The Dutch – Four

The Dutch - FourHet komt goed uit dat mijn platenspeler weer werkt, nadat de aandrijfriem is vervangen. Ik besluit om maar eens de mini-lp This Is Welfare van The Dutch uit de platenkast te trekken. Het blijft een fijne release, en ook al stamt het uit 1984 de new wave voelt niet gedateerd. Dit ondanks de keyboards die bij mij vaak wel dit gevoel geven. Het is echter de opmaat naar een nieuwe release van The Dutch. De heren kwamen nadat ze er in 1987 de brui aan gaven weer in 2014 bij elkaar en brengen nu hun vierde release uit getiteld Four. The Dutch gaat niet verder waar ze waren gebleven ‘We got back together to create new music that sounds like… nothing we have ever made before.’ En inderdaad het geluid is niet te vergelijken. Nou hoeft dat niet erg te zijn. Maar opener “Money” is wat mij betreft een niet al te geslaagde start. Geluidsgrappen met een weggedraaide gitaar, een stukje gedateerde rap, dit is geen 1984, maar ook geen 2017 (oké, het album kwam eind 2016 uit). Wat dat betreft bevalt het aansluitende “Brighton Hove” beter. Ligt lekker in het gehoor, het gepingel is subtiel maar mooi en de blaaspartijen zijn een plus. Deze lijn wordt doorgetrokken in “Fine Shields We Are” waar de gitaarpartij de extra lading is. Er zit echter een of ander knispergeluidje op de achtergrond van de zang dat me irriteert. Verder gaat het wat saai verder tot “Fine Shields We Are’ en de gitaar opengetrokken wordt. De drums zijn echter veel te ver naar voren gezet met een jaren tachtig-echo en verder is het nummer ook niet erg interessant. Jammer. Ik haak weer aan bij het liefelijke “This Train Is About To Explode” dat misschien wel het prijsnummer is van dit album. Of het afsluitende “Father” dat me inclusief hoorn, orgel en achtergrondvocalen ook wel bevalt. Maar al met al, vind ik het maar een slappe plaat. Eigenlijk had ik dit niet willen schrijven, want ik had dus wel verwachtingen. Misschien was een reünie wel een goed idee, maar had dit nieuwe plaatwerk achterwege moeten blijven. En als het dan al had gemoeten in een veel kortere versie dan deze 53 minuten. Die mini-lp’s waren zo gek nog niet.

Op 2 april 2017 verzorgen ze een in-store optredens bij Plato Deventer (aanvang 14:30 uur) en Plato Apeldoorn (aanvang 17:00 uur).

mij=Eigen beheer

File: The Dutch – Four
File Under: Vroeger was alles beter
File Social: [Facebook]

Cross-Linx 2017

Foto’s en tekst: Storm
‘Punk is a question!’. De woorden, de herrie en de zelf geïnitieerde moshpit waarmee Shara Nova het resterende plukje publiek wakker schudde bij tijdens de toegift van haar afsluitende optreden van de Rotterdam-editie van Cross-Linx dreunen nog een paar dagen later nog steeds na. Dat kwam dan niet alleen doordat ik geen oordoppen meegenomen had naar Cross-Linx, maar vooral ook door de verpletterende indruk die de zangeres achterliet deze avond. Food for thought.

De avond was nog wel zo speels begonnen. Buiten de Doelen probeerde Bram Stadhouders van grote afstand het publiek naar de zaal te trekken om een avond vol kruisbestuivingen tussen klassiek en pop te ervaren. Of dat lokken lukt met het grootste mobiele dansorgel ter wereld lukt op het Schouwburgplein in Rotterdam is de vraag, maar als appetizer was het voor het publiek dat al wél kwam voor Cross-Linx in ieder geval een prikkelende start.
Lees verder Cross-Linx 2017

Rose Elinor Dougall – Stellular

WindvlaagkapselLang wachten kan zo nu en dan onverwachts fraai worden beloond. Daarmee duid ik niet op de langdurige recensieloze winterslaap waaruit ik heb besloten te ontwaken. Absoluut niet. Ik heb het namelijk over het hiaat van zeven jaar tussen het in 2010 verschenen solodebuut Without Why en de uitmuntende opvolger Stellular van de Britse Rose Elinor Dougall (die naam alleen al is vijf sterren waard). Niet dat ik vol verwachting de jaartjes heb zitten aftellen hoor, daarvoor ontbeerde dat alleraardigste debuut na haar vertrek uit retro-pop-trio The Pipettes de nodige impact. Hoe anders zal dat zijn met het wachten op haar derde album. Want Stellular is, zoals de titel doet vermoeden, een verrukkelijk stralende veelzijdige popplaat. Een tikkie retro, een scheutje romantiek, een flinke teug Blondie besprenkeld met wat ABBA-kruimels en dat alles gezongen met dat heerlijke Cockney à la Lilly Allen en Kate Nash. Een fijnere rentree dan deze had ik niet kunnen verzinnen.

