Een tijdje geleden ging ik een beetje tekeer tegen de muziek die er op de Franse radiostations te horen is. Tijdens mijn vakantie constateerde ik dat er daar voornamelijk slappe popmuziek en eurodance de ether in wordt geslingerd. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik Constancia van de Franse …
De carrière van de Italiaans-IJslandse zangeres Emilíana Torrini neemt bij elk album een nieuwe artistieke wending. In 1999 hoorden we voor het eerst van haar met Love in the Time of Science, een triphop-plaat geproduceerd door Roland Orzabal van Tears For Fears met o.a. het epische treurnummer Dead Things. Na …
Een tijdreiziger, dat is Pokey LaFarge. De uit St. Louis, Mississippi afkomstige muzikant – alleen die naam al! – ziet eruit als de muziek die hij maakt. Niet van deze tijd. En dat ligt niet alleen aan het klassieke instrumentarium van oude gitaren, banjo’s, klarinet en trompet en een basale …
Grunge was – weet u nog wel – ooit al eens hip, maar na de dood van Cobain was het wat mij betreft van al haar charmes ontdaan. Vedder is er echter nog steeds met zijn niet te versmaden Pearl Jam, en ook een band als Mudhoney gaat gewoon door. …
Iedereen die wel eens een orgelconcert in een grote kerk heeft meegemaakt weet wat een overdonderende akoestische ervaring dat kan zijn. Rondzingende boventonen, massieve klanken en meer galm dan de put van Vrouw Holle. (Ik zei put.) Anna von Hausswolff bespeelt ook zo’n orgel, en dat op een indie-album; een …
Om aan mijn recensie van Civil War te beginnen, moest ik me eerst even inluisteren in Sabaton. Vier van de heren in Civil War zaten namelijk tot 2012 in Sabaton. Zanger, tekstschrijver en componist Joakim Brodén is in Sabaton achtergebleven, maar ongetwijfeld neemt een band met vier oud-bandleden iets over. …
Het is niet zo dat ik de afgelopen maanden geen (nieuwe) muziek geluisterd heb en dat er daarom hier maar zo weinig stukjes van mijn hand waren. Integendeel zelfs, cd-speler en het Spotify-machinetje zoemden als tevreden bijtjes door. Ik had er gewoon totaal geen zin in om wat ik hoorde …
The Shaking Sensations bestaat uit vijf jongemannen, komt uit Kopenhagen en maakt post-rock uit het boekje. En dan ben ik al bijna klaar met de beschrijving van Start Stop Worrying, ware het niet dat ik nog meer schrijfruimte heb. Nou, goed dan. Ik draaide dit plaatje een paar keer op …
Stapeltjes, ook ik heb ze. Een cd-stapeltje ´te recenseren´ bijvoorbeeld. Daar ligt al maanden (inmiddels een stuk of zes) Clash the Truth van Beach Fossils te kraaien om aandacht. En eerlijk is eerlijk: ze kregen van mij de aandacht al eerder. Maar eerst viel het kwartje niet en toen moest …
De term krautrock heb ik nooit begrepen. Volgens Wikipedia is krautrock een verzamelterm voor alle door Duitse rock en elektronica beïnvloede muziek. Ja, ja, zo lust ik er nog wel een. Gaan we straks nog vertellen dat The Velvet Underground door toedoen van Nico zeker een van de eerste krautrockbands …
Met het continuüm zit het bij de Londense Amerikaanse Karen Gwyer wel goed. Haar plaat staat vol repetitieve ambient-tracks, die tezamen één geheel vormen, zoals het hoort in het genre. Zelf noemt ze het bath house, wat buiten het leuke woordgrapje ook de beats verklaart. Ja, men vindt hier een …
Uit de lengte van de nummers kun je al afleiden dat Slim Cessna’s Autoclub vooral een live-band is. Waar de meeste bands hun songs na een minuut of vier zouden afronden, weet het septet uit Denver, Colorado er altijd nog wel een minuut – of meer – aan vast te …
Haken is bij mij een net-niet-band. Nee, geen net-niet-goed-genoeg-band, zeker niet. Nee, Haken heeft twee keer net niet mijn jaarlijstje gehaald, waarbij ik in beide gevallen achteraf ernstig aan het twijfelen ben geraakt of dat wel terecht was. Net niet dus. Bovendien had ik ooit een kaartje voor ProgPower, waar …
Als ik het goed heb is The Meows´ All You Can Eat de opvolger van het in 2005 verschenen At The Top Of The Bottom. In mijn stukje destijds maakte ik me druk om een platenspeler, maar van die aanschaf is het nooit gekomen. Er zijn belangrijkere zaken in het …
Laten we wel wezen: die nieuwe NIN is in elk geval lekker aanwézig. Heerlijk, om na al die soundtracks en zijprojecten Trent Reznor weer voluit te horen zingen en snauwen. Bovendien is Hesitation Marks weer zo’n lekkere koptelefoonplaat die niet volgens het boekje verloopt. De band mag in de jaren …
The Band, The Rolling Stones ten tijde van Exile On Main Street en Gram Parsons. Deze grote namen uit de countryrock komen allemaal in mij op bij het luisteren naar Cannery Row, het vijfde album van het oorspronkelijk uit Detroit afkomstige, maar tegenwoordig vanuit Nashville opererende Deadstring Brothers . Niet …
Storm Mannheim – Super-empowered DubbelMono Eefje de Visser – Het is Ludo The Horse Company – Olympus Ewie Elizabeth Simonian – Moonility Janineka Janne Schra – Janne Schra Prikkie Haken – The Mountain tbeest Half Moon Run – Dark Eyes Stonehead Jackson And His Computer Band – Glow Gr.R. The …
“Hè, de Little River Band, bestaat die nog?” Wellicht had u dezelfde reactie als ik. Ja en nee. Onder de naam Little River Band is deze band samengesteld uit bassist (sinds 1980) en tegenwoordig ook leadzanger Wayne Nelson plus vier deze eeuw geworven muzikanten. Drie oerleden van de allereerste bezetting …
Met onweerstaanbare koortjes, veel handgeklap en een reclamedeal waar sommige van mijn indiehelden zich niet voor zouden schamen, kwam Tessa Rose Jackson afgelopen lente in de publieke belangstelling. Als zestienjarige meldde deze middelbare school drop-out en ‘diva in de dop’ zich aan voor de fameuze Brit School (bekend van o.a. …
Het Zweedse Skogen Brinner noemt zichzelf een ‘pretend band’, een band die vooral een band speelt. Niet zoals Spinal Tap, nee, de heren vinden zichzelf eigenlijk niet goed genoeg voor een band. Okee, ze zullen niet het volgende snoepje van de week worden, maar ik heb al heel wat cd’s …
Love Triangles Hate Squares is de tweede plaat van The Computers die een ander geluid laat horen dan de punkrock van het debuut. The Computers zijn opgeschoven tot een garage- en bluespunk-band. Althans zo openen de heren in “Bring Me The Head Of A Hipster”. Waarschijnlijk heeft de band gezien …
Alsof hij nog steeds iets in te halen heeft. Gedebuteerd rond z’n vijftigste met Wrong Side of Memhis, een plaat vol rauwe en rudimentaire rock- en bluessongs. Johnny Dowd, inmiddels de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd, zit nog steeds op een ritme van ongeveer een album per jaar. Van sober ingespeelde platen …
