Dag 2 van Bospop had in de dagen ervoor last van wat donkere wolken. Eentje in de vorm van de weersverwachting, eentje in de vorm van de eerder gecancelde optredens van Chickenfoot vanwege een blessure van drummer Chad Smith. Op de dag zelf bleek het allemaal reuze mee te vallen. Het weer was prima - afgezien van één net iets te lange regenbui, met een drassige ondergrond tot gevolg - en Chickenfoot was er gewoon.

Na de zaterdag was ik om half drie 's nachts thuis. Paar uurtjes slaap, stuk tikken en weer bijna twee uur onderweg naar het festivalterrein bleek teveel om bij aanvang al aanwezig te zijn. The Sheer en Pronghorn moest ik daarom aan me voorbij laten gaan. Vooral naar de cowpunk van Pronghorn was ik erg benieuwd. Over beide bands hoorde ik later op de dag alleen goede berichten.

Het echte festival begon voor mij met Fiction Plane, dat al bezig was toen ik het terrein betrad.

#

|

| Artikel | Bospop 2009 | Prikkie | 13 juli 2009 - 21:57 | reacties (3)

Wat ooit begon als een regionaal festival is inmiddels uitgegroeid tot een van de vaste waarden in festivalland: Bospop. Sterker nog, Fields Of Rock en Arrow slaan dit jaar over, maar Bospop is er gewoon weer, met een fijne mix van pop en rock, binnenlands en buitenlands, jong en oud.

Zoals altijd is de programmering voor een dag wat meer popgeoriënteerd en de andere dag meer rock- en bluesgeoriënteerd, voor zover de andere verplichtingen van de bands in kwestie dat toelaten. Op zaterdag, de popdag, zijn dan ook de regionale feestacts Rowwen Hèze en Guus Meeuwis te zien. Eerlijk is eerlijk, mijn ding is het niet, maar bij beiden gaat het wel om de muziek en niet om de poeha eromheen. Ik zal vermoedelijk meer plezier beleven aan de Fun Lovin' Criminals, Guano Apes en Foreigner. A blast from the past, dat zeker, maar bij songs als "Scooby Snacks", "Open Your Eyes" en "Cold As Ice" beginnen er bij mij een paar ledematen een eigen leven te leiden en dat zal deze dag niet anders zijn.

#

|

| Artikel | Bospop 2009 | Prikkie | 10 juli 2009 - 14:57 | reacties (0)

Bjorn Awouters (drums en zang) en Nitzan Hoffmann (gitaar) doen samen met een bevriende bassist voor de grap mee aan de bandwedstrijd The Global Battle of the Bands. Tegen ieders verwachting in weet de band met twee geïmproviseerde nummers via de voorrondes in de Melkweg de wereldfinale in Londen te halen. Daar eindigt de band als tweede en ziet daarmee de hoofdprijs van 100.000 dollar aan zich voorbijgaan. Het trio houdt er wel een optreden op een festival in Mexico aan over. Pas dan besluiten Bjorn en Nitzan officieel verder te gaan als band en is de oprichting van Drive Like Maria een feit. Onder het motto 'fuck it, we doen het gewoon', laat de band zich door niets of niemand tegenhouden hun droom te verwezenlijken: spelen, spelen, en nog eens spelen.

Voor de meeste beginnende bands betekent spelen vooral optreden in kroegen en jeugdhonken in de provincie, maar dit drietal heeft andere plannen. Zonder album of nog maar een platencontract op zak gaat de band als eerste op tournee door Amerika.
"Na het optreden in Mexico zijn we uitgenodigd om in Amerika showcases op twee festivals te doen. Iedereen heeft het er altijd over om naar Amerika gaan, maar niemand doet het. Wij hadden zoiets van fuck it we gaan gewoon. Wat hebben we te verliezen?" vertelt Nitzan.
Maar voor slechts twee optredens naar Amerika te gaan, dat ziet de band niet zitten. Via internet worden er contacten gelegd en zo komt er een toer tot stand. "We hebben een MySpace-account aangemaakt en we zijn gaan mailen. Voor we het wisten hadden we 25 optredens staan" vertelt Nitzan.

