Oké, Jnnk heeft dan voor u wel de nabeschouwingen (vrijdag, zaterdag, zondag) geschreven, maar er waren meer FU-schrijvers op Lowlands. Daarom nog een keer het beste, in de vorm van lijstjes. De Top 3 van File Under.

# |

|

| André | Artikel | Awarnach | Dennis | DubbelMono | Ewie | Jnnk | Lowlands 2008 | Saï | Stonehead | 19 augustus 2008 - 14:23 | reacties (13)

Zondag werd de dag waarop ik het meest zou missen, maar ook de dag waarop ik het meest overweldigende optreden zou zien. Dat wist ik nog niet toen ik opstond, laat staan toen ik mijn stukje zat te typen en de supersympathieke Lucky Fonz III aan het missen was. Schijnt fijn geweest te zijn. Ook wist ik niet waar 'Doing Heart Time' was. Jan Rot speelde er. Je kunt een hekel aan hem hebben, maar ik waardeer zijn Nederlandse vertalingen van Engelse klassiekers heel erg. Gemist, want ik wist dus niet waar die 'Doing Heart Time' was. Op weg naar We Are Scientists kreeg ik een sms. 'We zitten in 'Doing Heart Time', dat houten ding bij de Grolsch. Heel leuk hier.' Ik liep de houten constructie in de vorm van een hart (sic) op met een kop koffie. De dag beginnen was nog nooit zo verrassend: twee jonge mannen - van wie een een pijp rokende neger: alle meisjes met wie ik was werden op hetzelfde moment verliefd - die met hart en ziel oude soul, rock 'n roll, country en sixties aan het draaien zijn. Nergens hoor je die liedjes op Lowlands. En dan ook nog op zo'n intieme plek! Ik draai heel veel oude muziek, maar op Lowlands probeer ik dat altijd maar even te vergeten... Ineens was ik wakker. Iets wat door een douche en vele koppen koffie nog niet gelukt was. We Are Scientists gemist. En zo ook Extince. En zo ook Lykke Li, die erg leuk geweest schijnt te zijn. Ach, ik heb door de plaatjesdraaiende mannen tenminste genoeg energie om de tocht naar de Bravo te maken om Hercules and Love Affair te zien!

# |

|

| Artikel | Dennis | Jnnk | Lowlands 2008 | 18 augustus 2008 - 18:50 | reacties (12)

Vorige zomer schreef ik vier dancestukjes op deze log over Justice, Digitalism, Simian Mobile Disco en de Chemical Brothers. En eigenlijk kunnen die alle vier een update gebruiken. Van Justice is nieuw werk uit in de vorm van hun Dior Homme Spring Summer 09 Mix, en Pitchfork heeft een steengoed interview met ze. Digitalism heeft een weinig boeiende nieuwe mixcd op de markt gegooid die wel heel veel artiesten van de eigen platenmaatschappij bevat, en de Chemical Brothers komen met een nieuwe clip en een verzamelaar van hun Electronic Battle Weapons.

Het duo dat echter het grootst uitpakt is Simian Mobile Disco. Hopelijk veroveren ze zondag Lowlands met een zinderende liveset, na de saaie dj-set van vorig jaar. Maar je wéét het niet. De beste mix van 2008 tot nog toe is bij mijn weten gemaakt door de Bloody Beetroots en daar gaan James en James echt niet overheen met deel 41 in de Fabriclive-serie, dat ze afgelopen week verzorgden. Daar zijn vooral hun productionele talenten aanwezig. Oh, alle mogelijke filters en sirenes worden van stal gehaald, daar niet van (Deadmau5 vs Jelo, Perc & Fractal, Shit Robot) en er staat een klassieker van Green Velvet op, maar echt knallen doet Fabriclive 41 verder nergens. Het klinkt hooguit interessant, zoals SMD's nieuwe track "Simple", van de eerder dit jaar verschenen EP Clock, en hetzelfde kun je zeggen van de bijdragen van Moon Dog en Hercules & Love Affair. Wel een vinding is Raymond Scott, waarvan ik vermoed dat dat het origineel van LeLe's "Skinny Jeans" moet zijn.

Remixplaten kunnen opeens zomaar een doorbraak betekenen - kijk maar naar het remixalbum "DISCO" van Health, dat ongeveer vijfduizend keer zo vet is als het origineel. Bij Simian Mobile Disco is Sample and Hold het remixbroertje van debuutplaat Attack Decay Sustain Release van vorig jaar. Er staan wat fijne dingen op: Joakim's remix van "Hustler" heeft coole effectjes, Cosmo Vitelli zet een lekkere soulgroove onder "Hotdog" en Erol Alkan maakt een compleet ander nummer van "Love". Dat geldt ook voor Chrome Hoofs typische spannende live gespeelde versie van "Clock"; knap gedaan. Helaas is het niveau verder niet zo hoog. Dieptepunt van Sample and Hold is Simon Bakers waardeloze eigen track, zogenaamd een 'remix' van het briljante "Sleep Deprivation".

