Blackberry Smoke – Like An Arrow

Blackberry Smoke – Like An ArrowWeet je hoe moeilijk het is om de platgetreden paden nog begaanbaar te houden? En om toeristen nog enthousiast te krijgen voor een product dat schijnbaar al vervallen is voordat je er erg in hebt? Blackberry Smoke uit Atlanta trekt zich niets aan van genre-slijtages en rockt gewoon sneller en steviger door dan de concurrentie. Like An Arrow borduurt voort op de southern rock-traditie van Lynyrd Skynrd en Allman Brothers maar kan net zo makkelijk mee in de country, bluegrass en hardsoul. Leon Russell zou jaloers zijn. Blackberry Smoke is er veel aan gelegen om wereldwijd gezien te worden als een nieuwe Black Crowes. Automatisch zal de band wereldwijd een plek verwerven als de publieksfavoriet op festivals waar niemand moeite mee heeft. En dat de band a propos heel wat pubers en tieners kennis kan laten maken met de kracht van een goed potje southern rock, da’s dan mooi meegenomen. Een winwin-situatie voor alles en iedereen.

mij=Earache

File: Blackberry Smoke – Like An Arrow
File Under: Southern Rock will rise again

Afterschool Special – The 123s of Kid Soul

Kinderen die zo nodig volwassenen na moeten doen, waarbij het vooral volwassenen zijn die het pushen en er geld mee verdienen. Het is van alle tijden. Ook in onze tijd waar hele volksstammen kijken naar The Voice Kids waar vooral John Mol en consorten geld verdienen. Ik zal echter niet de prediker uit gaan hangen, want het is het bruggetje naar de cd The 123 of Kid Soul vol liedjes die geïnspireerd lijken door een kindergroep uit vervlogen tijden: The Jackson 5. Volgens mij werden zijn gedreven door de vader, en het bracht roem, maar of ze er gelukkig van werden betwijfel ik. Op deze cd staan negentien nummers die met de nodige soul gebracht worden gezongen door kinderen die het zover ik na kan gaan niet ver geschopt hebben in de popmuziek. Het klinkt allemaal best aardig (goede muzikanten) en sommige liedjes zijn zelfs wel het draaien waard, maar het is met wel erg veel net te hoog zingende kinderstemmetjes teveel van het goede. Waar ik vooral moeite mee heb dat is dat kinderen zingen over de liefde, zoals The Bennet’s in “I Want A Little Girl”. Welke viespeuk zal dat geschreven hebben? Of Brotherly Five die hun meisje verliezen in “Losing My Girl”. Het is me wat. Wat ik echter vooral mis is de achtergrond van al die liedjes. Het kan zijn dat dit komt doordat ik een promo-exemplaar voor me heb, maar ik zou het de verhalen best willen lezen. Alleen om hier nou de volle mep in de winkel voor te betalen. Mwaah.

mij=The Numero Group

File: Afterschool Special – The 123s of Kid Soul
File Under: Kindersterren in de maak

Gov’t Mule – The Tel-Star Sessions

Gov't MuleVergeet niet dat Gov’t Mule dik twintig jaar geleden werd opgericht door Warren Haynes en Allen Woody die vlieguren hadden gemaakt bij de zielloze Allman Brothers. Toen Woody in 2000 overleed, werd de roep om de eerste opnamen die de band maakte in de Tel-Star Studios steeds luider. En zie, Gov’t Mule geeft gehoor aan de roep van hun fans van het eerste uur. We kennen de minder rauwe en wat opgepoetste versies van nagenoeg alle songs. Ze stonden op het debuut en het album dat er op volgde. De essentie van deze sessies is echter dat de vertrekpunten van Gov’t Mule van toen nog steeds de kracht vormen. Ja dus, je hoort Clapton, Cream en Hendrix. Ja, je hoort de blues als een rode draad terug. Ja, de covers zijn eindeloos en tijdloos. “Mr. Big” van The Free, “Just Got Paid” van ZZ Top, “The Same Thing” van Willie Nelson en “Mother Earth” van Memphis Slim. Bovendien is er nog niet gesleuteld aan de ellenlange gitaarsoli die hard, bruut en stug klinken, maar het totaalplaatje alleen maar mooier inkleuren. Het stond en het staat als een huis. Laat dat een wijze les zijn voor Gov’t Mule.