#

|

| Bospop 2009 | Interview | Lowlands 2009 | 09 juni 2009 - 16:57 | reacties (0)

Sadder but wiser
Het moet ergens in 2003 zijn geweest dat ik ze voor het eerst zag. Ze speelden in het voorprogramma van Skik in het inmiddels met de grond gelijk gemaakte poppodium Tagrijn in Hilversum. Vier net iets te enthousiaste jongetjes met vrolijke britpopliedjes. Ik had nog nooit van ze gehoord, maar hun muziek klonk aanstekelijk. Een jaar later hadden ze een plaat uit en kon je geen festivalweide oplopen of daar stonden ze weer te zingen dat ze "Something To Say" hadden. Er kwam een tweede plaat waar ik niet zoveel van meekreeg en daarna werd het stil. En best wel lang stil ook. Waar was The Sheer gebleven?

Blijkt dat ze even hebben uitgerust, een jaar of twee even een andere koers. Niet dat ze volledig stil hebben gezeten. Eind april verscheen hun derde album, The Devil On His Own.
Op een van de eerste mooie dagen van 2009, na de eerste try-out spreek ik zanger Bart van Liemt en toetsenist Jasper Geluk in hun hometown Haarlem. Bart draagt een dikke sjaal en wil een kopje thee. Als je het mij vraagt, niet de allerbeste look & feel voor een zanger die op het punt staat met een tour te beginnen.

#

|

| Bospop 2009 | Interview | 13 mei 2009 - 14:57 | reacties (0)

Alweer een concept-album? Queensrÿche was amper klaar met de Operation: Mindcrime II-tournee, of er werd een volgend project aangekondigd: American Soldier. De meeste songs zijn geschreven door Tate met een van de producers, Jason Slater en Kelly Gray, en ingespeeld door de vier bandleden. Vier? Ja, want Mike Stone verliet voor de opnamen de band en vrijwel alle gitaarpartijen zijn ingespeeld door Michael Wilton. Het concept is uiteraard de oorlog in Irak en het album is gebaseerd op verhalen van soldaten die door Tate zelf zijn geïnterviewd. Dat levert op zijn zachtst gezegd aangrijpende verhalen op, zoals in "Man Down!". Maar Queensrÿche zou Queensrÿche niet zijn als het patriottistisch pamflet was geworden. Het is geen verheerlijking van de oorlog, integendeel. Het is een eerbetoon aan de individuele soldaten, die zich amper scheren, nog geen alcohol mogen drinken in hun vaderland, maar wel geacht worden mensen neer te schieten. De geluiden in de songs en de stemmen van soldaten die erin zijn gebruikt maken dat het je nog sterker de teksten intrekt. De achtergrond van elke track is op de site te vinden. American Soldier is een thematisch en tekstueel indrukwekkend album. Gelukkig houdt het muzikale gedeelte gelijke tred. Sterker nog: ik had gedacht dat ze dit niveau nooit meer zouden halen zonder Chris DeGarmo, maar ook de songs zitten muzikaal barstensvol spanning en onrust. Natuurlijk zijn de songs volgens het typische Queensrÿche-recept, maar anders dan bij vorige albums krijg ik het gevoel dat het deze keer min of meer vanzelf kwam, in plaats van dat het werken en schaven is geweest. Blijkbaar heeft het succes van Operation: Mindcrime II Tate c.s. vleugels gegeven, want dit album kan zich meten met hun beste werk. Queensrÿche is niet langer een schim van zichzelf, Queensrÿche is helemaal terug!

#

|

| Bospop 2009 | Prikkie | 05 april 2009 - 17:09 | reacties (1)

Naar de radio luister ik al jaren niet meer - afgezien van Radio 1 in de auto - en zo kon het gebeuren dat ik er bij het inlezen voor deze recensie achter kwam dat Drive Like Maria inmiddels een heuse hype is. Ik krijg het altijd een beetje benauwd van muziekhypes. Omdat mijn muziek doorgaans totaal niet hypegevoelig is - integendeel - maar ook omdat zeker beginnende bandjes als dit Drive Like Maria een paar jaar later net zo makkelijk weer terzijde worden geschoven, met vaak onrust in de band tot gevolg. Hopelijk is dat een lot dat dit drietal bespaard blijft. Dit Belgisch/Nederlandse trio weet namelijk energie en het gevoel voor goede hooks aan elkaar te koppelen op een manier die niet alleen in de Lage Landen, maar ook daarbuiten zelden voorkomt. Dat is ook buiten Nederland opgevallen, want John Congleton zat achter de knoppen (in Elmwood, Texas) en er wordt zowaar een paar keer meegezongen door Janis Ian, toch vooral bekend als singer-songwriter met breekbare liedjes. Waar de invloeden vandaan komen is overigens wel heel duidelijk te horen. "I'm on a train" kent een strakke, droge riff à la Queens Of The Stone Age, "Leave this town" idem. De zang van Bjorn Awouters versterkt die associatie alleen nog maar. Gelukkig laten ze meer horen dan alleen - overigens wel akelig catchy - QOTSA-rock. Zo is aan de achtergrondzang in "King Of My Town" te horen dat ze niet bang zijn om wat af te wijken van wat genres eventueel zouden voorschrijven. Ook de bluesballad "Die A Little More" is buitengewoon fraai, net als het lekker lazy "Sure Enough". Verder past Drive Like Maria naadloos in de categorie retrorockers met Wolfmother, The Answer en al die andere bandjes die lekkere songs belangrijker vinden dan tegen elke prijs origineel zijn. Drive Like Maria slaagt erin om, met het nodige afkijken bij QOTSA, dat wel, een dijk van een plaat neer te zetten. Volgende keer iets minder opzichtig spieken - wat ze immers ook blijken te kunnen - en Drive Like Maria zou wel eens heel groot kunnen worden. Als ze tenminste de tijd krijgen.

