De conclusie bij mijn recensie van de tweede cd van Vinsky Project was een pijnlijke: goede band, slechte zanger. Maar ik sprak ook gelijk de hoop uit dat het nog wel goed zou komen met de band. Die (in mijn oren) slechte zanger had namelijk zojuist de band verlaten. Zijn plek achter de microfoon is ingenomen door Paulina Dubaj en dat levert de band een flinke hoeveelheid bonuspunten. Zij is namelijk een verademing ten opzichte van haar voorganger, een zangeres die de muziek van Vinsky Project waardig is. Dit vierde album (ik heb blijkbaar Irregular Paths gemist in 2008) Acquire The Taste is namelijk net als FolkFusion een fascinerende mix van stijlen, maar de band heeft de lat voor zichzelf nog net wat hoger gelegd. Zowel in songs als in productie. Dat resulteert in songs die veelzijdig zijn en vele kanten opschieten en een enorme dynamiek kennen. Neem bijvoorbeeld de fascinerende breaks in "Carrot Eye's Paradise", dat gaat echt richting progrock, maar het vervolg is weer zo uit Balkanpop afkomstig. Heel gaaf gedaan. Acquire The Taste bruist aan alle kanten en altijd op een positieve manier. Het levert een beetje de Nederlandse evenknie op van Oi Va Voi, al wippen ze net zo gemakkelijk over richting onze zuiderburen van DAAU. Dat komt vooral ook door het slim inzetten van de cello van Bence Huszà die in de songs die voornamelijk van de hand van Zoli Soos vaak precies de juiste accenten zetten door prominent aanwezig te zijn. Luister maar eens naar "The Hollow Tree" op de site van de band. Wat een prachtig liedje! Hier is de term acquired taste helemaal misplaatst, dit lust iedereen die van mooie muziek houdt.

Marcel Brand. Het is alweer twee jaar geleden dat de zanger van Club Diana overleed. Als ik mijn platenkast inloop valt mijn blik al snel op het rijtje cd's van zijn hand. Het wordt wat mij betreft tijd voor een mooi cover/compilatie tribute op dubbel-cd. Deze week was Brand weer niet ver weg. King Creosote (een Schotse DIY-held) hoeft daarvoor slechts zijn mond open te doen. Eenzelfde fragiele, zelfs wat bibberige snik. Een goudeerlijke stem. Met vergelijkbare melodieën. De Schot krijgt op deze ep hulp van Jon Hopkins, geniale knoppendraaier waarvan ik ook in de toekomst belachelijk grootse daden verwacht. Hopkins stelt zich hier bescheiden op, hij brengt slechts zijn typische laagje elektronische (lip)gloss aan. Soms letterlijk, luister hoe het op z'n Notwists knisperende hoogtepunt "Bubble" halverwege als het ware gaat glanzen en "zingen" door Hopkins spacy manipulaties met stem en synths. In slimme interludes tussen de folkliedjes door doet Hopkins nog meer aardige dingen, hij is niet voor niks tevens een goed pianist. Maar uiteindelijk is dit vooral King Creosote's feestje. (Misschien omdat ik hem nog niet zo goed kende). Zijn liedjes zitten tekstueel vol kleine, maar lekker sentimentele emoties. Zo zingt hij in "Bats In The Attic": 'growing silver in my sideburns, I'm starting to unravel'. Later begint een meisje mee te zingen en laat King Creosote af en toe zijn stem overslaan; een even etherisch als eerie sfeertje dat we kennen van Sufjan Stevens. (Al zingt die op zulke momenten over seriemoordenaars). King Creosote daarentegen is een handen uit de mouwen-man, begaan met het lot van de wereld. Zoals Marcel Brand. 'You and I we once looked fine'.

Mods, ik associeerde ze met het Londen van de eind jaren vijftig waar ze een jongerenstroming vormden. De muzikale link kwam er later met bands als The Kinks en The Who. Tot zover zat ik redelijk goed, maar wat ik niet wist is dat de Mods voortkwamen uit moderne jazzmusici (en hun fans) die hielden van o.a. soul en rhythm 'n' blues. Het is dan ook niet vreemd dat de verzamelaar van Acid Jazz Recordins Rare Mod Volume 3 de subtitel A Third Volume Of 60s' Underground Rhythm'n'Blues, Psych & Soul draagt. Het album doet wat het belooft. Er is welgeteld een artiest die ik ken, namelijk Gary Brooker, later van Procol Harum. Ook ken ik een nummer en dat is een cover van Wilson Picketts "In The Midnight Hour" door Kenny Bernard & The Wranglers. Leuk, al blijft deze dicht bij het origineel. Leuker is een bandje als The Montanas dat in "Dr. Nero / Open The Door" laat blijken wel eens een Motown-nummer gehoord te hebben. Of neem St. Louis Union waar volgens mij weinig voor nodig is om in gedachte de dansvloer te zien swingen op "About My Girl". Of The Noctures met "Sunflower" dat een stukje bevat waar menig luchtgitaarspeler-in-de-dop op los kan gaan. Nog even vermelden dat over alle artiesten kort iets in het bijgesloten boekje gezegd wordt, mogelijk om verder te gaan speuren naar meer moois, bijvoorbeeld op Volume 1 en 2 die ik in ieder geval gemist heb. Ik ben te laat geboren om de Mods bewust meegemaakt te hebben, maar dit maakt in ieder geval wel iets goed.

Misschien is het logisch dat Green Day succesvoller wordt naarmate ze verder van de punk afdrijven. Toch verlang ik terug naar de tijd dat Billie Joe zijn haar nog groen verfde en nog niet met zo'n lullig stropdasje om over het podium stierde. Elke keer als ik het wanstaltige "21 Guns" langs hoor komen op de radio, staat het huilen me nader dan het lachen. Die vervormde zang verpakt in een kazige ballade, getverrederrie. Ook als deze track tegen het einde van het liveabum Awesome As Fuck gespeeld wordt stuit het mij enorm tegen de borst. Het enthousiast meezingende publiek (al worden ze wel opgejut door Armstrong) toont mijn ongelijk aan - denk ik dan maar. En eerlijk is eerlijk, als energieke rockband is er niks mis met Green Day. Ik zou Storm Junior mee kunnen nemen naar Ahoy en hij zou zich vast een hele avond kostelijk vermaakt hebben. Green Day is gezinsentertainment geworden inclusief vuurwerk en lollige tussendoortjes. Stiekem merk ik dat ik ondanks dat gemopper van een ouwe lul wel mooi al die liedjes een voor een mee kan neuriën, ook de nieuwe. De live-cd is een mix van optredens over de hele wereld, maar het is op zo'n manier aan elkaar gemengd met schreeuwend live-publiek dat je het idee hebt naar één show zit te luisteren. Alle langdurende crap tussendoor die Green Day graag van stal mag halen voor hun arenashows is er uitgeknipt. Dat is wel weer een dikke pré De vaart zit er de eerste helft van de cd ook lekker in. De drie (semi-)akoestische songs naar het einde van de show ("21 Guns", "Wake Me Up When September Ends" en "Good Riddance (Time Of Your Life)"), laten de boel wel een beetje doodbloeden. Vooral ook omdat ik het schelle geluid van de stalen snaren in die laatste als zeer onprettig ervaar. Doe mij maar songs als "J.A.R. (Jason Andrew Relva)", "When I Come Around" en "She". Gelukkig worden die net zo hard mee gezongen.

Kingdom Come, of beter gezegd Lenny Wolf met band, brak in 1988 door met het door Bob Rock geproduceerde Kingdom Come. Okee, iedereen had er wel een mening over dat hij een Led Zep-kloon neerzette en zijn hardnekkige ontkenningen daarvan hielpen daar niet bij, maar muzikaal klopte het helemaal. Ook de door Keith Olsen geproduceerde opvolger In Your Face was uitstekend, maar niet het financiële succes dat vooral de platenmaatschappij ervan verwachtte. De tien albums daarna kenden wisselende bezettingen of werden zelfs grotendeels door Wolf zelf ingespeeld. Een live-album is er nooit gekomen, de ene verzamelaar bevatte alleen ballads. Rendered Waters komt dicht bij een verzamelaar, want van de elf songs zijn er maar drie nieuw. De rest dateert uit de vroege Kingdom Come-tijd - en in één geval zelfs uit Wolfs Stone Fury-dagen - en is opnieuw opgenomen. Prima versies, daar niet van, maar ze wijken meestal niet spectaculair af van de originelen en - erger nog - die originelen waren al meer dan goed. De toegevoegde waarde van de opnieuw opgenomen "Seventeen", "Pushing Hard" of "Living Out Of Touch" is goed beschouwd bar klein. Zeker als de drums bijna continu ontsierd worden door een lelijk klinkende snaredrum. Resteren de drie nieuwe songs "Blue Trees", "Is It Fair Enough"en "Don't Remember". Alledrie prima songs, maar geen uitschieters naar boven of naar onderen. Van de drie is de ballad "Don't Remember" nog het aardigst. Het album wordt er niet mee gered, helaas. Volgende keer niet meer van die rare fratsen, meneer Wolf. Goede songs opnieuw opnemen levert nog niet automatisch een goede plaat op.

Een accent in zang kan uitermate charmant zijn, maar kan je ook tegen gaan staan. Zet mij een in het Engels zingende Scandinavische voor en de kans dat ik wegsmelt is groot. Blijkbaar kan ik wat minder tegen een Italiaan die in het Engels gaat zingen. Zo heb ik muzikaal niet zo heel veel aan te merken op Wild Nights, Quiet Dreams, de derde cd van Hollowblue. Maar steeds als ik de cd opzet, dan begint de zang van Gianluca Maria Sorace me te irriteren. Qua variatie is zijn stem al een beetje monotoon (een beetje hetzelfde euvel waar Yogi Lang aan leidt), door zijn accent strijkt hij me steeds weer tegen de haren in. Doodzonde. Die ergernis over het accent is verdwenen als hij in "Sigma" een stukje in het Italiaans gaat zingen. Doe dat dan vaker denk ik dan. Maar het zou heel goed kunnen zijn dat het geheel en al aan mij ligt. De kans dat het gros zich er niet aan stoort is best aanwezig. Helemaal omdat Soraces fraai georkestreerde indiepop (een minder sombere variant op Nick Cave en Tindersticks met een vleugje Calexico) verder prima in het pulletje valt bij mij. Variatie is er op dat vlak ook ruim voldoende. En steeds overtuigt Hollowblue daarbij. Een song opener "Wild & Scary" is prettig melancholisch, "I've Got A Key To Change The World" lekker stekelig en "Honeymoon" heeft wel wat van de weemoed van Devotchka over zich met zijn vleugje mariachi. In die laatste song werkt het accent nog het best. Het beste bewaart Hollowblue tot het einde van Wild Night, Quiet Dreams. Afsluiter "Cry Hell" begint een beetje als een nonchalante jam, maar bouwt daarna aan de hand van flonkerende trompetten op naar een gave climax. Wat ik al zei, muzikaal niets mis mee.

Het gebeurt me niet vaak dat ik aan het eind van een interview wordt omhelsd door de geïnterviewde. Zeker niet door een kleine Schot met zonnebril. Zanger James Allen van Glasvegas is zo blij dat ik de uitschakeling van de Glasgow Rangers door PSV in de Europa League ter sprake breng dat hij spontaan om mijn nek komt hangen. Allen zelf is namelijk groot Celtic-fan terwijl bassist Paul en gitarist Rab tot het Rangers-kamp behoren. De twee heren kijken ietwat beteuterd toe.

Foreign Landscapes, de vorige cd van Hauschka, is pas een half jaar uit, toch ligt er met Salon Des Amateurs alweer een nieuw album van deze wonderlijke Duitse pianist in de schappen. Blijkbaar loopt zijn emmer van creativiteit over en vindt hij gelukkig niet dat hij ons het resultaat hiervan moet onthouden. De twee albums verschillen ook bijna als dag en nacht van elkaar. Waar Foreign Landscapes heel ingetogen minimal was, dartelt Hauschka op Salon Des Amateurs als een dartel veulen door de wei. Het tempo zit er op deze nieuwe cd behoorlijk in en Hauschka mishandelt zijn piano's weer op liefdevolle wijze. Ik ben zelf niet zo'n danser, maar ik kan me voorstellen dat een groep die niet vies is van wat experimenten op muziek, hier wel raad mee zou weten. En misschien zouden de tracks het ook wel prima doen zo op de dansvloer, want techno ligt echt niet zo gek ver om de hoek. Geinig is wel dat ik op een bepaald moment niet meer weet wat Hauschka nu wel of niet uit zijn prepared piano tovert. Voor mijn gevoel had 'ie de cd ook in zijn eentje kunnen opnemen, maar als er staat dat hij hulp kreeg van Calexico-leden Joey Burns en John Convertino en múm-drummer Samuli Kosminen en een klein orkest, dan verbaast me dat niet. Het verandert niets aan het boeiende geheel, al had ik mezelf misschien liever in de waan gelaten dat 'ie het in zijn uppie gedaan had. Persoonlijk hilarisch moment zit in "Ping", waarin ik spontaan en repeterend de 'Fiesta Forever'-regels uit Lionel Richies "All Night Long" begon mee te zingen. Maar verder blijft Hauschka (gelukkig?) ver verwijderd van wat je ook maar verwacht van een popliedje. Het ontbreken van een climax of een ABACAB-structuur in de meeste tracks voelt misschien een beetje vreemd aan in eerste instantie, maar als je dat van je afgooit en je stort in het doolhof die de tien nummers zijn, dan gaat er een boeiende wereld voor je open.