mij=Provoque

File: Gov’t Mule – The Tel-Star Sessions
File Under: Terug naar het begin

Dirty Heads – Dirty Heads

Dirty Heads – Dirty HeadsReggae uit Californië? Ik denk dan heel snel aan Sublime. The Dirty Heads bestaan uit vijf man, onder aanvoering van Dirty J. en Dudd B. Het zijn honkies die al twintig jaar actief zijn in de reggae en hiphop, maar nergens echt uit de bocht vliegen. Sterker nog, The Dirty Heads lijkt meer en meer af te stevenen op groot commercieel en superglad succes. Als je medewerking krijgt van producers en hitschrijvers die werkten voor Rihanna, Nicky Minaj, Katy Perry, Zac Brown Band, Lana del Rey, Madonna, Diplo en Demi Lovato, dan is de Verrukkelijke Vijftien van Jeroen Soer echt wel een gepasseerd station. En waar reggae in de mainstream-pop nog steeds moeilijk te verkopen is, valt het op dat The Dirty Heads het best gedijen bij relaxte cloudy hiphop zoals “Doesn’t Make You Right”. Een blazertje en wat licht-tokkelende gitaartjes geven een feelgood-sound af waardoor er voor de heren geen vuiltje aan de lucht is. Voor het vijfde album klinkt Dirty Heads behoorlijk fris en zomers.

mij=Five Seven Music

File: Dirty Heads – Dirty Heads
File Under: Reggae, maar de hiphop werkt het best

Captain Cheese-Beard – Symphony For Auto Horns

Captain Cheese-Beard – Symphony For Auto HornsIk houd van Blaxploitation-soundtracks, ik houd van Frank Zappa, ik houd van de Master Blaster-periode van Stevie Wonder en ik kan een goed moppie fusionrock wel waarderen. Tien jaar geleden richtte Johan de Conink in Brussel Captain Cheese-Beard op. Met Symphony For Auto Horns heeft De Conink inmiddels een 9-koppig gezelschap om zich heen verzameld dat in staat is om The Mothers Of Invention een beetje te doen vergeten. Waarom weet ik niet, maar Johan de Conink heeft zo’n beetje het complete idioom van Zappa goed in de gaten. Hij heeft dezelfde verhalende benadering, hij kent de uithoeken van zijn muzikale invallen en weet als geen ander hoe hij genres moet overstijgen. Als Clutch de komende tijd België aandoet, dan is het te hopen dat de programmeur van een der zaaltjes dit collectief in het voorprogramma boekt. Elke muziekliefhebber en audiofiel heeft er dan een memorabel concert ter nagedachtenis bij. Zelden heb ik een Zappa-vertolker zo goed geslaagd in de huid en de hersenkronkels van zijn held zien kruipen. Als hij ooit nog van plan is om filmmuziek te schrijven, dan ben ik de eerste die een klus voor hem heeft. En dan nog wat. Ik heb me altijd afgevraagd of Jaco Pastorius ooit het podium met Zappa heeft gedeeld. Wellicht zijn daar opnames van die De Conink wel kent en ik niet. En zoniet, beste Johan, zou je het een eer vinden om een te kijken hoe je het werk van Zappa en Pastorius tot één geheel kunt smeden? Bij voorbaat dank!

mij=Mottow Soundz

File: Captain Cheese-Beard – Symphony For Auto Horns
File Under: Zappa-interpretatie van nu

