijkje in zijn 'ik'-wereld van vroeger en nu. Dat levert af en toe bijna pijnlijk confronterende momenten waarin hij zijn hart lucht en misschien ook wel afrekent met enkele demonen uit het verleden. Muzikaal gezien schuurt Sorry, Kid flink tegen a balladeer aan, maar dat zal vast en zeker niemand verbazen. En bovendien een aanbeveling.

Door miscommunicatie mijnerzijds bij Fanfarlo’s instore in Rough Trade East in Londen ging het interview daar niet door. Anderhalve week later kreeg ik echter een herkansing in Brussel, al was ook deze afspraak bijna niet doorgegaan door een busje dat niet echt wil meewerken tijdens hun tour door Europa. Uiteindelijk is er toch nog even tijd voor een interview met zanger en bandleider Simon Balthazar terwijl de rest van de band aan het soundchecken is op de achtergrond.

Klopt het dat Fanfarlo als een tweekoppige band begonnen is?
‘Ja en nee. Het was eigenlijk een recording project en helemaal geen band. Tussendoor verhuisde ik van Zweden naar Londen en was helemaal niet bezig met het hele project. Al ontmoette ik wel mensen waarmee ik over mijn muziek praatte en zo ging het balletje eigenlijk rollen. De eerste optredens speelde ik, een bassist en gebruikten webacking tracks. En van daaruit groeide de band vanzelf, mensen kwamen naar de optredens en vroegen “hey, heb je geen drummer nodig?”. Cathy (Lucas, de violiste/zangeres/keyboards) zat op dat moment nog in een andere groep. Ik was eigenlijk op zoek naar de laatste missing link in de band; een vrouwelijke stem, die dan ook nog eens een aantal instrumenten kon bespelen. Het moest dus wel een specifiek slag muzikante zijn (lacht).’

Als je, zoals ik, nog nooit gehoord hebt van Marshall Crenshaw, dan begint de kennismaking met de cd Jaggedland met de aanblik van een oude knar. Achter hem zie je een reeks gitaren, eentje heeft hij er op zijn schoot. Jaggedland is via Proper Records bij ons binnengekomen, en dat is een goed teken. Ze brengen in het algemeen roots georiënteerde albums uit. Meestal zijn ze van het betere soort, al zijn ze vaak wel aan de wat veilige kant. Crenshaw is een soort van Elvis Costello, maar dan allemaal wat braver. Al is het maar doordat zijn stem wat minder opdringerig is. Crenshaw bracht zijn eerste release in 1982 uit en zijn laatste in 2003. Op Jaggedland kreeg hij hulp van de legendarische drummer Jim Keltner en de gitaristen Greg Leisz (o.a. Lucinda Williams) en Wayne Kramer (MC5). “Kick Out The Jams”, is hier echter ver weg. Jaggedland is een land waar geen ruimte is voor revolutie, maar wel voor een degelijke songsmid. En volgens mij is daar best een grote (Radio 2-)markt voor. Ik vrees echter dat ik het zelf net wat te middelmatig vind om me verder in zijn carrière te verdiepen, maar vervelend is het niet. Ik las overigens dat hij Buddy Holly speelde in de film La Bamba, dat is dan wel weer grappig.

