Ik was laatst een zooi demo’s aan het opruimen. Zeg maar gerust twee vierkante meter cassettebandjes uit de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw. Daar zat enorm wat crossover tussen. En rock, nog voordat mensen wisten wat metal, grunge of stoner was. Het uit Helsinki afkomstige Burntfield klnkt als de gemiddelde productie van al die demo’s. Het ontbreekt de jongens aan funk, aan goede composities en aan catchy refreinen. Ergens tussen Extreme en King’s X is deze band blijven zwelgen in bluesy rock met zeer ingewikkelde gitaarpartijen maar ook met heel slechte vocalen. Qua tijdsbeeld past het wel bij de band. Nogal wat vurige gitaarrockbands gingen destijds helemaal op in het ontdekken van gitzwarte funk, of ze waren reddeloos verloren door een gitarist die in ene de progrock had ontdekt en met een blowtje in de hand zichzelf wegcijferde op de diepere lagen van Deep Purple’s “Smoke On The Water”. Voor alle meestergitaristen onder ons is dit CD’tje de moeite waard. Voor simpele muziekliefhebbers onder u: u heeft vast wel wat beters en leukers te doen.
mij=Honor Press
File: Burntfield – Cold Heat
File Under: Tenenkrommend gepiel uit Helsinki