#

|

| Bospop 2009 | Eurosonic / Noorderslag 2010 | Lowlands 2009 | Prikkie | 03 april 2009 - 11:57 | reacties (0)

Jeff Beck is een Grote Gitarist. Laat ik daar verder geen woorden aan besteden. Zoals de titel van de cd al doet vermoeden, is Performing This Week... Live at Ronnie Scott's Jazz Club een registratie van de concerten die Beck daar in 2007 gaf. Nou ben ik niet de grootste liefhebber ter wereld van live albums, maar ik moet zeggen dat ik erg heb genoten van deze muziek. Zoals altijd speelt Beck met een minimum aan effecten; je hoort de gitaar en niets anders, maar wat Beck daarmee uitspookt is fenomenaal: hij laat elke nooit huilen als een gewond dier, en de krachtpatserij spat uit je luidsprekers. De indruk die het op mij vooral maakt is hoe idioot hard het moet hebben geklonken op die avonden, maar dat kan ik verkeerd inschatten. Een beetje vreemd klinkt de cd wel: drums, toetsen en bas klinken erg droog en dichtbij, alsof ze in een kleine ruimte zijn opgenomen, terwijl Beck's gitaar galmt alsof hij in het midden van Ahoy staat. Die combinatie is op zijn minst bevreemdend te noemen, maar het zal geen toeval zijn, daarvoor schat ik Beck teveel als een perfectionist in. Zijn gitaarspel vind ik nog steeds te gefragmenteerd: elke noot op zich lijkt de ultieme gitaarnoot te zijn, maar tegelijkertijd hoor ik weinig verband tussen al die verschillende noten. Dat is ook de reden dat ik nooit echt 'into Beck' ben geweest. Maar deze cd heeft me doen gaan twijfelen: misschien moet ik toch dat gat in mijn muziekverzameling eens gaan dichten…

#

|

| Bospop 2009 | ForestSounds | 19 januari 2009 - 16:27 | reacties (1)

Van huis uit heb ik het niet meegekregen, die liefde voor muziek. Het levende bewijs werd geleverd toen ik onlangs alle Lp's van mijn ouders in mijn mik geschoven kreeg. De drie albums van Meatloaf, plus twee Neil Diamond-platen van mijn moeder heb ik gehouden. De collectie James Last en een hele zwik aan schlagers van mijn vader ging direct de shredder in. Toch ben ik niet helemaal ongeschonden uit de opvoeding gekomen. Want een lichte schlager-annex feestmuziektik heb ik toch over gehouden aan mijn jeugd en de muziekcollectie van mijn vader. Vandaar dat ik, "serieuze" muziekliefhebber onmiddellijk een boon had voor Rowwen Hèze. Dat mocht namelijk van de goegemeente (daar trok ik me toen nog wat van aan) en het sloot naadloos aan bij mijn "serieuze" muziek. En ik heb ze dan ook hun hele carrière gevolgd. Voor diegenen die dat niet gedaan hebben is er nu Saus (een verbastering van The South). Saus is een liveregistratie van een concert uit de theatertour van Rowwen Hèze, de heren worden ook een dagje ouder, en is een puik overzicht van het oeuvre van de heren. Alle klassiekers, waaronder "De Peel in Brand", "'t Roeie Klied" en het fenomenale "Auto, Vliegtuug". Nog steeds overigens geen enkele reden om Limburgs te gaan lullen, maar had u nog geen Rowwen Hèze cd, grijpt dan nu uw kans…

#

|

| Bospop 2009 | Gr.R. | 24 november 2008 - 11:58 | reacties (0)