# |

|

| Lowlands 2008 | Stonehead | 15 augustus 2008 - 08:50 | reacties (1)

'Hoe meer je weet, hoe meer je weet dat je niets weet.' Mijn muzieksmaak is de laatste jaren steeds breder geworden. Met als gevolg dat ik me tegenwoordig in veel meer stijlen thuisvoel, maar dat ik genres niet meer uitspit. Zeker als ik het gevoel heb dat er weinig nieuws meer gebeurt. Zo had ik We Are Scientists in het rijtje Franz Ferdinand - Kaiser Chiefs gezet, en toen wist ik het wel. Dat blijkt onterecht. Hun eerste wapenfeit blijkt al uit 2002 te dateren. Dat was voordat Franz Ferdinand hun debuut uitbracht. Bovendien blijkt We Are Scientists helemaal niet Brits te zijn: het zijn Amerikanen. Toch heeft hun derde album Brain Thrust Mastery veel met het britpopgeluid van de laatste jaren. Het album verscheen zelfs eerder in Engeland dan in Amerika. En met succes. Komend weekend staan ze op de zondagmiddag 13.50 uur op Lowlands geprogrammeerd. Als ik dit ene album als basis neem dan zal de band rond Keith Murray (gitaar / leadvocalen) en Chris Cain (basgitaar en achtergrondvocalen) er hard aan moeten trekken om er een feestje van te maken. Aanvankelijk komt het prima van de grond met nummers als "Ghouls", "Let's See It" en de single "After Hours", maar hierna heb ik het gevoel dat iemand er een rem op zet. Alsof het niet een te groot feest mag worden. Opvallend is nog wel het gebruik van het keyboard, dat een erg aanwezige rol heeft. Zelfs voor iemand die weinig heeft met dit instrument is de uitwerking goed te verteren. Mogelijk dat het werk van hun eerste twee albums, die schijnen meer feest te zijn, het concert vlot kan trekken. Feit is wel dat ze hun ding snel neer moeten zetten, want anders konden veel toehoorders We Are Scientists na vijfentwintig minuten wel eens in gaan ruilen voor Hit Me TV. Ik ben benieuwd.

# |

|

| Ewie | Lowlands 2008 | 11 augustus 2008 - 08:50 | reacties (1)

Het leven van een muziekrecensent gaat niet altijd over rozen. Soms weet je bij het beluisteren van een cd precies wat je zou willen schrijven, welke richting het op moet gaan. En dan vliegen de woorden uit je pen toetsenbord. En soms weet je gewoon niet waar je moet beginnen. Gelukkig ligt dat niet altijd aan jezelf. In het geval van Late of the Pier bijvoorbeeld, verwijt ik mezelf helemaal niets. Want deze jonge gasten uit Castle Donington (wie kent het Monsters of Rock Festival nog dat daar in de jaren '80 gehouden werd?) laten geen kans onbenut om je telkens weer op het verkeerde been te zetten. Denk je met "Heartbeat" te luisteren naar gewoon een leuk synthpop nummer om lekker op te springen, komen ze met "Space And The Woods" aan, dat zo uit de nalatenschap van Tubeway Army of Gary Numan had kunnen komen. En geniet je net van de lieve, intelligente popmuziek van XTC in "Random Firl", dan word je door de gekte van "Bathroom Gurgle" weer in totale verwarring achtergelaten. Voor sommige mensen is het misschien te veel van het goede: de tempowisselingen en de ritmes vliegen je om de oren tenslotte. Maar het heeft ook goede kanten: eindelijk eens muziek met lef, met ballen, en door de bizarre mix van stijlen met een eigen originele draai. Nu maar afwachten hoe het live klinkt op Lowlands.

# |

|

| Joice | Lowlands 2008 | 06 augustus 2008 - 16:21 | reacties (1)

Binnenvallen met "Hit The Heartbrakes", een al eerder opgenomen, bijna euforisch nummer dat enigszins doet denken aan The Killers toen ze nog fris en fruitig waren, schept enige verwachtingen omtrent de rest van het album. Om de clou van deze recensie alvast te verklappen: Black Kids maakt die meer dan waar. De EP die vorig jaar zomaar uit het niets verscheen, Wizard of Aah, deed iets dergelijks overigens al vermoeden. De eerste cd, Partie Traumatic, van deze Brits klinkende Amerikaanse band bestaat voornamelijk uit remakes van de nummers op die EP, aangevuld met drie nieuwe liedjes. Waarom de nummers van Wizard of Aah overigens nog eens opgenomen zijn, is me in de meeste gevallen wel een raadsel. Niet allemaal zijn ze er namelijk op vooruit gegaan, en dat is toch wel een gemiste kans. Of misschien is "the first cut the deepest". Maar als je niet beter weet en nooit de andere versie hoorde, is dit gewoon prima te pruimen. Met het festivalseizoen voor de deur is het misschien wijs om eens te kijken of de Black Kids in de line-up staan, want hun springerige, niks-aan-de-hand en erg meezingbare synthpop zorgt gegarandeerd voor een stuiterende tent op bijvoorbeeld Lowlands. Goeie muziek voor de zomer, en misschien beklijft het nog wat langer ook. Maar eens afwachten of er ooit een opvolger komt en hoe die dan klinkt. Tot die tijd absoluut het voordeel van de twijfel, en een lange neus naar The Killers!