Bitori – Legend of Funana

Het is een bizar idee, maar nog tot 1975 was funaná – razendsnelle dansmuziek, gekenmerkt door een furieus bespeelde accordeon – verboden. De toenmalige Portugese overheersers van de Kaapverdische Eilanden vonden deze muziek opruiend. En daar hadden ze volkomen gelijk in. Opwindend zou weliswaar een beter woord zijn, maar opwinding en opruiing is voor veel dictatoriale heersers hetzelfde. Bitori – werkelijke naam Bitori Nha Bibinha – was één van de godfathers van de funaná. Na de onafhankelijkheid in 1975 kon men funaná spelen wat men wilde, maar het duurde tot 1997 voor Bitori een plaat opname (in Rotterdam!) en uitbracht. In de jaren tachtig en negentig was hij erg populair, daarna raakte hij snel vergeten. Analog Africa heeft nu zijn legendarische – excusez le mot – Legend of Funaná opnieuw uitgebracht. Wat we horen zijn relatief eenvoudige tracks. De melodie wordt op accordeon gespeeld, het ritme op drums of ferrinho – een metalen staaf waar langs geschraapt wordt met een andere staaf .. De zang is melancholiek, zoals fado dat kan zijn. Maar de Amerikaanse jumpblues is wellicht een betere referentie: funaná is gebaseerd op de muziek van de slaven die in de negentiende eeuw op Santiago, het grootste eiland van de Kaapverdische archipel. Gemixt met Portugese en Latijns-Amerikaanse ritmes levert het deze dansmuziek op die, wat mij betreft, het mooist klinkt als het soulvol en agressief is, zoals in het woedende “Cruz di Pico”.

mij=Analog Africa / ClearSpot

File: Bitori – Legend of Funana. The Forbidden Music of the Cape Verde Islands
File Under: Verboden muziek

Lost Bear – Inside The Dragon

Lost Bear - Inside The DragonHet is een raar zooitje bij Lost Bear maar wel een met verschrikkelijk veel potentie. De band herpakte zichzelf, wisselde van bezetting en nam wat platen onder de arm die tot inspiratie moesten leiden. Pedro The Lion, Guided By Voices en Sebadoh waren goede vertrekpunten. Je hoort het onmiddellijk terug. Maar ook heel wat Krautrock-invloeden vloeien naadloos over in bijna triphop achtige ambient-synths. Of verkrachte Eddie Vedder-songs, of bruut tergende punkrock. Het enige manco dat ik kan bedenken is dat Lost Bear teveel tegelijkertijd wil. Zelf noemen ze dat rauw, gek, toegankelijk, spannend en afwisselend. Ik noem het speels. Speels met genres, met de elementen en met elkaar. Blijf lekker aan elkaar snuffelen jongens! En blijf vooral bijdehand, want inderdaad, met het eclecticisme van The White Album in het achterhoofd heeft Lost Bear een compleet maar dubbel meesterwerkje afgeleverd dat vooraan met trots in de bak van alternatieve herrie kan worden geplaatst.

mij=Tiny Room

File: Lost Bear – Inside The Dragon
File Under: Meesterlijk allegaartje

White Zombie – It Came From N.Y.C.

White Zombie - It Came From N.Y.C.Nog voordat Rob Zombie vorig jaar oppersterk terugkwam met een nieuwe White Zombie-plaat ruimde hij zijn zolder op en kwam de eerste probeersels tegen die hij verzamelde onder de noemer: It Came From N.Y.C. Die titel dekte de lading. Want, als het schijfje al iets aangeeft, dan is het dat we bijna nergens herkennen wat het karakteristieke “Thunder Kiss ‘65”-geluid zou worden. We horen vooral een punky noiseband die de repetitiehokken deelde met Sonic Youth en Swans. Zombie was nog gewoon een rare crusty zonder voorliefdes voor comics, cartoons en horrorverhaaltjes. Gaandeweg hoor je de invloeden van bijvoorbeeld The Misfits binnendringen. Dan pas wordt duidelijk dat White Zombie sleutelt aan een geluid dat de alternatieve herrie van Butthole Surfers en Birthday Party ontstijgt. De band probeerde tal van uitstapjes richting de sludge en drone, maar moest uiteindelijk tot de conclusie komen dat de tempoversnellingen het meest zouden doen voor White Zombie. “Demonspeed” verklapt pas voor het eerst de blauwdruk met de ‘hooks’ die later kenmerkend zouden worden. Al met al geen geweldig muzikaal album, maar wel een precieze verzameling waarbij je per song de bouwstenen hoort die het huidige geluid van White Zombie bepalen. Bovendien hoor je terug hoe Rob Zombie uiteindelijk het spelen van metalriffs in de vingers heeft gekregen. Da’s op zich al best vermakelijk.