Eind jaren negentig was ik enorm onder de indruk van de eerste plaat van Solex, Solex vs. The Hitmeister. Liesbeth Esselink maakte slimme knip- en plakmuziek, samplepop zo je wilt. Een paar jaar eerder was het doorbraakalbum van The Jon Spencer Blues Explosion verschenen, het even prachtige Orange. Rond dezelfde tijd speelde Jon Spencer niet alleen opgefokte blues, maar ook een soort glamrock met zijn ega, Cristina Martinez. Tien jaar later komen we ze alle drie weer tegen, nu in een gezamenlijk project. Op de hoes van Amsterdam Showdown, King Street Throwdown zien we een driewieler, een kinderfietsje. En da’s vast niet voor niets: de door Jon Spencer en Cristina Martinez (en rapper Mike Ladd en nog een aantal muzikanten) ingespeelde muzikale schetsen werden door Solex uitgewerkt en bij elkaar geplakt. De manier waarop is vooral losjes, speels en onverwacht. Geen bluesshouts (nu ja, soms kan Spencer zich niet inhouden) en ranzige gitaren op bluesschema’s, geil gekreun en punky geschreeuw. Maar op no-wave gebaseerde funk en beats die doen alsof de zomer weer begonnen is. Solex vs. Cristina Martinez & Jon Spencer is geen gedroomde samenwerking, en ook geen spannend duel op leven en dood. Eerder een onverwacht vrolijk album, waar Solex op punten wint.

Stukjesschrijver lijkt zo'n makkelijk baantje, maar soms gaat het niet zoals gepland. De vraag was of ik, als ik naar het fabrIQ-festival ga, ook meteen een stukje voor File Under wil schrijven. Ach ja, ik ben de beroerdste niet, en na het schrijven van een stukje voorpret had ik er best zin in. Het zou echter anders gaan en het is een stuk geworden van de 'do's' en de 'don'ts' van een festival, de muzikanten, het publiek en uw recensent zelf.

Allereerst moet ik even wat sfeer schetsen: het was in huize Ewie door een lichte griep en een stevige verkoudheid geen geweldige week. Het festival moest de laatste beetjes aan virus wegwerken, en ach ja, wild springen en dansen zou het gezien het muzikale karakter toch wel niet worden. Ook begreep ik dat er geen fotograaf beschikbaar was voor foto's voor File Under, al blijkt er achteraf toch wat vastgelegd te zijn.

In 1981 nam Rick Springfield een rol aan in de soap General Hospital, in de veronderstelling dat zijn vijfde album net zoveel zou doen als de voorgaande: weinig tot niets. Maar de single "Jessie's Girl" werd een nummer 1-hit in de Verenigde Staten en Springfield was plotseling een rockster. Sindsdien was hij rockster én acteur, beide met wisselend succes. Muzikaal was het wel enorm jaren tachtig poprock, met alle lelijke productionele kenmerken van dien. In 2008 was Venus In Overdrive ineens weer een succesvol album en Frontiers besloot het album, met extra livesongs, ook in Europa uit te brengen. Het is typisch Amerikaanse poprock, maar ik snap best waarom dit album wel weer een succes was. Het mag dan niets-aan-de-handmuziek zijn, de songs deugen gewoon en qua productie is het misschien geen 2010, maar toch ruim deze eeuw. Alleen de rockreggae "Celebrate Youth" is nog erg vorige week dinsdag. Als er dan ook nog een paar uitschieters opstaan in de vorm van het titelnummer, "Victoria's Secret" en "Mr. PC", nummers die je de eerste keer al mee loopt te zingen, dan kun je alleen maar concluderen dat Springfield het nog steeds niet verleerd is. "God Blinked (Swing It Sister)" is bovendien niet zozeer een poprocksong, als wel een akelig swingende rhythm and blues. Catchy songs in niet te brave uitvoeringen maken dit een heerlijke plaat voor zonnige lentedagen. Nu nog lente, graag.

Een heel ander verhaal is From The Vault, een album met zijn maatje Jeff Silverman. Het komt uit de kluizen zoals de titel zegt - of vanonder het stof, zoals ik zelf vermoed -, en het lijkt erop dat het voornamelijk inhoud uit de jaren tachtig is. Met de vreselijke productie van die tijd, dus noisegates op de drums en bakken met echo op alles. Je moet wel een enorme fan van dat tijdperk zijn wil je dat nog trekken. De pure fan is een verzamelaar en zal zich niets van deze recensie aantrekken, maar anderen kunnen hun geld beter uitgeven aan Venus In Overdrive.