Roadsaw uit Allston (Boston, US) maakt stoner rock in de stijl van Kyuss met een toefje Black Sabbath en de geur van de seventies. Of noem het Rawk N' Roll naar de titel van een eerder album van de band. Dat omschrijft het ook wel. Echt heel bekend zijn ze niet, maar je kunt ze gezien hebben tijdens het Roadburn-festival in 2009. Dit titelloze album wijkt niet heel veel af van het eerdere werk van Roadsaw. De riffs zijn bij vlagen lekker smerig, funky en groovy, en de netjes uitgevoerde gitaarsolo's zitten vaak voorspelbaar ergens vlak na de helft van het nummer. Zo zijn "Weight in Gold", "Motel Shoot Out", "Too Much Is Not Enough" en "The Thrill Is Waiting" uitschieters op het album. En op een nummer als "Long in the Tooth" bevalt me het psychedelische middenstuk met van die jankende gitaren langs een zwierig baslijntje. Maar het album zakt hier en daar behoorlijk weg als het tempo langzamer wordt en/of zanger Craig Riggs weer eens een paar lelijke uithalen maakt op een net te simpel refreintje. Dan zit hij net een beetje naast de toon en dat vind ik nogal lelijk. "Thinking of Me" bijvoorbeeld wordt zo zat gezongen dat ik steeds hoor 'are you drinking with me'. Het beeld wat ik er bij had bleek achteraf akelig goed te kloppen op een foto op MySpace. Daarnaast is de productie van dit album nogal flets. Zo dood als de schuimkraag van bier in een vettig glas. Maar goed, het blijft bier. En daarom denk ik dat het live nog wel eens best kan smaken. Al hou ik aan dit album toch nog wel een beetje die bittere nasmaak over.

Hij is net iets jonger dan ik. Hij komt naar mij toe en omhelst mij. 'Kennen we elkaar?' 'Ik dacht het niet.' 'Onmogelijk, ik doe al zolang mijn best om bij jou in het vizier te komen'., zegt hij. 'Jij hebt toch wel iets met folk, alt.country en bluegrass?' 'Ja', stamel ik. 'Da's waar.' 'Zit je dan te slapen of zo?' 'Nou zeg', stamel ik verder. 'Ik kan toch niet alles en iedereen kennen? Weet jij wel hoeveel muziek er uitgebracht wordt?' 'Ja,' antwoordt hij. 'Ik ben echter niet de eerste de beste en heb al vijftien albums uitgebracht. Ik speel bovendien een aardig mopje banjo en gitaar.' Daar weet ik weinig op te zeggen. Wel een geinige hoes van de cd getiteld Golden, die hij me onder de neus houdt. 'Ik zal hem eens aandachtig beluisteren', zeg ik terug als ik weer wat op adem ben gekomen. 'Kan dat niet meteen', zegt hij ad rem. Ik voel me ongemakkelijk. 'Mag ik even rustig afstand nemen en dan zelf oordelen?' 'Ik haat recensenten', snauwt hij me toe. Dan schrik ik wakker. Het was een nachtmerrie. Ik sla de te dikke deken van me af en sta op voor een slokje water.

Als je liedjes niet korter zijn dan vijf minuten, kun je best zeven nummers op een plaat zetten en dat een volledig album noemen. Radiohead en, om een Nederlandse zijstraat te nemen, Ilse de Lange deden ook zoiets. Voor Apocalypse ging Bill Callahan de studio in om live, zonder overdubs of studio-trickery, een nieuw album op te nemen. Met als gevolg dat de band soms ietwat zoekend lijkt (bijvoorbeeld op America!, een nummer dat zelfs klinkt alsof het improviserend tot stand is gekomen) en tegelijk een warmer en soulvoller geluid produceert dan ooit. Sombermans Callahan - een titel als Apocalypse klinkt bij hem niet eens over-the-top - was een aantal platen op weg naar een steeds spaarzamer geluid, maar hier gebruikt hij zowaar een aantal elementen uit zijn werk onder de naam Smog. Het lichtjes aan The Velvet Underground herinnerende, doorstampende geluid en het gebruik van de tegenwoordig blijkbaar opnieuw hippe dwarsfluit vallen op. Maar ook de manier waarop Bill Callahan met timing omgaat klinkt weer wonderbaarlijk: een slide die net iets te laat in lijkt te zetten, de zangpartijen die net niet, net wel in de maat vallen. Naast het live inspelen van de nummers is er meer dat er voor gezorgd heeft dat deze vijftiende plaat geen herhalingsoefening of tussendoortje is.

Ik geneer me altijd een beetje als een muzikant(e) die ik bij (of voor) beluistering niet ken een grote meneer of mevrouw blijkt te zijn. Zo draait Chris Barber al zestig jaar mee in de Britse jazzscene en is daar als bandleider en met zijn spel op de trombone een grote. Nooit van gehoord dus. My bad misschien, maar je kunt niet alles kennen denk ik dan. Gelukkig blijkt Barber aan hetzelfde te 'lijden'. Als Jeff Healey ter sprake komt, dan geeft hij eerlijk toe dat hij Healey niet kende. Maar aangemoedigd door een Canadese fan ging hij toch met Healey in zee. Ondanks zijn bijna tachtig jaar (op dat moment) nog steeds overal voor open staan, dat vind ik prachtig. Dat hij leergierig was blijkt wel uit het feit dat hij in de jaren vijftig al regelmatig Amerikaanse bluesmuzikanten overvloog om van ze te leren door met ze te spelen en te toeren. Memories Of My Trip is dan ook een heuse trip van zestig jaar opnemen en optreden met vele groten uit de muziekgeschiedenis geweest. Zo komen op deze compilatie onder meer Rory Gallagher, Mark Knopfler, Van Morrisson, Muddy Waters, Jools Holland en Eric Clapton langs aan wiens zijde Barber zijn koper mag laten schallen. Muzikaal gezien blijft Barber wel in zijn comfort zone van jazz, blues en gospel zitten, maar dat kun je hem niet kwalijk nemen. Mooi zijn de verhalen die Barber bij elke op deze dubbel-cd geplaatste track vertelt. Waarom er een brakke bootleg van hem en Muddy Waters op het Capital Jazz Festival uit 1979 staat, legt hij liefdevol uit. Memories Of My Trip is dan ook een fijn staaltje muziekgeschiedenis.

"Natural-heavy-kickass-blues-rock&roll/krautrock" is de omschrijving die Coogans Bluff aan de eigen stijl geeft. Wat betekent dat in de praktijk? Zeventiger-jaren-glampop, garagerock, bluesjams, machtige grooves, fijne orgelpartijen, een duchtig rammelende gitaar, een tegen de psychedelica aanhangende retroproductie en vooral: vrolijk huppelende pop- en rockdeuntjes. Deze vier Berlijners noemen zelf invloeden als Thin Lizzy en Jimi Hendrix, maar dat hoor ik er weinig in - afgezien van de invloed die deze acts op rock in het algemeen hebben gehad. Het is rauwer en ruiger dan Thin Lizzy en stukken poppyer dan Jimi Hendrix, en de blazers die een paar keer te horen zijn (zoals in opener "Hang 'Em High") maakten dat ik al bij zeventiger-jaren-glampop uitkwam. "The Information" hangt bijna tegen de stoner aan, "Miami Beach Tonight" is dan weer ruige, ongecompliceerde rock die in een flink tempo doordendert naar het einde, terwijl ze met "Ready For Love" ook nog een ingetogen ballad in huis blijken te hebben. Magic Bubbles is goed voor veertig minuten vrolijke muziek met flink wat Britse popgeschiedenis, bovenop een groovende laag bluesy rock. En da's net zo lekker als het klinkt.

Dat is nogal een verschil met Magicfolk. Waar Coogans Bluff er lekker lawaaiig op los rammelt, is Magicfolk zo in en in braaf dat je er vooral heel moe van wordt. Vooral niet te lawaaiige gitaren, een juffrouw die er engelachtig teksten overheen zingt met akelig zoete zinsneden als 'drown in your smile' of over 'little spirits', fluiten, whistles en violen, het is allemaal zo braaf dat bij mij alles begint te jeuken. Behalve bij één nummer, "Furies", een soort soundtrack met wat heel welkom lawaai. Maar dan is het al veel te laat en ben ik al afgehaakt. Deze release dateert al uit 2007, waarschijnlijk als opwarmertje voor de twee releases die dit jaar nog volgen. Het is goed gemaakt, zondermeer, en er zullen zeker liefhebbers voor te vinden zijn. Ik laat de volgende releases liever aan me voorbijgaan. Ik heb na afloop van de beluistering van Magicfolk vooral de neiging met dingen te gaan gooien...

"Goedemiddag. We komen onze polsbandjes halen".
"Mevrouw, u bent al ingecheckt. Ik mag u geen polsbandje geven".
Je raadt het al. Het is dag 3 van Paaspop en weer is er gehannes bij het ophalen van de polsbandjes. Blijkbaar is er iemand anders op Charlona d'r naam naar binnen. Gelukkig kon ze zich legitimeren en na wat gekibbel en vooral frustratie uiten over en weer kunnen we alsnog met vertraging het festivalterrein betreden. Het blijft dus een kritiekpuntje naar de organisatie dat een simpel iets als juiste registratie van accreditaties en controle hierop het leven een stuk makkelijker maken. Een leermomentje dus jongens.

Eind maart was ik met mijn vriendin een weekend in Parijs, voor de promotie van een vriend. Het was er stralend weer, net zoals het nu hier in Nederland al een week volop zomer is. We hebben er prachtige dingen bezocht (Musée d'Orsay, Père Lachaise, Montparnasse) en uiteraard heb ik in het winkelcentrum ook wat snuisterijen meegepikt. In het FNAC-warenhuis was de cd-afdeling zoals altijd weer een mekka van releases die hier in Nederland nauwelijks te vinden zijn. Ik heb er voor zo'n 130 euro aan cd's en boeken aangeschaft, geloof ik. Leuk is ook dat sommige cd's daar echt héél groot worden gepresenteerd. 'DJ Vadim presents... The Electric, Life is Moving' lag er met tientallen tegelijk prominent opgestapeld. Het is hooguit gek dat die stapel in de dance/electronica-hoek lag, want ook al is zijn Ninja Tune-label bekend van experimentelere electronische muziek, DJ Vadim maakt al sinds de vorige eeuw innovatieve hiphop en brengt online mixen onder de naam Radio Vah-Deem, en net als One Self (een project uit 2005) is zijn nieuwste loot The Electric ook een hiphopcollectief. In Nederland is de cd in elk geval nu ook uit. Terecht. Relaxte liedjes als "So Now You Know", "I'm all in" en "Music Is Addictive" zijn fantastische lome soul-zomertracks, met name "Hands Up" met zijn flinterdunne accordeonsample mag van mij net zo'n grote hit worden als "Regulate" van Warren G en wijlen Nate Dogg destijds. Ook enkele snellere rapnummers ("Running", "Beautiful") ademen nog altijd die mediterrane vakantiezweem uit. Remixers moeten ook opletten: het hele album verschijnt onder een Creative Commons-licentie en is dus gratis remixbaar.

Storm
...And You Will Know Us By The Trail Of Dead - Tao Of The Dead

Ewie
Gavin Friday - Catholic

Ludo
The Streets - Computers and Blues

Gr.R.
Katzenjammer @ Tivoli

Ramon
tUnE-yArDs - W H O K I L L

André
John Grant @ Effenaar / Lykke Li @ Paradiso

Prikkie
King Kobra - King Kobra

Stonehead
Foo Fighters - Wasting Light

DubbelMono
Spinvis @ Muziekcentrum, Enschede

Campking
Brotherhood Foundation - 013, 21-04-2011

Ondanks de lichte titel tastte ik lang in het duister over de nieuwe Asobi Seksu. En dat terwijl ik hoogmoedig dacht bij de eerste tonen te kunnen horen wat het ging worden. Zou de band terugkeren naar het harde geluid van het fantastische Citrus, of zou men de nieuwe toegankelijke koers van Hush doorzetten. Na een seconde of twintig komt het antwoord. Of liever, een antwoord, want er klinkt een verrassend hippe Yeasayer-achtige synthesizer. Zo zie je maar, een goede band zet de luisteraar op het verkeerde been. Toch was het net als bij Hush even wennen, de synthesizers maken het geluidsbeeld nóg voller. En daar was het al zo druk met cirkelzagende shoegazegitaren en de meisjesachtige vocalen van Yuki Chikudate. Fluorescence lijkt de eerste luisterbeurten een rommeltje, maar dan barst de plaat toch weer open in een prisma van catchy melodieën. Zo stampt "Trails" lekker door, alsof Carol van Dyk bij My Bloody Valentine zingt, en is "Perfectly Crystal" geschikt voor de MGMT-indiedisco. (En niet toevallig het liedje waar de titel vandaan komt). Maar uiteindelijk ga ik vooral voor het midden van het album. Beginnende bij "In My Head", met een repetitief orgelpatroon (dé toetsenpartij van de plaat), subtiel stuwende drums en Chikudate op haar dromerigst. Het grappig getitelde "Leave The Drummer Out Here" bewijst nogmaals dat Asobi Seksu hier níet op veilig speelt. Het is geen liedje meer, maar een waar proggy epos. Net als "Deep Weird Sleep" en "Ocean" even later lijkt de lijst inspiratiebronnen dan ook eindeloos, denk aan New Order, The Field Mice, de volledige stal van 4AD en het eveneens New Yorkse Telepathe. Succes zal er met zo'n allegaartje wel niet komen, maar ik ben en blijf fan.

