Hüsker Dü – Savage Young Dü

Numero Records

Hüsker Dü - Savage Young DüTerwijl de Engelse punkscene begin jaren tachtig bijna implodeerde (uitzonderingen als Crass of het wat boertigere The Exploited daargelaten) floreerde de Amerikaanse scene juist door het genre bijna opnieuw uit te vinden. Geen hanenkammen en beschilderde leren jacks maar skateboards, geruite overhemden en steeds snellere en heftigere songs bepaalden het beeld. Van die hele generatie Amerikaanse punkbands waren vooral Black Flag (met Henry Rollins), Suicidal Tendencies (voor ze echt metal werden) en Bad Brains voorbeelden die ook nu nog tot het beste van dit genre worden gerekend. ‘Hors competition’ is echter het trio Hüsker Dü uit St. Paul, Minnesota. Bob Mould (gitaar), de onlangs overleden Grant Hart (drums) en Greg Norton (bas) wisten in de negen jaar dat ze actief waren een imposant oeuvre neer te zetten dat van enorme invloed was op o.a. de hele grungestroming in de jaren negentig. Wat maakte Hüsker Dü dan invloedrijker en specialer dan veel van hun tijdgenoten? Hard en snel spelen deden er zovelen maar het was Hüsker Dü die die toon zette met hun debuutplaat, het live opgenomen Land Speed Record. Een plaat die ondanks de matige geluidskwaliteit een grondleggend album was voor de Amerikaanse hardcorepunk. Het grote verschil was echter dat (zeker na dat debuut) dit trio liet horen veel meer in hun mars te hebben dan hun tijdgenoten. De keiharde muur van gitaargeluid die Mould creëerde bleek een rijk palet aan melodie en emotie te herbergen. Zonder aan kracht in te boeten wisten ze zich te ontwikkelen tot wat toen wel werd genoemd ‘de Beatles van de punk’. In de vroege jaren tachtig werden hun teksten een stuk persoonlijker en werd de sound iets toegankelijker. En waar in de eerste jaren nog wel eens een politiek geladen song werd geschreven, met het verbeten ‘Real World’ namen ze daar voorgoed afstand van. Hüsker Dü toerde zich een slag in de rondte en namen in sneltreinvaart klassieke albums als Zen Arcade, Metal Circus en Candy Apple Grey op. Nu, bijna dertig jaar nadat de band op hun hoogtepunt implodeerde, met name door de frictie tussen songschrijvers Mould en Hart, is er deze fraaie box met heel veel nooit eerder uitgebrachte songs (deels live opnames) uit de eerste jaren van Hüsker Dü. Hoewel de echte topjaren dus nog moesten komen, pak ‘m beet vanaf de release van Metal Circus met Grant Harts bloedstollende ‘Diane’, geven de verzamelde werken op Savage Young Dü een mooie kijk op de ontwikkeling van dit trio. De invloed van de Britse jaren zeventig punk en The Ramones is duidelijk op vroege tracks als ‘Outside’ en ‘Private Hell’, maar ook een wat relaxter tempo konden de heren aardig aan. Bijvoorbeeld in het haast P.I.L.-achtige, repetetieve ‘Statues’. Deze box kwam tot stand dankzij de cassette-collectie van de geluidsman van de band, Terry Katzman, die altijd alles opnam en gelukkig dit altijd heeft bewaard. Dat de geluidskwaliteit niet aan alle hifi standards voldoet mag duidelijk zijn, de historische waarde van het ontsluiten van veel van deze opnames is enorm. Na zesendertig jaar blijkt nu dat er van de songs op Land Speed Record dus al die tijd betere opnames op de plank hebben gelegen. Het dreigende ‘Data Control’ krijgt hier meer dynamiek en diepte mee en klassiekers als ‘All Tensed Up’ en ‘Guns at my School’ zijn haast panisch door de sturm & drang van het jonge trio. De studiotracks die we al kennen zijn door de nieuwe mastering behoorlijk verbeterd en de vroege opnames van songs die iets later op Metal Circus terecht kwamen laten horen dat door het constante toeren de heren Mould, Hart en Norton een geoliede punkrockmachine waren die zijn gelijke niet kende. Voor iedere liefhebber is het doorploegen van de negenenzestig songs tellende box en het bijgeleverde boek met gave foto’s een indrukwekkende must.