mij=Vermillion Records

File: Rose Elinor Dougall – Stellular
File Under: Sterrenhemel

Emil Landman – An Unexpected View

Menneke met gitaarAls je Martijn Groeneveld, onder andere bekend van zijn werk met Blaudzun, als producer inhuurt dan krijg je een strak resultaat. Ook Emil Landman maakt gebruik van zijn kunnen. Landman is al een tijdje bezig, doorliep de Herman Brood Academie, bracht een e.p. en een album uit, en is nu toe aan zijn tweede volledige album die de titel An Unexpected View meekreeg. Volgens de bijsluiter was dit het resultaat van een negen maanden durende wereldreis. Dit zou je op het verkeerde been kunnen zetten, want ik hoor het in de muziek niet doorklinken. Wel is Landman in staat lekker in het gehoor liggende liedjes te maken. Luister eens naar het tweede nummer “Our Bodies”. Prachtig. Echt zo’n nummer dat zich in je hoofd nestelt. Hierna gaat het lekker voort in “Makes Me Feel So Good”. Ook een nummer waar je trots op mag zijn. Ik moet wel wat aan Anne Soldaat en Jason Falkner denken. Hierna verschijnen er nog wel meer prettig in het gehoor liggende nummers. Daar zit echter wel een beetje de makke, het gaat me allemaal net wat teveel door. Ik verlies langzaam de aandacht, en vraag me uiteindelijk af waar ik naar heb geluisterd. Ja, die eerste nummers die kan ik me nog wel herinneren. Ik zag dat Landman een tour heeft met Di-rect. Die link had ik zelf niet gelegd.

Emil is de komende tijd véél te zien:
9 maart – DI-RECT Support – Hedon – Zwolle
10 maart – DI-RECT Support – TivoliVredenburg – Utrecht
11 maart – DI-RECT Support – Melkweg – Amsterdam
17 maart – DI-RECT Support – Doornroosje – Nijmegen
23 maart – DI-RECT Support – Bibelot – Dordrecht
24 maart – DI-RECT Support – Paard van Troje – Den Haag
26 maart – The Fool Bar – Amsterdam
10 mei – Patronaat – Haarlem
11 mei – Mezz – Breda
12 mei – V11 – Rotterdam
13 mei – Molen de Ster – Utrecht
14 mei – Luxor Live – Arnhem

mij=V2

File: Emil Landman – An Unexpected View
File Under: Mainroad

File Social: [Twitter] [Facebook]

Fapardokly – Fapardokly

Eigenlijk was Fapardokly helemaal geen band. Merrell Fankhauser was een folkrocker uit Glenndale, Californië die enige regionale bekendheid had gekregen met zijn bands The Impacts en The Exiles (die je zou kunnen kennen van één van de fameuze Nuggets-compilaties, Where The Action Is! Los Angeles Nuggets 1965-1968). De nummers die Fankhauser met die laatste band opgenomen had voor het kleine label Glenn Records werden nooit uitgebracht en The Exiles vielen uit elkaar. Twee leden, Jeff Cotton en John French, doken op in Captain Beefheart’s Magic Band. Fankhausers voormalige platenmaatschappij zocht hem na een tijdje op: of hij geen nieuwe tracks had liggen, want één van de tracks die hij met The Exiles opgenomen had, leek een kleine hit te gaan worden. Toen hij nieuwe muzikanten om zich heen verzamelde, nam hij de eerste letters van hun achternamen om tot de curieuze bandnaam Fapardokly te komen: Fankhauser (zang en gitaar), Dan Parrish (bas), Bill Dodd (gitaar) and Dick Lee (drums). Samen met een aantal tracks uit de tijd van The Exiles werd een dozijn nummers opgenomen voor wat Fapardokly’s enige album zou worden. Tussen relatief standaard en in het midden van de jaren zestig al ietwat ouderwets klinkende tracks als “Too Many Heart Breaks” (overgebleven van de sessies met The Exiles?) horen we ook iets spannenders. Fankhauser voelde de tijdgeest soms goed aan (en had soms een curieuze manier om de songtitels te spellen). Psychedelische folkrock met trompetten à la The Byrds (“Gon to Pot” en “Mr. Clock”), een zwaar op barokke, Zombies-achtige pop leunend “Tomorrows Girl”: met wat meer mazzel was deze band Glenndale ontstegen. Nu is Fapardokly’s gelijknamige plaat zo’n 500 tot 800 dollar waard op Discogs. Als je tenminste de originele persing in handen hebt. Voor slechts een handvol dollars heb je de reissue van Fab Gear al te pakken.