Haar echte naam is Holly Golightly Smith en de bijna-echte naam van haar partner in crime is Lawyer Dave. Op haar cv staat een enorme lijst platen, gemaakt als lid van Thee Headcoatees en in allerlei andere bandjes. Voor de jongste vier albums die ze opnam gebruikt ze de naam Holly Golightly and The Brokeoffs, ook al bestaan die Brokeoffs maar uit een persoon, Lawyer Dave. Ooit woonde ze in Londen, maar nu alweer jaren in Georgia en die Amerikaanse invloed is overduidelijk. Van oude country en folk, via voorzichtige aanzetjes tot rhythm & blues en rockabilly is ze uitgekomen bij haar eigen stijl. En dat is een stijl die voorzichtig in de buurt komt van wat Johnny Dowd doet , minder rammelend, maar even oprecht primitief ("The Whole Day Long"). Negen van de twaalf liedjes op No Help Coming zijn van eigen hand, drie zijn covers: "Here Lies My Love" van ene Mr. Undertaker - een zwabberende rhythm & blues-track, het even onzeker op z'n benen staande countrynummer "The Lord Knows We're Drinking" van Bill Anderson en "L.S.D. Made a Wreck Of Me", in de bio stijlvol omgedoopt tot psychocountry, van Wendell Austin. Grootste kwaliteit van Holly Golightly and The Brokeoffs is ongetwijfeld dat deze drie covers naadloos passen tussen de negen songs die ze zelf schreven. Of omgekeerd. Want het hoogtepunt is de ietwat spooky, maar opvallend luchtig gezongen blues "Here Lies My Love". Van eigen hand dus.

Het is prachtig weer. De vogeltjes fluiten, als de kat van de buren tenminste niet op jacht is, en onder het genot van reggaeklanken tik ik een recensie voordat ik de stad in ga. Ik wel, Buju Banton niet. Jamaicaan Banton heeft namelijk de komende jaren geen zonnebril nodig. Zoals het er nu voorstaat, dreigt hij vijftien jaar te krijgen in een Amerikaanse gevangenis voor het bezit van dermate hoeveelheden cocaïne dat recreatief gebruik uitgesloten is en het voor de handel zou moeten zijn. Zegt de Amerikaanse politie. Banton zelf pleit onschuld en dat doet hij ook op Before The Dawn. Hij heeft tijdens zijn voorarrest nog de kans gekregen om een plaat op te nemen en dat is beslist niet het slechtste werkje geworden. Retecommercieel, dat wel, maar wel afwisselend. Zelden schuurde hij zo dicht tegen de rock aan en dat is de beste manier voor succes, bewees Bob Marley al. Maar met dit weer en op de achtergrond past het wonderwel.

Net zoals de nieuwe plaat van Jahcoustix, Dominik Haas voor zijn moeder. Deze Duitse diplomatenzoon zoog in zijn jeugd, meereizend met zijn ouders, vele stromingen op en combineerde dit tot een jazzy reggaevariant. In thuisland Duitsland nam Gentleman hem onder zijn vleugels en heel eerlijk gezegd, als Gentleman Lowlands kan halen, dan moet Jahcoustix dat helemaal kunnen. Frisse reggae, redelijk oldskool, afwisselende arrangementen en net dat soulrandje dat het allemaal heel toegankelijk maakt. Er zijn gastrollen voor Gentleman en Sebastian Sturm en Jahcoustix bewijst met Crossroads dat de Duitse reggaescene springlevend is. Puike plaat! Nu is het echt tijd dat ik ga kijken of mijn zonnebril klaar is. Het is nodig met deze plaatjes...

Oliver Weers werd bekend door de Deense X-Factor. Was dat de Nederlandse versie geweest, dat was dat bepaald geen aanbeveling geweest, maar zijn versie van Queens "The Show Must Go On" schijnt indrukwekkend geweest te zijn. Hij heeft een krachtige stem met een lichte heesheid die hem onderscheidend maakt. Niet alleen is Weers' stem qua klank geschikt voor het genre, hij lijkt het ook allemaal maar wat makkelijk af te kunnen. Zijn tweede album Evil's Back begint bijna als industrial metal, maar als het eenmaal wat op gang komt, blijkt het toch classic rock die vooral aan Whitesnake en Ozzy Osbourne doet denken. Ook qua uitvoering, en dat met onbekende muzikanten. Bij het voorgaande album kreeg hij nog hulp van mannen als Tommy Aldridge en Marco Mendoza, maar die heeft 'ie duidelijk niet nodig. De Griekse gitarist Laki Ragazas (wie? precies!) zorgt voor perfect uitgebalanceerde gitaarpartijen. De composities zijn echter ook al zoals die van Whitesnake en Ozzy Osbourne de laatste jaren: uitgebalanceerd maar voorspelbaarder dan je zou willen. Weers heeft dan nog het excuus dat hij aan het begin van zijn carrière staat en nog kan groeien. En wat mij betreft met deze band, want er is genoeg te horen om een volgende keer weer met belangstelling te gaan luisteren.

Sideburn timmert al sinds 1987 aan de weg, en sinds 1996 onder deze naam, het zijn Zwitsers en ze hebben zich blijkbaar ten doen gesteld landgenoten Krokus - en dus AC/DC - nog eens dunnetjes over te doen. Ja, het klinkt prima, zanger Roland Pierrehumbert perst ook een rauw geluid uit zijn stembanden - dat vaak wat richting Rob Halford gaat -, maar het blijft een en al AC/DC. En ja, dit album is beter dan een AC/DC-flop als Fly On The Wall. Maar laten we wel zijn, als je Fly On The Wall in de kast hebt staan, dan heb je ongetwijfeld ook een stel van de betere albums ernaast staan. En dan moet dit Sideburn het onderspit delven. Misschien leuk als je naast AC/DC ook de complete Krokus- en Airbournecollectie in je kast hebt staan, maar anders een compleet overbodige uitgave, hoe goed het verder ook klinkt.

Ooit heeft frontman Llewy Isselt, zonder hem persoonlijk te kennen mij en mijn vriendin in de trein van Amsterdam naar Haarlem ingewreven dat het een goede zaak is om altijd je dromen na te jagen. Dat was na de gigantische impact van zijn single "Calling Yr Name", maar nog voor het mega-ontslag bij Warner. Dat hij Relax toch weer reanimeert is een goede zaak. Dat hij met beide handen de kans heeft aangegrepen om samen met Corey Glover te zingen op "SupaBlack Rockstar" begrijp ik maar al te goed. Wie enig crossoverbloed in zich heeft, laat samenwerkingen met Bad Brains, Living Colour, 24-7 Spyz en Fishbone niet liggen. Maar, je kunt ook doorslaan in je goede bedoelingen. Dat je genres wilt overstijgen is prima. Dat je ska, funk, rock en hiphop bij elkaar wilt gooien, lijkt me logisch en past ook helemaal in het traditionele energieke plaatje van Relax. Dat je het succes wilt opvolgen van Pete Philly & Perquisite met klassieke deuntjes kan ik ook nog volgen. Maar, dat je je inlaat met de trekzakken uit de folk en de Balkan, wordt moeilijk te verteren. Met de onstuimige intenties van Gogol Bordello is niets mis, met de Ierse folk van Shane McGowan ook niet. Het is de combi met hiphop, rock en funk die ik niet pruim. Relax lijkt zich op Lucifer's Circus richting een Klezmer-variant van The Black Eyed Peas te begeven waarmee het afstevent op eendagsvliegen als Manau of Zebda. Wellicht heeft Llewy zich te letterlijk vergrepen aan de verhaaltjes van Youp van 't Hek over het najagen van dromen, het achterlaten van je beslommeringen en zonder zorgen met een knapzak Frankrijk afstruinen naar geluk. Natuurlijk begeleid door een trekzak, een Citroën DS en een fles rode wijn. Ik mis het opruiende karakter en de innerlijke woede waarmee Relax ooit een kleine aardverschuiving in Panama, Amsterdam veroorzaakte.

'Misschien waren we tot nu toe slimmer dan goed voor ons was', concludeert Evergrey-frontman Tom Englund. Hij probeert te verklaren waarom het nieuwe album Glorious Collision over het algemeen als melodieuzer wordt ervaren. 'Voorheen verstopten we de melodie achter zware gitaren. Die gitaren vonden we het belangrijkst. Nu zien we dat het lied op zichzelf het belangrijkste is. En dus geven we andere instrumenten de kans om op de voorgrond te treden.'

Dat inzicht komt voort uit het feit dat Englund zelf en toetsenist Rikard Zander de nummers dit keer met zijn tweeën hebben geschreven. 'Verder was er namelijk niemand', lacht Englund. Een jaar geleden stapten bijna alle overige bandleden op.

Sinds 2003 bestaat Groover uit Bergen op Zoom. De ska-, rock- en reggaeband debuteerde in 2008. En nu is de tweede plaat net uit. Ik weet niet welk doel Groover zichzelf heeft gesteld. Als het achtkoppige gezelschap lekker voortkabbelende reggae, rocksteady, pop en ska wilde maken, dan is Groover daar uitstekend in geslaagd. Als Groover liever een rafelig randje had willen hebben, dan is Fake Fairytales mislukt. Eerlijk gezegd denk ik dat Groover behoorlijk perfectionistisch is aangelegd. Qua, spel, vocalen, instrumentarium, arrangementen en productie is deze CD enorm uitgekristalliseerd en helder. Soms zelfs te. Waardoor ik mezelf betrap op goedbedoelde toespelingen als: 'gooi het er maar lekker uit, meid!' als het kabbelende karakter me te lang duurt. Groover is de ingetogen No Doubt zonder punkrock. Waar de band zelf wel patent op mag aanvragen is op zijn crossover tussen ska, brassbandblues en hiphop in het zonnige paradepaardje "What A Feelin". Die kant mag het wat mij betreft vaker opgaan. Bij tijd en wijlen klinkt Groover als een studentenband, en dat is niet bepaald een aanbeveling. Ik mis dynamiek, spanningsopbouw en een hartverscheurende soulbeleving. Daarmee wil ik alleen maar zeggen dat Groover op Fake Fairytales nergens uit de bocht vliegt. Echte reggae, ska en rocksteady doen dat ook niet, maar er klinkt tenminste bezieling door. Als Groover werkelijk uit de bocht zou vliegen, had de band waarschijnlijk Supergroover geheten.

Halverwege februari van dit jaar heb ik één van de allermooiste weken uit mijn leven mee mogen maken: het fotografisch vastleggen van Efterklang, Daníel Bjarnason en hun Messing Orchestra tijdens het Cross-linx festival en beelden daarvan en ook van enkele van de andere bands op het festival waren al ruimschoots te zien hier op File Under. Tussen die andere bands zat voor mij echter een grote onbekende die een enorme positieve verrassing bleek te zijn: Buke and Gass. Naar aanleiding van hun optreden schreef ik, als begeleiding bij de foto's, op mijn eigen website al dat "if you like your music raw and honest, I suggest you give Buke and Gass a try too". Want Arone Dyer (op 'Buke', bariton ukelele) en Aron Sanchez (op 'Gass', gitaar bas) maken namelijk geen muziek voor mensen met muzikale smetvrees. Diegenen met een hekel aan dissonantie en uitdaging, raad ik vooral aan met een grote boog om Riposte heen te gaan, maar die lezen toch File Under niet, dus laat ik gewoon ophouden met die kant van mijn betoog. Nee, juist iedereen die zich wel graag laat kietelen door niet alledaagse muziek, moet als de wiedeweerga ook naar Riposte gaan luisteren, zich laten pakken door de stem van Arone en het geluid van de Buke en de Gass, samen met de maffe (voet!)percussie. En laat je daarnaast ook verbazen door de teksten, met "Medulla Oblongata" (of het verlengde merg) als opener van de plaat: "You treat me like a nurse in your arms, sterile in my white paper crown, when will you get better?" Ik weet het niet, maar wat ik wel weet is dat het jammer is dat ik Buke and Gass niet eerder ontdekt heb, anders had Riposte zeker mijn jaarlijstje van 2010 gehaald en was ik ze ook zeker eerder live gaan zien. Maar goed, 23 juni zijn ze weer in Nederland voor een optreden in de bovenzaal van Paradiso, ik kan niet wachten…

Naar Noorwegen wil ik. Nu. Ik wil de frisse wind ruiken, het uitgestrekte landschap zien en Pål Moddi Knutsen horen zingen en spelen. Knutsen heeft zich de artiestennaam Moddi aangemeten. Hij bespeelt de mandoline, gitaar en de accordeon. Dat dit laatste meer is dan een muziekinstrument voor hoempapa, dat wordt op Floriography met kracht bewezen. Moddi's stem is ook een vreemde, Deze klinkt alsof Marianne Faithfull plots een man is geworden. Qua geluid sluit dat prima aan bij die aparte IJslandse sfeer die over muziek van bijvoorbeeld Björk en Múm hangt. Niet vreemd dus dat dit album daadwerkelijk daar opgenomen werd onder leiding van Valgeir Sigurdsson. Ook niet vreemd dus dat Knutsen zelf op een eiland woont (Senja). Ik zou ook nog even de namen Yann Tiersen en Nick Drake willen noemen om een beetje de muzikale richting aan te geven. Floriography is filmisch, dromerig, en zoekt emotioneel zijn weg. In Noorwegen was het album begin 2010 al te krijgen, maar nu mogen wij ook meeproeven. Het scheelt voor mij dat ik ooit Noorwegen bezocht, maar met een ander wijds gebied in je hoofd komt het vast ook wel goed. Moddi is zo'n artiest die je niet snel op de radio zult horen, omdat zijn muziek moeilijk in een hokje past. Het zou betekenen dat er klassiek op 3FM of popmuziek op Radio 4 te horen zou zijn. Apart, maar erg indrukwekkend.

