Waar ging het mis? Bij de gemiddelde progrockband lees ik altijd in persberichten dat de heren muzikanten allemaal een deathmetalachtergrond hebben. Zo ook bij het Zweedse Wolverine. Ik snap dat je nog geen droog brood kunt eten met deathmetal. Maar, of je dat als geoefend muzikant met progrock wel zou kunnen, da’s de grote vraag. Wolverine gaat stug door gezien dit zesde album alweer. Progrock moet bij mij wat doen. In spanningsopbouw, in tempowisselingen, in dynamiek, in het spelen met de auditieve krachten die je in de vingers hebt. Versta me goed, Stefan Zell en Marcus Losbjer zijn rasmuzikanten met een groot technisch inzicht, maar deze plaat mist de pieken en dalen. Het is een vlakke schijf, een vlak landschap zonder helikopterview, zonder verrassende invalshoeken en dus zonder spannende zijpaden. De vijf heren weten slechts met een mooi instrumentarium de boel dicht te plamuren tot een brij van vlakke tonen. Waarschijnlijk omdat ‘t de manier is hoe men destijds deathmetalsongs in elkaar sleutelde. Ik word er niet warm of koud van.
mij=Sensory/The Laser’s Edge
File: Wolverine – Machina Viva
File Under: Saaaaaaaaaaiiiiiii