# |

|

| Joice | Lowlands 2008 | 02 augustus 2008 - 17:21 | reacties (1)

Een opzienbarende vertoning was het onlangs, op het kleine kapelpodium van het Nijmeegse festival De Affaire. De zeven leden van het Duitse collectief Get Well Soon puilden er zowat uit. Muzikale pretenties heeft de band namelijk genoeg. Gedragen sombere liedjes met veel drive, een frontman die zijn ziel onder zijn arm meedraagt, absurde teksten vol verlangen; je ontkomt niet aan vergelijkingen met bands als Arcade Fire. De geluidsman had er hoorbaar een hele klus aan, en het publiek was geboeid door het gedurfde maar ook wat statische hutjemutje-spektakel. Het maakte me erg nieuwsgierig: hoe zou dat op cd klinken? Ik besloot de debuutplaat Rest Now, Weary Head! You Will... Get Well Soon maar eens mee te snaaien uit de merchandisekraam. Dat is een van mijn betere aankopen dit jaar geworden, kan ik nu wel zeggen. Want boy, wat is dat een fijne plaat! De arrangementen zijn alleen maar grootser en Konstantin Gropper zingt lekker nóg wat lager. Rest Now gaat van start met een titelverklarende prelude en vier rasechte popjuweeltjes die regelrecht het Boek van Tijdloos Prachtige Composities inknallen. "You/Aurora/You/Seaside" is de hit die Beirut had moeten hebben, "Christmas in Adventure Parks" warmt je hele kamer op met zijn klokken, "People Magazine Front Cover" is een fenomenale kippevel-mineurballad mét tegelijk een tekst vol zelfspot en dan volgt de sarrende single "If This Hat Is Missing I Have Gone Hunting", met het kermend bauwende "Shoot, baby, shoot!"-refrein. Muse of Pulp hadden het waarschijnlijk niet beter bedacht. Verder op het album wordt het allemaal wat uitgerekter en wat meer folk-achtig, wat me dan tot "Lost in the mountains" weer minder kan boeien, maar daarmee heeft de groep tenminste een excuus om niet alleen maar van die snotternummers te hoeven spelen, ook al hebben ze dan een dubbele laag. De verrassende cover van Underworlds "Born Slippy", die de groep ook live speelt, staat er ook tussen. Al met al, Rest Now.. is een creatieve prachtplaat. Gaat dat zien op Lowlands, want daar zijn zowel podium als geluid nog wel ietsje beter.

# |

|

| Lowlands 2008 | Stonehead | 01 augustus 2008 - 08:51 | reacties (2)

Eigenlijk ben ik Sigur Rós pas echt gaan waarderen na de documentaire Heima. Zelden een portret gezien van een band waar de beelden zo feilloos aansluiten bij de muziek en waar zo prachtig duidelijk wordt waar de leden hun plezier en inspiratie vandaan halen. Absoluut een aanrader, ook voor natuurliefhebbers. Naar eerdere platen van Sigur Rós luisterde ik wel eens, maar eigenlijk nooit echt van harte. Op de een of andere manier viel het kwartje maar niet. Te veel sfeer, te weinig muziek. Tot Heima. En tot Með suð í eyrum við spilum endalaust. Want ik ben echt helemaal om. Of het nou door de invloed van topproducer Flood komt of omdat de schuwe IJslanders bewust een groter publiek willen aanspreken, feit is dat de nieuwe plaat bijzonder toegankelijke Sigur Rós-muziek bevat. Het eerste nummer, de single "Gobbledigook", zet de luisteraar nog even op het verkeerde been met een druk la-la-la melodietje en inheemse drums. Na deze enigszins bizarre opener wordt het echt genieten geblazen. Het tweede nummer zorgt voor een mooie overgang naar het rustigere deel van de plaat, met als hoogtepunten "Góðan daginn", "Festival", "Illgresi", en het lekker bombastisch eindigende "Ára bátur". Vooral de laatste drie nummers van de plaat zijn van een ongekende subtiliteit en schoonheid. Licht uit, koptelefoon op en wegdromen maar.

# |

|

| Blink | Lowlands 2008 | 25 juli 2008 - 12:21 | reacties (7)