In het rijtje lo-fi-helden die hun gruizige geluid van weleer vaarwel hebben gezegd en sinds een aantal albums serieus werk van de studio maken, hoort uiteraard ook John Darnielle aka The Mountain Goats. Nummer dertien in zijn catalogus van CD's heet All Eternals Deck en wederom is het smullen. Natuurlijk, liefhebbers die hem bewonderden omdat hij zo mooi in dat rijtje klassieke lo-fi-helden past - waartoe ik mezelf ook reken - hebben al een paar albums kunnen wennen aan dit nieuwe geluid. Eigenlijk al sinds zijn overstap naar het legendarische 4AD. Vreemd is het dan ook dat we hem nu op zien duiken bij Merge, een platenlabel dat ook Superchunk, Caribou en Destroyer onderdak biedt. Maar veel effect op zijn werk lijkt de overstap niet te hebben, al vindt hij met de drie eerder genoemden ongetwijfeld meer gelijkgestemden. Degelijkheid troef, is het toverwoord hier. De voordracht is even intens, de teksten even slim en John Darnielle is nog steeds een van de weinige liedjesschrijvers die hun eerste matige nummer nog af moeten leveren. All Eternals Deck lijkt niet een central thema te hebben als zijn voorganger (of ik moet iets in Darnielle's teksten missen). Hoogtepunten zijn opener "Damn These Vampires" ('When the sun comes try not to hate te light') en "High Hawk Season" (\ Spray our dreams on any surface where the paint will stick') vanwege het het koortje.

SQY (voorheen SQY Rocking Team, nog voorhener Sequoyah) is een Belgisch/Nederlands gezelschap dat al jaren aan de weg timmert met goed in het gehoor liggende hardrock. Succesvol ook, want ze zijn inmiddels al support geweest voor Deep Purple, Status Quo, Whitesnake, Tesla, Motörhead en Uriah Heep en nog een hele rits acts van naam. Dat ze songs kunnen schrijven staat buiten kijf. Een vriendin die ik aan de telefoon had tijdens een van de luisterbeurten begon spontaan mee te zingen met "Over The Edge" - terwijl dit bepaald niet haar smaak is. De songs hebben een soort vanzelfsprekende melodieuze kwaliteit die heel wat bands maar wat graag zouden hebben. Je hoort het ook aan zaken als het heerlijke intro van "High Roller, waarin je met een simpel maar effectief gitaarloopje meteen het nummer ingetrokken wordt. "Space Chick" is een met humor doorspekte classic-rocksong. Dat is riskant, want de kans is groot dat je enorm onderuit gaat met een nummer dat als flauw wordt ervaren en de vaart uit het album haalt. Het mag een prestatie genoemd worden dat ze erin geslaagd zijn het vooral een lekker en goed nummer te maken. Bij de wat rustigere nummers is de productie van de zang wat minder dan die van de instrumenten, waardoor het wat afbreuk doet aan de kracht van het geheel. Die productie had sowieso in het begin van het album wat krachtiger gemogen. Vanaf ongeveer halverwege, wanneer de steviger songs worden ingezet, is de productie wel goed in balans. Dan valt pas echt op hoe goed deze band eigenlijk is. Pretentieloos staat niet gelijk aan slapjes en halfbakken, zo laat SQY horen op Demon Incite. Klasse, mannen!

Oeps! Eentje die per ongeluk is blijven liggen. En min of meer onterecht, dus toch maar even aandacht aan besteden aan de plaat van Shane Shu, Let's Burn This Town. Shane, geboren in Nederland uit Nederlandse/Chinese ouders, maar opgegroeid in Canada. Hij was zich al vroeg van muziek bewust en zoog in zijn jonge jaren de gehele radioscene van de jaren tachtig op. 'Every horrible poptune', zong hij, met zijn buurman, een gediplomeerd muziekleraar. En dat hoor je. Sterker nog, dat hoor je enorm! Shane Shu is de Nederlandse Mika, maar hij knipoogt nog explicieter naar de jaren tachtig, dan laatst genoemde. Dat pakt op zijn sterkere nummers goed uit, de eerste drie nummers van de plaat bijvoorbeeld, maar gaat zich wreken als de nummers net iets minder sterk zijn. Desalniettemin is het Let's Burn This Town een uitermate radiovriendelijk 'niets aan de hand' plaatje, dat je gerust op een barbecue voor 30-plussers kunt draaien, als het weer mooi is. En laat het weer nu net weer mooi gaan worden. Gebruiken we de akoestische versie van single "Push me to the ground", met de onvermijdelijke Anneke van Giersbergen voor als het wat later wordt. Wie draait de worstjes nog eens om?

Als je als bijna oudste Nederlandse popgroep vijftig jaar bestaat, dan is er reden tot een feestje. Helemaal zuiver is die vijftig trouwens niet, want Bintangs was niet altijd actief en qua bezetting was deze ook niet altijd constant. Maar goed, oerlid (al was hij er ook even tussenuit) Frank Kraaijeveld is er bij en van mij mogen ze dus feest vieren. Er is veel aan Fifty/Fifty (50 Years Of Dutch Rockhistory) los van elkaar te koop: een boek met cd, 10" vinyl en een cd met dvd. Het boek van Kraaijeveld moet hier nog opgesnord worden, maar ik kan je in ieder geval melden dat de bijgesloten cd tien tracks bevat die niet terug te vinden zijn op de cd/dvd-uitgave. De 10" vinyl bevat nummers die ook op de andere releases terug te vinden, iets voor de verzamelaar dus. De cd bevat twaalf tracks die live opgenomen zijn in Brennels Buiten. Je ruikt als het ware het zweet van het optreden op je afkomen. De oude knarren weten wat spelen is, tenslotte werden ze niet voor niets de Nederlandse Rolling Stones genoemd. Over de dvd kan ik kort zijn, die is er om een keer te draaien en nooit weer. In de zestien minuten die hij duurt, zie je de band achter en op het podium, maar verder ontgaat me elk doel van de opname. De cd daarentegen is wel zeker de moeite waard. Zelfs hun grote 1972-hit "Ridin' On The L+N" klinkt nog alsof 'ie gisteren is geschreven. De naam van de band Bintangs is niet voor niets Indonesisch voor ster.

Storm
Bob Fosko En Het Kollektief Roest & Wrakhout - Klassiek Raggen
The Young Gods @ Tivoli De Helling

Ewie
Moddi - Floriography

Ludo
Bill Callahan - Apocalypse

Gr.R.
The Kilimanjaro Dark Jazz Ensemble @ Tivoli De Helling

Ramon
Bill Callahan - Apocalypse

André
Bell X1 - Bloodless Coup

Prikkie
Uriah Heep - Into The Wild

Stonehead
Foo Fighters - Wasting Light

DubbelMono
The Mountain Goats - All Eternals Deck

Campking
Roadburn

Afgezien van de drummer is deze bezetting van Uriah Heep inmiddels 25 jaar bij elkaar. Toch is dit Into The Wild pas het zesde studio-album van deze bezetting, als je de klassiekers-in-een-nieuw-jasje-plaat Celebration niet meetelt. Dat is voornamelijk het gevolg van de magere jaren die Uriah Heep kende. Wie de heren sindsdien aan het werk gezien heeft, weet dat er alweer een hele tijd een stijgende lijn te zien is, die vooral tot uiting kwam in uitstekende festivaloptredens. Met veel lol rijgen ze strak gespeelde sets van bijna louter klassiekers aaneen. Op het nieuwe album hebben ze de pret van het podium ook in de studio vast weten te leggen. Het album begint met "Nail On The Head", "I Can See You" en het titelnummer met drie uptempo kneiters van rocksongs. De productie is wederom van Mike Paxman, die niet geprobeerd heeft het typische Uriah Heepgeluid te veranderen. De riffs worden op de voet gevolgd door het lekker aanwezige toetsengeluid, de koortjes zijn niet vergeten en de ritmetandem legt een stevige bluesy basis. Zanger Bernie Shaw klinkt als altijd en lijkt weinig te hoeven inleveren bij Vadertje Tijd. Tja, wat moet ik ervan zeggen? Niet alle songs zijn even goed als de eerste drie, maar Into The Wild is een puik album geworden, van een band die gerijpt en wel vasthoudt aan de stijl die hen groot gemaakt heeft. Zolang ze het hoorbaar zo leuk vinden als op dit album, is daar ook niets mis mee. Dinosaurussen? Krokodillen! Die hebben immers alle tegenslagen overwonnen zonder aan scherpte en respect te hebben ingeleverd, net zoals Uriah Heep. Chapeau!

Voor een band die ik bij de vorige release nog in grote stadions plaatste, begint deze nieuwe plaat met een behoorlijke portie ingetogenheid en twijfel: 'Maybe there's no use, in things being like they used to, and maybe there's no use, in the way it was before.' De vechtlust lijkt wat verdwenen te zijn bij The Boxer Rebellion. Opener "No Harm" laat een heel nieuw, sereen geluid horen van deze band, dat vooral door de zang regelmatig doet denken aan The Blue Nile. Na de wat mindere, up-tempo single "Step Out Of The Car" komen enkele nummers langs die vooral herinneringen oproepen aan het betere, serieuze werk van A-Ha. Vooral als zanger Nathan Nicholson de hoogte ingaat lijkt het net of Morten Harket zo weer uit zijn stripboekje stapt. Uit een combinatie van The Blue Nile en A-Ha zou iets mooi kunnen ontstaan, maar toch beklijft de muziek van The Boxer Rebellion niet. Het is allemaal net iets te gladjes, te uitgedacht, te steriel. Uitgedacht? Ja, een nummer met de titel "Organ Song" dat doodleuk begint met de klanken van een kerkorgel is uitgedacht. En behoorlijk suf ook. Ik realiseer me plotseling wat me zo tegenstaat in dit album en misschien eigenlijk wel deze band. De band is gewoon te braaf, op het stichtelijke af. Het album eindigt zoals het begon, met een rustig nummer dat opnieuw in het teken staat van twijfel. Er staan best aardige momenten op The Cold Still, maar toch blijf ik het gevoel houden dat The Boxer Rebellion een band is die het ook allemaal even niet meer weet.

Ron Sexsmith gold voor mij jarenlang als een muzikant bij je wie je altijd goed zat: elke plaat was van niveau, elk liedje getuigde van groot vakmanschap. Een licht-melancholische toon, een fijne rasp in zijn stem en een goede band achter zich. Het enige probleem dat je met deze Canadees zou kunnen hebben is dat niet elke plaat, laat staan elk liedje even spannend was. Maar verder klonk Ron Sexsmith in alles een sympathieke vent, met een goed gevoel voor wat wij americana-liefhebbers graag horen. Aan zijn uiterlijk is nog steeds niets veranderd, over de kwaliteit van zijn liedjes hoor je mij ook niet klagen (maar ook niet plots juichend uit mijn stoel springen: degelijke kwaliteit als altijd), maar er is op Long Player Late Bloomer wel degelijk iets nieuws te horen. Iets waar ik niet erg over te spreken ben: de productie en arrangementen zijn plotseling wel heel erg radiovriendelijk. Natuurlijk, de melodieën van Ron Sexsmith klonken immer tijdloos en inventief, maar ingebed in een donkerbruin geluid en gearrangeerd als country, was het altijd wel oprechte alt-country. Nummers als "Eye Candy", "Middle of Love" en het schmierende "No Help At All" klinken alsof hij nu eindelijk eens die grote hit wil scoren. Dat is nog tot daar aan toe, maar het gelikte geluid dat hij zichzelf nu aangemeten heeft, past niet bij een klasbak als Ron Sexsmith. Hoezeer ik hem die welverdiende hit ook zou gunnen.