File: Hüsker Dü – Savage Young Dü
File Under: Jonge honden met gouden toekomst

Kim Janssen – Cousins

Snowstar Records

Het heeft even geduurd voordat Cousins, het derde album van singer-songwriter Kim Janssen, onder mijn aandacht kwam. Het kwam al eind maart uit maar is te bijzonder om te laten liggen. De grootse en tegelijkertijd intieme folkpop die hij brengt heeft een uniek geluid in Nederland. Het doet denken aan een kruising tussen de euforie en ingetogenheid van Sigur Rós en Sufjan Stevens. Niet geheel toevallig dat Maria Hansen die op menig album van Stevens meezong ook op Cousins zingt en Eirikúr Orri Olafsson, verantwoordelijk voor de blazerspartijen op Kveikur van Sigur Rós, de loftrompet speelt op Cousins. Janssen zingt prachtig en gevoelig. Hij nam drie jaar de tijd voor de opnames en bezingt de grote thema’s des levens zoals ouder worden, terugkijken, twijfel en verlangen. De ene keer uitbundig (“Dynasty”, “Gouldians”) maar ook prachtig ingetogen zoals in het pareltje “Bottle Rockets”. Cousins heeft alles in zich om ook buiten Nederland aan te slaan. Dat hebben de jongens van Kensington goed begrepen want Kim Janssen mag het publiek de laatste twee van hun vier uitverkochte concerten in de Ziggo Dome opwarmen. Of dat een geslaagde of mislukte keuze is zal moeten blijken. Wanneer het publiek het fatsoen heeft om echt te luisteren dan horen en zien ze mijns insziens een muzikaal veel rijker en interessanter optreden dan de hoofdact.

File: Kim Janssen – Cousins
File Under: Melancholische schoonheid
File Facebook: [Kim Janssen op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Kim Janssen]

Allred & Broderick – Find The Ways

Erased Tapes

Melancholie, het is er weer tijd voor. De blaadjes vallen, de regen valt en het is steeds langer donker. Handig, dat je dan nog even muziek achter de hand hebt die dat kracht bij kan gaan zetten. David Allred en Peter Broderick hebben elkaar gevonden en brengen nu hun eerste samenwerking uit. Het gaat hier om slechts (samen)zang, een viool en een bas. Qua instrumentatie is dat het, meer is er niet. Soms ontbreekt zelfs de zang. De stemming is breekbaar, er ligt een basis van folk, maar doet klassiek aan. De songs zijn erg Nick Drake-achtig en de samenzang heeft wat van The Hidden Cameras. Erased Tapes is zo’n label waar ze zich thuis mogen voelen. Het is aanvankelijk best een aangename plaat. Het hoeft er niet altijd van alle kanten af te schreeuwen. Toch is het songmateriaal – dat ze alleen of samen schreven – wat mij betreft wat aan de schrale kant. Na ongeveer de helft van de nummers slaat de saaiheid toe. De hele dag regen is ook net wat teveel van het goede.


File: Allred & Broderick – Find The Ways
File Under: Donker

File Social: [Peter Broderick @ Facebook]

Ian William Craig – Slow Vessels

Fatcat Records / Konkurrent

Semi-klassieke muziek is aan een opmars bezig. Een markt die steeds interessanter lijkt te worden. Ik noem Hauschka, of uit eigen land Joep Beving. Vanuit Canada is daar Ian William Craig. Hij brengt nu de EP Slow Vessels uit. De liefhebber zal al meteen merken dat deze zes songs ook op de voorganger Centres stonden. De uitvoering is alleen een hele andere. Craig heeft ervoor gekozen om zichzelf te begeleiden op gitaar en piano. Hierdoor blijft het experimentele wat meer op de achtergrond. Het is best lekker toeven in de Craig-herberg. Er had alleen wel wat geld qua studio tegenaan gegooid mogen worden. Ik vind het er behoorlijk hometaping opstaan. Normaliter heb ik dat niet, maar klassiek moet wat mij betreft goed klinken.


File: Ian William Craig – Slow Vessels
File Under: Lo-fi semi-klassiek

File Social: [Twitter]

Dead Bronco – Bedridden And Hellbound

Eigen Beheer

‘Parental Advisory Explicit Content’. Dat u het weet. Zonder dit te weten beloofden het doodshoofd, de slangen en de krokodillen op de hoes van Bedridden And Hellbound al niet veel goeds. Dead Bronco is een Spaans vijftal met de Amerikaanse zanger Matt Horan. Ze brengen een mix van rockabilly, country, rock en punk. En dat vol inzet. Negen songs zijn van eigen hand, eentje is een cover van Merle Haggard. Met teksten als ‘Get stoned like Jesus, smoking dry fetus’ (“Make My Eyes Bleed”) of ‘There ain’t no beer on Sunday that’s Atlanta law, can’t get no weed in the morning cause no ones on call, So I bought me a gun and I took off my shoes’ (“Bedridden & Hellbound”). Ik bedoel maar. Verder is het gewoon gaan met de banaan. De productie had mijn inziens wat rauwer gemogen. Ook het songmateriaal is wat aan de eenvormige kant en daarom is het maar goed dat de albumlengte van veertig minuten niet overschreden worden . Hun vorige vond ik toch net wat beter, maar verder zal ik niet teveel zeuren. Hell no.


File: Dead Bronco – Bedridden And Hellbound
File Under: Outlaws

File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]