Allunderage – No Jokes… No Funny Stuff

Na een bescheiden begin is de tweede officiële release van het Bossche White Russian Records direct een megaklapperrrrr. De debuutplaat van Allunderage heeft de afgelopen week overuren gedraaid in mijn cd-speler. Referenties met allerlei grootheden binnen het genre suizen langs mijn oren (Propagandhi! Pulley! Descendents! Rise Against!) maar van een rip-off is zeer zeker geen sprake. Het ding is opgenomen door Menno Bakker – die zich eerder ontfermde over onder andere de Heideroosjes, Undeclinable en NRA – en gemastered door Alan Douce, nog zo’n grote naam (ik zal u de namen besparen, neem maar aan dat het geen kattepies is). Zulke mannen laten zich niet met een band in als daar geen hele goede reden voor is, en dat is hier dan ook zeker het geval. No Jokes… No Funny Stuff is één grote brok energie die op een zeer goede manier is gekanaliseerd tot een twaalftal topliedjes. De productie is – zoals je zou mogen verwachten van zulke bigshots – retestrak, waar vooral het natuurgetrouwe drumgeluid mij steeds weer opvalt. Hier zouden de gelikte Amerikaanse voorbeelden best een voorbeeld aan mogen nemen. Want waar het Amerikaanse punkgeluid de afgelopen tien jaar steeds meer tot eenheidsworst is gemalen, toont Allunderage mij aan dat het ook nog anders kan. Een plaat kan best een professioneel geluid hebben en toch nog onderscheidend klinken. Ik wordt hier in ieder geval heel erg blij van en weet zeker dat de Nederlandse punkscene met zowel White Russian als met Allunderage een enorme duw in de rug krijgt. En nu nog die boog gespannen houden!

mij=White Russian Records