Het is een automatisme. Elke keer als ik "Dance (The War Is Over)" hoor op de radio (en dat is nogal eens), dan begin ik vrijwel automatisch "Ik Dans Dus Ik Besta" te zingen van Het Goede Doel. Leg de synthesizerlijntjes maar eens naast elkaar en je zult verbaasd zijn hoezeer niet alleen het melodielijntje als ook het geluid lijkt op wat Henk & Henk c.s. al in 1986 deden. Maar die synthesizershizzle is weer helemaal de bom. Hurts (internationaal) en A Silent Express (nationaal) doen iets soortgelijks en scoren daar prima mee. En ook Handsome Poets heeft niet te klagen. Ze wonnen vorige week de 3FM Talent Award en mochten daardoor optreden tijdens de 3FM Awards in de Westergasfabriek. Ik was eigenlijk verbaasd dat ze A Silent Express aftroefden. De cd van die Friezen vind ik namelijk zelf beter dan de debuut-cd van Handsome Poets. Toch staan er op Handsome Poets flink wat toffe 80's-sounds. De eerste single "Blinded" bijvoorbeeld waar de band voor het eerst zijn neus mee tegen het venster drukte. En je kunt er donder op zeggen dat "(We Can't Be) Saints" en "Call Black Tomorrow" die net zo catchy zijn, het ook nog wel tot single gaan schoppen. Toch kiezen ze ook af en toe voor een wat minder pakkende uptempo sound. "Out Of Your League" is bijvoorbeeld een ietwat eigenaardige ballad waarin de Rhodes een prettige weemoedige klank geeft aan de song. Het zou leuk zijn als ze met dat als uitgangspunt net iets meer naar een geluid toewerken dat ook verrassend is voor muziekliefhebbers die de jaren tachtig wel bewust hebben meegemaakt. Dat ze serious talent hebben, dat geloof ik namelijk wel.

Als ik rond 18.00 Rotown binnenloop zitten de heren van Face Tomorrow nog te eten. De heren presenteren vanavond voor een uitverkochte zaal met thuispubliek hun nieuwe album Face Tomorrow. Het schema loopt iets uit maar als ik dan uiteindelijk met Jelle Schrooten (zang) en Tijs Hop (basgitaar) in gesprek ga, is er gelukkig weinig te merken van enige druk. Ze zijn superenthousiast voor het komende optreden en over het feit dat ze een nieuw album uit hebben. Maar het gesprek kan niet beginnen zonder de onvermijdelijke vraag aan Jelle te stellen.

Wat bezielde je?
Jelle: Ja wat bezielde de band? Het was meer van 'Verdomme stoppen ze ermee'. We hebben zware gesprekken gehad en daar kwamen we niet zo vrolijk uit. En toen hoorde ik dat ze nog een zanger zochten bij een andere band. En toen had ik dus de keuze van stel dat de band stopt, dan moet ik weer andere jongens zoeken om een nieuw bandje te gaan beginnen. Ik nam me voor om gewoon mee te doen, ik ga kijken wat het is en dan weten in ieder geval al meer mensen dat ik een band aan het zoeken ben. Maar toen kwam Face Tomorrow al weer heel snel bij elkaar en toen moest ik nog op tv acteren dat ik met Di-rect verder ging voor het programma.

Waar is de tijd gebleven dat het muzikale leven overzichtelijk was en dat bluesbands nog bandnamen hadden als de Pietje Puk Bluesband? Nou gok ik dat het hoogst bereikbare in je carrière dan nog het bluescafeclubcircuit is - al is dit geen negatief waardeoordeel -. Als je echter meer wilt dan moet er een andere bandnaam komen. ZZ Top of DeWolff, om maar eens wat namen te noemen. Ganashake is een poging vanuit België om met opgefokte bluesmuziek - laat de drums maar knallen, laat de gitaar maar ronken en laat de zanger maar los gaan - een statement te maken. Voor het debuut van dit trio uit Vlaams-Brabant is Jean-Marie Aerts (o.a. TC Matic) aangetrokken als producer en hij weet het album een lekkere livesound mee te geven. Elf liedjes worden er voorgeschoteld, waaronder de cover "Gimme Back My Wig" van Hound Dog Taylor. De rest is eigen werk. Ganashake staat ongetwijfeld voor een vette avond bluesmuziek, maar lijkt me te eenkennig om indruk te maken buiten de mensen die toch al iets hadden met de blues. Hun agenda is echter goed gevuld, kennelijk is hier dus nog echt een markt voor. Gelukkig maar.

De tragiek van Ladytron is dat de collegae van Vive La Fête wegliepen met de lucratieve contracten met bijvoorbeeld Karl Lagerfeld en dat in Amerika Beth Ditto met haar Gossip voor de echte muzikale opschudding zorgde. De Liverpoolse dames mogen blij zijn dat ze de 'sound' van The Pet Shop Boys van een extra new wave-laag hebben voorzien en dat ze een inspiratiebron zijn gaan vormen voor bands variërend van The XX tot en met Ou Est Le Swimming Pool en Singapore Sling. De donkere synthwave van Ladytron is zeker live nog altijd de moeite waard. Met een beetje creativiteit waan je je bij elk optreden aan de begindagen van New Order en begrijp je terstond niet hoe een heel genre van electro aan het eind van de jaren tachtig slechts door mannen gedomineerd werd. Oké, je had Anne Clarke, maar dat was het dan ook. Ladytron begon een decennium later met een mix van Franse elektronica, Krautrock en pop. Een mengelmoes die in de aandacht stond van retrobands, electro-acts als Peaches én dance-dj's zoals Simian Mobile Disco en Hot Chip die briljante remixen opleverden. Jammer dat Best Of 00-10 beperkt blijft tot de eigen songs van Ladytron en geen inzicht geeft in remixen die de band deed voor Gang Of Four, Blondie, Goldfrapp, Soulwax, Nine Inch Nails en Bloc Party. Da's toch een gemis omdat juist deze mixen een richting bepaalden voor waar het met de eigen songs naartoe moest. Enfin, Ladytron heeft gelukkig haar zwartgallige neo-romantiek nog steeds niet aan de wilgen gehangen. Deze verzamelaar is slechts een voorbode voor een vierde studioplaat die gepland staat voor het einde van 2011. Tot die tijd mogen we ons verkneukelen aan twee nieuwe songs op dit album; "Little Black Angel" en "Ace Of Hz", respectievelijk een Underworld-pastiche en een Kraftwerkje pur sang met engelenvocalen.

Ik denk niet dat u veel recensies zult lezen van Ron Geesins Roncycle 1: The Journey of a Melody. Maar in alle recensies zult u één bandnaam en één plaattitel voorbij zien komen. Want Ron Geesin is namelijk de man die Pink Floyds Atom Heart Mother gered heeft en de wereld daarmee met een meesterwerk verblijdde. Geesin werd al door Roger Waters gevraagd voor Music from "The Body", de beide heren zijn golfvrienden, maar de heren van Pink Floyd hadden Geesin eens te meer nodig toen ze hopeloos vastzaten met Atom Heart Mother. Geesin, eigenlijk meer een geluidskunstenaar dan een artiest, wist de weg en de rest is geschiedenis. De carrière van Pink Floyd nam een enorme vlucht en Geesin bleef, wat in de obscuriteit, doen wat hij altijd al deed, geluidscollages maken. Zo ligt hier dus nu Roncycle 1: The Journey of a Melody, uitgekomen op Tonefloat Records, dus dan weer u dat de artwork alleen al de moeite waard is. Geesin is er in 1986 al mee begonnen en een van de redenen dat het nu pas af is, is dat het werk ook nog bij de artiest moest groeien. Daarnaast liep het project vertraging op omdat Geesin ingehaald werd door de stand der techniek. Er moest zo her en der nogal wat gedigitaliseerd worden. Als een plaat bij de artiest moet groeien, hoe zit het dan met de luisteraar? Nou, die had minder dan 25 jaar nodig, maar het duurde even voordat je erin was. Onwillekeurig leg je Roncycle 1 naast Atom Heart Mother en de eerste is minder toegankelijk. Her en der zijn er overeenkomsten te horen, maar waar Atom Heart Mother een regelmatig terugkerend thema heeft, ontbreekt dat volledig bij Roncycle 1. Dat maakt het wat moeilijker grijpbaar. Daarnaast is het werk ook wat meer jazzy. Maar het kwartje viel toch opmerkelijk snel en al vlot zie je doorkijkjes in de plaat en hoor je oude instrumenten met een nieuwe beat gecombineerd. Liefhebbers van Atom Heart Mother zullen zich hier geen buil aan vallen en avontuurlijke luisteraars van jazz, prog, ambient en klassiek al helemaal niet. Nu maar hopen dat Roncycle 2 wat sneller groeit...

Bij mijn ouders thuis is het altijd behoorlijk warm. Tijdens een gezamenlijk kerstdiner een jaar of tien geleden trok ik dan ook mijn blouse uit. Ik werd al snel met scheve ogen aangekeken. Ik had namelijk (per ongeluk?) mijn Raggende Manne T-shirt aan waarop groot de tekst 'Ik wil je broer niet zijn' staat. Heerlijke timing als je met je ouders en drie zussen aan tafel zit. Achteraf werd er wel om gelachen. Het was toch altijd al nooit de bedoeling van Bob Fosko om lief gevonden te worden wanneer hij optrad (of opnam) in de gedaante van de Raggende Manne. Een half uur knallen zonder strapatsen en uitgeput naar huis. Prachtig. Het is dan ook even wennen om Fosko onder de noemer Klassiek Raggenn zijn explosieve levensliederen te horen vertolken met het Kollektief Roest en Wrakhout (een deel van het Ricciotti Ensemble). Enige minpuntje aan Klassiek Raggen is wat mij betreft de inzet van een drummer. Die vind ik te dominant en hij had simpel vervangen kunnen worden door wat accenten leggende percussie. Dat had beter bij de klank van het orkest gepast. Toch is ook dit initiatief van Productiehuis Oost-Nederland weer meesterlijk. Een klassiek ensemble kan namelijk net zo rauw en ongebreideld los gaan op meesterwerkjes als "Poep in je hoofd", "Nee's Niks" en "Dit Jaar Wil Ik Sneeuw". En de orkestversies van "Het Rijdt niet" en de sportnummers "Naar Voren" en "Trappe Trappe" gaan bijna over de bandversies heen. Naast de Fosko-nummers waagt de combinatie zich ook aan 'echte' Nederlandse tranentrekkers als "De Fles" en "Telkens Weer" en ook hier slagen ze met vlag en wimpel. Dit weekend bezoek ik mijn ouders. Je mag raden welk T-shirt ik ingepakt heb.

Een plaat die twee keer binnen een kwartaal verschijnt in Nederland en op twee verschillende labels, dat had ik volgens mij nog niet eerder mee gemaakt. Zal er dan wat heel bijzonders aan de hand zijn met Smith Westerns' tweede cd Dye It Blonde? Dat valt mee. Feit is wel dat ik gelijk bij het eerste nummer (single) "Weekend" er gelijk helemaal lekker in zit. Vaag psychedelisch intro op toetsen en vervormde gitaar krijgt een gevolg in een zoet uptempo liedje waarvan ik de melodie voor ik er erg in had gelijk de hele dag liep te fluiten. Inclusief het zingen van valse (van mijn kant) uitgerekte 'oeeeeeeeoeoeee' van de do's en you's die het liedje rijk is. Op koninklijke wijze laat Smith Westerns in dit liedje Westcoast-feel de handen ineen slaan met een snuf opgepoetste lo-fi en stiekem zelfs wat Britpop. Een wonderlijke combinatie. Net als het volgende "Still New", waarbij ik steeds moet denken aan "All The Young Dudes" (groot gemaakt door Mott The Hoople, maar geschreven door Bowie). Sowieso is er in bijna elke track wel een hang naar die tijd. Wat voor een deel zeker veroorzaakt wordt door die vervormde gitaren, gouden glamrockkoortjes en wollige toetsenpartijen. Alleen is het wel ongedwongen. Bijna zomers nonchalant schallen de liedjes je speakers uit. Alsof de band op zijn gemakkie de songs net om de hoek staat in te spelen terwijl de zon ze liefdevol roezig maakt. En dat die songs bijna stuk voor stuk geraffineerde draaien aan alom bekende covers lijken, dat zie ik maar als een pluspunt. Dat betekent namelijk dat er overduidelijk kwaliteit in door klinkt.

Het downloadverbod dat onze minister van Justitie Teeven in wil stellen zal volgens mij weinig opleveren, behalve dat een verbod per definitie een negatieve insteek is. Ik begrijp wel dat er partijen zijn die niet blij worden van het downloaden, maar ik vrees dat het vechten is tegen de bierkaai.

Veel meer geslaagd vind ik de positieve stempel die platenzaken zetten door het in het leven roepen van de Record Store Day. Officieel begon de eerste versie in 2007 in Amerika, maar inmiddels doet ook ons land mee. Op zaterdag 16 april zijn er speciale, - vooral vinyl - releases, die na deze dag niet meer te koop zijn. Deze zijn per land verschillend. Je moet dus vooral niet alles compleet willen hebben. Naast de releases zijn er ook veel instore-optredens en die zijn per definitie leuk om mee te maken.

De ambassadeur in Nederland is Tim Knol, een liefhebber. Hij brengt bovendien een single uit "Gonna Get There" / "What The Hell". Verder is er voor de oude lullen onder ons werk van o.a. Queen, R.E.M., Radiohead en Nirvana te koop. Met de Nirvana-persing is overigens wat misgegaan en verschijnt slechts in een oplage van veertien stuks. Een kleine rel is geboren. Voor de broekies is er werk van Lady Gaga en Fucked Up. Het gaat overigens veel te ver om alles te noemen, daarvoor moet je zelf maar op de Record Store Day-website kijken.

Zoals gezegd zijn er naast de releases ook veel instore-optredens. Deelnemers zijn bands als Bettie Serveert, De Staat, Paulusma, Death Letters, Roy Santiago en zo kan ik wel even doorgaan. Er is echter ook treurig nieuws. De agenda van de provincies Friesland en Zeeland is leeg. Daar is het uitsterven van de platenwinkel kennelijk al behoorlijk ver. Dit staat ons dus te wachten als we er niets meer kopen. Laten we hopen dat er in het Nederland van 2020 nog winkels zijn waar we iets kunnen kopen, want zeg eerlijk, die mp3's zijn toch wel erg kil.