mij=Fab Gear / ClearSpot

File: Fapardokly – Fapardokly
File Under: Parelduiken

Gary Hoey – Dust & Bones

Gary Hoey - Dust & BonesDe twintigste plaat? Jawel. Gary Hoey is een druk en populair baasje. In Amerika kennen ze hem al decennia lang. Hij steekt zijn voorliefde voor blues en alle rare subvormen niet onder stoelen of banken. Daarbij valt vooral zijn verering voor Johnny Winter op. Pas nu zet hij de man met “Steamroller” echt in het zonnetje. Hoey grijpt terug en borduurt voort op de blues van dertig jaar geleden. Hij analyseert de hipste genres van het moment en concludeert dat de basislijn van de blues in al zijn soorten en varianten verantwoordelijk is geweest voor een allesbepalend succes. Soms rauw, soms cynisch, soms vrolijk en soms zelfs zo meegaand als een gospel. Zelfs elementen uit Dick Dale’s surf-instrumentals ontbreken niet. Gary Hoey blijft lekker stationair doordraaien. En terwijl ik dat schrijf, zie ik opeens heel veel overeenkomsten tussen Hoey en ZZ Top.

mij=Provogue

File: Gary Hoey – Dust & Bones
File Under: Blues voor in de auto

Ruud Houweling – Erasing Mountains

Voordat ik nog maar één noot gehoord had waren mijn verwachtingen hoog gespannen. Ik hoorde en las namelijk alleen maar lovende woorden over Erasing Mountains, het solo-album van Ruud Houweling. De zanger/gitarist maakte al vier platen met de poprockband Cloudmachine die niet de aandacht kregen die ze verdienden maar bij de liefhebbers zeer in de smaak vielen. Naar het schijnt inspireerde een wandeling over een van de Schotse eilanden Houweling tot dit album. De weidsheid die ik me daar bij voorstel hoor ik terug op Erasing Mountains. Ik zie voor me dat Houweling daar loopt met in zijn kielzog een band met strijkers en blazers. In opener “Yes To Everything” zijn ze nog ver weg en nauwelijks hoorbaar maar gedurende het liedje komen ze steeds dichterbij. Vanaf het tweede nummer, “Motherland”, kun je je bij de optocht van muzikanten aansluiten en meegaan in het verhaal dat Houweling in elf folkpopliedjes vertelt. En daar moet je echt even de tijd voor nemen. Het kostte mij een paar luisterbeurten voordat ik de mooie arrangementen en teksten echt opmerkte. Het album bevat overwegend rustige liedjes die rijk gearrangeerd zijn maar heeft met “Erasing Mountains” en “Spring Will Return” ook wat meer uptempo liedjes. Daar hadden er wat mij betreft iets meer van mogen zijn want met name het tweede deel van het album is wel erg rustig en sober waardoor mijn aandacht wat sneller verslapt. Niettemin is dit een bijzonder mooi album wat zijn schoonheid pas goed prijsgeeft als je er je volle aandacht aan geeft.

mij=Arland

File: Ruud Houweling – Erasing Mountains
File Under: Parade van mooie liedjes
File Facebook: [Ruud Houweling op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Ruud Houweling]

Week 9, 2017

Prikkie
Sade – Promise

Ludo
Terry Allen – Lubbock (on everything)

Janineka
Arcade Fire – Funeral

Ewie
Meuris – Vigilant

DubbelMono
Spinvis – Omnibus

André
of Verona – Glass Beach

tBeest
Briqueville – II

Storm
Efterklang & The Happy Hopeless Orchestra @ Cross-linx Rotterdam

Gr.R.
Baby Galaxy – Mighty Night