mij=The Numero Group

File: White Zombie – It Came From N.Y.C.
File Under: Pre-White Zombie

The Dears – Times Infinity Volume One

Toeval bestaat niet. Onlangs hoorde ik het prachtige “Lost In The Plot” van de Canadese band The Dears op de radio. Het nummer staat op het album No Cities Left uit alweer 2003 dat ik destijds vaak gedraaid heb. Ik vroeg me af of ze eigenlijk nog wel bestonden. Weliswaar hadden ze in de tussentijd nog drie albums gemaakt maar deze hadden niet zo’n impact op me als No Cities Left en het laatste album Degeneration Street stamt alweer uit 2011. Kort daarna las ik dat ze in 2015 een album uitgebracht hadden in Noord-Amerika maar om de een of andere (vast juridische) reden is Times Infinity Volume One nu pas in Europa uitgebracht. Hoe het komt weet ik niet maar bijna alle muziek die uit Canada komt kan vrijwel automatisch op mijn kwaliteitsstempel rekenen. Zo ook die van The Dears uit Montreal wiens melancholische indiepop me heel erg beviel. Ik had zin in weer een album van The Dears. Maar na een paar luisterbeurten kan ik mijn gevoel nog het beste omschrijven als vertwijfeld. De teksten zijn aardedonker wat songtitels als “We Lost Everything”, “Here’s to the Death of All the Romance” en “Hell Hath Frozen in Your Eyes” al doen vermoeden. Zanger Murray Lightburn zingt nog steeds prachtig, in “To Hold and Have” croont hij bijna maar wat is het een wonderschoon melancholisch liedje. Een liedje met een simpel melodielijntje als “Face Of Horrors” had van mij dan weer niet gehoeven of afsluiter “Onward and Downward” waarin toetseniste (en Lightburns vrouw) Natalia Yanchak de zang voor haar rekening neemt. Haar stem is er niet een die je onthoudt, in tegenstelling tot die van haar man. Ook vraag ik me de hele tijd af waar ze het nu over hebben. Over het eind van de wereld? Over de angst om alleen achter te blijven? Misschien zelfs wel over religieuze issues? Ik kom er niet achter en word muzikaal ook heen en weer geslingerd tussen echt goede en pakkende songs (“Here’s to the Death of All the Romance”, “We Lost Everything”) en veel mindere goden die alle kanten op gaan. Wat willen The Dears met dit album? En wat vind ik er van? Ik heb er geen sluitend antwoord op. Naar verluidt ligt Times Infinity Volume Two al klaar. Ik hoop dat The Dears me met dat tweede deel weer net zo kunnen boeien als in 2003 en dat het ook verduidelijkt wat ze nu precies met dit eerste deel wilden zeggen.

mij=Dangerbird

File: The Dears – Times Infinity Volume One
File Under: In de war
File Facebook: [The Dears op Facebook]
File Twitter: [Tweets van The Dears]

The Dears zijn deze week in Nederland en spelen:

Zaterdag 18 februari in Rotown, Rotterdam
Zondag 19 februari in Paradiso, Amsterdam
Maandag 20 februari in Doornroosje, Nijmegen