Mocht je overigens in Arnhem of omgeving wonen dan zou je ervoor kunnen kiezen om naar het filmtheater Focus te gaan waar een combinatie van film en muziek te genieten is, met o.a. de film I Need That Record en The Story Of Anvil.

Twee CD's die beiden hetzelfde voor ogen hebben: de beste, maar tegenwoordig vergeten bands uit de teen scene van midden jaren zestig laten horen. Pareltjes die alleen nog bij verzamelaars van garagerock bekend zijn, die diep in hun buidel willen tasten voor dat ene, zeldzame singletje. De ene collectie behandelt Abilene, de andere McAllen, twee steden in Texas die in die tijd furore maakten dankzij hun muzikale klimaat. Op Come Back Bird draait het vooral om The Chevelle V. Elf liedjes van deze band worden afgewisseld met een handvol tracks van mindere goden als The Livin End, The Continentals en The Coachmen. De titel is goed gekozen, want "Come Back Bird" is een knallende garagerocker die laat horen dat The Chevelle V die nieuwe Engelse sensatie, The Rolling Stones, kende. Een ander nummer van ze, "I'm Sorry Girl", laat horen dat ze ook die andere Engelse band, de Beatles, in hun collectie hadden.

Op Congregation For Anti-Flirts Inc. maken The Cavaliers de dienst uit. Hun bijdrage - acht nummers - wordt afgewisseld met nummers van The Headstones, Christopher And The Souls, The Playboys Of Edinburgh, Jeanne Hatfield en de flowerpop van Brother And Sister. In studentenstad McAllen ging het er blijkbaar net wat rustiger aan toe dan in Abilene en won pop het van de rauwe garagerock die in Abilene de boventoon voerde. Wat opvalt is dat reissue-label Cicadelic zo veel meer informatie over McAllen en haar muziekscene bijeen heeft weten te brengen dan over Abilene. Het boekje bij Congregation For Anti-Flirts Inc. wordt gecompleteerd met interviews en is vier keer zo dik.

De moeilijke tweede plaat is in het geval Death Letters de andere tweede plaat geworden. De twee jochies besloten dat het op de respectabele leeftijd (ahum) van achttien en negentien jaar tijd was om het roer om te gooien. De bluesrock van vroeger, en die hun succesvolle debuut markeerde, ging hoppa de prullenbak in. Wat alleen bleef was de energie en de liedjes gingen een meer indie, emo, post-rockende en zelfs hardrockende weg. Voor de opnames gingen ze naar Austin, Texas om hun nummers onder leiding van Chris 'Frencie' Smith (o.a. The Datsuns, And You Know Us From The Trail Of Dead en JET) op te nemen. Wat je er ook van vindt, Post-Historic is in ieder geval een album dat om aandacht schreeuwt. Soms letterlijk, want zanger/gitarist Ariza Lora krijst soms de longen uit zijn lijf en ragt dat het een lieve lust is, terwijl drummer Victor Brandt ongeremd van zich afmept. Neem alleen de opener "Your Heart Upside Down" dat klinkt als een Muse on speed. Af en toe neemt de band ook even wat gas terug. Een echte ballad kom je overigens niet tegen. Luister maar een naar de heerlijke beestenbende op "I Wish I Could Steal A Sunset" dat na een megastart even terug naar af gaat maar vernietigend eindigt. De Death Letters-wereld is rauw, wild en houdt niet van compromissen. Dat maakt van Death Letters een onvoorspelbaar duo, waardoor ik even aan dit album moest wennen, maar wat zeker blijkt is dat het muzikale hart op de goede plek zit.

Bij de eerste klanken van The Scourge Of The Light word je al met een ferme zwiep de jaren tachtig ingekatapulteerd. "Condemned To Fight" is ook wel een van de snelste tracks, maar niettemin representatief voor wat Jag Panzer op de eerste studioplaat in zeven jaar ten gehore brengt. Powermetal die stevig geworteld is in de jaren tachtig, alsof de New Wave Of British Heavy Metal nog maar net begonnen is. Productioneel is daar ook aan vastgehouden, zij het dat de kwaliteit wel die van 2011 is. De riffs zitten vooraan in het geluidsbeeld, Harry Conklin galmt er lustig op los en de solo's zijn razendsnel wanneer het kan, maar ook ingetogen waar dat moet. Vooral Conklin is in topvorm. Soms heb je het idee naar het broertje van Ronnie James Dio te luisteren, zoals in "Bringin' On The End" of "Cycles". Nee, het niveau van Ronnie James Dio haalt 'ie niet - uiteraard niet, zou ik bijna zeggen - maar dat ik de associatie met Dio heb, zonder dat Conklin een imitatie neerzet, zegt mij genoeg. Dat er een nieuwe gitarist is in de persoon van Christian Lasegue, opvolger van de naar Megadeth vertrokken Chris Broderick, valt eigenlijk amper op en ook dat is een positief punt. Jag Panzer klinkt op dit album strak en geïnspireerd en laat klassieke powermetal horen zonder ook maar een moment achterhaald te klinken. Op de acht minuten durende afsluiter "The Book of Kells" wordt nog een extra blik bombast opengetrokken. Ondanks de rustige passages, achtergrondzang en zelfs strijkers blijft het een echte powermetalsong. Daarmee is het een passend einde voor een album dat een heerlijke partij nostalgie biedt voor wie de hoogtijdagen van het genre heeft meegemaakt, maar dat ook in staat is nieuwe liefhebbers te binden.

Vertel mij eens, Fred Teeven. Waarom kan ik op Spotify wel naar de jongste Amerikaanse electrorocksensatie Blue Stahli alias Bret Autrey luisteren, maar kan ik zijn nieuwste album nergens in Nederland digitaal en legaal aanschaffen? De torrent ervan is er al ruim een maand en op de bandsite kan ik een webwinkel vinden (en oké, hij staat op de Amerikaanse iTunes en Amazon) maar voor zulke sites moet je dan weer een creditcard of een Paypal-account hebben. Beide betaalmethoden vind ik onveilig en zowel band- als klantonvriendelijk, maar ja: een alternatief is er al helemaal niet. Anno 2011 is er nog steeds geen webwinkel waar ik met een schoon geweten [edit: of goed gevoel] mijn geld aan digitale muziek kan uitgeven. Toegegeven, bij nlstore.nl kan ik zelfs via doodgewone bankoverboekingen betalen, maar daar doen ze weer niet aan mp3's en zijn de prijzen ook navenant. Laat staan dat ze de wat obscuurdere cd's aanbieden. Kortom, Fred, ik heb een vraag. Hoe moeten we volgens jou dit soort bands gaan ontdekken in 2012? Enkel via YouTube waar tegen die tijd - net als op SoundCloud en MySpace nu al - alleen nog maar fragmentjes met reclame op worden aangeboden? Blue Stahli mag blij zijn dat zijn hapsnap-industrialrock voor mensen die zijn uitgekeken op het softe Linkin Park al onder diverse filmtrailers (bijv. die van SuckerPunch) en actiescènes in tv-series en games gezet is. Zo belandde de tip via wat vrienden en dansvloeren van de lokale alternatieve studentenvereniging (die overigens ook elkaar dwars door Nederland weer kennen: naast Biton en Catena heb je Karpe Noktem, Liber, Cleopatra etc. etc.) weer bij mij. Want tja, anders had ik nooit van deze band gehoord. OOR mag dan 40 jaar bestaan, maar over deze band schrijft geen enkel muziekblad. En over een vergelijkbare band als Celldweller, in wiens studio Blue Stahli dit album opnam, evenmin. Je moet naar zwaremetalen.com voordat er een muziekjournalist naar durft om te kijken (wat is die titel nog waard tegenwoordig?). Kennelijk niet indie-credible genoeg. Tja. Je zou bijna beweren dat illegale downloads essentieel zijn voor de bekendheid.

"Naakte mensen, met varkenskoppen, die op de vloer, op de muren en op het plafond kruipen. Ze proberen uit alle macht het witte poeder op te snuiven dat iedere vrije ruimte in de kamer bedekt en die uit buizen uit de muren komt. Dissonante geluiden begeleiden het gekrioel en als de varkenskoppen vat krijgen op de buizen komen langzaam fragiele melodieën op." Ziedaar de omschrijving van het nummer Cocaine, door de band The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble zelf. Wederom een achttal nummers als een soundtrack van een imaginaire film en uit bovenstaande beschrijving begrijpt u dat dat niet Toy Story of iets dergelijks is. Nog eentje: "een lege kamer, met in het midden, op een barkruk, alleen een zangeres uit de jaren twintig. Als ze begint te zingen trilt de vloer en gaan de muren draaien. De zangeres blijft onaangeroerd, in het oog van de storm." Prachtig! From the Stairwell is een plaat die, net als de vorige, probeert om ergens op het raakvlak van elektronica en loungy jazz een sfeer neer te zetten en dat pakt wederom goed uit. Het is heerlijk wegdromen bij de sober aangezette blazersklanken of ijle zang, dat alles op een basis van broze beats. Dit alles met de sfeer in het achterhoofd. Of een film noir. Uw ideale soundtrack voor nachtelijke ritten, eigenlijk wel. De wereld zal daarna nooit meer hetzelfde zijn...

Beep, beep, beep. Alarm, alarm, alarm. Meer dan zeventig minuten op een schijf, als dat maar goed gaat. Hoeveel écht goede dubbel-elpees zijn er tenslotte? Weinig, wat mij betreft. O-Bat is het project van de Groningse muzikant Obed Brinkman. De belangrijkste wapens van hem zijn de trombone (en hoe!) en de keyboards. Verder geeft hij een reeks muzikanten de kans om ervaring op te doen, waaronder diverse zangers en zangeressen. De zeventien tracks op Festival Des Zombies liggen ondanks de vele muzikanten in elkaars verlengde en zijn een prima eenheid. Het doel van de cd is me echter niet helemaal duidelijk. Het is alsof de albums van De Kift, Can Of Be en zelfs Madness samen komen, maar lijken dan weer bedoeld voor een Nederlandstalig en dan weer voor een Engelstalig publiek. Vooral het Engels vind ik door de vernederlandste uitspraak niet altijd even mooi. Van een titel als Festival Des Zombies zou ik bovendien bang moeten worden, maar ik krijg meer knuffelneigingen van dit album. Aan de cd is nog een dvd toegevoegd met tien clips van nummers op de cd. De dvd is simpel, maar o zo effectief gehouden en ook door de lengte wat mij betreft te prefereren boven de cd.

Als een drummer in het oefenhok tegen de rest van de band schuchter stamelt ‘ook wel een idee te hebben voor een nieuw nummer’ is hoongelach vaak het, terechte, einde van de creatieve aspiraties van de goedwillende trommelaar. Toch zijn er uitzonderingen die deze regel bevestigen. En hoe! Nicolette Lie is als drumster bekend van een hele rij bands (Marshmellows, Julia P. Hersheimer, Bukowski, Action Park en vele andere), maar timmert nu aan de weg als multi-instrumentalist en componiste in Knupperpouf. Zeer recent kwam de tweede EP A Tale of Four Cities uit van dit fris klinkende project. Met de glasheldere, ontspannen zang van Marloes Vermeulen (a.k.a. Julia P) en op "Stockholm" Jeroen Pelgrom als kers op de taart weet Lie in de vijf rijkelijk geïnstrumenteerde indiepopliedjes absoluut indruk te maken. Van het lekker hoekige "Dit is Mijn Stad", via een knipoog naar The Smiths in "Ferrara", tot de lieflijke melancholie van "Den Haag is weg" is het enige wat deze luisteraar denkt 'er hadden nog wel tien steden bij gemogen'.

Hoeveel je van tevoren ook plant en voorneemt te gaan zien, een festival als Motel Mozaïque loopt altijd anders. En dat is maar goed ook, want onvoorspelbaarheid maakt een muziekfestival het leukst. Zo was ik steevast van plan om af te trappen bij de Japanse zanger Shugo Tokumaru, maar werd het om onverklaarbare redenen toch Agnes Obel in de grote zaal van de Schouwburg.

Gelukkig waren we op tijd want de zaal zat al ver voor aanvang stampvol. Het podium zag er prachtig uit, met een mooie zwarte vleugel centraal opgesteld. Obel speelt voor het eerst samen met celliste/gitariste Frederique. Als ze dit in de typische verlegen-meisje-stijl-die-we-kennen-van-Jónsi vertelt, wordt er hard geapplaudisseerd. Alles wat Obel zegt of speelt, wordt door het volgzame publiek geslikt als koek. Zelfs de vreselijke versie van John Cale's "I Keep a Close Watch". Haar gejaagde uitvoering mist alles wat de kalme berusting van het origineel zo prachtig maakt.

De laatste jaren was de muzikale productie van het echtpaar Paul Simon en Edie Brickell niet hoog. Op het gebied van de productie van koters ging dit echter beter. Maar goed, het echtpaar is er weer voor ons. Van Paul Simon verschijnt er in april een album en hij komt zelfs op het North Sea Jazz-festival komende zomer. Edie Brickell was hem qua albums voor en komt niet met een, maar met twee albums tegelijk.

Het eerste album is onder haar eigen naam en heeft haar naam ook meegekregen. Ik ken Brickell vooral van haar werk met The New Bohemians. Hun grootste hit was “What I Am”. Brickell solo is echter tandje terug qua versnelling. Het is zo'n typisch singer-songwriteralbum dat wat jazzy zijn weg zoekt, vooral onder het genot van de pianotoetsen die klinken als de trippelende pootjes van de teckel op de hoes. Brickell schreef bijna alle liedjes door de jaren heen zelf. Doordat het instrumentarium wat op de achtergrond is gehouden, komt haar stem prima tot haar recht en fladdert die lekker rond. Het is een prima popplaat, maar toch mis ik de opwinding die de liedjes samen met The New Bohemians wel hadden.

Het tweede album dat Brickell uitbrengt is geen project van haar, maar van gitarist Andy Fairweather-Low, bassist Pino Palladino en uiteraard drummer Steve Gadd waar de band naar genoemd is. Als zangeres is daar dus Brickell aangetreden. Vreemd genoeg ligt de plaat in het verlengde van haar solo-album. Het is misschien net wat gevarieerder, ook door het instrumentarium, maar wereldschokkend is het niet. Het is een relaxte, inderdaad wederom wat jazzy popalbum. Een vergelijking met Norah Jones is te maken en aangezien ik met haar muziek niet veel mee heb, laat mijn oordeel zich raden al doen er nog zoveel topmusici mee. Deze band lijkt me iets voor het North Sea Jazz-festival, meer nog dan het werk van Paul Simon. Al vrees ik nu voor zijn nieuwe album.

Toch handig, zo'n zij-project. Bij de vorige release van Sin Fang (toen nog Sin Fang Bous) grapte ik zuinigjes dat het wel eens de b-kantjes van Seabear konden wezen. Nu biedt dit alias juist een mogelijkheid tot revanche, nadat We Built A Fire toch een wat saaie indruk achterliet. En die kans wordt met beide handen gegrepen. Summer Echoes is stukken beter dan Clangour, en überhaupt de leukste release van deze IJslander sinds The Ghost That Carried Us Away. De ideeën buitelen hier fris over elkaar heen, in een uitgelaten sfeer die af en toe aan Hjaltalín doet denken. Zo is hier ook genoeg community singing te horen. In elk van de twaalf liedjes zit wel een soort easter egg verstopt. Een kleine verrassing, soms niet meer dan een maf geluidje of tinkelend flardje melodie. Zo bevat "Bruises" een bewerkte gitaar die exotisch jengelt als een Bollywood-diva. "Fall Down Slowly" begint als een verloren bootje op de zee der depressies van Loney Dear, maar al snel breekt een rinkelende ukelele het wolkendek open. Volkomen nieuw voor Sin Fang is het hiphopperig groovende "Sing From Dream", met een harp-melodie die Ne-Yo wel voor een slicke productie zou willen lenen. In deze indiecontext doet het liedje vooral denken aan het excentrieke collectief Fol Chen. Het hoogtepunt van Summer Echoes, en tevens het bewijs dat de liedjes echt op elk moment elke kant op kunnen gaan, is "Choir". Het eerste deel is nog weemoedig, met zuchtende Lindsey Buckingham-achtige vocalen en gitaarakkoorden, om dan als een opwindbaar speelgoedaapje piepend en krakend te ontsporen in een vrolijke chaos. Dat het beestje ook nog enthousiast 'Yeah!' begint te roepen maakt het helemaal af.

Folkliefhebbers namen het Bob Dylan behoorlijk kwalijk toen hij besloot de muzikale koers wat bij te stellen richting rock. Wat Dylan verder ook in zijn muzikale leven deed, ik denk dat hij zichzelf altijd in de spiegel aan heeft durven te kijken. Ook de Engelse folky Seth Lakeman is zijn muzikale koers aan het verleggen. Op Hearts & Minds gaat dit zover dat ik eerder van een popalbum dan van een folkplaat zou willen spreken. Dit ondanks de aanwezigheid van heuse violen. Je zou de vergelijking kunnen maken met Mumford & Sons. Zij zijn echter sterk in de harmonische vocalen en ondanks meerdere vocalisten (en soms enige vocale harmonie) op dit album is dit niet de weg die Lakeman kiest. Hij besloot zichzelf toch maar centraal op te stellen met verder een vierkoppige band aan zijn zijde die niet eenkennig is qua instrumentarium. Voor de productie werd zwaar geschut ingezet, namelijk Tchad Blake (o.a. Crowded House en Elvis Costello). Om het compleet te maken moeten dan de liedjes die voornamelijk door Lakeman zelf geschreven zijn het afmaken. Helaas zit daar het manco van deze plaat. Niet dat de alle elf vervelend zijn, maar het meeste wil niet beklijven. Mijn favoriete tracks zijn het Dyzack-achtige “See The Dance” en het 16 Horsepower-achtige “Preacher's Ghost”. Verder vrees ik een gevalletje: te weinig hart en te veel over nagedacht.

C.K. Strong is de rerelease van een album uit 1969. De band draait om Lynn Carey, die later enige vermaardheid verwerf als zangeres van Mama Lion. De C is van Carey, de K van gitarist Jeff Kewley, later kwam ook zanger/gitarist Geoff Westen er nog bij. Lynn Carey mag met haar imposante voorgevel een hoes gesierd hebben en Penthouse Pet geworden zijn, haar stem is minstens zo imposant. Volume en bereik zijn groot, maar ze ze weet daar ook nog eens een smak blues in te leggen waar ze toentertijd volgens mij nog een tikkie bang voor waren. Zeker als het uit een vrouw kwam... De opnametechniek mag dan duidelijk 1969 zijn, de muziek is bepaald niet braafjes of lievig. Soms heeft het iets weg van Cream, of van Fleetwood Mac ten tijde van Peter Green, maar net zo makkelijk komt er een even eenvoudig als ontwapenend drie-akkoordenbluesje voorbij. Westen is als zanger allerminst slecht, maar gelukkig wordt het grootste gedeelte door Carey gezongen. De Beth Hart van haar tijd, zou je misschien kunnen zeggen. Wat een stem! Na twee albums met Mama Lion verdween ze naar de achtergrond. Ze dook nog op als zangeres bij B.B. King en Eric Burdon en bracht in 1984 een solo-album uit, Good Times. Heden ten dage zingt ze voornamelijk jazz. Als je dit album gehoord hebt, rest de vraag hoe het mogelijk is dat Lynn Carey geen household name geworden is.

Je zou wel gek zijn als je de rechten op de Daft Punk-filmmuziek hebt en géén remix-cd uitbrengt. Ongeveer half Soundcloud had zich uit eigen initiatief tóch al semilegaal aan remixes gewaagd, op weblogs als themetatron.com en daftwho.com gaat het er al maanden over en iedere producer doet sowieso extra zijn best als het om Daft Punk gaat. Het resultaat is dan ook een van de leukere remix-cd's tot nu toe. Het hoogtepunt - tevens beste 'remix' van 2011 - is de totale makeover van "The Fall" door M83 en Big Black Delta, dat van niemandalletje uitbloeit tot een Polyphonic Spree-achtige euforische meezinger, alsof het diepe donkerblauw uit de speelfilm spontaan verandert in trillend neonroze. Op die briljante track na zijn de bewerkingen op R3c0nf1gur3d (wat is dat toch met al die mainstream leetspeak tegenwoordig) niet zo heel spannend, meestal blijven de remixers dichtbij hun eigen stijl en blijven de originele melodieën grotendeels intact. Ook die remixers zijn doorgaans behoorlijk ervaren; mensen als Sander Kleinenberg en Kaskade zijn vermoedelijk meer uitgekozen op hun reputatie en bestaande fanbase dan op muzikale bijzonderheden, hoewel ze beiden keurige tranceversies afleveren voor wie ervan houdt. Wat me opvalt is dat Walt Disney Records wel erg veel Amerikaanse producers heeft uitgekozen, waarvan er een aantal zo ongeveer uit hun graf opstaan. Had iemand de laatste jaren nog iets wezenlijks gehoord van Photek, Moby, Paul Oakenfold en The Crystal Method? Die laatsten verzorgen in "The Grid" overigens een sterke combinatie van zagende beats, een extra melodielaagje en de originele filmmuziek (let op die snelle hi-hat-achtige tikjes vanaf 0:54). Moby laaft zich zoals verwacht aan de strijkerssecties, Boys Noize verbouwt zoals verwacht vooral dikke bass en Avicii maakt er bijna happy hardcore van. Muzikaal interessanter is de dubstepritme-achtige remix van Pretty Lights en de irritant trage, hakkelende Derezzed-remix van het veelbelovende trio The Glitch Mob uit Los Angeles (voor hun doen is het overigens een redelijk conservatieve remix). Zou er eigenlijk nog een aparte Europese release van deze cd uitkomen? (Vast niet.) Op de Australische versie is de Photek-remix echter wel vervangen door eentje van Tama Impala. En er zijn genoeg Europese remixkandidaten. De remix van Goose, het Finse Bright Shades, allerlei 8-bit covers en Brightside zijn niet geselecteerd, en de lijst ongeautoriseerde remixen op YouTube is nog véél langer. Sterker nog, de remix van "Fall" door DJ DLG is door Disney Records van YouTube afgegooid (mirror hier). Dit soort 'bootlegs' laat zich niet uitroeien, is behoorlijk goed en vormt in feite gratis geld voor zo'n platenmaatschappij. Kortom, ik voorspel nog een tweede remixplaat. Met waarschijnlijk net zo'n lelijke voorkant.

We kunnen bijna al spreken van een nieuw fenomeen in het Nederlandse festivalland: hoe beroerder de site, hoe beter het festival. Alleen Motel Mozaïque breekt met deze trend. De site is redelijk navigeerbaar en het festival uitstekend, met zeker dit jaar een erg sterk programma.

De blokkenschema's zijn gepubliceerd dus het gepuzzel is weer begonnen. Er is online al flink gemopperd over het schema, vooral omdat een aantal publiekslievelingen tegelijk geprogrammeerd staan. Zo staat op vrijdagavond Dan Deacon (gedeeltelijk) tegenover James Blake en op zaterdag Belle & Sebastian tegenover Villagers.

Geloof mij: in januari 2012 krijgt Jungle By Night de Popprijs. Kan niet anders. Het rumoer rond de negenmansband uit Amsterdam zwelt maar aan, ze gaan zich deze zomer drie slagen in de rondte spelen op de festivals (van klein tot groot) en hun album krijgt louter enthousiaste, positieve recensies. Zo ook hier. De jongens (waarvan er een paar nog 20 moeten worden) hebben hun EP-op-albumlengte in twee dagen opgenomen in een oude pindafabriek in Noord-Holland. Na gedegen repeteren zijn alle nummers die je hoort one-takes. Is dat al indrukwekkend, dat ze zich de erfenis van helden als Mulatu Astatke (Ethio-jazzhalfgod) en Fela Kuti (afrobeat-god) eigen hebben gemaakt is ronduit spectaculair. In plaats van kopieëren, wat veel neo-afrobeatbands doen, stoppen de jongens er ook dikke funk, jazz, Arabische invloeden en latin in. Jungle By Night is een optelsom van diverse invloeden, zoals platenverzamelingen van ouders, bandjesverledens, live-ervaringen (een nummer is vernoemd naar het Into the Great Wide Open-festival) en puur muzikaal vakmanschap. Als je de Hammond hoort opkomen in de killer openingstrack Hot Mama Hot, weet je al: dit kan niet meer fout. Alles instrumentaal, altijd spannend, inventief, niet te makkelijk maar vooral heerlijk l-a-n-g uitgesponnen. Jungle By Night mag eindeloos blijven duren.

Sinds John Travolta in 1978 op een schommel luidkeels het vertrek van Sandy betreurde, ben ik verzot op De Snik. Zo nu en dan kwam ik De Snik nog wel eens tegen. Robert Smith van The Cure had hem en ook Morrissey liet hem bij tijd en wijle horen. Nu is er een klaagsnik (niet te verwarren met de countrysnik trouwens) van geheel nieuwe proporties, de ultieme Snik zeg maar. De stem van James Allen van Glasvegas, de Schotse band die in het thuisland inmiddels behoorlijk populair is en met dit tweede album EUPHORIC /// HEARTBREAK \\\ de rest van de wereld denkt te gaan veroveren. En gaat dat lukken? Waarschijnlijk niet, de stem van Allen is net iets te aanstellerig om een heel groot publiek aan te spreken. Maar wat mij betreft is deze plaat van deze band misschien wel het beste dat dit jaar zal verschijnen. Het is zwaar over de top allemaal en boordevol simpele pretenties, maar de sound van Glasvegas is volstrekt uniek en de composities zijn zonder uitzondering sterk. De euforie en het hartzeer uit de titel komt in elk nummer keihard terug. En ondanks de zware persoonlijke thematiek spreekt er een vechtlust en levenslust uit de nummers die naast aanstekelijk ook ontroerend is. Ik neem het woord meesterwerk zelden in de mond, maar wil voor EUPHORIC /// HEARTBREAK \\\ graag een uitzondering maken. Glasvegas is verplichte kost voor alle liefhebbers van een stevige klaagsnik.

Het verhaal achter het Zweedse Friska Viljor is achteraf voor ons maar gelukkig. Muziek bleek het ideale afreageermiddel op vriendinnen die met de relatie kapten. Het handelsmerk van Daniel Johansson en Joakim Sveningsson, het duo achter Friska Viljor, werd de tegenstelling tussen droevige relationele teksten voorzien van vrolijke klanken. Hun faam groeide en met The Beginning Of The Beginning Of The End is er nu het vierde album. In het wild zag ik al eens een van de Friska Viljors met een vrouw en het vrouwelijk geslacht blijft kennelijk een prima voedingsbodem. Je kunt niet met ze, maar ook niet zonder ze. Muzikaal gezien is er niet veel nieuws onder de zon. Het is een lekkere swingende, vrolijkmakende plaat die zich vast weer prima leent om op het podium te brengen. Het geluid is lekker vol en een prima aanvulling op de eerdere releases. Het debuut vind ik net wat meer geslaagd, maar toen was het iets nieuws aan het popfront. Nu is het weer zo'n typisch Friska Viljor-album, maar wel de eerste waarbij ik aan The Cure moet denken. Ik hoor althans "Close To Me" in "Come On". Vanaf 22 april zijn ze weer in ons land (Middelburg, Amsterdam en Vlieland). Gegarandeerd dat je een gezellige avond hebt met hun mix van folk, rock en indie waar het bovendien geregeld lekker op mee 'lalala-en' is. Ook geschikt voor vrouwen trouwens.

Een korte rondgang over de redactie van File Under is ontluisterend: welgeteld twee schrijvers lezen nog Muziekkrant Oor. Een daarvan heeft nog steeds een abonnement en de ander leest losse nummers. Maar wel op zijn iPad. De rest heeft, soms al jaren geleden, het abonnement opgezegd. Hoe relevant is Muziekkrant Oor nog? Oprichter Barend Toet vraagt het zich in de laatste hoofdstukken van Keihard & Swingend. De jongensjaren van Muziekkrant Oor ook af. Ooit was het een tweewekelijkse bijbel die bepaalde wat je kocht en liet liggen, maar met de komst van internet legt Oor het af tegen weblogs en andere - snellere - informatiebronnen. Daarvoor waren er alleen fanblaadjes en dat grote voorbeeld uit de Verenigde Staten, Rolling Stone. De moeilijke, maar enerverende eerste jaren, de eeuwige zoektocht naar geld, lezers en hoe de verhouding tussen directie en redactie vorm moest krijgen (waar Barend Toet soms behoorlijk gefrustreerd klinkt) vormen het meest interessante deel en ook de kern van het boek. Hier en daar klinkt er iets van de ergernis van vroeger was alles beter door: 'Jongeren houden ook vandaag nog van muziek waarvan ze denken dat die voor hen en door hen is gemaakt, maar de hartstocht die ze daarbij voelen, lijkt mij minder dan een halve eeuw geleden' (p. 224). Er wordt veel gesproken over omslagenbeleid: Jimi Hendrix op de cover van Aloha leverde een hoge verkoop op, Adam Curry’s foto op de voorkant van Vinyl luidde de neergang van dat blad in en als Oor Ruud Gullit portretteert, is dat niet voor niets. Woedend was Barend Toet, toen hij ontdekte dat op de allereerste Oor de broer van de fotograaf staat en niet een popartiest. En dus speelt uitgeverij De Boekerij op safe: op de voorkant van Keihard & Swingend staat een galerij van oude helden als Frank Zappa, Levon Helm, Neil Young en David Bowie. Want kopers van boeken zijn blijkbaar liefhebbers van klassieke rock. Jonge lezers gebruiken iPads, eReaders en het internet. En lezen geen papieren tijdschriften meer, laat staan boeken.

Popmuziek lijkt steeds meer entertainment te worden, waarbij het gaat om zo mooi mogelijk zingen in de X-Factors van deze wereld. Vooruit, je moet ook nog iets aan uitstraling hebben, maar met een stylist kom je al ver. Aan creativiteit wordt van de zangertjes en zangeresjes weinig meer gevraagd. Als de muziekindustrie zo verder evolueert dan bloedt deze vanzelf dood. Wat ik vooral jammer vind, is dat er voor nieuw talent zo weinig ruimte is op tv. Oké, in De Wereld Draait Door zit nog een minuut muzikale creativiteit, maar als het veel langer zou duren dan zappen we massaal weg en muziek kopen dat doen we al helemaal niet meer. Ook wij mogen dus zelf het boetekleed wel aantrekken. Dit alles maakt dat de Haarlemse zangeres Juliëtte van Dijk haar cd Fickle Machines (in een prachtige digi-pack) met haar band Girl Scout Juliette in eigen beheer moet uitgeven en dat dientengevolge deze in weinig huiskamers te horen zal zijn. De liedjes zijn geen zware kost, maar gaan verder dan zomaar een flauw popliedje. Er is folk, indie, alt.country, singer-songwriter en blues, maar alles in een beperkte mate. Zeg maar ergens tussen Elliott Smith, Joni Mitchell en Bauer in. De vocalen zijn voor het instrumentarium (gitaar, toetsen, bas en drums) gezet, zodat haar geschoolde stem (conservatorium) tot zijn recht komt en de teksten duidelijk hoorbaar zijn. Zo hoor ik haar de vrijheid bezingen in “Dolphinarium”. Een vrijheid die ze met een in eigen beheer uitgebrachte album zeker zal hebben, maar het zou werkelijk doodzonde zijn als zo'n talent na misschien nog een tweede album de pijp aan Maarten zou geven. Er zijn heel wat mindere talenten in binnen- als buitenland die wel aan bod komen. Dan heb ik het nog even niet over de muzikale tv-sterretjes die alleen voor commercieel gewin worden misbruikt en waar de popmuziek echt niet veel verder mee komt.

Mooi lullig! Doe je als ouwe punker eens een keer lekker punk, pikt de rest van de band het gewoon niet! Dit overkwam Ben "Weasel" Foster, al vijfentwintig jaar voorman van Screeching Weasel, op de afgelopen editie van het SXSW-festival in Austin. Hij ging tijdens een optreden op de vuist met een paar toeschouwers, vrouwen nog wel. 'Foei Ben!' zei de rest van de band en ze lieten aan Punknews.org weten dat ze wel even klaar waren met hem. Ze hadden het natuurlijk kunnen zien aankomen, want Ben had op Twitter al laten weten weinig zin te hebben in de set op SXSW: 'Gearing up to play the most depressing show of my life in the most joyless, soulless, shameful excuse of a music event in modern history.' Best jammer allemaal, zeker gezien het feit dat de band na elf jaar net weer een nieuw album heeft uitgebracht, First World Manifesto, en er bovendien reissues van oude albums aankomen, waaronder Television City Dream uit 1998. Opvallend is dat er in al die jaren bijzonder weinig is veranderd. De retecatchy poppunk van de vroegere platen van Screeching Weasel staat ook op First World Manifesto nog steeds als een huis. Alleen tekstueel merk je dat we een aantal jaren verder zijn. De protesten tegen alles met macht van Television City Dream zijn vervangen door reflecties op de eigen scene, zoals op opener "Follow Your Leaders": 'Oh, how upsetting! It seems I’ve neglected to mention. That punk used to be so dangerous.' Een statement dat door Ben Weasel op SXSW met harde hand even werd toegelicht.

Afgelopen week draaide ik weer eens de ijzersterke Themes-reeks van Simple Minds. Goed man. Als kind van de jaren tachtig heb ik dan ook helemaal geen moeite met de vele bandjes die op het moment in het openbaar dwepen met acts uit die tijd. Cheesy synthesizers, tikkie bombast, beetje overdreven zang van Rik Annema, strakke looks. Heerlijk. Ze zijn dan misschien niet allemaal even goed als Simple Minds, A Flog Of Seagulls, Duran Duran of China Crisis, maar dat ze niet minachtend doen over deze tijd doet me goed. In het rijtje hedendaagse bands slaat het Friese A Silent Express absoluut geen modderfiguur met hun eerst full length Now! Op de radio deden de singles "Will I Be Around" en "I Never Saw This Coming" het terecht al prima. Geen moeilijke liedjes ook, maar wel geraffineerde meezingers. Now! staat er tot de rand toe vol mee. Naast de behoorlijke zang van Rik Annema valt vooral het synthesizergeluid op van toetsenist Henk Jan Kooistra. Hij weet met zijn puik gekozen retro-sound prima in te spelen op het sentiment van deze dertiger. Zonder dat hij daarbij overigens de jeugd van tegenwoordig tegen de haren instrijkt. Puntje van kritiek zou kunnen zijn dat de songs een beetje teveel in een tempo door hobbelen. Daarom is een song als "Beggin' For Love" dat met een gitaartje met ska-klank net een andere insteek kiest een welkome afwisseling. Als A Silent Express een beetje slim verder schaaft aan hun geluid, dan hebben ze het absoluut in zich om de Nederlandse evenknie van Carpark North te worden.

'You're the grandson, you're the grandson's toy in the corner
Don't tell anyone else
[...]
You were seen near the hollow tree
Look what you have done'

When All Life Ends pakt het grootser aan dan de skyline van Rotjeknor. The Eye Devours is deathmetal. Punt. Geen moeilijkdoenerij, maar lompharde, snel hakkende riffs, oergrunts die de hoge C nooit zullen halen en drumwerk dat oprecht staccato genoemd mag worden. Een verademing in vergelijking met God Dethroned. When All Life Ends richt zich op hatecore, metalcore en deathmetal net als Suffocation, het oude Nasum en Dying Fetus. Was de band tien jaar geleden opgericht, dan zou dit Rotterdamse vijftal direct bij Relapse zijn binnengehaald. Nu is dat anders. Relapse heeft een imagoverandering ondergaan. En When All Life Ends heeft geleerd op kritieke momenten zijn spel op te stuwen tot brute, groteske hoogten. Vat dit niet op als een slappe hap die commercieel gezien steeds vaker naar ingetogen intermezzi opschuift, nee, When All Life Ends leert de aandacht steeds beter vast te houden en te verdelen. Op deze CD hoor je een band die naar een balans zoekt tussen melodie en tomeloze agressie en zich toespitst op enkele momenten van rust. Om daarna weer r¸rücksichtslos toe te slaan. Het werpt zijn vruchten af. Sinds de oprichting in 2005 haalde de band de finales van de Metal Battle en de Wacken Metal Battle. Na de EP Paradise Of Pain, het album Reign Of Ruin en enkele optredens met Walls Of Jericho moet The Eye Devours de volgende stap voorwaarts worden. Het is When All Life Ends van harte gegrunt.

Aviv Geffen is in het land om de nieuwste plaat van Blackfield, Welcome To My DNA te promoten. Blackfield is het volgroeide breinkind van Geffen en Steven Wilson, die menig progrock-liefhebber kent als frontman en producer van de Britse band Porcupine Tree. Geffen is nog nauwelijks ingecheckt in het Dylan Hotel of de muziekpers wacht hem op in de lounge. Deze promo-tour biedt de kleine Israëliër weinig tijd om op adem te komen en uitgebreid te genieten van de steden die hij bezoekt. Hier in Amsterdam heeft hij de luxe nog relatief anoniem te blijven.

In zijn thuisland is Geffen namelijk een controversiële shockrocker en fanatiek pleidooier tegen de bezetting van Palestina. Met zijn androgyne imago provoceert hij al jaren het conservatieve establishment in zijn thuisland en claimt hij vooral bij de jongere generatie een trouw legioen aan fans. Voor mij staat echter een schuchter, tenger mannetje die nog steeds in gebroken Engels spreekt.

Cass McCombs is bepaald geen blije bobo op zijn nieuwste langspeler Wit's End. Aju prima donna's, aju droommeisjes die echt bestaan. De schuchtere Californische singer-songwriter trekt zich verder terug, op weg naar een desolate, afgeschermde plek ver van een maatschappij die hem naar eigen zeggen zo moeilijk begrijpt. De Wilco-achtige melancholiek van Catacombs heeft plaats gemaakt voor kale, minimalistische arrangementen. McCombs klinkt op Wit's End even gekweld als Elliott Smith, maar behoudt de slimme, verfijnde woordsmederij van een Leonard Cohen. Het is geen verrassing dat hij zoveel positieve pers krijgt. Toch lijkt de doorbraak naar de grote massa McCombs tot dusver niet te lukken, ondanks de lovende woorden van de legendarische dj John Peel (slechts enkele maanden voordat hij in 2004 stierf). Met de Rhodes als basis ademt opener "County Line" een sterk jaren tachtig sentiment, terwijl een orgel zachtjes door de achtergrond spookt. "Saturday Son" en "Memory Stain" liggen een beetje in het verlengde van elkaar door de subtiele pianopartijen die schommelen van vrolijk naar somber als een soort eb en vloed. De laatstgenoemde zwalkt door met een ontroerende intermezzo bestaande uit accordeon en klarinet. Wiegenliedje "Lonely Doll" doet qua arrangement weer denken aan de Schotse band The Delgados (nog een John Peel-favoriet). In de pakweg negen minuten lange afsluiter "Knock" wordt er tussen de coupletten bewust een tel overgeslagen, waardoor McCombs nog fragmentarischer en onzekerder klinkt. Wankelend haalt hij zijn donkere eindbestemming. Wit's End is Cass McCombs op zijn kleinst en kwetsbaarst.